این آزمایش با هدف بررسی امکان تهیه سیلاژ از علوفه کینوآ (Chenopodium quinoa willd.) و تعیین ارزش غذایی و ویژگی های سیلاژ در قالب یک طرح آماری کاملاً تصادفی با سه ژنوتیپ سجاما، تیتیکاکا و 12Q انجام شد. گیاه کامل در زمان خمیری شدن دانه ها برداشت و پس از خرد کردن در سیلوهای آزمایشگاهی با چهار تکرار سیلو شدند. پس از 60 روز سیلوها باز شدند و شاخص های ظاهری آن ها مورد بررسی قرار گرفت. از سیلاژها نمونه برداری شد و از نمونه ها برای تعیین غلظت ترکیبات شیمیایی و ویژگی هایی سیلویی استفاده گردید. نتایج نشان داد که طول دوره کاشت تا خمیری شدن دانه ها در هر سه ژنوتیپ در شرایط اقلیمی کرمان 60 روز بود. در سیلاژ ژنوتیپ های سجاما، تیتیکاکا و 12Q به ترتیب میزان ماده خشک 36/20، 99/22 و 21/22 درصد، غلظت پروتئین خام 50/13، 21/14 و 31/14 درصدبود. در ارزیابی ظاهری سیلاژها امتیاز کلی 75/16، 50/17 و 13/18 از امتیاز 20 به ترتیب برای ژنوتیپ های سجاما، تیتیکاکا و 12Q تعیین شد. سیلاژ علوفه کینوآ ظرفیت بافری بالایی داشت. از تخمیر سیلاژ علوفه ژنوتیپ های سجاما، تیتیکاکا و 12Q به ترتیب پتانسیل تولید گاز 31/41، 98/46 و 92/44 میلی لیتر به ازای هر 200 میلی گرم نمونه برآورد گردید. به طور کلی نتایج نشان داد که سیلاژ علوفه کینوآ از ارزش غذایی مناسبی برخوردار است و می تواند در تغذیه نشخوارکنندگان جایگزین مناسبی باشد، اما از نظر ترکیب شیمیایی و همچنین ویژگی هایی سیلویی بین ژنوتیپ های مختلف تفاوت های زیادی وجود دارد و برخی از ژنوتیپ ها از پتانسیل مناسبی برای سیلوشدن (سجاما) برخوردار نیستند و لازم است برای انتخاب ژنوتیپ های مناسب مطالعات بیشتری انجام شود.

سابقه و هدف: منابع پروتئینی سنتی مانند گوشت و لبنیات با چالش های زیست محیطی و کارایی منابع مواجه هستند. از این رو، توجه به منابع پروتئینی جایگزین که بتوانند نیازهای تغذیه ای را برآورده کنند و در عین حال دوست دار محیط زیست باشند، اهمیت ویژه ای یافته است. کینوآ (Chenopodium quinoa Willd)، یک شبه غلات بومی منطقه آندیان، به دلیل ارزش غذایی بالا و فواید سلامتی متعدد، توجه بسیاری را به خود جلب کرده است. هدف از این تحقیق توسعه و بهینه سازی روشی برای استخراج پروتئین کینوا با توجه به خواص عملکردی آن از نظر فعالیت امولسیونی و پایداری بود.مواد و روش ها: آرد کینوآ از دانه های کینوا تهیه و چربی زدایی آن با-n هگزان انجام شد، سوسپانسیونی از آرد و آب مقطر تهیه و pH با محلول هیدروکسید سدیم مطابق جدول پیشنهادی نرم افزار مورد استفاده برای روش سطح پاسخ تنظیم شد. سوسپانسیون سانتریفیوژ شد و سپس محلول رویی با محلول اسید کلریدریک به pH ایزوالکتریک رسید و سانتریفیوژ دوم انجام شد، سپس شستشوی رسوبات، خنثی کردن آن ها و خشک کردن رسوبات در خشک کن انجمادی و اندازه گیری شاخص فعالیت امولسیون و پایداری امولسیون انجام شد. استخراج پروتئین برای ارزیابی خواص عملکردی کینوا با استفاده از روش سطح پاسخRSM) ) انجام شد. متغیرهای مستقل شامل pH ایزوالکتریک (4-5 دقیقه)، دمای سانتریفیوژ (3-5 درجه سانتیگراد) و pH قلیایی (9-12) بودند. برای تحلیل داده ها از نرم افزار دیزاین اکسپرت و طرح Box Benchen با 6 تکرار در نقطه مرکزی در سطح احتمال 5 درصد استفاده شد. آزمون t-student برای مقایسه شرایط پیش بینی شده و آزمایش شده نقطه بهینه استفاده شد.