سابقه و هدف: باتوجه به عوارض جانبی داروهای شیمیایی ضداضطراب، در این پژوهش تأثیر آلفاپینن بر رفتارهای اضطرابی در مقایسه با دیازپام در موش صحرایی مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه از 40 سر موش صحرایی نر (نژاد ویستار) در 5 گروه: کنترل، شاهد (دریافت کننده حلال آلفاپینن)، دریافت کننده دوز 2 و 4 میلی گرم / کیلوگرم آلفاپینن و گروه دریافت کننده دوز 10 میلی گرم / کیلوگرم دیازپام تقسیم گردیدند. داروها به مدت دو هفته به صورت درون صفاقی تجویز شدند. در پایان این دوره، اضطراب با استفاده از مدل ماز بعلاوه ای شکل مرتفع مورد سنجش قرار گرفت و غلظت مالون دی آلدئید، تیول و گلوتاتیون پراکسیداز در بافت هیپوکامپ اندازه گیری شد. نتایج با استفاده از آزمون های آماری آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون توکی تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: آلفاپینن در گروه های دریافت کننده دوزهای 2 و 4 میلی گرم بر کیلوگرم آلفاپینن به طور معنی داری منجر به افزایش درصد ورود به بازوی باز (P<0/001) شد و درصد زمان سپری شده در بازوی باز از (P<0/05) به (P<0/01) در مقایسه با گروه کنترل و دیازپام تغییر کرد و تجویز آلفاپینن موجب کاهش معنی داری در غلظت (P<0/001) MDAو افزایش معنی داری در میزان تیول (P<0/01) (P<0/05) و فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز (P<0/001) شد. نتیجه گیری: آلفاپینن اثر کاهشی بر واکنش های اضطرابی نشان داد که مشابه با اثرات ضداضطرابی دیازپام بود. آلفاپینن احتمالاً با اتصال به جایگاه بنزودیازپین های موجود در گیرنده های گابا A و نیز با اثر آنتی اکسیدانی اثر خود را اعمال می نماید.

بیماری دیابت اختلال در سوخت و ساز قندها، چربی ها و پروتئین های بدن می باشد که منجر به هیپرگلیسمی و هیپرلیپیدمی می شود. هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر آلفاپینن بر میزان گلوکز و چربی خون در موش های صحرایی دیابتی نر می باشد. 40 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به پنج گروه هشت تایی تقسیم شدند: گروه کنترل، گروه دیابتی، گروه دیابتی شاهد (دریافت کننده توئین (80 درصد حلال آلفاپینن) و گروه های تجربی که علاوه بر دیابتی شدن به ترتیب روزانه مقادیر100 و 200 میلی گرم بر کیلوگرم آلفاپینن را به صورت خوراکی و به مدت 14 روز دریافت کردند. در پایان، از همه گروه ها نمونه خونی تهیه و میزان گلوکز و چربی های خون آنها اندازه گیری شد. نتایج با استفاده از آزمون آنالیز واریانس و نرم­, افزار SPSS 21مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. میزان گلوکز، تری گلیسرید (TG)و کلسترول تام و لیپوپروتئین با چگالی بسیارکم (VLDL) و لیپوپروتئین با چگالی کم (LDL) در گروه های دریافت کننده دوزهای 100 و 200 میلی­, گرم بر کیلوگرم آلفاپینن نسبت به گروه دیابتی کاهش معنی داری را نشان داد. لیپوپروتئین باچگالی بالا (HDL) در گروه های دریافت کننده دوزهای مختلف آلفاپینن نسبت به گروه دیابتی افزایش معنی داری را نشان داد. این نتایج نشان می دهند که آلفاپینن می تواند در درمان دیابت موثر باشد. تأثیر این ماده موثره احتمالاً به دلیل وجود خواص آنتی اکسیدانی آن است.

