در شروع CPR هدف از BLS و به دنبال آن ACLS نجات بیماری است که به صورت حاد دچار ایست قلبی، تنفسی و یا هر دو شده است.مهمترین عامل تعیین کننده بهبودی بیمار از یک ایست قلبی تنفسی بدون بروز عوارض نرولوژیک فاصله بین ایست قلبی تنفسی تا تنفس خودبخودی و جریان خون در سیستم قلبی عروقی است. به همین دلیل هر پزشک بدون توجه به رشته تخصصی باید بتواند در مواجهه با چنین بیماری عملیات CPR را شروع کند و در ضمن شروع عملیات و اقدامات اولیه تجهیزات و پرسنل بیشتری جهت مراحل بعدی CPR به کمک خواسته شود.ACLS زمانی موثر است که BLS به خوبی انجام شده باشد.BLS و ACLS شامل مراحلی هستند که به ترتیب و با توجه به شرایط بیمار باید انجام شود.

هدف: ایست قلبی - ریوی از مسایل مهم در طب اورژانس کودکان می باشد و پرداختن به علل ایجاد آن و همچنین میزان موفقیت احیا و عوامل موثر بر آن می تواند رهگشای روش های پیشگیری از خطرات بالقوه ای که کودکان را اعم از سالم و بیمار تهدید می نماید باشد.روش مطالعه: این مطالعه از نوع توصیفی گذشته نگر و گزارش سری موارد می باشد. تمامی کودکانی که به دلایل مختلف در سال های 1381 و 1382 در مرکز طبی کودکان بستری شده و تحت احیا قلبی، ریوی قرار گرفته بودند، وارد این مطالعه شدند.یافته ها: در مجموع زمان مورد مطالعه 71 مورد احیا در اوژانس بیمارستان صورت گرفت که از این تعداد 41 نفر (57.7%) پسر و 30 نفر (42.3%) دختر بودند. سن بیماران در 69.1% مورد کمتر از یک سال بود. در حدود نیمی از این کودکان فاقد سابقه بیماری مزمن قبل از ایست قلبی - ریوی بودند. در مجموع، عملیات احیا در 45 نفر (63.4%)موفق بود. علل تنفسی، قلبی، تشنج، هیپوترمی و مسمومیت در صدر بیماری هایی بودند که کودکان را نیازمند عملیات احیا نمودند.نتیجه گیری: با توجه به اینکه عدم وجود نبض، وجود آپنه و یا وجود بیماری زمینه ای با عدم موفقیت بیشتر در احیا همراه است توجه فوری به کودکانی که بیماری زمینه ای دارند و یا هنوز دچار توقف تنفس و یا قلب نشدند جهت افزایش میزان موفقیت احیا اهمیت ویژه ای دارد.

سابقه و هدف: نتایج مطالعات متعدد نشان داده اند که بیمارستانهایی که تیمهای تعلیم دیده و ورزیده دارند. میزان موفقیت عملیات احیا و ترخیص از بیمارستان افزایش می یابد. با توجه به اینکه در هیچیک از تحقیقات انجام شده در کشور اثربخشی وجود تیم اختصاصی CPR در بخش بررسی نشده بود، این پژوهش با هدف تعیین تاثیر حضور تیم ورزیده احیا بر نتایج احیا قلبی- ریوی در بیمارستان امام خمینی دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام شد.مواد و روشها: این مطالعه بصورت کارآزمایی بالینی بر روی 87 بیمار بعنوان شاهد و 53 نفر بعنوان گروه مداخله انجام گرفت. در گروه شاهد بعد از اعلام کد CPR، رزیدنت مسوول، اینترن و یکی از پرستاران بخش بر بالین بیمار حاضر می شدند )وضعیت روتین(، در حالیکه در گروه مداخله تیم احیا ورزیده شامل 2 پرستار تعلیم دیده و رزیدنت طب اورژانس بر بالین بیمار حاضر می شدند. چک لیست کنترل عملکرد تیم احیا بر اساس چک لیست پیشنهادی انجمن قلب آمریکا تهیه شد. متغیرهای فیزیولوژیک و وضعیت بیمار از پرونده استخراج گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روشهای آماری پارامتری و غیر پارامتری استفاده گردید و p<0.05 به عنوان سطح معنی داری تلقی گردید.یافته ها: میانگین سنی بیماران احیا شده در گروه شاهد 58.1±19.6 سال بود که در مقایسه با گروه دوم (59.4±19.2) تفاوت معنی داری نداشت. متغیرهای فیزیولوژیک بیماران قبل از بروز ایست قلبی نیز در دو گروه بیماران تفاوت معنی داری نداشتند. با وجود اینکه احیا موفقیت آمیز در مردان بیشتر بود، اما این اختلاف از نظر آماری معنی دار نبود. 18.4% موارد گروه شاهد احیا موفق داشتند که این میزان در گروه مداخله به 30% افزایش یافته بود (p<0.01). همچنین میانگین ساعت زندگی بعد از احیا نیز از 28 ساعت در گروه شاهد به 88.4 در گروه مداخله رسید (p<0.001).نتیجه گیری: نتایج این تحقیق نشان داد که استفاده از تیم اختصاصی تعلیم دیده و ورزیده برای عملیات احیا بطور چشمگیری برآیند احیا را بهبود می بخشد. لذا با تشکیل تیمهای اختصاصی برای عملیات احیا در بیمارستانها و آموزش ویژه به منظور ارتقا سطح علمی و آشنایی با جدیدترین پروتکلهای مربوطه می تواند منجر به کاهش میزان بروز مرگ و میر گردد.