یافته ها: نتایج آنالیز واریانس برای بررسی متغیر وابسته شاخص فعالیت امولسیونی نشان داد که مدل درجه دوم معنی دار است(0001/0p<). اثر متقابل دما×pH ایزوالکتریک، pH قلیایی× pH ایزوالکتریک و pH قلیایی × دما معنی دار بود(0001/0p<). تجزیه و تحلیل آماری نشان داد که مدل درجه دوم برای متغیر وابسته پایداری امولسیون معنی دار است(0001/0p<). اثر متقابل دما×pH ایزوالکتریک، pH قلیایی× pH ایزوالکتریک و pH قلیایی × دما معنی دار بود(05/0p<). نتایج نشان داد که می توان از مدل درجه دوم برای پیش بینی متغیرهای وابسته استفاده کرد. تغییرات pH ایزوالکتریک بر شاخص فعالیت امولسیون و پایداری آن تأثیر معنی داری داشت(05/0p<). تغییرات دما بر شاخص فعالیت امولسیونی و پایداری آن تأثیر معنی داری داشت(05/0p<). تغییرات در pH قلیایی تأثیر معنی داری بر شاخص فعالیت امولسیونی و پایداری آن داشت(05/0p<). برای بهینه سازی عددی، مقادیر متغیرهای مستقل در محدوده تعریف شده و متغیرهای وابسته در حداکثر حالت قرار گرفتند.نتیجه گیری: تیمار بهینه پیشنهادی شامل pH قلیایی 9، pH ایزوالکتریک 5 و دمای 064/4 درجه سانتی گراد بود. آزمون های انجام شده در سه تکرار انجام شد. آزمون T-student تفاوت معنی داری را بین شرایط پیش بینی شده و آزمایشی نشان نداد(05/0p>). نتایج نشان داد که پروتئین کینوا می تواند به عنوان امولسیفایر در صنایع غذایی استفاده شود.

زمینه مطالعاتی: یکی از راه های تولید محصولات نانوایی فراسودمند جایگزینی نسبی یا کامل آرد گندم با آرد غلات دیگر و جایگزینی شکر با سایر شیرین کننده ها است. هدف: هدف از این پژوهش امکان سنجی تولید پودر کیک فراسودمند بر پایه آرد دانه کینوآ با استفاده از ایزومالت است. روش کار: آرد گندم و شکر به ترتیب با آرد کینوآ و ایزومالت در چهار سطح (25، 50، 75 و 100 درصد) در فرمولاسیون پودر کیک جایگزین و ویژگی های فیزیکی شیمیایی و تغذیه ای کیک حاصل از پودر کیک مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: نتایج حاصل از بررسی ویژگی ها کیک نشان داد جایگزینی آرد گندم با آرد کینوآ سبب کاهش درصد رطوبت نمونه کیک، حجم مخصوص، درصد قند کل، پارامتر روشنایی *L، پارامتر قرمزی *a و پارامتر زردی *b کیک و افزایش درصد پروتیین، درصد چربی، کالری نمونه کیک شد. در حالی که جایگزینی شکر با ایزومالت سبب کاهش حجم مخصوص کیک، درصد قند کل و کالری نمونه کیک و افزایش پارامتر روشنایی *L کیک شد. ارزیابی بافت نمونه های کیک نشان داد که نوع تیمار در کلیه روزهای مورد بررسی (روز اول، دوم و سوم پس از پخت) و مدت زمان ذخیره سازی در کلیه تیمارهای مورد بررسی اثر معنی داری بر سفتی بافت داشت. نوع تیمار اثر معنی داری بر هر یک از ویژگی های حسی شامل طعم و مزه، عطر و بو، رنگ، بافت و پذیرش کلی داشت. نهایی: با توجه به ویژگی ها مورد بررسی در این تحقیق تیمار حاوی 25 درصد جایگزینی آرد گندم با آرد کینوآ و 25 درصد جایگزینی شکر با ایزومالت (تیمار T1) به عنوان تیمار بهینه تعیین گردید.

