سابقه و هدف: سلنیوم برای رشدونمو طبیعی بیضه ها و اسپرماتوژنز مورد نیاز است. در مطالعه تجربی حاضر، ارتباط بین فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز پلاسمای سمینال که نشان دهندة غلظت سلنیوم است و پارامترهای اسپرم در 200 مرد مورد بررسی قرار گرفت.روش بررسی: آزمایشات آنالیز منی روی نمونه های منی افراد مراجعه کننده به کلینیک باروری امید انجام گرفت. این افراد بر اساس نتایج آزمایشات آنالیز منی (سیال شدن، pH، حجم، تراکم اسپرم، درصد تحرک اسپرم، درصد اسپرمهای زنده، درصد مورفولوژی طبیعی اسپرم) به پنج گروه نرمواسپرمی، اولیگوزواسپرمی، آستنوزواسپرمی، آزواسپرمی و افرادی که دارای بیماری واریکوسل بودند تقسیم شدند. فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز پلاسمای سمینال توسط کیت Randox ساخت کشور آلمان اندازه گیری شد.یافته ها: فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز پلاسمای سمینال در نمونه های افراد مبتلا به واریکوسل، آزواسپرمی، اولیگوزواسپرمی، آستنوزواسپرمی در مقایسه با افراد نرمواسپرمی بطور معنی داری کمتر بود. ارتباط منفی و معنی داری بین فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز و غلظت فروکتوز پلاسمای سمینال، تعداد گلبولهای سفید پلاسمای سمینال، درصد کمبودهای دم اسپرم، درصد اسپرم های دم کوتاه و درصد اسپرم های دم پیچیده وجود داشت. همچنین، ارتباط مثبت و معنی داری بین فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز پلاسمای سمینال و درصد اسپرمهای زنده، تراکم اسپرم ها، درصد اسپرم های متحرک، درصد اسپرم های با تحرک سریع، درصد اسپرم-های با تحرک آهسته، درصد اسپرم های با حرکت چرخشی، درصد اسپرم های با مورفولوژی طبیعی وجود داشت.نتیجه گیری: مطالعه حاضر دلالت بر آن دارد که اندازه گیری فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز پلاسمای سمینال که نشان دهنده غلظت سلنیوم است، می تواند مارکر مناسبی برای بررسی عامل ناباروری مردان و تعیین کیفیت مناسب منی در مردان باشد.

سابقه و هدف اسپرماتوژنز پدیده پیچیده ای است که توسط ژن های مختلفی تحت تاثیر قرار می گیرد. یکی از این ژن ها که احتمال می رود در ایجاد آزواسپرمی موثر باشد CLCA4 است. این مطالعه به منظور بررسی ارتباط پلی مورفیسم دو اسنیپ rs763763348 و rs190628533 در ژن CLCA4 با ناباروری آزواسپرمی در جمعیت مردان ایرانی انجام شده است. مواد و روش ها در این مطالعه مقطعی، از 100 مرد مبتلا به ناباروری از نوع آزواسپرمی غیر انسدادی مراجعه کننده به مرکز ناباروری جهاد دانشگاهی استان قم، همچنین 100 مرد بارور که دارای حداقل یک فرزند بوده و آزمایش اسپرم سالمی داشتند، نمونه خون گرفته شد. DNA نمونه ها به روش نمکی استخراج گردید، سپس از تکنیک Tetra-primer ARMS PCR برای بررسی پلی مورفیسم های تک نوکلیوتیدی استفاده شد و ارتباط بین پلی مورفیسم تک نوکلیوتیدی و ناباروی مردان بررسی گردید. یافته ها میانگین سنی افراد سالم 2/789±, 33/12 و بیمار 2/571±, 32/54 سال می باشد. میانگین میزان هورمون FSH در افراد سالم و بیمار به ترتیب 1/214±, 6/86 و 2/078±, 15/05 بود (0/0001>p). میانگین میزان هورمون LH در افراد سالم (1/04±, 4/12) و در افراد بیمار (1/54±, 11/44) ارتباط معنی داری را نشان داد (0/0001>p). در تمامی افراد مورد مطالعه، ژنوتیپ 100% افراد مربوط به اسنیپ rs190628533، CC و %100 افراد با اسنیپ rs763334876، GG بود. در بررسی پلی مورفیسم های دو اسنیپ بالا، بین دو گروه سالم و آزواسپرم اختلاف معنی داری وجود نداشت. نتیجه گیری بر اساس نتایج این مطالعه، پلی مورفیسم های تک نوکلیوتیدی دو اسنیپ rs190628533 و rs763334876 عامل ناباروری آزواسپرمی در میان جمعیت مردان ایرانی نیستند.