مقدمه: یکی از اقدامات حیاتی در مادران باردار احیا قلبی ریوی است که در صورت انجام صحیح، درصد موفقیت بالایی داشته و جان مادر و جنین را نجات خواهد داد. برای انجام احیا باید تغییرات فیزیولوژیک و آناتومیک مادر باردار را در طول دوران بارداری در نظر داشت. وجود جنین همراه با افزایش مصرف اکسیژن و تولید دی اکسید کربن است که برای انجام این مهم فعالیت سیستم قلب و ریوی افزایش می یابد. برون ده قلب و ضربان قلب افزایش می یابد. تهویه دقیقه ای، حجم جاری و تعداد تنفس نیز افزایش می یابند.در باز نمودن راه هوایی باید دانست که مخاط راه هوایی شکننده ومتورم شده است و هنگام کارگذاری وسایل حمایتی باید در مورد خونریزی ها و تشدید ادم احتیاط کرد. در تهویه باید از افزایش تهویه و یا کاهش تهویه اجتناب نمود، چون تغییر در دی اکسید کربن و PH باعث تغییر خون رسانی جنین می گردد. به علت برجستگی پستانها و بالا آمدن دیافراگم، ماساژ قلبی بر استرنوم میانی باید انجام شود. استفاده از داروها با وجود تغییرات در خون رسانی جفتی، منعی ندارد و تنها تراتوژن بودن دارو باید مدنظر باشد. نتیجه گیری: در احیا مادر حامله به نکات خاصی باید توجه کرد و در انتها در صورت پاسخ ندادن بیمار به احیا بعد از پنج دقیقه، باید برای انجام سزارین و خروج جنین اقدام نمود. تخلیه رحم در احیا بهتر مادر موثر بوده و بقا و وضعیت عصبی نوزاد را بهبود خواهد بخشید.

مقدمه: تاثیر حضور افراد تعلیم دیده در تیم بر برایند احیا، در تحقیقات گذشته تایید گشته است. یک نیازسنجی اطلاعاتی، در محیط پژوهش حاضر، بیانگر نقص دانش پرستاران در زمینه احیا است. بنابراین، مطالعه حاضر با هدف تعیین تاثیر آموزش به شیوه کارگاهی بر یادگیری پایدار پرستاران طراحی گردید. روش ها: این مطالعه مداخله ای از نوع پیش آزمون پس آزمون با ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه دو قسمتی حاوی مشخصات فردی و 21 سوال چهار گزینه ای در مورد اقدامات لازم در عملیات احیای قلبی- ریوی بود. این پرسشنامه قبل بلافاصله بعد و 6 ماه بعد از اتمام کارگاه توسط شرکت کنندگان پاسخ داده شد و نتایج با استفاده از آزمون repeated measure ANOVA و نرم افزار SPSS تحلیل گردید. نتایج: بیشترین نمره پیش آزمون 17 و کمترین 6 با میانگین 12/10 و برای آزمون بعد از کارگاه به ترتیب 21 و 13 با میانگین 96/17 و برای آزمون با تاخیر 6 ماهه، 17 و 10 با میانگین 02/15 بود. مقایسه میانگین نتایج این سه آزمون تفاوت معنی داری بین میانگین نمرات پیش آزمون و آزمون بلافاصله بعد از کارگاه و آزمون تاخیری نشان داد. نتیجه گیری: با وجود آن که کارگاه های احیای قلبی- ریوی نیاز جامعه پرستاری را تا حدودی برطرف می نماید، اما تکرار این کارگاه ها در فواصل منظم و حداکثر 6 ماه ضروری به نظر می رسد.