مقدمه و هدف: : بررسی ها نشان داده است که آسیب های کبدی با وقوع آپوپتوز همراه است. تتراکلریدکربن یک سم قوی است که برای القای فیبروز و سیروز کبدی در مدل های حیوانی به کار می رود. مطالعه حاضر به هدف بررسی اثر آلفاپینن بر تغییر بیان فاکتورهای وابسته به آپوپتوز Bax و Bcl-2 در کبد رت های نرِ بالغ از نژاد ویستار دریافت کننده تتراکلریدکربن انجام شد.مواد و روش ها: رت ها به چهار گروه شامل کنترل، آلفاپینن، تتراکلریدکربن و تتراکلریدکربن-آلفاپینن تقسیم شدند. تزریق درون صفاقی تتراکلریدکربن با دوز 2 میلی لیتر بر کیلوگرم وزن بدن (دو بار در هفته و به مدت 6 هفته متوالی) انجام شد. آلفاپینن نیز با دوز 50 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن (هر روز و به مدت 6 هفته متوالی) به صورت درون صفاقی تیمار شدند. در پایان دوره، سطح mRNAیBax  و Bcl-2، توسط Real-time PCR ارزیابی شد.نتایج: تتراکلریدکربن موجب افزایش معنادار بیان فاکتور پیش آپوپتوتیک Bax  (019/0 P₌) و کاهش معنادار فاکتور ضدآپوپتوتیک Bcl-2  (042/0 P₌) در کبد رت ها در مقایسه با گروه کنترل شد. تیمار آلفاپینن موجب کاهش معنادار سطح mRNAی Bax  (001/0P₌) و افزایش معنادار سطح mRNAی Bcl-2  (025/0P₌) در گروه تتراکلریدکربن-آلفاپینن در مقایسه با گروه تتراکلریدکربن شد. علاوه براین، آلفاپینن از پیدایش سلول های آپوپتوتیک در برش های بافتی کبد حیوانات تحت تزریق تتراکلریدکربن ممانعت کرد.نتیجه گیری: آلفاپینن می تواند از آپوپتوز ناشی از تتراکلریدکربن در کبد رت ها ممانعت کند و احتمالاً اثر حفاظت کبدی دارد.

زمینه و هدف: رسوب پپتید آمیلویید بتا در مغز از مهم ترین شاخصه های بیماری آلزایمر است. آمیلویید بتا علاوه بر نقص حافظه، افسردگی را نیز به دنبال دارد. آلفاپینن نوعی مونوترپن است که اثرات آنتی اکسیدانی، ضدالتهابی و محافظت کنندگی عصبی دارد. در این تحقیق اثر آلفاپینن بر مرگ نورونی در هیپوکامپ و افسردگی ناشی از مدل آلزایمری القاشده توسط آمیلویید بتا بررسی شد. روش کار: رت های نر نژاد ویستار به وزن 260-240 گرم به چهار گروه شامل کنترل، آلفاپینن، آمیلویید بتا و آمیلویید بتا-آلفاپینن تقسیم شدند. آمیلویید بتا طی جراحی استریوتاکسی به صورت درون هیپوکامپی تزریق شد (هر طرف µ, g 4) و آلفاپینن نیز به مدت 14 روز متوالی به صورت درون صفاقی تیمار شد (mg/kg 50). در پایان این دوره، سطح افسردگی با استفاده از تست شنای اجباری مورد بررسی قرار گرفت. هیپوکامپ حیوانات نیز پس از رنگ آمیزی نیسل مورد مطالعه میکروسکوپی قرار گرفت. یافته ها: تزریق درون هیپوکامپی آمیلویید بتا به افزایش مجموع زمان بی حرکتی در تست شنای اجباری منجر شد (0/01