مقدمه اسپرم زایی به شدت به متابولیسم انرژی وابسته است و اسپرماتوژنز بسیار حساس به ترکیباتی می باشد که با متابولیسم انرژی میتوکندری و کنترل تنفس سلولی تداخل دارند. هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش فعالیت ورزشی به همراه سلول های بنیادی بر بیان برخی ژن های موثر در بیوژنز میتوکندریایی موش های آزواسپرمی شده با بوسولفان بود. روش کار در این مطالعه تجربی، 30 سر رت 8 هفته ای انتخاب و پس از القاء مدل آزواسپرمی به صورت تصادفی به 6 گروه؛ سالم، شم، آزواسپرمی، آزواسپرمی+ورزش، گروه آزواسپرمی+سلول و گروه آزواسپرمی+سلول+ورزش تقسیم شدند. یک ماه بعد از ایجاد مدل، یک میلیون سلول بنیادی، یک بار به صورت پیوند در ناحیه مجران دفران هر موش پیوند زده شد. تمرین شنا به صورت روزانه به مدت 30 دقیقه در روز و 5 روز در هفته به مدت 8 هفته انجام گرفت. ژن ها با روش Real time-PCR اندازه گیری شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آنالیز واریانس یک طرفه استفاده گردید. کلیه محاسبات با استفاده از نرم افزار آماری SPSS/23و در سطح معنی دار 05/0P≤,انجام شد. یافته ها نتایج نشان داد که القای مدل آزواسپرمی سبب کاهش بیان ژن های SIRT1و AMPK بافت بیضه شد که تمرین ورزشی در ترکیب با سلول درمانی سبب افزایش بیان ژن های SIRT1و AMPK بافت بیضه در موش های مدل آزواسپرمی شد. نتیجه گیری به طور کلی نتایج تحقیق حاضر بیانگر آن است که فعالیت ورزشی منظم هوازی مانند شنا با شدت پایین در مهار آثار ناشی از بیماری های ناباروری از طریق حفظ و توسعه بیوژنز میتوکندری در بهبود فرایند اسپرماتوژنز کمک شایانی می-کند.

سابقه و هدف: برخی گزارشات حکایت از آثار سوء مترونیدازول بر روی گونادوتروپین ها، تستوسترون، اسپرماتوژنز و دستگاه تناسلی نر دارد. هدف این پژوهش بررسی اثرات مترونیدازول بر روی هورمون های محور هیپوفیز ـ بیضه، تستوسترون و اسپرماتوژنز در موش صحرایی (RAT) نر می باشد.مواد و روش ها: در این پژوهش تجربی 24 عدد موش Rat نر بالغ با سنین 12-10 هفته به صورت تصادفی در سه گروه 8 تایی قرار گرفتند. به گروه کنترل آب معمولی و به گروه اول تجربی روزانه 200 میلی گرم بر کیلوگرم مترونیدازول محلول در آب و به گروه دوم تجربی روزانه 400 میلی گرم بر کیلوگرم مترونیدازول محلول در آب و به مدت 60 روز داده شد. در پایان تجربه بعد از بیهوشی خون گیری از بطن چپ به عمل آمد و برای سنجش هورمونی، سانتریفوژ گردید. بعد از کشتن موش ها، بیضه ها و سمینال وزیکول و پروستات از بدن آنها خارج گردید. بعد از مطالعات مورفولوژیکی، در مایع بوئن به عنوان فیکساتیو قرار گرفتند. سپس بیضه ها با روش هماتوکسیلن و ائوزین رنگ آمیزی شدند. آنالیز آماری با استفاده از آزمون t-test انجام شد.