زمینه و هدف: موفقیت در زمینه احیا به عامل زمان بستگی دارد، به طوری که هر دقیقه تاخیر در شروع احیا 4 درصد شانس زنده ماندن بیماران را کاهش می دهد. این پژوهش با هدف تعیین ارتباط فاصله زمانی بین اعلام کد احیا تا شروع عملیات توسط گروه کد با نتایج حاصل از آن انجام شد.روش بررسی: این مطالعه مقطعی بود. تعداد 327 عملیات احیا به روش سرشماری وارد مطالعه گردید و اطلاعات از طریق چک لیست حاوی مشخصات فردی و عملیات و نتایج احیا جمع آوری شد و با استفاده از آزمون آماری آنالیز واریانس و کای اسکوئر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: نتایج نشان داد 49.9 درصد احیای موفق و 50.1 درصد احیا ناموفق بود که از موارد احیای موفق تنها 28.2 درصد از بیمارستان مرخص شدند و 71.8 درصد فوت کردند و در مجموع 14.06 درصد ترخیص شدند و 85.94 نفر فوت کردند. میانگین فاصله زمانی اعلام کد تا شروع عملیات احیا بر حسب دقیقه در احیای موفق 2.3 دقیقه و احیای ناموفق 2.27 دقیقه که با P=0.001 این اختلاف معنی دار بود. میانگین فاصله زمانی اعلام کد تا شروع احیا بر حسب دقیقه در احیای موفق نهایی (ترخیص) 1.28 دقیقه و فوت شدگان 2.16 دقیقه بود که با P@0ارتباط معنی دار بود.نتیجه گیری: بر اساس یافته ها احیای پایه باید حداکثر تا 4 دقیقه اول انجام و به دنبال آن احیای پیشرفته صورت بگیرد. بنابراین کاهش مدت زمان شروع عملیات احیا باعث دستیابی به نتایج بهتر خواهد شد. بر اساس نتایج تحقیق مشخص گردید، بین فاصله زمانی اعلام کد تا شروع عملیات احیا و نتایج حاصل از آن ارتباط معنی دار وجود دارد. با توجه به اهمیت فاصله زمان در نتایج احیا بهتر است در مدیریت استراتژیک احیای قلبی ریوی امکاناتی از قبیل تهیه pager برای سرعت رسیدگی به بیمار و آموزش جهت افزایش مهارت تیم کد و تکمیل تجهیزات ترالی احیا برنامه ریزی شود.

