دوغ، نوعی نوشیدنی است که از ماست تهیه می شود و دارای فواید سلامت بخش بیشماری است در تحقیق حاضر هدف تولید دوغ سلامت بخش غتی شده با اسپیرولینا پلاتنسیس حاوی درصد های متفاوت صمغ دانه شاهی می باشد بدین رو به دوغ با دمای 44 درجه، مقادیر جلبک اسپیرولینا (3/0، 5/0 و 8/0) و صمغ دانه شاهی (01/0، 02/0 و 03/0) به صورت پودری اضافه نموده و سپس باکتری بیفیدوباکتریوم لاکتیس در غلظتcfu/ml 108 اضافه گردید. آزمایش به صورت طرح کاملا تصادفی در سه تکرار انجام شد. آزمایشات فیزیکوشیمیایی شامل درصد (ماده خشک، pH، دوفاز شدن) اسیدیته برحسب درجه دورنیک و ارزیابی حسی بر حسب آزمون هدونیک انجام شد. نتایج نشان داد که در کلیه نمونه ها، با افزایش زمان نگهداری، درصد ماده خشک، دوفاز شدن بطور معنی داری افزایش(05/0p≤, ) یافت و همچنین با افزایش میزان صمغ دانه شاهی و اسپیرولینا پلاتنسیس، میزان ماده خشک نمونه های دوغ افزایش معنی دار (01/0>p) یافت. با افزایش صمغ دانه شاهی و اسپیرولینا پلاتنسیس، بطور معنی داری درصد دوفاز شدن کاهش یافتند (05/0p≤, ). در کلیه نمونه ها، زنده مانی باکتری های پروبیوتیک با افزایش زمان نگهداری و افزایش میزان صمغ شاهی و اسپیرولینا پلاتنسیس بطور معنی داری کاهش یافت (05/0p≤, ). نتایج نشان داد می توان با 05/0 درصد وزنی اسپیرولینا پلاتنسیس، 02/0 درصد وزنی صمغ دانه شاهی و باکتری های پروبیوتیک با غلظتcfu/ml 108، دوغ پروبیوتیک با ویژگی های فیزیکوشیمیایی، میکروبی و حسی مطلوب تولید کرد.

زمینه و هدف: اسپیرولینا (Spirulina platensis) جلبک سبز آبی غنی از ترکیبات آنتی اکسیدانی و مواد حیاتی می باشد و در این مطالعه تاثیر آن بر روی فرآیند اسپرماتوژنز در موش های آزمایشگاهی نر مورد بررسی قرار گرفت.روش کار: در این مطالعه 40 سر موش نر سوری به صورت تصادفی به 4 گروه تقسیم شدند:کنترل: (نرمال سالین)، تیمار 1: 75 (mg/kg)، تیمار 2: 150 (mg/kg) و تیمار 3: 300 (mg/kg)، اسپیرولینا به صورت گاواژ و به مدت 30 روز و یک روز در میان دریافت کردند. پس از اتمام زمان تیمار، بیضه راست گروه ها خارج و تثبیت گردید و از نمونه ها خون گرفته شد. در نمونه ها سلول های دودمان اسپرماتوژنز، ضخامت اپی تلیال، قطر لومن و سطوح هورمون های تستوسترون FSH وLH مورد ارزیابی قرار گرفتداده ها با روش آماری آنالیز واریانس یک طرفه و آزمون دانکن مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: تعداد اسپرماتوگونی ها، اسپرماتوسیت ها و سطح سرمی هورمون های تستوسترون FSH وLH و هم چنین ضخامت اپی تلیوم و قطر لوله های اسپرم ساز در گروه تیمار 3 در مقایسه با گروه کنترل افزایش معنی داری نشان داد.نتیجه گیری: مصرف اسپیرولینا می تواند به افزایش تعداد سلول های دودمان اسپرماتوژنز و میزان هورمون های تستوسترون و FSH در موش های کوچک آزمایشگاهی منجر شود.

