مقدمه و هدف: تمرین ورزشی و مداخلات تغذیه ای از قبیل مصرف ال آرژنین نقش موثری در کنترل پرفشار خونی دارند. بنابراین، در پژوهش حاضر تاثیر 12 هفته تمرین استقامتی و مکمل ال آرژنین بر سطوح دی متیل آرژنین نامتقارن (ADMA) و نیتریک اکساید (NO) در زنان مبتلا به پرفشار خونی مورد بررسی قرار گرفته است. مواد و روش ها: 40 زن یایسه دارای پرفشار خونی (56/2± 26/55 سال، شاخص توده بدن: 18/1± 61/28 kg. m2) به صورت تصادفی در چهار گروه (10 نفری) شامل گروه های دارونما، ال آرژنین، تمرین و تمرین+ال آرژنین تقسیم شدند. برنامه تمرین استقامتی به مدت 12 هفته با 75-60 درصد ضربان قلب بیشینه اجرا شد. مصرف ال آرژنین نیز روزانه 6 گرم در نظر گرفته شد. خونگیری در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون (48 ساعت بعد از جلسه آخر تمرین یا مصرف ال آرژنین) انجام و سطوح ADMA و NO به روش الایزا اندازه گیری شد. تجزیه و تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS24 و آزمون آنالیز کوواریانس انجام گردید. نتایج: سطح ADMA در گروه تمرین و تمرین+ال آرژنین نسبت به گروه دارونما و ال آرژنین کاهش معناداری نشان داد (05/0>p). سطح NO در همه گروه ها در مقایسه با گروه دارونما به صورت معنادار افزایش یافت (05/0>p). با وجود کاهش فشار خون سیستولی در گروه های ال آرژنین، تمرین و تمرین+ال آرژنین در مقایسه با گروه دارونما (001/0>p)، کاهش فشار خون سیستولی در گروه تمرین+ال آرژنین نسبت به گروه تمرین (001/0>p) و ال آرژنین (05/0>p) نیز معنادار بود. نتیجه گیری: مصرف ال آرژنین اثرگذاری تمرین استقامتی در کاهش فشار خون سیستولی را افزایش می دهد که احتمالا تاحدودی بواسطه افزایش بیشتر سطح NO اتفاق می افتد.

مقدمه: ال-آرژنین به عنوان یک سوبسترا سبب تحریک آنزیم اکسید نیتریک سنتاز القاکننده (iNOS) شده که خود باعث سنتز اکسید نیتریک در سلول های اپیتلیال روده و حذف انگل روده ای تک سلولی مشترک بین انسان و حیوان به نام بلاستوسیستیس می شود. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی تاثیر ال-آرژنین بر زیر گروه 3 بلاستوسیستیس در شرایط آزمایشگاهی انجام شد. روش کار: انگل در محیط کشت DMEM-F12 فاقد آرژنین کشت داده شد و سپس زیر گروه آن با واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR)، زیر گروه 3 شناسایی شد. آزمایش های MTT و فلوسایتومتری به ترتیب برای سنجش میزان سمیت و مرگ سلولی در سلول های Caco2 پس از مواجهه با ال-آرژنین و مترونیدازول انجام شد. تاثیر غلظت های   0.8 ، 0.4 ، 0.2 ، 0.1و 1.6 میلی مول ماده ال-آرژنین و غلظت های 1، 2، 4،  8و 16 میکروگرم بر میلی لیتر داروی مترونیدازول بر تروفوزوئیت های بلاستوسیستیس در دو دوره 24 و 48 ساعتی بررسی شد. در نهایت تعداد سلول های زنده با رنگ آمیزی تریپان بلو و به وسیله لام نئوبار شمارش و غلظت IC50 دارو و ماده مورد نظر مشخص شد. یافته ها: بعد از 48 ساعت، تعداد تروفوزوئیت های زنده بلاستوسیستیس با افزایش غلظت ال-آرژنین به طور چشمگیری کاهش یافت. همچنین میزان تروفوزوئیت های زنده در غلظت 1.6 میلی مول 33.83 درصد تعیین شد (p<0.05).نتیجه گیری: ال-آرژنین در غلظت های بالا قادر به مهار رشد تروفوزوئیت های بلاستوسیستیس در شرایط آزمایشگاهی است.