هدف: این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی آموزش مدیریت احیای قلبی ریوی مغزی بر میزان آگاهی پرستاران بخش های زنان بیمارستان گنجویان دزفول در سال 1392 انجام شد.زمینه: ایست قلبی ریوی مغزی یکی از خطرناک ترین وضعیت های تهدیدکننده زندگی است که نیاز به اقدام فوری و سنجیده برای حفظ حیات و پیشگیری از ضایعات جبران ناپذیر سیستم های حیاتی بدن دارد و عمده ترین علت شکست تیم احیاء، عدم مدیریت و نبود استانداردهای معین احیای قلبی ریوی مغزی می باشد.روش کار: این تحقیق از نوع نیمه تجربی با پیش آزمون- پس آزمون، با شرکت 40 نفر از پرستاران شاغل در بخش های زنان بیمارستان گنجویان دزفول در سال 1392 انجام شد. ابزار مورد استفاده در این تحقیق پرسشنامه پژوهشگر ساخته ای شامل 20 سوال تعیین میزان آگاهی پرستاران از مدیریت احیا، قلبی ریوی مغزی بود که روایی محتوا و پایایی آن بررسی و تایید شد و قبل و بعد از آموزش، بین شرکت کنندگان توزیع و تکمیل گردید. شیوه آموزش به صورت سخنرانی و روش اجرای عملی بر روی مانکن طی دو روز و هر روز 8 ساعت به صورت کارگاهی در دو بخش پایه و پیشرفته انجام شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 17 و بهره گیری از آزمون های آماری تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: در این مطالعه، بیشترین نمره پیش آزمون، 13 و کمترین نمره، 5 با میانگین 90.9 و انحراف معیار 9.1، و بیشترین نمره پس آزمون، 15 و کمترین نمره، 8 با میانگین 25.11 و انحراف معیار 6.1 بود. یافته های پژوهش نشان داد که بین میزان آگاهی پرستاران در زمان های قبل و بعد از آموزش، اختلاف آماری معنی دار وجود دارد (P<0.0001) و با اطمینان %95 می توان گفت بعد از آموزش، میزان آگاهی پرستاران افزایش یافته است.نتیجه گیری: یافته های این پژوهش دلیل قوی برای حمایت از نقش مهم برگزاری مداوم دوره های آموزشی ضمن خدمت احیا، قلبی ریوی مغزی برای ارتقا، صلاحیت علمی پرستاران است و پیشنهاد می شود در این دوره های آموزشی، بر فرایند مدیریت احیا، و استانداردسازی تلاش های تیم احیا در زمان حوادث اورژانسی تاکید بیشتری شود.

پیش زمینه و هدف: ایست قلبی ریوی یکی از شایع ترین شرایط اورژانسی بوده و عواقب مهم و خطرناکی برای قربانی به همراه دارد. با این حال در اغلب مواقع می توان با کسب مهارت ها و مانورهای ساده از مورتالیتی بالا جلوگیری کرد. ما برای بررسی میزان آگاهی دانشجویان پزشکی مقطع کارورزی در مورد احیای قلبی ریوی پایه و پیشرفته این مطالعه را ترتیب دادیم.مواد و روش کار: در یک مطالعه مقطعی سوالاتی در مورد احیای قلبی ریوی پایه و پیشرفته برای 61 دانشجوی پزشکی مقطع کارورزی آماده گردید. میزان معلومات در مورد احیای قلبی استاندارد با استفاده از تست های چند گزینه ای بررسی شد. 20 سوال در مورد اصول احیای پایه سوال دیگر در مورد احیای قلبی ریوی پیشرفته طراحی شد. نتایج با استفاده از نرم افزار SPSS15 آنالیز گردید.یافته ها: نتایج حاکی از ضعف شدید آگاهی در مورد احیای قلبی ریوی در دانشجویان پزشکی بود. میانگین نمره در مورد اصول احیای پایه و پیشرفته به ترتیب 9.68±2.96 و 8.36±2.98 از 20 بود. میزان آگاهی در مورد اصول احیای پایه به صورت معنی داری بیشتر از آگاهی در مورد احیای پیشرفته بود (P=0.016).بحث و نتیجه گیری: نتایج ما نشان داد که معلومات دانشجویان پزشکی در مورد احیای قلبی ریوی کافی نیست. اضافه کردن دوره احیای قلبی ریوی در برنامه آموزشی دانشجویان پزشکی دوره کارورزی آگاهی آنان را در مورد این مانور عملی و نجات بخش زندگی افزایش خواهد داد.

زمینه و هدف: مطالعات متعدد نشان داده است که پرستاران اتاق عمل و بیهوشی باید آگاهی کافی در زمینه احیای قلبی ریوی را داشته باشند. بر این اساس، مطالعه پیش رو به بررسی میزان آگاهی دانشجویان رشته های هوشبری و اتاق عمل در مورد نحوه صحیح انجام احیاء قلبی ریوی می پردازد.مواد و روش ها: پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی مقطعی بود و شامل کلیه 97 نفر دانشجوی سال آخر رشته های هوشبری و اتاق عمل دانشگاه علوم پزشکی یزد در نیم سال دوم 91-92 بود. برای سنجش میزان آگاهی دانشجویان از پرسشنامه دو قسمتی استفاده شد. بخش اول شامل سوالات مربوط به سن، جنس و رشته و قسمت دوم شامل سوالات مربوط به روش صحیح انجام احیای قلبی ریوی می گردید. سپس داده ها وارد نرم افزار  19-SPSSگردید و به وسیله آمار توصیفی (جداول توزیع فراوانی، درصد شاخص های میانگین، میانه و انحراف معیار) و آزمون من وتینی تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: میزان آگاهی دانشجویان در هنگام مواجهه با بیمار دچار ایست قلبی ریوی، در مرحله احیا پایه در حد خوب، در مرحله احیا پیشرفته و در مرحله مراقبت پس از احیا در سطح متوسط بود.نتیجه گیری: به طور کلی، آگاهی دانشجویان سال آخر هر دو رشته هوشبری و اتاق عمل در مواجهه با بیمار ایست قلبی و تنفسی در سطح متوسط بوده که توصیه می شود آموزش واحدهای درسی مربوط به احیای قلبی ریوی با استفاده از روش های مختلف ارائه گردد.