1مقدمه: اسپیرولینا یک مکمل غذایی محبوب است و خواص ضدسرطانی آن گزارش شده است. با توجه به افزایش درخور توجه تعداد مبتلایان به سرطان سرویکس در 30 سال گذشته، نداشتن کارایی درمان های رایج و ضرورت شناسایی روش های درمانی با عوارض جانبی کمتر، این مطالعه با هدف تعیین اثرات اسپیرولینا بر تکثیر، آپوپتوز، ترشح نیتریک اکساید و بیان ژن های مسیر Ras/MAPK در سلول های سرطان سرویکس انجام شد. روش کار: بعد از تهیه عصاره هیدروالکلی اسپیرولینا و تیمار سلول ها با غلظت های مختلف عصاره زنده مانی به روش MTT سنجیده شد. برای سنجش آپوپتوز از تست دی فنیل آمین و برای سنجش نیتریک اکساید از واکنش گریس استفاده شد. بیان ژن ها با Real time PCR سنجیده و کمی سازی شد. درنهایت داده ها با نسخه 16 نرم افزار SPSS آنالیز شد. سطح معنا داری تست های آماری درباره همه تست ها 05/0P≤ در نظر گرفته شد. یافته ها: اثر سایتوتوکسیک اسپیرولینا بر سلول های سرطانی به صورت وابسته به غلظت و زمان بود. میزان IC50 اسپیرولینا برای سلول های سرطانی کمتر از سلول های غیرسرطانی فیبروبلاست بود. تیمار با غلظت IC50 اسپیرولنا بعد از 24 ساعت افزایش معنا داری را در آپوپتوز القا کرد (05/0P≤) و بیان ژن های خانواده Ras (HRAS, KRAS, and NRAS)، Raf (ARAF, BRAF, and CRAF)، MEK  (MEK1, MEK2, MEK3, MEK4 and MEK5)و ژن های ERK (ERK1 and ERK2) را به صورت معنادار مهار کرد (05/0 P≤). همچنین، غلظت IC50 اسپیرولینا میزان تولید نیتریک اکساید را به صورت معنا دار کاهش داد (05/0P≤). نتیجه گیری: اسپیرولینا احتمالاً ازطریق تحریک آپوپتوز و مهار مسیر سیگنالینگ Ras/MAPK دارای اثرات ضدسرطانی است.

زمینه و هدف: افزایش عوامل التهابی متعاقب چاقی از دلایل اصلی مرگ ومیر است. اگرچه نقش تمرینات ورزشی، محدودیت کالریک و مکمل های ضداکسایشی در این زمینه گزارش شده است، اثر همزمان هر سه مداخله مورد توجه پژوهشگران زیادی است. ازاین رو هدف پژوهش حاضر بررسی اثر هشت هفته تمرین تناوبی شدید، محدودیت کالری و مکمل اسپرولینا بر عوامل التهابی در بافت قلب موش های صحرایی تحت رژیم غذای پرچرب بود.مواد و روش ها: 45 سر موش صحرایی نر چاق شده با رژیم غذایی (60 درصد چربی، 20 درصد پروتئین و 20 درصد کربوهیدرات) به طور تصادفی در گروه های 1. رژیم غذایی با کالری بالا (HFD)، 2. مکمل اسپرولینا (Sp)، 3. محدودیت کالریک (CR)، 4. تمرینات تناوبی شدید (HIIT)، 5. مکمل اسپرولینا - تمرینات تناوبی شدید (HIIT+Sp)، 6. تمرینات تناوبی شدید - محدودیت کالریک (HIIT+CR)، 7. مکمل اسپرولینا - محدودیت کالریک (CR+Sp)، 8. تمرینات تناوبی شدید - محدودیت کالریک - مکمل اسپرولینا (HIIT+CR+Sp)، قرار داده شدند. همچنین پنج سر موش صحرایی نر سالم برای بررسی آثار رژیم غذایی با کالری بالا بر متغیرهای پژوهش در گروه کنترل سالم قرار گرفتند. تمرینات تناوبی شدید به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته با شدت 80-110درصد بیشینه سرعت دویدن و با 2 تا 8 تناوب با شدت بالا انجام گرفت، مصرف مکمل اسپرولینا به مدت هشت هفته mg/kg/day 100 به صورت خوراکی تجویز شد و گروه های محدودیت کالریک تنها 60 درصد از غذایی مصرفی در روز قبل را استفاده کردند. به منظور تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس یکراهه همراه با آزمون تعقیبی توکی استفاده شد (001/0≥P).نتایج: مقادیر P38MAPK، NF-kB و TNF-α در گروه HIIT بیشتر و در گروه CR به طور معناداری کمتر از گروه HFD بود (001/0≥P). مقادیر TNF-α در گروه های Sp، HIIT+Sp و HIIT+CR به طور معناداری کمتر از گروه HFD بود (001/0≥P )؛ مقادیر NF-kB در گروه HIIT+CR به طور معناداری کمتر از HFD بود (001/0≥P ). همچنین در گروه HIIT+CR+Sp مقادیر NF-kB، TNF-α به طور معناداری کمتر و P38MAPK به طور معناداری بیشتر از گروه HFD بود (001/0≥P ).نتیجه گیری: به نظر می رسد محدودیت کالریک و مکمل اسپرولینا به تنهایی تأثیر ضدالتهابی دارند، هرچند تأثیر ضدالتهابی محدودیت کالریک تا حدی بیشتر از اسپرولینا و HIIT بود. بنابراین استفاده از این دو مداخله در کنار تمرینات تناوبی شدید بر کاهش عوامل التهابی متعاقب چاقی و اضافه وزن در نمونه های حیوانی مطلوب است.