نتایج: بین وزن بیضه ها و غدد تناسلی ضمیمه (سمینال وزیکول و پروستات) گروه های تجربی در مقایسه با گروه کنترل کاهش معنی داری مشاهده شد (p<0.01). هورمون هایFSH و LH، تستوسترون در گروه های تجربی نسبت به گروه کنترل کاهش معنی داری را نشان داد (p<0.01). مطالعات هیستولوژیک نشان داد در گروه های تجربی لوله های اسپرم ساز بیضه ها دچار آتروفی شده و روند اسپرماتوژنز کند گشته و تعداد سلول های زایا کاهش یافته بود.نتیجه گیری: مترونیدازول موجب کاهش هورمون های گونادوتروپین و تستوسترون می شود و از این طریق و یا راه های احتمالی دیگر مانند اثر مستقیم بر روی سلول های لیدیگ و سلول های دودمان اسپرم موجب کاهش روند اسپرماتوژنز در بیضه می شود. بنابراین توصیه می شود به ویژه در جنس مذکر در مصرف این دارو احتیاط لازم به عمل آید.

شاه کولی A.chalcoides از جمله مهمترین ماهیان استخوانی دریای خزر است که به منظور تولید مثل به تالاب انزلی مهاجرت می نماید. تحقیق حاضر، جهت مطالعه بیولوژی تولید مثل مولد نرشاه کولی مهاجر به تالاب انزلی از اسفند 1392 لغایت خرداد 1393 انجام شد. تصاویر میکروسکوپی بافت شناسی بیضه و میزان هورمون های استروئیدی جنسی 16 عدد ماهی نر بالغ بررسی شد. نتایج تصاویر بافت شناسی نشان داد که بیضه ماهی از نوع لوبولار می باشد و ماهیان مرحله قبل از اسپرم ریزی در ابتدای مرحله اسپرم ریزی فعال قرار داشتند. در نمونه های بافتی علاوه بر مشاهده اسپرماتوگونیای اسپرماتوسیتی (SG)، مراحل مختلف اسپرماتوژنز (Sc ، St، Sz) نیز، به صورت اندک قابل مشاهده بود. در حالی که مراحل ابتدایی اسپرماتوژنز (Sc1، Sc2) و اسپرماتوگونی در ماهیان در حال اسپرم ریزی، وجود نداشت و لومن پر از اسپرماتوزوآ بود که نشان دهنده مرحله انتهایی اسپرم ریزی فعال می باشد. میزان هورمون تستوسترون در ماهیان در حال اسپرم ریزی ng/ml 12.13±0.68 بوده و مقدار آن در ماهیان مرحله قبل از اسپرم ریزی 8.77±0.55 ng/ml بود. غلظت هورمون 17 بتا-استرادیول در مولدین درطی دوره اسپرم ریزی افزایش یافته و مقدار آن در مرحله قبل از اسپرم ریزی و ماهیان درحال اسپرم ریزی به ترتیب ng/ml 2.27±0.44 و 2.87±0.33 ng/ml اندازه گیری شد. هورمون پروژسترون درطی دوره اسپرم ریزی در هر دو مرحله دارای غلظت کمی بود، اما در مرحله درحال اسپرم ریزی مقداری افزایش یافت. با توجه به بالا بودن مقدار هورمون تستوسترون در زمان اسپرم ریزی و با مقایسه سایر گزارشات مرتبط، احتمالا در شاه کولی نر نقش فیزیولوژیک تستوسترون بیشتر در اسپرم ریزی است تا در اسپرماتوزوآ و می تواند شاخص خوبی برای مرحله اسپرم ریزی فعال باشد.