مقدمه: ایست قلبی- ریوی همچنان به عنوان یک مشکل اساسی بهداشتی و عامل مرگ ناگهانی در اکثر کشورهای دنیا است. زمان برای نجات جان فردی که دچار ایست قلبی- ریوی شده، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. به علاوه آموزش احیا قلبی- ریوی در مدارس به منظور ترویج آن در جامعه بسیار موثر و مقرون به صرفه می باشد. لذا این مطالعه با هدف بررسی تاثیر آموزش احیا قلبی- ریوی بر آگاهی و عملکرد دانش آموزان انجام شده است.روش: در این مطالعه نیمه تجربی 40 نفر دانش آموز دختر و پسر در مقطع ششم ابتدایی در سال تحصیلی 1392-93 به تساوی و به روش تصادفی ساده از بین مدارس ابتدایی شهرستان لار انتخاب شدند. پس از بررسی روایی و پایایی ابزار گردآوری داده ها که شامل پرسشنامه های ویژگیهای فردی، سنجش میزان آگاهی، چک لیست مشاهده عملکرد و یک مانکن نیم تنه استاندارد بود، در ابتدا قبل از آموزش احیا قلبی- ریوی، پرسشنامه های ویژگیهای فردی، سنجش میزان آگاهی و چک لیست مشاهده عملکرد تکمیل گردید. سپس آموزش احیا قلبی- ریوی طی دو جلسه تئوری و دو جلسه عملی ارائه گردید. بلافاصله و یک ماه پس از آموزش، مجددا پرسشنامه سنجش میزان آگاهی و چک لیست تکمیل گردید. سپس داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 22 مورد تجزیه و تحلیل قرارگرفت.یافته ها: بین میانگین نمرات آگاهی و عملکرد دانش آموزان قبل، بلافاصله و یک ماه پس از آموزش احیا قلبی- ریوی تفاوت آماری معنی داری مشاهده شد (P-value<0.001). میانگین نمرات آگاهی و عملکرد دانش آموزان، یک ماه پس از آموزش نسبت به بلافاصله پس از آموزش کاهش یافت (به ترتیب نمرات آگاهی %76 در مقابل %87، نمرات عملکرد %87 در مقابل %93 و (P-value<0.001 ولی همچنان از میانگین نمرات دانش آموزان در مرحله قبل از آموزش بطور معنی داری بیشتر بود (به ترتیب نمرات آگاهی %76 در مقابل %28، نمرات عملکرد %87 در مقابل %9 و (P-value<0.001. اگر چه تفاوت معنی داری در میانگین نمره آگاهی و عملکرد دانش آموزان بر حسب میزان تحصیلات پدر و مادر، نوع اشتغال مادر بلافاصله پس از آموزش با احتساب نمره پیش از آموزش مشاهده نشد (P-value>0.05) ولی تفاوت معنی داری در میانگین نمره عملکرد دانش آموزان بر حسب نوع اشتغال پدر بلافاصله پس از آموزش مشاهده شد (P-value<0.05). همچنین میانگین نمره عملکرد دانش آموزان بلافاصله پس از آموزش احیا قلبی- ریوی در بین گروه های شاخص توده بدنی اختلاف معنی داری داشت (P-value<0.05).نتیجه گیری: یافته های این مطالعه بر ضرورت برنامه ریزی و اجرای برنامه های آموزش سلامت در زمینه احیا قلبی-ریوی برای دانش آموزان و همچنین بر ضرورت اجرای منظم دوره های بازآموزی توسط پرستاران کودکان در مدارس جهت حفظ و ارتقا سلامت جامعه تاکید می کند.