کلم زینتی (Brassica oleraceae L.) از تیره Brassicaceae می­باشد. افزایش بیش از اندازه نمک ها یکی از مهم­ترین تنش های محیطی است که بر رشد و نمو گیاهان اثر می گذارد. بنابراین یافتن راهی برای کاهش این تنش و امکان کشت در این نوع خاک ها ضروری است. بدین منظور جهت بررسی اثر عصاره جلبک اسپیرولینا (Arthrospira platensis) و جلبک قهوه ای (Polycladia indica) بر کاهش اثر تنش شوری در گیاه کلم زینتی، پژوهشی در گلخانه دانشکده کشاورزی زنجان به صورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی انجام گرفت. فاکتور اول تنش شوری آب در دو سطح (چهار و هشت دسی­زیمنس بر متر) به همراه عدم تنش شوری و فاکتور دوم شامل عدم کاربرد جلبک، جلبک قهوه ای و جلبک اسپیرولینا به میزان دو درصد در چهار تکرار انجام شد. صفات مورفوفیزیولوژیک شامل: تعداد برگ، شاخص سطح برگ، وزن تر و خشک ریشه، وزن تر بوته، کلروفیل کل، آنتی اکسیدان، فنول کل، درصد نشت یونی، پرولین، آنزیم پراکسیداز، درصد سدیم و پتاسیم اندازه گیری شد. نتایج این پژوهش نشان داد که اثر اصلی تنش شوری و جلبک بر تمامی صفات و برهمکنش شوری و جلبک نیز در برخی صفات نظیر تعداد برگ، وزن تر و خشک ریشه، فنول کل، میزان سدیم و پتاسیم معنی دار شد. براساس نتایج مقایسه میانگین طی تیمار جلبک شاخص سطح برگ با میانگین 52/42 سانتی متر و وزن تر بوته با میانگین 33/153 گرم در بوته و وزن تر و خشک ریشه به ترتیب با میانگین های 42/17 و 44/6 گرم در بوته بیش­ترین میزان را نسبت به تیمار شاهد نشان دادند. همچنین در شرایطی که گیاه تحت تنش شوری قرار گرفت، میزان سدیم اندام هوایی افزایش یافت ولی با کاربرد جلبک اثرات تجمع سدیم در گیاه تعدیل و غلظت این عنصر تا حدی کاهش یافت. این در حالی بود که در همین سطح شوری، کاربرد جلبک اسپرولینا و قهوه ای به طور معنی داری میزان سدیم اندام هوایی را کاهش داد. نتایج این پژوهش نشان داد که شوری موجب القای اثرات منفی بر خصوصیات مورفوفیزیولوژیکی در کلم زینتی شد. در بین دو نوع جلبک، جلبک اسپیرولینا واکنش بهتری در کلم زینتی نشان داد و اثر تنش شوری را کاهش داد. به عبارتی در سطوح بالای تنش شوری می توان با کاربرد جلبک از خسارت ناشی از تنش شوری جلوگیری کرد.