اغلب سلنیوم موجب ساخت سلنوپروتئین هایی می شود که در ساختمان آنزیم های آنتی کسیدانی به کار می رود و آنتی-اکسیدان ها نیز جهت حفظ سلامتی سلول های در معرض آسیب های ناشی از تنش اکسیداتیو ضروری هستند. وجود سلنیوم برای عملکرد طبیعی و انجام فرایند اسپرماتوژنز ضروری است این ماده به عنوان عامل کمک کننده آنتی-اکسیدانی به کاهش رادیکال های آزاد اکسیژن منجر می شود و انتظار می رود در افزایش باروری مؤثر باشد. هدف از این تحقیق بررسی اثر سطوح مختلف نانوذرات سلنیوم در محیط رقیق کننده آزمایشگاهی بر برخی از صفات اسپرم در طی فرایند انجماد-یخ گشایی بود. نمونه های انزالی با استفاده از واژن مصنوعی از چهار رأس قوچ سالم فراهانی با میانگین وزن 5± 55 کیلوگرم جمع آوری و پس از ارزیابی اولیه نمونه ها با هم مخلوط شدند. پس از مخلوط کردن نمونه با رقیق کننده به پنچ گروه حاوی0% 1%، 2%، 4%، 8% نانوذرات سلنیوم تقسیم شدند. هر پنج گروه به مدت پنچ روز منجمد شدند. پس از یخ گشایی، فراسنجه های؛ تحرک کل، تحرک پیش رونده، زنده مانی، سلامت غشاء پلاسمایی و ناهنجاری های موفولوژیکی اسپرم با استفاده از نرم افزار کاسا (CASA) ارزیابی شد و داده ها به وسیله ANOVA مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج حاصل از این آزمایش نشان داد اثر نانوذرات سلنیوم بر تحرک اسپرم معنی دار بود (01/0 (p˂ . اثر نانوذرات سلنیوم بر سلامتی غشاء پلاسمایی اسپرم و ناهنجاری های مورفولوژیکی اسپرم معنی دار بود (05/0 p˂ )، اما بر زنده مانی اثر معنی داری نداشت. نتیجه تحقیق حاضر نشان داد که افزودن نانوذرات سلنیوم به محیط رقیق کننده، سبب بهبود فراسنجه های اسپرم طی شرایط انجماد-یخ گشایی شد.

کادمیوم از جمله فلزات سنگین وارد شده به دریای خزر و اکوسیستم های رودخانه های اطراف آن می باشد هدف از این مطالعه نحوه تاثیر گذاری این فلز بر روند اسپرماتوژنز در بافت بیضه ماهی سفید دریای خزر و ارزیابی تحرک اسپرماتوزوئیدهای آن می باشد. در آزمایش اول بافت بیضه ماهی در معرض غلظت های 5-10، 6-10 و 7-10 مولار کلرید کادمیوم، به مدت 3 و 6 روز در شرایط Invitro کشت گردید و در آزمایش دوم تحرک اسپرماتوزوآی ماهیان در معرض محلول هایی با غلظت های 0، 0.01، 0.1، 1، 10، 100 و 1000 میلی گرم در لیتر کلرید کادمیوم مورد سنجش قرار گرفت. اندازه سلول های جنسی با افزایش غلظت کادمیوم و افزایش مدت زمان تماس به صورت معنی داری کاهش پیدا کرد (0.001>P) و تعداد سلولهای اسپرماتوسیت نیز به دلیل کاهش سرعت اسپرماتوژنز کاهش یافت. کاهش تحرک اسپرماتوزوئیدها با افزایش غلظت به طور معنی داری کاهش یافت (P<0.05) و در غلظت 1000 میلی گرم در لیتر کاملا متوقف شدند. کاهش کیفیت و کمیت مشاهده شده در سلول های جنسی می تواند از تولید بچه ماهیان سالم جلوگیری کرده و طی سال های متمادی ذخایر ارزشمند این ماهی را با مشکل جدی روبرو کند.

