در این مطالعه، آثار مرفین بر افزایش حساسیت به اختلال تشکیل حافظه القا شده و به خاطرآوری وابسته به حالت (state- dependent retrieval)  در یک روش اجتنابی غیرفعال آموخته شده، در موش سوری بررسی شده است. مصرف پیش از آموزش مرفین (5mg/kg و 2.5 و 0.5) وابسته به دوز، قادر است یادگیری یک نوبته روش اجتنابی غیرفعال (Passive Avoidance Learning)  را مهار کند. مصرف پیش از آزمون (5mg/kg و 2.5 و 0.5) باعث القای به خاطرآوری وابسته به حالت می گردد. اثر مهاری مرفین (5mg/kg) بر تشکیل حافظه، به طور معنی دار، به وسیله مصرف پیش از آموزش، نالوکسان (1mg/kg  و0.5 و 0.025)، قبل از مرفین پیش از آموزش، مهار می گردد. مصرف پیش از آزمون نالوکسان وابسته به دوز،بازگشت القا شده به وسلیه مرفین (5mg/kg) را مهار کرد. فراموشی القا شده به وسیله مرفین، پیش از آموزش، به طور معنی داری در موش های حساس شده سه روز مرفین (30mg/kg و 20) دریافت کرده بودند، مهار گردید. افزایش حساسیت به مرفین، بر حافظه وابسته به حالت مرفین تاثیری نداشت. تزریق نالوکسان، 30 دقیقه قبل از مرفین و به مدت سه روز، مهار فراموشی القا شده به وسیله مرفین را در موش های حساس به مرفین به طور معنی دار متوقف کرد. این نتایج پیشنهاد می کند که افزایش حساسیت به مرفین، اختلال تشکیل حافظه را تحت تاثیر قرار می دهد، اما بر تسهیل به خاطرآوری القا شده به وسیله مرفین بی تاثیر است.

مقدمه: اثر استروژن ها بر سیستم عصبی توسط پژوهشگران مختلف بررسی شده است. از جمله اثراتی که برای استروژن شناخته شده افزایش انعطاف پذیری (پلاستیسیتی) در بخش های مختلف سیستم عصبی و دخالت در پدیدهایی مانند تولید مثل، درد و حافظه است. برخی پژوهشگران برای استروژن نقش نورومدولاتوری را محتمل می دانند. در خصوص نقش استروژن ها بر پدیده های فیزیولوژیک، نتایج ضد و نقیضی گزارش شده است. این مطالعه با هدف تعیین نقش هورمون مذکور در پدیده وابستگی به مرفین و با ایجاد سندرم قطع مرفین با نالوکسان انجام شده است.مواد و روش ها: در این مطالعه از موش سفید آزمایشگاهی با میانگین وزن 3±25 گرم استفاده شد. حیوانات به گروه های کنترل (شم)، اوراکتومی شده، اوراکتومی شده شاهد تزریق (دریافت کننده روغن کنجد)، و گروه های اوراکتومی شده دریافت کننده استرادیول بنزوات به صورت حاد و مزمن تقسیم شدند. همه گروه ها با تزریق زیر جلدی مرفین روزی 3 بار طی 4 روز معتاد شدند. در روز چهارم با تزریق نالوکسان (20 mg/kg) سندرم قطع دارو ایجاد شد. در گروه دریافت کننده استرادیول بنزوات حاد، نیم ساعت قبل از تزریق نالوکسان، این هورمون با دوز (0.1 mg/kg)، زیر جلد تزریق شد و در گروه تزریق مزمن در هر بار تزریق مرفین، حیوان استرادیول بنزوات نیز با دو مذکور دریافت می نمود. برای ارزیابی میزان وابستگی به مرفین و شدت سندرم ترک، تعداد پرش های حیوان مورد سنجش قرار گرفت.یافته ها: برداشت غدد جنسی باعث کاهش قابل ملاحظه وابستگی به مرفین و تجویز استرادیول بنزوات در حیوان فاقد تخمدان، به صورت حاد یا مزمن، باعث افزایش نسبی علامت پرش می شود اما این میزان افزایش بسیار کمتر از حالت کنترل می باشد.نتیجه گیری: غیر از استرادیول احتمالا عواملی وابسته به جنس در وابستگی فیزیکی به مرفین موثر می باشند.