مقدمه: نیتریک اکساید به عنوان یک تنظیم کننده عصبی نقش مهمی را در عملکرد نورونی از جمله شکل پذیری نورونی و تقویت طولانی مدت سیناپسی ایفا می کند. این میانجی از ال- آرژنین توسط آنزیم نیترکی اکساید سنتاز ساخته می شود. هورمونهای تخمدانی نیز نقش مهمی را در سیستم عصبی اعمال می کنند و در فرآیندهای شناختی، یادگیری و حافظه نقش دارند. بررسی تاثیر ال- آرژنین سیستمیک بر حافظه فضایی موشهای تخمدان برداری شده هدف این پژوهش می باشد.مواد و روش ها: گروهی از موشها تخمدان برداری شدند و گروههای شاهد فقط تحت عمل جراحی بدون برداشتن تخمدانها قرار گرفتند. از هر دو گروه تعدادی به مدت 5 روز و تعدادی به مدت 8 هفته ال- آرژنین به صورت داخل صفاقی دریافت کردند. به گروههای کنترل در طول این مدت سالین تزریق می شد. در پایان، تست ماز آبی برای 5 روز جهت بررسی حافظه فضایی از موشها به عمل آمد. طول مسافت و مدت زمان تاخیر در یافتن سکو اندازه گیری شد.یافته ها: فاصله پیموده شده و زمان سپری شده جهت رسیدن به سکوی پنهان، در گروه تخمدان برداری شده با اختلاف معنی داری بیشتر از گروه شاهد بود. همچنین درمان کوتاه مدت با ال- آرژنین فاصله پیموده شده و زمان سپری شده برای رسیدن به سکو را در گروه تخمدان برداری شده کاهش داده است.نتیجه گیری: به نظر می رسد ال- آرژنین در کوتاه مدت باعث بهبود حافظه فضایی موشهای تخمدان برداری شده است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: نیتریک اکساید سنتاز در ناحیه تگمنتوم شکمی، که یک ناحیه کلیدی از مغز برای میانجی گری اثرات رفتاری مورفین و نیکوتین می باشد، یافت می شود. در این مطالعه اثر ال - آرژنین پیش ساز نیتریک اکساید در ناحیه تگمنتوم شکمی بر اثرات نیکوتین روی فراموشی القا شده با مورفین بررسی گردید.روش بررسی: این مطالعه به صورت تجربی روی 250 موش صحرایی نر انجام شد. موش ها با تزریق درون صفاقی کتامین هیدروکلراید، به علاوه زایلزین بیهوش شدند، سپس در دستگاه استریوتاکسی قرار گرفتند. دو کانول نیز در ناحیه تگمنتوم شکمی قرار داده شد. آزمون رفتاری با استفاده از دستگاه یادگیری احترازی غیرفعال آغاز و میزان تاخیر حیوان در ورود به بخش سیاه به عنوان معیار حافظه اندازه گیری شد. به منظور تعیین وجود اختلاف معنی دار بین گروه های آزمایش، روش تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون توکی به کار برده شد. اختلاف در سطح p<0.05 به عنوان تفاوت معنی دار در نظر گرفته شد.یافته ها: در این بررسی، تزریق پس از آموزش مورفین (5mg/kg، 7.5) یادآوری حافظه را کاهش داد. همچنین تزریق نیکوتین یا ال - آرژنین قبل از آزمون، به تنهایی اثری بر روی یادآوری حافظه نداشت. از طرف دیگر، استفاده از مورفین (7.5mg/kg)، نیکوتین (0.5mg/kg، 1)، ال - آرژنین (0.25mg/rat، 0.5) مقادیر غیرموثر ال - آرژنین همراه با مقدار غیرموثر نیکوتین باعث برگشت حافظه تخریبی القا شده با تزریق بعد از آموزش مورفین شد.نتیجه گیری: یافته های این مطالعه نشان داد سیستم نیتریک اکساید ناحیه تگمنتوم شکمی، نقش مهمی در اثرات بهبود بخش نیکوتین بر روی فراموشی القا شده با مورفین دارد.