مقدمه و هدف: پپتیدهای مشتق از میتوکندری (MDPs) هیومنین (HN) و MOTS-c در بقای سلولی، سرکوب آپوپتوز و متابولیسم نقش دارند. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر تمرین هوازی (AT) همراه با مکمل اسپیرولینا (SP) بر MDPs در مردان مسن دارای اضافه وزن بود. مواد و روش ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 40 نفر مرد مسن دارای اضافه وزن شهر انزلی انتخاب (سن 84/4±, 50/57 سال، شاخص توده بدنی 85/2±, 90/26 کیلوگرم بر متر مربع) و به طور تصادفی به پنج گروه کنترل-سالم (CN)، اضافه وزن (Obe)، اضافه وزن-تمرین (ObeAT)، اضافه وزن-اسپیرولینا (ObeSP) و اضافه وزن-تمرین-اسپیرولینا (ObeATSP) تقسیم شدند. گروه های تمرین به مدت هشت هفته، هر هفته پنج جلسه در برنامه تمرینی هوازی (با شدت 65 تا 85 درصد حداکثر ضربان قلب، 40 دقیقه) شرکت کردند. به گروه های ObeSP و ObeATSP روزانه 2 عدد قرص 500 میلی گرمی SP در صبح و عصر داده شد. داده ها با استفاده از آزمون t همبسته و تحلیل کوواریانس در سطح معنی داری 05/0

ترکیب میکروفلور روده جانوران تحت تاثیر غذا قرار دارد، از سوی دیگر استفاده از ترکیبات طبیعی و گیاهان دارویی سنتی در آبزی پروری امروزه روبه گسترش است. تحقیق حاضر با هدف بررسی تاثیر وجود پودر جلبک اسپرولینا و گل میخک بر میکرو فلور دستگاه گوارش بچه ماهی کپور انجام گردید. به این منظور، تعداد 160 عدد بچه ماهی انگشت قد کپور معمولی (Cyprinus carpio) با میانگین وزنی 1± 16/20 به مدت 8 هفته با جیره های غذایی حاوی مقادیر مختلف پودر جلبک اسپیرولینا (5، 10 و 15 درصد) و پودر گل میخک (2، 4 و 6 درصد) بر حسب کیلوگرم غذا تغذیه شدند. پس از پایان دوره احشا بچه ماهیان برداشت شد. DNA مورد نیاز بعد از آماده سازی از نمونه ها استخراج گردید. DNA استخراج شده جهت ساخته شدن کتابخانه مولکولی و توالی یابی نسل جدید مورد استفاده قرار گرفت. در پایان، فراوانی و تراکم باکتری ها روده از طریق مطالعه مولکولی و ساختار ژنتیکی به روش آنالیز کمی سازی مبتنی بر Real Time PCR بررسی گردید. نتایج نشان داد که افزایش میزان پودر اسپرولینا به جیره ماهیان تا سطح 10 درصد و پودر گل میخک تا 4 درصد منجر به افزایش فعالیت باکتری های فرمی کویت افزایش گردید. در حالی که فعالیت باکتری های باکتروئیده در تیمار حاوی 15 درصد پودر اسپرولینا و تیمار حاوی 4 درصد پور گل میخک مشاهده شد. با افزایش درصد پودر گل میخک در جیره غذایی کاهش فعالیت باکتریایی در هر دو گروه باکتریایی کاهش یافت. این فعالیت در مقایسه با تیمار شاهد نیز از سطح کم تری برخودار بود. لذا، افزودن پودر اسپرولینا (تا 10 درصد) و گل میخک (4 درصد) می تواند منجر به بهبود عملکرد میکرو فلور روده بچه ماهی انگشت قد ماهی کپور گردد. بر اساس یافته ها مشخص گردید که مکمل های گیاهی به طور مثبت بر باکتری های مفید میکروبیوتای روده کپور تأثیر می گذارند و می توانند یک استراتژی کارآمد برای آبزی پروری فراهم نمایند.