سابقه و هدف: جراحی از طریق ویدئو توراکوسکوپی (VATS: video-assisted thoracoscopic surgery) به عنوان روشی جایگزین در بسیاری از اعمال جراحی و تشخیصی قفسه سینه که زمانی نیازمند توراکوتومی باز بودند روبه افزایش است. با این که  VATS نسبت به توراکوتومی باز آسیب و درد کمتری ایجاد میکند ولی تسکین درد پس از آن همچنان اهمیت دارد. هدف از انجام این کارآزمایی بالینی تصادفی دو سو کور، مقایسهی روش رژیونال مرفین اینترپلورال با روش متداول مرفین وریدی در تسکین درد پس از VATS بود.مواد و روش ها: 30 بیمار گروه 1 و 2 طبقه بندی انجمن بیهوشی آمریکا که با بیهوشی عمومی تحت VATS قرار گرفتند به صورت تصادفی به دو گروه مساوی تقسیم شدند. در پایان عمل در همه بیماران یک کاتتر زیر دید مستقیم توراکوسکوپ در فضای پلورال قرار داده شد. بیماران از طریق کاتتر اینترپلورال یا از راه وریدی یک دوز بولوس mg/kg 0.1 مرفین دریافت کردند. شدت درد بیماران در دو حالت سرفه و استراحت، میزان نیاز به بی دردی مکمل، فشار خون شریانی، تعداد ضربان قلب، درصد اشباع اکسیژن خون شریانی، درجه خواب آلودگی و عوارض جانبی هر یک ساعت در 8 ساعت اول پس از VATS ارزیابی شدند. شدت درد با مقیاس خطی- بصری درد با درجه 0 تا 10 ارزیابی شد.یافته ها: در طول مطالعه تفاوت آماری معنی داری از نظر درد، علائم حیاتی، مصرف مسکن اضافی و عوارض جانبی بین دو گروه دیده نشد.استنتاج: مرفین اینترپلورال از نظر تسکین درد پس از VATS مزیتی بر مرفین وریدی نداشت.

  لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: مرفین دارای اثرات دوگانه ضددردی و پردردی است که در مگس سرکه دیده شده است. از طرفی تجویز مکرر آن باعث ایجاد تحمل به مرفین در پستانداران می گردد. تحقیق حاضر به بررسی بروز تحمل به مرفین و اثرات اوسلتامیویر (مهارکننده سیگنالینگ Gs پروتئین ها) در ایجاد تحمل و همچنین پردردی ناشی از غلظت های ناچیز مرفین در مگس سرکه، می پردازد.مواد و روش ها: در این پژوهش لارو سن 3 و مگس بالغ تیپ وحشی بکار گرفته شد. به منظور بررسی اثر اوسلتامیویر بر پردردی ناشی از غلظت های ناچیز مرفین، اوسلتامیویر (0.2mg/1) و مرفین با غلظت ناچیز به محیط کشت مگس سرکه اضافه شده و پاسخ لارو و بالغ مگس (n³7) به درد حرارتی به روش Hot plate (47oC) و درد شیمیایی ایجاد شده به وسیله کپسایسین و اسیداستیک 40% ثبت شد. برای ارزیابی تحمل زایی به مرفین، میزان احساس درد حرارتی لارو با تکرار تجویز مرفین 0.1 mg/1و سنجش اثرات ضددردی مرفین 01 mg/1 ارزیابی و در بالغین، آزمون مشابهی، با غلظت های 200 mg/1 و 300 مرفین انجام شد، همچنین برای بررسی مکانیسم تحمل به مرفین، آزمون با تجویز اوسلتامیویر انجام شد.یافته ها: در مگس سرکه، تحمل زایی به اثرات ضددردی مرفین مشابه پستانداران رخ می دهد. نتایج نشان داد که تجویز مکرر مرفین، اثرات ضددردی دارو را در حشره کاهش داد (p<0.001). اوسلتامیویر، توانست تحمل به مرفین و پردردی ناشی از مرفین با غلظت های ناچیز را، در هر دو مدل درد حرارتی و درد شیمیایی در لارو و بالغ مگس کاهش دهد (p<0.01).نتیجه گیری: در مگس سرکه، مشابه جوندگان سیستم های اپیوئیدی در تعدیل درد درگیر هستند، از آن جایی که پردردی مرفین با کمک G پروتئین تحریکی انجام می شود و اوسلتامیویر به عنوان آنتاگونیست آن می تواند این اثر را کاهش دهد، مشاهده اثر اوسلتامیویر در تخفیف تحمل به مرفین، احتمال درگیری G پروتئین تحریکی در بروز تحمل به مرفین را نیز برمی انگیزد.