آرد کینوآ منبعی سرشار از اسیدآمینه­های ضروری، فیبر غذایی، ویتامین­های گروه ب، آلفاتوکروفرول و املاحی نظیر آهن و مس بوده و جایگزین مناسبی برای توسعه فرآورده های بدون گلوتن و بر پایه برنج می باشد. بدین منظور اصلاح برخی ویژگی های آرد کینوآ با فرایندهای مختلف می تواند در جهت بهبود کیفیت و توسعه این قبیل فرآورده ها مؤثر باشد. این پژوهش با هدف تأثیر شرایط فرایند اکستروژن شامل رطوبت اولیه خوراک (16 و 24 درصد) و دمای پخت (130، 150 و 170 درجه سانتی گراد) بر ویژگی های رطوبت، دانسیته توده، شاخص جذب آب، پارامترهای رنگ، سفتی بافت، و ریزساختار فرآورده بافت داده شده کینوا، مورد بررسی قرار گرفت. مطابق نتایج، افزایش همزمان رطوبت خوراک و دمای فرایند منجر به کاهش معنی دار رطوبت نهایی فراورده بافت داده شده کینوآ شد (p<0.05). نمونه فرایند شده در دمای 150 درجه سانتی گراد با رطوبت ورودی 16 درصد دارای کمترین میزان دانسیته بود. شاخص جذب آب کلیه نمونه­های اکسترودشده بیشتر از نمونه شاهد بود و این پدیده با افزایش رطوبت اولیه خوراک و دمای پخت، بطرز معنی داری تشدید شد (p<0.05). فرآیند اکستروژن با کاهش معنی دار پارامتر L* و افزایش پارامترهای a* و b* همراه بود (p<0.05). در حالی که افزایش دمای فرآیند منجر به افزایش تغییرات پارامترهای رنگ شد. افزایش رطوبت خوراک ورودی سبب افزایش سفتی بافت فراورده گردید اما همزمان با افزایش دمای پخت؛ سفتی بافت کاهش یافت چنان که کمترین میزان سفتی 59/8 نیوتن گزارش شد. تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی تجمعات بزرگ تر گرانول­های نشاسته در نمونه­های اکسترودشده در مقایسه با نمونه شاهد را نشان دادندکه با افزایش رطوبت خوراک ورودی، ظاهری یکنواخت­تر و صاف­تر به خود گرفتند. در مجموع می توان دریافت کاربرد اکستروژن به عنوان فناوری پیش پخت، روشی مطلوب برای بهبود ویژگی های عملکردی و تکنولوژیکی آرد کینوآ و توسعه فرآورده های بدون گلوتن می باشد.