سابقه و هدف: یکی از بیماری های شایع با میزان عود بالا، سنگ کلیه است. این مطالعه با هدف بررسی اثر و ایمنی خارخاسک، آلفاپینن و بورون و ترکیب این سه درمان بر روی سنگ کلیوی در مدل حیوانی، پرداخته شد. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، برای القای سنگ کلیه در رت ها، 28 روز اتیلن گلیکول 0/1 درصد حجمی/حجمی به آب آشامیدنی آن ها اضافه شد. حیوانات به شش گروه (6 = n) گروه کنترل، گروه دریافت کننده اتیلن گلیکول و چهار گروه درمانی که به مدت 2 هفته اتیلن گلیکول و از هفته دوم تا پایان مطالعه، علاوه بر اتیلن گلیکول، آلفاپینن (10 میلی گرم بر کیلوگرم)، بورون (15 میلی گرم بر کیلوگرم)، خارخاسک (60 میلی گرم بر کیلوگرم) و ترکیب این سه دارو (با همان دوزها) را روزانه با روش گاواژ دریافت کردند، تقسیم شدند. پارامترهای بیوشیمیایی در سرم (کراتینین، اسید اوریک فسفر کلسیم) و در بافت کلیه (کلسیم فسفات و اگزالات) و همچنین مطالعه بافت کلیه از نظر تشکیل سنگ بررسی شد. نتایج با نرم افزار GraphPad آنالیز شد و تحلیل آماری با استفاده از one-way ANOVA و Bonferroni test صورت گرفت. یافته ها: در گروه مسموم، سطح سرمی کراتینین، اوره، اسید اوریک، فسفر و کلسیم افزایش یافت و افزایش سطح کلسیم، فسفات و اگزالات به صورت معنی دار در کلیه هموژنیزه مشاهده شد که نشان دهنده آسیب کلیوی بود. در گروه های درمانی، فاکتورهای سرمی و کلیه هموژنیزه به صورت معنی دار نسبت به گروه اتیلن گلیکول کاهش یافت، که نمایانگر موفق بودن درمان ها بود. هم چنین، شواهد هیستوپاتولوژی رسوبات کلیوی را در گروه اتیلن گلیکول نشان داد و در گروه های درمانی شواهد نشان دهنده کاهش رسوبات کلیوی بود. استنتاج: ترکیبات طبیعی خارخاسک، آلفاپینن و بورون اثر درمانی در سنگ کلیه دارد. بیش ترین کاهش در میزان کریستال های کلسیم اگزالات در گروهی بود که هر سه درمان را دریافت کردند. گروه های آلفاپین و بورون و در نهایت گروه مصرف کننده خارخاسک به ترتیب اثرات کم تری را نشان دادند.

زمینه و هدف آلفاپینن به عنوان مهم ترین اجزای اسانس ها، دارای فعالیت آنتی اکسیدانی و آنتی کولین استرازی است. استرس اکسیداتیو به طور مستقیم عملکرد مغز را تحت تاثیر قرار داده و باعث اختلال حافظه می شود. در این پژوهش به بررسی تاثیر آلفاپینن بر حافظه اجتنابی غیرفعال و استرس اکسیداتیو در مقایسه با دونپزیل پرداخته شد. روش بررسی در این مطالعه، 50 سر موش صحرایی نر (نژاد ویستار) به پنج گروه: کنترل، شاهد (دریافت کننده حلال آلفاپینن)، گروه های دریافت کننده دوز 2 و 4 میلی گرم برکیلوگرم آلفاپینن و گروه دریافت کننده دونپزیل تقسیم شدند. داروها به مدت 2 هفته به صورت درون صفاقی تجویز شدند. در پایان تیمار، حافظه اجتنابی غیرفعال حیوانات به کمک آزمون شاتل باکس، میزان مالون دی آلدئید، غلظت تیول تام خون و بافت هیپوکامپ (به عنوان شاخص های استرس اکسیداتیو) سنجیده شدند. از آزمون آماری تحلیل واریانس یک طرفه و تعقیبی توکی جهت تعیین تفاوت بین گروه ها استفاده شد. یافته ها حافظه در گروه دریافت کننده دونپزیل نسبت به گروه کنترل، به طورمعنی داری افزایش یافت (001/0>p)، و درگروه های دریافت کننده آلفاپینن (با دوز 2 و 4 میلی گرم برکیلوگرم)، افزایش معنی دار حافظه نسبت به گروه کنترل مشاهده گردید (001/0>p). در دوز 4 میلی گرم برکیلوگرم آلفاپینن نسبت به گروه دونپزیل نیز افزایش معنی داری دیده شد (001/0>p). در سنجش غلظت مالون دی آلدئید در بافت هیپوکامپ در گروه دریافت کننده دوز 4 میلی گرم برکیلوگرم نسبت به گروه کنترل، کاهش معنی داری مشاهده گردید. همچنین میزان تیول تام هیپوکامپ در گروه دریافت کننده آلفاپینن (دوز 4 میلی گرم برکیلوگرم) نسبت به گروه کنترل، افزایش معنی داری را نشان داد (05/0>p). نتیجه گیری نتایج این مطالعه نشان داد آلفاپینن با دوز 4 میلی گرم برکیلوگرم، بیشترین تاثیر را در بهبود حافظه حتی نسبت به دونپزیل دارد، همچنین به علت خاصیت آنتی اکسیدانی می تواند شاخص های استرس اکسیداتیو را کاهش دهد.