سابقه و هدف: داروهای ضددرد اپیوییدی بهترین داروهایی هستند که جهت تسکین یا درمان دردهای جراحی مورد استفاده قرار می گیرند. ولی مصرف مزمن داروهای فوق موجب بروز تحمل در فرد می شود. با این حال میزان نیاز واقعی و پاسخ به مرفین پس از درد جراحی در افراد وابسته به مرفین دقیقا مطالعه نشده است. لذا مطالعه حاضر بدین منظور صورت گرفت تا پاسخ ضددردی به مرفین پس از عمل جراحی اواریوهیسترکتومی در موش های صحرایی وابسته در مقایسه با موش های صحرایی غیر وابسته به مرفین مقایسه گردد.مواد و روش ها: مطالعه حاضر بر روی 36 سر موش صحرایی ماده بالغ صورت گرفت. موش های صحرایی ماده به چهار گروه 6 تایی کنترل- اواریوهیسترکتومی، کنترل-sham، وابسته- sham و وابسته- اواریوهیسترکتومی تقسیم شدند. وابستگی به مرفین به روش مصرف خوراکی مرفین از طریق آب آشامیدنی به مدت 21 روز ایجاد گردید. عمل جراحی اواریوهسیترکتومی پس از بی هوشی حیوانات با اتر و پس از شکافتن شکم و خارج نمودن تخمدان و رحم در قسمت بالای سرویکس انجام گردید. در تمام گروه ها پاسخ ضددردی توسط آزمون Tail flick قبل و پس از عمل جراحی اندازه گیری شد. سپس همین آزمون قبل و پس از تزریق مرفین (4 mg/kg) از طریق زیرپوستی نیز مجددا اندازه گیری شد. نتایج حاصل به صورت میانگین پاسخ تأخیری و درصد حداکثر پاسخ ممکن (%MPE) بیان گردید.یافته ها: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که میانگین پاسخ تاخیری به محرک دردناک در آزمون Tail flick قبل و پس از عمل جراحی در چهار گروه موش های مورد آزمایش تفاوت معنی داری ندارد. بدین معنی که آستانه حس درد در موش های صحرایی وابسته به مرفین (4/0±1/9 ثانیه) تفاوت معنی داری با گروه کنترل (25/1±1/10 ثانیه) ندارد. هم چنین تزریق مرفین موجب افزایش معنی داری در میانگین پاسخ تأخیری در کلیه گروه های آزمایشی گردید. مقایسه حداکثر پاسخ ممکن (%MPE) نشان داد که حداکثر اثرضددردی مرفین فقط در موش های صحرایی وابسته به مرفین پس از عمل اواریوهیسترکتومی (8/11±7/48 ثانیه) به طور معنی داری بیشتر از گروه وابستهsham- (19.6±5 ثانیه) بود.نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد که اثر ضددردی مرفین متعاقب عمل جراحی اواریوهیسترکتومی در موش های وابسته به مرفین و سالم تفاوت معنی داری را ندارد. اما عمل جراحی اواریوهیسترکتومی فقط در موش های وابسته موجب افزایش معنی دار اثر ضددردی مرفین شده است.

سیستم آدرنرژیک اهمیت زیادی در ایجاد وابستگی و همچنین در بروز علایم ترک دارد. کلونیدین میتواند بعضی از علایم ترک در حیوانات وابسته به مرفین را تحت تاثیر قرار دهد اما در باره این مورد که کدام علایم بیشتر تحت اثر قرار میگیرند، گزارشهای متناقضی وجود دارد. در تحقیق حاضر اثر تزریق کلونیدین به عنوان آگونیست گیرنده های آلفا دو بر ایجاد علایم ترک مورد بررسی قرار گرفته است. حیوانات به چهارگروه تقسیم شدند: گروه کنترل و سه گروه آزمایشی که به ترتیب 0.02 mg/kg، 0.2mg/kg و  2mg/kgکلونیدین دریافت کردند. برای ایجاد وابستگی از مرفین و برای ایجاد علایم ترک از نالوکسان استفاده شد. علایم قطع مصرف به مدت نیم ساعت مورد بررسی قرارگرفتند.