سابقه و هدف: روند کاهشی منابع آبی و تشدید تدریجی شوری خا ک های کشور، معرفی گیاهان متحمل به تنش را اجتناب ناپذیر نموده است. برای این منظور گیاه زراعی کینوآ به دلیل تحمل به خشکی و شوری و نیاز اندک به نهاده های کشاورزی از جمله کود، و قابلیت رشد در خاکهای فقیر جایگاه ویژه ای دارد. دانه کینوا دارای ارزش غذایی بالایی بوده و در تامین اسید آمینه های ضروری و عناصر غذایی و ویتامین ها دارای اهمیت است. سطح زیر کشت کینوآ در کشور و در جهان در حال گسترش است. علف های هرز از موانع اصلی افزایش تولید کینوآ هستند و برای جذب مواد غذایی، آب، نور و فضای رشد با کینوآ رقابت و در کاهش کیفیت و کمیت دانه تولیدی نقش به سزایی دارند. تاکنون تحقیق جامعی در مورد امکان استفاده از علف کش ها در کنترل علف های هرز مزارع کینوآ در کشور انجام نشده است. بنابراین هدف از انجام این تحقیق، گزینش علف کش های باریک برگ کش، پهن برگ کش و دو منظوره (باریک برگ و پهن برگ کش)، قابل مصرف در مزارع کینوآ بود. مواد و روش ها: به منظور گزینش علف کش های قابل مصرف در گیاه زراعی کینوآ، این آزمایش در مزرعه آستان قدس رضوی در انابد شهرستان بردسکن خراسان رضوی، در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در سال 1398 اجرا شد. علف کش ها به صورت پس رویشی (برگ پاش) در مرحله 4 تا 6 برگی کینوآ با سمپاش ماتابی پشتی با مصرف 350 لیتر آب در هکتار سمپاشی شدند. مبارزه شیمیایی با علف های هرز شامل علف کش های کلتودیم (96 گرم در هکتار)، سولفوسولفورون (95/19 گرم در هکتار)، کوییزالو فوپ پی تفوریل (60 گرم در هکتار)، استوکلر (228 گرم در هکتار)، کلودینافوپ (192 گرم در هکتار)، آترازین (800 گرم در هکتار)، هالوکسی فوپ متیل (104 گرم در هکتار)، تری بنورون متیل (15 گرم در هکتار)، ریم سولفورون+ نیکوسولفورون (25/131 گرم در هکتار)، ستوکسی دیم (375 گرم در هکتار)، متری بیوزین (525 گرم در هکتار)، پندیمتالین (675 و 1350 گرم در هکتار)، اکسی فلوروفن (360 گرم در هکتار)، ایمازاتاپیر (100 گرم در هکتار)، توفوردی+ دایکمبا (698 گرم در هکتار)، کلوپیرالید (225 گرم در هکتار)، اتوفومزیت (1250 گرم در هکتار)، ایزوکسافلوتول+ تین کاربازون متیل (5/232 گرم در هکتار)، کویین مراک+ متازاکلر (1040 گرم در هکتار)، فن مدیفام+ دسمدیفام+ اتوفومزیت (822 گرم در هکتار)، بنتازون (1440 گرم در هکتار)، اگزادیازون (360 گرم در هکتار) و بن سولفورون متیل (30 گرم در هکتار) (تمامی دزها بر اساس ماده موثره) به همراه شاهد بدون کنترل و شاهد وجین دستی بود. یافته ها: ارزیابی گیاه سوزی دو هفته پس از سمپاشی نشان داد که کلتودیم، کوییزالو فوپ پی تفوریل و کلودینافوپ، هالوکسی فوپ متیل، ستوکسی دیم و پندیمتالین (دز 675 گرم ماده موثره در هکتار) فاقد گیاه سوزی و آترازین، متری بیوزین، اکسی فلوروفن، بنتازون، اگزادیازون، فن مدیفام+ دسمدیفام+ اتوفومزیت دارای 100 درصد گیاه سوزی بر روی کینوآ بودند. دیگر علفکشها مابین این دو گروه قرار گرفتند. عملکرد تیمارهای علف کشی کلتودیم (7/3190 کیلوگرم در هکتار) و کوییزالو فوپ تفوریل (7/2674 کیلوگرم در هکتار) فاقد اختلاف آماری معنی دار با تیمار شاهد وجین دستی (7/3346 کیلوگرم در هکتار) بود. عملکرد دانه در مصرف علف کش های بن سولفورون متیل (7/1402 کیلوگرم در هکتار)، ایمازاتاپیر (1184کیلوگرم در هکتار)، کلوپیرالید (7/1126 کیلوگرم در هکتار) و پندیمتالین (784 و 964 کیلوگرم در هکتار به ترتیب در دز 675 و 1350 گرم ماده موثره در هکتار) امیدوار کننده بود. نتیجه گیری: علفکش های کلوتیدیم و کوییزالو فوپ پی تفوریل به ترتیب با 96 و 81 درصد کاهش وزن خشک علف های هرز باریک برگ و بدون گیاه سوزی بر کینوآ بودند و بنابراین به نظر می رسد مصرف آنها در کینوآ قابل توصیه است. بن سولفورون متیل، ایمازاتاپیر، کلوپیرالید و پندیمتالین (دز 675 و 1350 گرم ماده موثره در هکتار) اگرچه به ترتیب باعث کاهش 58، 64، 66 71 و 76 درصد عملکرد دانه کینوآ شدند اما از جمله علفکش های امید بخش بودند که توصیه نهایی آنها مستلزم انجام تحقیقات تکمیلی است.