مقدمه: رزماری (Rosmarinus officinalis L. ) گیاهی دارویی با ارزش است. این پژوهش با هدف مقایسه ترکیبات شیمیایی و اثرات ضد میکروبی عصاره متانولی و اسانس برگ گیاه رزماری در برابر پاتوژن های گیاهی و انسانی انجام گرفت. روشها: ترکیبات عصاره متانولی و اسانس برگ رزماری با GC-Mass شناسایی و اثرات ضد باکتری اسانس و عصاره با روش انتشار دیسک و همچنین حداقل غلظت مهارکنندگی (MIC) اسانس و عصاره ی رزماری اندازه گیری شد. برای ارزیابی آماری داده ها از آنالیز واریانس و آزمون دانکن استفاده شد. نتایج و بحث: نتایج نشان داد آلفا-پینن، وربنون، بورنیل استات، کامفور، کامفن، کاریوفیلن، ال-بورنیول، لیمونن، بتا میرسین، بتا پینن ترکیبات اصلی عصاره و آلفا-پینن، کامفور، بورنیل استات، اوکالیپتول، کامفن، کاریوفیلن، لیمونن، بتا-پینن، ترکیبات اصلی اسانس برگ رزماری هستند. عصاره رزماری بیشترین و کمترین اثر مهارکنندگی را به ترتیب در برابر اشرشیا کلی و زانتوموناس کامپستریس نشان داد. در مورد استافیلوکوکوس اورئوس، سودوموناس سیرینگه و زانتوموناس کامپستریس نتایج نشان دهنده توانایی مهار کنندگی تقریبا یکسان اسانس در برابر این سه سویه بوده و توانایی مهار کنندگی عصاره در برابر پاتوژن های انسانی بطور معنی دار بیشتر از پاتوژن های گیاهی است. می توان از عصاره و اسانس گیاه رزماری به عنوان راهکاری برای کنترل عوامل بیماری زای گیاهی و انسانی استفاده کرد.

سابقه و هدف آلفاپینن یک مونوترپن دوحلقه ای است که در اسانس برخی از گیاهان آروماتیک وجود دارد. آلفاپینن در تعدیل برخی از فرآیندهای نوروفیزیولوژیک در جانوران درگیر است. در این مطالعه، اثر تزریق داخل CA1 آلفاپینن بر حافظه و یادگیری فضایی و اجتنابی و القا تقویت سیناپسی طولانی مدت (LTP) در ناحیه CA1 هیپوکمپ بررسی شد. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، موش های صحرایی نر بالغ در ناحیه CA1 هیپوکمپ کانول گذاری شدند. سپس، آلفاپینن (µ g0/2، µ g0/1، µ g0/05) به مدت چهار روز متوالی تزریق شد. حافظه و یادگیری فضایی و اجتنابی غیرفعال به ترتیب توسط آزمون های ماز آبی موریس و دستگاه شاتل باکس مورد ارزیابی قرار گرفت. همچنین، ثبت in vivo پتانسیل های پس سیناپسی تحریکی در ناحیه CA1 هیپوکمپ انجام شد. یافته ها: آلفاپینن زمان و مسافت طی شده تا رسیدن به سکو پنهان را در تست ماز آبی موریس کاهش داد (0/05< P). همچنین، آلفاپینن، زمان تاخیر ورود به ناحیه تاریک را افزایش و مدت زمان گذرانده شده در ناحیه تاریک جعبه شاتل باکس را در مقایسه با کنترل کاهش داد (0/001< P). بااین وجود، بین گروه کنترل و آلفاپینن، تغییر معنی داری در روند القا LTP در ناحیه CA1 هیپوکمپ مشاهده نشد (0/05> P). استنتاج تزریق داخل CA1 هیپوکمپ آلفاپینن بر حافظه و یادگیری در موش های صحرایی موثر بود. با این وجود، آلفاپینن تغییر معنی داری در القا LTP در ناحیه هیپوکمپ ایجاد نکرد.