نتایج نشان داد که در حیوانات معتاد، تزریق داخل صفاقی کلونیدین باعث کاهش معنی داری در علایم لرز بدن در دوز 0.02mg/kg با (P≤0.02)، دردوز  0.2mg/kgبا (P≤0.04) و در دوز 2mg/kg با (P≤0.002)، دفعات دفع در مقادیر  0.02mg/kg با (P≤0.015)، 0.2 mg/kg با (P≤ 0.039 ) و 2mg/kg با (P≤0.015)، جویدن درمقادیر 0.02mg/kg با P≤ 0.0001))، 0.2mg/kg با (P≤0.001) و 2mg/kg با (P≤0.001 )، تکان شدید بدن در دوز0.02mg/kg  با (P≤ 0.026) و دوز 0.2mg/kg با ( P≤0.011 ) و دوز 2mg/kg با (P≤0.034)، دندان قروچه در دوز 0.02mg/kg باP≤0.02) ) در دوز 0.2mg/kg با (P≤0.01) و دوز 2mg/kg با (P≤0.02) گردید. این دارو در دوز 2mg/kg تعداد روی دو پا ایستادن (0.02 ≥P) و تعداد پرش (P≤0.005) را افزایش داد. کلونیدین در سه دوز نتوانست اثر معنی داری بر روی تعداد انزال، تعداد لرز پاهای جلویی و رفتار تیمار کردن، ایجاد کند. نتایج بدست آمده مشخص کرد که کلونیدین اثر کاهنده بر تمام علایم نداشته و در دوز بالا بعضی علایم را افزایش میدهد که احتمالا می توان به اثر این دارو بر گیرنده های آلفا یک و یا ایمیدازولینی نسبت داد. احتمال میرود اثر کاهشی کلونیدین بر علایم ترک، به علت کاهش رهایی نورآدرنالین و یا افزایش رهایی اوپیوئیدهای درون زا و یا کاهش فعالیت الکتریکی هسته های مغزی باشد.

سابقه و هدف: گیاه پسته جز گیاهان خوراکی است که در طب سنتی خواص متعددی برای آن شناخته شده است. بخش های مختلف این گیاه در درمان بسیاری از بیماری ها کاربرد دارد. هدف از این مطالعه با توجه به مشاهدات تجربی اولیه اثر عصاره پوست این گیاه در کاهش علایم سندرم ترک مرفین در موش های صحرایی نر می باشد.مواد و روش ها: مطالعه بصورت تجربی بر روی 171 سرموش صحرایی نر بالغ از نژاد NMARI انجام شد. حیوانات در سه دسته جهت تزریق حاد عصاره، گاواژ حاد عصاره و گاواژ مزمن عصاره تقیسم شدند. به منظور ایجاد وابستگی به مرفین در حیوانات، مرفین در غلظت های مناسب بمدت 14 روز به آب آشامیدنی آنها افزوده گردید. غلظت های 0.1، 0.2 و 0.3 میلی گرم در میلی لیتر و هر کدام برای 48 ساعت و غلظت 0.4 میلی گرم در میلی لیتر برای بقیه روزها استفاده گردید. در روز پانزدهم نالوکسان بمیزان 2 mg/kg/sc به موش ها تزریق گشته و علایم سندرم ترک بررسی شد.یافته ها: مطالعه فوق نشان داد که عصاره آبکی پوست پسته بصورت تزریقی آن سبب کاهش علایم سندرم ترک مرفین می گردد. بطوری که weight loss در دوزهای 50mg/kg و 100mg/kg دارای اختلاف معنی داری با گروه سالین داشت P<0.05) و p<0.000). Head Shake در تمامی دوزها به جز دوز 50mg/kg اختلاف معنی داری با گروه سالین داشت (در دوز 12.5mg/kg با (p<0.01) و در بقیه دوزها با Wet dog shake.(p<0.05) به جز در دوزهای 50mg/kg و 6 اختلاف معنی داری در بقیه دوزها با گروه سالین داشت (در دوز (p<0.01)12.5mg/kg. در دوز (p<0.01)400mg/kg و در بقیه دوزها با (p<0.05). در بخش گاواژ عصاره به صورت حاد عصاره فقط توانست سبب کاهش معنی داری در میزان از دست دادن وزن بین گروه های 100mg/kg و 50 با گروه سالین گردد. (در دوز (p<0.01)50mg/kg و در دوز (p<0.006)100mg/kg. گاواژ مزمن عصاره در هیچ کدام از دوزها سبب کاهش معنی داری در علایم سندرم ترک مرفین نگردید.بحث و نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که عصاره پوست پسته بصورت تزریقی می تواند سبب کاهش بعضی از علایم سندرم ترک مرفین گردد. اما از آنجایی که در این مطالعه ازعصاره کامل پوست پسته استفاده شد هاست مشخص نیست که کدام جز آن موثر بوده است.