شبه غله کینوآ (Chenopodium quinoa willd) گیاهی یکساله از خانواده کنوپودیاسه است. کاشت کینوآ در کشور به دلیل نیاز آبی پائین، مقاومت به خشکی و شوری و ارزش غذایی بالای دانه در حال گسترش است. این آزمایش با هدف تعیین ارزش غذایی، تخمیرپذیری و گوارش پذیری کاه 10 رقم کینوآ شامل Titicaca، Gizal، Red Carina،Q12 ، Q18، Q21، Q22، Q26، Q29 و Q31 در قالب یک طرح آماری کاملاً تصادفی انجام شد. درمرحله سخت شدن دانه های کینوآ، بوته کامل گیاه برداشت و خشک گردید و پس از جدا کردن دانه ها و خرد کردن بقایا، از کاه خاصل برای انجام آزمایش ها نمونه برداری انجام شد. در نمونه کاه ارقام مختلف ترکیبات شیمیایی و فراسنجه های تخمیرپذیری به روش تولید گاز تعیین شد. غلظت ترکیب شیمیایی در کاه ارقام مورد بررسی متفاوت بود و دامنه تغییرات برای ماده خشک بین 92/44 تا 94/22 درصد، پروتئین خام بین 3/53 تا 11/05 درصد، ماده آلی بین 84/25 تا 89/65 درصد، عصاره اتری بین 1/20 تا 2/30 درصد، خاکسترخام بین 9/90 تا 15/59 درصد، الیاف نامحلول در شوینده خنثی بین 57/60 تا 72/40 درصد، الیاف نامحلول در شوینده اسیدی بین 35/60 تا 43/20 درصد و عصاره فاقد نیتروژن بین 9/41 تا 18/09 درصد تعیین شد، که به جز ماده خشک، غلظت سایر ترکیبات بین ارقام مختلف دارای تفاوت معنی داری بودند (0/01>P). تولید گاز پس از 24 ساعت، پتانسیل تولید گاز (b) و نرخ تولید گاز (c) بین کاه ارقام مختلف کینوآ اختلاف داشتند (0/01>P)، و ارقام Red Carina، Q18، Q26 و Q29 پس از 24 ساعت تخمیر میزان تولید گاز بالاتری داشتند، در حالی که پتانسیل تولید گاز در ارقام Gizal، Q18، Q26 و Q31 در سطح بالاتری نسبت به سایر ارقام قرار داشتند (0/01>P). هم چنین قابلیت هضم ماده آلی و انرژی قابل متابولیسم نیز به ترتیب در ارقام مختلف دامنه ای بین 33/30 تا 39/39 درصد و 4/88 تا 5/97 ژول در گرم داشتند (0/01>P). به طور کلی نتایج این تحقیق نشان داد که غلظت پروتئین خام در کاه کینوآی ارقام Red Carina، Q12، Q18، Q21، Q22، Q26 و Q29 غلظت بالاتری از پروتئین خام در مقایسه با کاه غلات و یا سایر بقایای کشاورزی داشتند و می توانند به عنوان یک منبع پروتئینی مناسب برای نشخوارکنندگان خصوصاً میش های داشتی مورد توجه قرار گیرند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: شبه غله کینوآ (Chenopodium quinoa willd. ) گیاهی یکساله از خانواده کنوپودیاسه بوده که با توجه به نیاز آبی