مقدمه: جنس Prangos متعلق به تیره چتریان بوده و 15 گونه در ایران دارد. جاشیر گیاهی است پایا و بلند که عمدتا به عنوان علوفه ای غنی در تغذیه دام ها استفاده می شود. از طرف دیگر اسانس ها از متابولیت های ثانویه گیاهی بوده که به طور وسیعی در صنایع غذایی، دارویی و بهداشتی و به عنوان ترکیباتی با خاصیت ضد میکروبی مورد استفاده قرار می گیرند.هدف: شناسایی مواد تشکیل دهنده اسانس گیاه جاشیر رشد یافته در استان لرستان و مقایسه آن با مناطق دیگر و بررسی اثرات ضد میکروبی این اسانس.روش بررسی: گیاه مذکور از ارتفاعات شمال غرب شهرستان بروجرد واقع در استان لرستان جمع آوری گردید و پس از خشک کردن گیاه در سایه، اسانس گیری از آن با روش تقطیر با آب انجام شد. شناسایی ترکیبات موجود در اسانس به وسیله کروماتوگراف متصل به طیف سنج جرمی (GC/MS) صورت گرفت. مطالعه اثرات ضد میکروبی نیز با روش حفر چاهک و اندازه گیری قطر هاله بازدارندگی رشد انجام شد.نتایج: از میان 10 ترکیب شناسایی شده آلفاپینن (36.6 درصد)، بتاپینن (31.9 درصد) و بتافلاندرن (11.7 درصد) ترکیبات اصلی محسوب می شوند. بیشترین اثرات ضد میکروبی اسانس این گیاه علیه استافیلوکوکوس آرئوس مشاهده شد.نتیجه گیری: درصد قابل توجهی از اسانس مذکور را ترکیبات مونوترپن های هیدروکربنی تشکیل می دهند و تنها سزکویی ترپن شناسایی شده در این اسانس بتاکاریوفیلن (3.1 درصد) است. بررسی های صورت گرفته به وسیله سفید کن و Kuznetsova در مورد آنالیز اسانس بخش هوایی و میوه های گیاه جاشیر در استان تهران و صربستان با نتایج حاضر شباهت ها و تفاوت هایی را نشان می دهد. اثرات ضد میکروبی این اسانس نیز ممکن است به دلیل حضور ترکیبات مونوترپنی به ویژه آلفاپینن باشد.

گیاه مورت (Myrtus communis L.) در مهرماه 1377 از باغ گیاه شناسی ملی ایران (موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع) جمع آوری گردید و پس از خشک شدن در آزمایشگاه، از برگ آن به روش تقطیر با بخار آب اسانس گیری به عمل آمد. مقداراسانس بدست آمده از 85 گرم برگ خشک این گیاه ناچیز بود، به طوری که مجبور شدیم آن را از فاز آبی به وسیله نرمال هگزان جدا کنیم. همچنین به منظور مقایسه ترکیبهای تشکیل دهنده گیاه تازه با گیاه خشک، برگ تازه مورد نیز به همان روش تقطیر با بخار آب مورد اسانس گیری قرار گرفت (بازده عمل در این مورد 0.45% نسبت به برگ تازه گیاه بود). ترکیبهای تشکیل دهنده هر دو اسانس به روشهای گاز کروماتوگرافی مویی و گاز کروماتوگرافی مویی متصل به طیف سنج جرمی مورد شناسایی کمی و کیفی قرار گرفتند. از میان 32 ترکیب شناسایی شده در این دو اسانس که در مجموع 96.3 درصداز وزن اسانس برگ خشک و 96.1 درصد از وزن اسانس برگ تازه را تشکیل می دادند، به ترتیب ترکیبهای 1,8-cineole (23.4 و 17.9 درصد)،a-pinene  (22.4 و 29.1 درصد)،Limonene  (19.2 و 21.5 درصد)Linalool  (11.7 و 10.4 درصد) وLinalyl acetate  (6.1 و 4.8 درصد) بیشترین میزان را به خود اختصاص دادند.