مطالعه حاضر با هدف ارزیابی تاثیر بنزوآلفاپایرن (BaP) به عنوان یکی از مهمترین هیدروکربن های آروماتیک چند حلقه ای (PAH) بر سطوح کورتیزول پلاسما و فرآیند اسپرماتوژنز از طریق ارزیابی سطوح پلاسمایی هورمون تستوسترون در نرهای رسیده شانک زرد باله Acanthopagrus latus صورت گرفت. بدین منظور و برای بررسی اثرات کوتاه مدت و بلند مدت بنزوآلفاپایرن، ماهیان به سه گروه شاهد، پایه و تیمار تقسیم شدند. به گروه تیمار بنزوآلفاپایرن محلول در روغن گیاهی (mg/kg 50 بنزوآلفاپایرن به ازای وزن بدن ماهی در 2 ml/g روغن به ازای وزن بدن) به صورت درون صفاقی تزریق شد و به گروه شاهد2 ml/g  روغن گیاهی به ازای وزن بدن تزریق گردید. در گروه پایه هیچ گونه تزریقی صورت نگرفت. از هر گروه پس از 3 ساعت نمونه خون و گناد تهیه شد. برای بررسی اثرات دراز مدت، و رهایش آرام آلاینده، ایمپلنت 50 mg/kg بنزوآلفاپایرن به ازای وزن بدن در 10 ml/g روغن گیاهی به ازای وزن بدن به صورت درون صفاقی انجام شد. برای ماهیان شاهد 10 ml/g روغن گیاهی به ازای وزن ایمپلنت گردید. پس از 72 ساعت از هر گروه نمونه گیری صورت گرفت. نتایج به ترتیب افزایش و کاهش معنی دار سطوح پلاسمایی کورتیزول و تستوسترون را در استرس کوتاه مدت و بلند مدت نشان داد. به نظر می رسد افزایش کورتیزول به علت ایجاد اختلال توسط بنزوآلفاپایرن در مسیرهای بیوسنتز و آشفتگی در محور هیپوفیز-هیپو تالاموس-اینتررنال باشد. کاهش سطح تستوسترون می تواند ناشی از فعال شدن رسپتورهای آریل هیدروکربن در گنادها و تاثیر بر مسیرهای بیوسنتز تستوسترون و یا اختلال در عملکرد محور HPG باشد. آشفتگی در سطوح هورمون های تستوسترون و کورتیزول به ویژه در نر های رسیده سبب ایجاد اختلال در تولیدمثل موفق و بقای نسل ماهی شانک زرد باله می شود.

واحد عملکردی تولید مثلی جنس مذکر در پستانداران بیضه است که با دارا بودن ویژگی های شیمیایی و فیزیکی ویژه ای توان تولید مثلی مذکر را بیان می کند؛ هر بیضه در پستانداران از لوله های پیچیده تشکیل شده که از نظر مورفولوژیکی و فیزیولوژیکی به بخش های عملکردی متفاوت تقسیم می شود که هر کدام از این بخش ها شامل سلول های تخصص یافته ای هستند که امروزه هر کدام در شاخه های بسیار مهم تحقیقاتی حائز اهمیت اند؛ در این مقاله سعی برآن داشتیم که سلول هایی سوماتیکی و ویژه ای به نام سلول های سرتولی را مورد بحث و بررسی قرار دهیم؛ این سلول ها بخشی از لوله های اسپرم ساز اند که از بخش پایه (بازال) تا لومن آن کشیده شده است و مانند چادری سراسر لوله های اسپرم ساز را می پوشانند که این فرم مورفولوژیکی قطعا با نقش های عملکردی و فیزیولوژیکی آن ها مرتبط است؛ نکته جالب و مورد توجه که به عنوان پایه و اساس بسیاری از تحقیقات انجام شده روی این سلول هاست، عدم تقسیم پذیری سلول های سرتولی در نیش خود است اما می توان پس از استخراج آن ها، به روش های متفاوتی مانند پلیت کردن با لکتین (به دلیل تمایل اتصال آن ها به لکتین بعد از هضم آنزیمی بافت بیضه) در محیط کشت های ویژه و شرایط آزمایشگاهی، آن ها را وادار به تقسیم کرد که این با توجه به نقش های اساسی در حمایت فیزیکی و شیمیایی از سلول های جنسی، طی مراحل اسپرماتوژنز، می تواند آینده ای روشن را در حل مشکلات ناباروری رقم بزند.