پائین، مقاومت به خشکی و شوری و ارزش غذایی بالای دانه مورد توجه جهانی قرار گرفته است. با ورود بذر کینوآ به کشور، کاشت آن در حال گسترش است و همزمان با تولید دانه مقادیر زیادی از بقایای زراعی نیز تولید می شود. با توجه به این که اطلاعات در رابطه با ارزش غذایی و گوارش پذیری این بقایا بسیار محدود است. این آزمایش با هدف تعیین ارزش غذایی و گوارش پذیری بقایای زراعی دو واریته کینوآ انجام شد. مواد و روش ها: برداشت گیاه کامل کینوآ از دو واریته سجاما و سجاما ایرانشهر از یک مزرعه آزمایشی انجام شد. پس از خشک شدن گیاه در سایه، دانه ها جدا شدند و از بقایای زراعی جهت تعیین ترکیبات شیمیایی، تخمیرپذیری، تجزیه پذیری شکمبه ای و تعیین میزان ناپدید شدن شکمبه ای و پس از شکمبه ای استفاده شد. یافته ها: غلظت ترکیبات شیمیایی شامل پروتئین خام، عصاره اتری، کربوهیدرات های غیر فیبری، خاکستر خام، الیاف نامحلول در شوینده خنثی و اسیدی بین دو واریته کینوآ اختلاف معنی داری نداشتند، و میانگین این ترکیبات در دو ورایته مورد بررسی به ترتیب. 11/13، 68/1، 74/22، 68/13، . 80/48 و 69/32 درصد بود. تولید گاز پس از 24 ساعت، پتانسیل تولید گاز (b)، نرخ تولید گاز (c)، غلظت اسیدهای چرب زنجیر کوتاه و انرژی قابل سوخت وساز در بقایای زراعی دو واریته کینوآ برابر و مشابه با یک نمونه علوفه یونجه مورد آزمایش بود. در واریته سجاما نسبت به واریته سجاما ایرانشهر میزان ناپدید شدن ماده خشک در شکمبه (60/51 در برابر 76/57 درصد) و در کل دستگاه گوارش (80/54 در برابر 57/60 درصد)، به طور معنی داری کمتر (01/0P<) بودند، اما میزان ناپدیدشدن پس از شکمبه ای ماده خشک در هر دو واریته برابر بود. همچنین غلظت ماده خشک با سرعت تجزیه بالا (بخش a)، غلظت ماده خشک با سرعت تجزیه کند (بخش b) و همچنین ثابت نرخ تجزیه (c) در واریته سجاما در مقایسه با واریته سجاما ایرانشهر کمتر (01/0P<) بود. نتیجه گیری: غلظت پروتئین خام در بقایای زراعی دو واریته کینوآی مورد مطالعه حدود 13 درصد و به طور قابل ملاحظه ای از پروتئین خام در کاه غلات و یا سایر بقایای کشاورزی بیشتر بود. از سوی دیگر ضرائب تجزیه پذیری مناسب و میزان ناپدید شدن 55 تا 60 درصدی ماده خشک این بقایا در دستگاه گوارش، نشان می دهد که بقایای زراعی کینوآ می تواند به صورت مخلوط با سایر علوفه ها در تغذیه دستی و یا حتی به تنهایی به صورت استفاده از پس چر مزرعه کینوآ خوراک مناسبی برای نشخوارکنندگان باشد.