زمینه و هدف: الیگوهیدرآمنیووس(کاهش مایع آمینوتیک) یک مشکل شایع در بارداری می باشد که با عوارض متعددی همراه می باشد. در این بیماری، علاوه بر مدیریت علت زمینه ای، اقدامات درمانی برای کاهش پیامدهای آن ضروری می باشد. هدف از این مطالعه تعیین و مقایسه تاثیر ال ارژنین و مایع درمانی در مادران باردار مبتلا به الیگوهیدرامینوس بود. روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی که در سال1399 در بیمارستان فاطمیه وابسته به دانشگاه علوم پزشکی همدان انجام شد، 50 زن باردار باسن حاملگی 28 تا 36 هفته، با بارداری تک قلویی باAmniotic Fluid Index (AFI) کمتر از 8 سانتی متر به طور تصادفی و مساوی، به دو گروه مداخله، ال ارژنین به میزان 3 گرم دو بار در روز همراه با مایع درمانی(3 لیتر رینگر لاکتات در 24 ساعت) و گروه کنترل مایع درمانی به تنهایی بین 1 تا 4 هفته بر اساس سن حاملگی و میزان AFI داده شد. تغییرات حجم مایعات آمینوتیک قبل و بعد از مداخله و پیامدهای بارداری در دو گروه بررسی و مقایسه شد. داده ها با استفاده از آزمون های آماری تی مستقل، تی زوجی و کای اسکویر تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: پس از مداخله میانگینAFI در گروه کنترل 86/0±, 44/5 و در گروه مداخله 51/1±, 28/85 سانتی متر افزایش پیدا کرد(001/0=p). میانگین AFI در هر دو گروه نسبت به قبل مداخله افزایش معنی داری نشان دارد، اما در گروه مداخله بیشتر بود. میانگین سن حاملگی در گروه مداخله در پایان مطالعه نسبت به گروه مایع درمانی افزایش معنی داری پیدا کرد(71/0±, 24/35 در برابر 59/0±, 72/36). میانگین آپگار در دقیقه نخست و دقیقه پنجم در گروه مداخله با اختلاف معنی داری بیشتر بود. سایر پیامدهای بارداری در دو گروه قابل مقایسه بود. نتیجه گیری: در زنان مبتلا به الیگوهیدرآمنیووس مصرف ال آرژنین همراه با مایع درمانی تزریقی با افزایش حجم مایع آمینوتیک می تواند با پیامد بهتری همراه باشد.

آلودگی منابع آب و خاک به فلزات سنگین از مهمترین چالش های پیش روی بشر است. جذب فلزات سنگین از محیط های آبی با استفاده از مواد جاذب ارزان قیمت یکی از روش های ارزان و کارآمد محسوب می شود. لیگاندهای مختلف دارای توانایی متفاوتی برای کمپلکس کردن فلزات سنگین هستند و بر جذب و سرنوشت آنها در محیط های آبی اثر چشمگیر و تعیین کننده ای دارند. سیترات و آرژنین از لیگاندهای مهم هستند که به طور طبیعی در خاک ها و ریزوسفر گیاهان یافت می شوند. در این مطالعه اثر لیگاندهای سیترات و آرژنین بر جذب نیکل توسط کانی های سپیولیت یزد و کلسیت بررسی شد. در حضور یا عدم حضور سیترات و آرژنین مدل لانگمویر جذب نیکل توسط سپیولیت را به خوبی توصیف نمود در حالی که جذب خطی بهترین توصیف برای جذب نیکل توسط کلسیت و حاکی از فیزیکی بودن مکانیسم جذب بود. سیترات مقدار و سرعت جذب نیکل توسط سپیولیت را کاهش داد. در مورد کلسیت سیترات بر ظرفیت جذب نیکل توسط کلسیت اثر چندانی نداشت اما سرعت جذب را افزایش داد. آرژنین موجب افزایش مقدار و سرعت جذب نیکل توسط دو کانی شد. سینتیک جذب نیکل توسط سپیولیت و کلسیت از مدل تابع توانی پیروی کرد. در حضور سیترات بعد از 6 ساعت واجذب نیکل توسط کانی کلسیت اتفاق افتاد. بنابراین حضور سیترات و آرژنین می تواند بر کارآیی سپیولیت و کلسیت برای حذف نیکل از محیط های آبی آلوده موثر باشد. آرژنین می تواند با افزایش جذب نیکل توانایی پالایندگی سپیولیت و کلسیت را افزایش دهد در حالی که سیترات بر سیستم کلسیت بی تاثیر بوده ولی در سیستم سپیولیت موجب کاهش جذب نیکل و درنتیجه کاهش کارآیی سیستم می شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

