در سالهای اخیر توجه به مسئله کنترل عفونت در دندانپزشکی در مقایسه با گذشته ابعاد تازه ای به خود گرفته است. خبرسازیهای بعضی از نشریات همراه با تأکید برخی مقامات مسؤول بر رابطه ایدز و دندانپزشکی موجب نگرانی همکاران و افزایش دلهره بیماران شده است. اینکه اصول حفاظت فردی و سترون سازی کاملا رعایت شود و بر آن تاکید گردد تنها به دلیل وجود ویروس ایدز نیست. بلکه در اعمال دندانپزشکی خطر انتقال بسیاری از عفونتهای دیگر وجود دارد که از ویروس ایدز بسیار مقاوم ترند. از مدتها قبل الزام به داشتن اتوکلاو برای مطبهای دندانپزشکی از سوی برخی مسؤولان اعلام گردید. به همین دلیل اتوکلاوهای متعدد و گوناگونی وارد کشور شد و در همین راستا شرکتهایی در داخل ایران اقدام به ساخت آنها کردند. گفته می شود اتوکلاو بهترین دستگاه جهت استریل کردن وسایل دندانپزشکی است، بدین جهت که وسایل تحت فشار بخار آب داغ شده و در حرارت زیاد در شرایطی قرار می گیرند که فراتر از ظرفیت حیاتی میکروارگانیزم هاست. انتخاب هر دستگاه برای خرید و سرمایه گذاری برای آن و کاربرد صحیح آن نیازمند دانش و آگاهی در این زمینه می باشد. در این مقاله جنبه های مختلف در مورد دستگاه اتوکلاو، انواع آن و نکات مهم در ارتباط با کنترل و حفظ فرآیند استریلیزاسیون در اتوکلاو آورده شده است. 

مقاومت فشاری و کششی پایین، جذب آب بالای بلوک سبک هوادار اتوکلاو شده که سبب جذب آب ملات شده و همچنین مقاومت پایین در برابر ضربه، از مشکلات فنی و اجرایی استفاده از آن در پروژه های ساختمانی است. بدین منظور، در این مقاله به کمک افزودن نانوگرافن با مقادیر 0/2،0/4 و 0/8 درصد جایگزینی سیمان در بلوک و تحت آزمایش های مقاومت فشاری و کششی (نمونه های استوانه ای به قطر 10 و ارتفاع 20 سانتی متر)، ضربه (نمونه های مکعبی به بعد 15 سانتی متر)، جذب آب (نمونه های مکعبی به بعد 15 سانتی متر)، SEM و XRD سعی شده است خواص ذکر شده بهبود یابند. بر اساس نتایج به دست آمده، با افزودن نانوگرافن به ترکیب بلوک سبب افزایش مقاومت فشاری و کششی و ضربه تا 45، 81 و 130 درصد نسبت به نمونه شاهد شده است. همچنین افزودن نانوگرافن سبب کاهش 61 درصدی میزان جذب آب گردیده است. همچنین نتایج حاصل از آزمایش های ریزساختار بر روی نمونه ها بیانگر این است که وجود نانوگرافن در ترکیب بلوک، سبب ایجاد ساختاری مستحکم بین اجزا شده و اندازه ذرات تا 30 درصد ریزتر شده است.