هیدرولیز آنزیمی پروتئین جلبک اسپیرولینا، منجر به افزایش ارزش پروتئینی آن و تولید پپتیدهای بیولوژیکی و عملکردی می شود که قابلیت هضم و جذب بالا و خواص آنتی اکسیدانی مناسبی دارند. در این پژوهش، خواص آنتی اکسیدانی و عملکردی پپتیدهای زیست فعال حاصل از هیدرولیز آنزیمی جلبک اسپیرولینا بررسی شود. در روند ارزیابی، ابتدا پروتئین های جلبک اسپیرولینا با استفاده از آنزیم های آلکالاز و فلاورزایم طی زمانهای مختلف 10، 20 و 30 دقیقه هیدرولیز شدند. سپس، درجه هیدرولیز، بازیافت پروتئینی، خواص آنتی اکسیدانی پپتیدها به وسیله آزمون های مهار کنندگی رادیکال های آزاد DPPH (1,1-diphenyl-2-picrylhydrazyl) و FRAP (Ferric Reducing Antioxidant Power) و ویژگی های عملکردی پپتیدها نیز شامل حلالیت، ظرفیت و پایداری کف کنندگی و امولسیون مورد.مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج این ارزیابی ها نشان داد که پپتیدهای حاصل از هیدرولیز آنزیمی جلبک اسپیرولینا دارای خواص آنتی اکسیدانی بالا بوده و می توانند به عنوان مهارکننده های رادیکال های آزاد عمل کنند. همچنین، ویژگی های عملکردی مناسبی نیز در پپتیدها مشاهده شد که نشان از قابلیت آنها در کاربردهای مختلفی مانند صنایع غذایی دارند. همچنین بر اساس نتایج آنزیم آلکالاز توانایی بالاتری در تولید پروتئین هیدرولیزی با درجه هیدرولیزاسیون، محتوای پروتئینی و بازیافت پروتئینی بالاتر، و همچنین خاصیت آنتی اکسیدانی و عملکردی بهتری نسبت به آنزیم فلاورزایم دارا بود و زمان هیدرولیز نیز تاثیر مثبتی بر پارامترهای فوق داشت. بنابراین، پژوهش حاضر نشان می دهد که پپتیدهای حاصل از هیدرولیز آنزیمی جلبک اسپیرولینا دارای خواص آنتی اکسیدانی و عملکردی هستند و می توانند به عنوان ترکیبات مفید در محصولات غذایی و سایر صنایع مورد استفاده قرار گیرند.

امروزه جلبک اسپیرولینا به عنوان یک مکمل غذایی و حتی غذای سالم و مفید برای انسان مطرح و به صور مختلفی مانند پودر، قرص، چیپس و غیره در دسترس است. علاوه بر کاربرد مصرف انسانی، جلبک اسپیرولینا در آبزی­پروری برای تغذیه مراحل نوزادی سخت پوستان و برخی دیگر از انواع آبزیان، تهیه خوراک دام و طیور و مصارف آرایشی و صنعتی کاربرد دارد. این مطالعه به منظور ارزیابی قابلیت آب نخستین چاه ژرف کشور واقع در منطقه سیستان برای پرورش جلبک اسپیرولینا (Spirulina platensis) انجام شد. 6 تیمار شامل آب چاه ژرف با شوری­های 25 و 5/12 و ppt 5 (به ترتیب آب استحصالی از چاه یک سیستان بدون تغییر شوری، آب ژرف رقیق شده با آب مقطر تا شوری­های 5/12 و ppt 5) و آب معمولی با شوری­های 25 و 5/12 و  ppt 5 (تهیه شده از نمک دریاچه ارومیه) در نظر گرفته شد. جلبک اسپیرولینا به مدت 21 روز در شرایط استاندارد شامل دمای 2 ± 30 درجه سانتی­گراد، نور 37 میکرمول بر متر مربع بر ثانیه؛ 16 ساعت روشنایی و 8 ساعت تاریکی پرورش داده شد. در پایان دوره آزمایش، شاخص­های رشد و غلظت رنگدانه­های جلبک تولیدی سنجش شد و با مقایسه داده های حاصله در تیمارهای مختلف، قابلیت آب چاه ژرف سیستان برای پرورش جلبک اسپیرولینا تعیین شد. بیشترین زی­توده در تیمار آب معمولی و نمک ارومیه به دست آمد (14/0 ± 91/2 گرم در لیتر) و میزان رشد در تیمارهای حاوی آب ژرف کمتر از دیگر تیمارها بود. بنابراین، پرورش اسپرولینا در آب چاه ژرف شماره یک سیستان کارایی پایینی نسبت به آب معمولی دارد و لازم است ترکیب آن به نحوی اصلاح و تغییر داده شود تا اسپرولینا با کارایی مناسب در آن قابل پرورش باشد.