این آزمایش باهدف بررسی واکنش عملکرد و برخی صفات بیوشیمیایی کینوآ به تاریخ کاشت، تنش خشکی و محلول پاشی اسید سالیسیلیک (SA)، به صورت کرت های دوبار خرد شده بر پایه طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار، در دانشکده کشاورزی بردسیر، دانشگاه شهید باهنر کرمان در سال زراعی 97-1396 اجرا شد. تیمارهای آزمایش شامل تاریخ کاشت (15 فروردین، 15 اردیبهشت و 15 خرداد) به عنوان عامل اصلی، سطوح مختلف آبیاری (90، 60 و 30 درصد ظرفیت زراعی) به عنوان عامل فرعی و محلول پاشی (SA با غلظت یک میلی مولار و آب به عنوان شاهد) به عنوان فاکتور فرعی-فرعی بودند. نتایج نشان داد که عملکرد دانه در تاریخ کاشت اردیبهشت (9/653 کیلوگرم در هکتار)، به طور معنی داری بیشتر از فروردین (7/578) و خرداد (8/460 کیلوگرم در هکتار) بود. کاهش آب مصرفی تا 60 درصد ظرفیت زراعی، تأثیر معنی داری بر عملکرد دانه نداشت، ولی میزان این شاخص در 30 درصد ظرفیت زراعی، به ترتیب حدود 13 و 10 درصد کمتر از سطح اول و دوم آبیاری بود. محلول پاشی SA تنها در شرایط تنش شدید، باعث افزایش معنی دار عملکرد دانه نسبت به محلول پاشی آب شد. بالاترین درصد روغن (08/4) و ویتامین C (93/3 میلی گرم در گرم) دانه، در تاریخ کاشت اردیبهشت و عدم تنش آبیاری تولید شد. خاصیت آنتی اکسیدانی و محتوای کربوهیدرات دانه، رابطه منفی با عملکرد دانه نشان دادند. میزان پرولین، مالون دی آلدهید (MDA) و آسکوربات پراکسیداز (APX) با افزایش شدت تنش خشکی افزایش یافت، ولی SA، منجر به کاهش معنی دار این شاخص ها شد. به طورکلی نتایج نشان داد که تاریخ کاشت اردیبهشت، مناسب ترین زمان کاشت کینوآ برای مناطق مشابه با بردسیر می باشد. باتوجه سیستم دفاع آنتی اکسیدانی کینوآ، این گیاه مقاومت بالایی به تنش خشکی دارد و استفاده از SA نیز می تواند در کاهش اثرات منفی تنش خشکی بر آن موثر باشد.

دانه کینوآ به دلیل دارا بودن خواص عملکردی متنوع، ارزش تغذیه ای بالا و ویژگی فاقد گلوتن بودن نسبت به سایر دانه های پروتئینی در سال های اخیر توجه پژوهشگران زیادی را به خود جلب کرده است. پروتئین کینوآ می تواند به عنوان یک مکمل غذایی کاربردی و منبع غذایی ارزشمند برای نوزادان، کودکان و بزرگسالان در فرمولاسیون انواع محصولات غذایی نظیرسس ها، سوسیس، سوپ و. . استفاده شود. هدف از این مطالعه مقایسه تاثیر دو روش استخراج قلیایی و فراصوت بر ویژگی های فیزیکوشیمیایی و عملکردی ایزوله پروتئین کینوآ بود. ویژگی های فیزیکوشیمیایی شامل درصد رطوبت، چربی، پروتئین، کربوهیدرات، خاکستر، راندمان وزنی و رنگ (L*، a*، b*) و خواص عملکردی شامل ظرفیت جذب آب و روغن، ظرفیت تولید کف و دوام آن و ظرفیت ایجاد امولسیون و ثبات آن مورد بررسی قرار گرفت. نتایج آزمایشات نشان داد که در بین دو روش مورد بررسی، استخراج با امواج فراصوت بدون اینکه تاثیری بر مقدار کمی پروتئین داشته باشد، بازده استحصال بیشتری دارد، همچنین ظرفیت جذب آب(ml/g76/2) و چربی(ml/g63/4) بیشتری نسبت به روش قلیایی نشان داد. در حالیکه روش قلیایی ویژگی کف-کنندگی(ظرفیت تولید کف %08/10 و پایداری %88/38) و خصوصیات امولسیونی(ظرفیت امولسیون %57/17 و دوام %04/62) بهتری را دارا بود. نتایج نشان داد ایزوله های پروتئینی تولید شده دارای ویژگی های عملکردی مناسب بوده و می توانند جایگزینی برای سایر منابع پروتئینی در فرمولاسیون مواد غذایی مختلف باشند.