نیتریک اکسایدسنتاز در هیپوکامپ پشتی، که یک ناحیه کلیدی از مغز برای میانجی گری اثرات رفتاری اتانول و نیکوتین می باشد، یافت شده است. در این مطالعه اثر L-arginine پیش ساز نیتریک اکساید در هیپوکامپ پشتی، بر اثرات نیکوتین روی فراموشی القاء شده با اتانول مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه تجربی بر روی 300 موش های سوری نر انجام شد. موش ها با تزریق درون صفاقی کتامین هیدروکلراید، بعلاوه زایلزین بی هوش شدند و سپس در دستگاه استریوتاکسی قرار داده شدند. کانول گذاری دوطرفه در ناحیه CA1 هیپوکامپ پشتی انجام گردید و موش ها در دستگاه یادگیری اجتنابی مدل Step-Down آموزش داده شدند. 24 ساعت بعد از آموزش در روز آزمون تاخیر حیوانات در پایین آمدن از سکو اندازه گیری شد. تزریق قبل از آموزش یا قبل از آزمون اتانول (1 گرم بر کیلوگرم) به یادآوری حافظه را کاهش داد. تزریق نیکوتین یا -L آرژنین قبل از آزمون خود به تنهایی اثری بر روی به یادآوری حافظه ندارد. از طرف دیگر، استفاده از اتانول (1 ، 5.0 گرم بر کیلوگرم)، نیکوتین (8.0 ، 4.0 میکروگرم بر موش) یا -L آرژنین(8.0 میکروگرم بر موش) همراه با مقدار غیرموثر نیکوتین نیکوتین (2.0 میکروگرم بر موش) باعث برگشت حافظه تخریبی القاء شده با تزریق قبل از آموزش اتانول شد. این یافته ها نشان می دهند که سیستم نیتریک هیپوکامپ پشتی، نقش مهمی در اثرات بهبود بخش نیکوتین بر روی فراموشی القاء شده با اتانول دارند.

مینه و هدف: نیتریک اکساید (NO) یک رادیکال آزاد با نیمه عمر کوتاه است که در بسیاری از فرآیند های بیولوژیک دخالت دارد و از اکسیداسیون ال- آرژنین ایجاد می شود. گزارشات ضد و نقیضی در رابطه با اثرات NO در پروسه ترمیم زخم سوختگی وجود دارد. هدف از این مطالعه بررسی اثرات ال- آرژنین (پیش ساز (NO و L-NAME (مهار کننده NO) بر درصد بهبودی زخم های سوختگی در موش بزرگ آزمایشگاهی است.روش بررسی: در این تحقیق از 60 راس موش بزرگ آزمایشگاهی نر بالغ با وزن 270-250 گرم استفاده شده است. بعد از ایجاد بیهوشی و تراشیدن موهای پشت آنها، مساحت معینی از پوست پشت حیوانات به مدت 8 ثانیه در معرض آب 95 درجه سانتیگراد قرار گرفت و سوختگی مرطوب ایجاد شد. پس از ایجاد سوختگی، حیوانات بطور تصادفی در دو دسته 30 تایی قرار گرفتند. هر دسته دارای سه گروه بود: کنترل (گروه سوختگی بدون درمان)، گروه تجربی یک (گروهی که به میزان 100 mg.kg ال- آرژنین را بصورت داخل صفاقی دریافت می کردند( و گروه تجربی دو )گروهی که به میزان L-NAME 10 mg.kg را دریافت می کردند( به موش های دسته اول در روزهای اول، سوم و پنجم تزریق صورت گرفت و در روز هفتم بعد از سوختگی نمونه پوستی تهیه شد. به موش های دسته دوم از روز اول و یک روز در میان تا روز 13 تزریق و در روز 15 نمونه گیری انجام شد. پس از فیکس کردن نمونه ها و تهیه لام هایی با رنگ آمیزی هماتوکسیلین- ائوزین میزان اپیتلیزاسیون بررسی شد. شاخص مورد بررسی دیگر اندازه گیری میزان بهبودی زخم در روزهای اول، پنجم، دهم و پانزدهم بعد از سوختگی بود.یافته ها: میزان پیشروی اپیدرم از لبه سالم زخم در گروه های تجربی یک نسبت به گروه های کنترل و L-NAME بیشتر بود. میزان درصد بهبودی زخم در گروه های ال- آرژنین نسبت به سایر گروه ها بیشتر بود اما از نظر آماری معنادار نبود.نتیجه گیری: نتایج نشان داد که در هیچکدام از گروه های مورد مطالعه سطح زخم بطور کامل بسته نشده بود و NO تا حدی توانسته بود ترمیم را تسریع نماید.