سابقه و هدف: تغییر رنگ تدریجی راهنمای رنگ دندان در اثر استریلیزاسیون توسط اتوکلاو یکی از مشکلات کلینیکی جهت بازسازی صحیح رنگ می باشد. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر اتوکلاو بر راهنمای رنگ دندان در شرایط آزمایشگاهی در بخش پروتز ثابت دانشگاه دندان پزشکی آزاد اسلامی در سال 1397 انجام شد. مواد و روش ها: این تحقیق تجربی-آزمایشگاهی روی 20 نمونه راهنمای رنگ دندان vita (A3) انجام گرفت. راهنمای رنگ ها بطور تصادفی به 2 گروه تقسیم شدند. ابتدا همه نمونه ها قبل از قرارگیری در اتوکلاو به مدت 3 دقیقه در آب مقطر شستشو داده شدند و با دستمال کاغذی خشک شدند و در ادامه گروه اول در دمای 121 درجه به مدت 40 دقیقه و گروه دوم در دمای 134 درجه به مدت 10 دقیقه (با 180 سیکل و روزانه 3 بار 5 روز در هفته) در اتوکلاو قرار گرفتند. . در هر مرحله به وسیله دستگاه اسپکتوفوتومتر شاخصهای رنگ (abl) ودلتا E رنگ راهنمای رنگ دندانها تعیین شد. تجزیه و تحلیل آماری در نرم افزار SPSS و به روش MANN U WHITNEY انجام گرفت. یافته ها: میزان در گروه با دمای 121 درجه برابر0/63± 3/79 و در گروه با دمای 134 درجه برابر 1/04± 3/55 بود که با توجه به آزمون آماری دارای اختلاف معنی دار دیده شد. (0/3> P ) در مورد سایر شاخص های اندازه گیری شدهc و bدارای تفاوت جزئی بوده و در شاخص های L، a، H در دو گروه تفاوت معناداری مشاهده نشد. (0/2> P ) میزان تغییر رنگ در هر دو روش بالاتر از 3/3 و غیر قابل قبول از لحاظ کلینیکی بود (3/79 و 3/55) نتیجه گیری: به نظر می رسد استریلیزاسیون راهنمای رنگ VITA پس از استریلیزاسیون تغییر رنگ کلینیکی پیدا می کند.

نشاسته مقاوم به هضم (RS) به بخشی از نشاسته اطلاق می شود که پس از 120 دقیقه انکوباسیون در برابر آنزیم های هضم کننده مانند آنزیم آلفا آمیلاز بدون تغییر و هضم نشده باقی می ماند. در میان انواع نشاسته مقاوم، نشاسته مقاوم نوع 3 به علت پایداری حرارتی آن در طی فرایند حرارتی مواد غذایی مورد توجه بیشتری قرار گرفته است. به منظور تولید نشاسته مقاوم نوع 3، ساختار گرانولی نشاسته باید توسط حرارت و در حضور آب کافی تخریب شده و در ادامه زنجیره های آمیلوز پس از سرد کردن مجددا به یکدیگر متصل گردند. اتوکلاو نمودن محصولات بر پایه نشاسته منجر به پسروی و در نتیجه افزایش میزان نشاسته مقاوم می گردد. هدف از این مطالعه، بررسی تاثیر دماهای مختلف اتوکلاو گذاری (108، 121 و 134 درجه سانتیگراد) و همچنین چرخه های اتوکلاو کردن-خنک کردن (1 تا 3 چرخه) بر میزان تشکیل نشاسته مقاوم و ویژگی های فیزیکوشیمیایی و عملکردی آن بود. نتایج نشان داد که با افزایش دمای اتوکلاو و همچنین چرخه های دمایی، میزان تشکیل نشاسته مقاوم افزایش یافت. میزان حلالیت نشاسته مقاوم حاصل نسبت به نشاسته طبیعی ذرت افزایش چشمگیری داشت در حالی که از نظر میزان آمیلوز ظاهری دچار تغییر نشد. همچنین فرایند اتوکلاو-پسروی منجر به تغییر کریستال های نشاسته از نوع A به نوع B و V شده و درصد کریستالی نشاسته نیز افزایش پیدا کرد. تصاویر میکروسکوپ الکترونی نشان دهنده تغییرات چشمگیر در گرانول های نشاسته و ایجاد بافت اسفنج مانند در اثر فرایند اتوکلاو بود. همچنین کلیه ویژگی های بافتی (سختی، پیوستگی بافت، ارتجاع پذیری و صمغی بودن) نشاسته مقاوم در مقایسه با نشاسته طبیعی ذرت دچار کاهش شد.

در این تحقیق، آویشن گونه ولگاریس که به دو صورت اشعه دیده (I) و اتوکلاو شده (A) سالم سازی شده بود، در مقادیر (صفر به عنوان نمونه کنترل، 0.25 و 0.5 گرم در 100 میلی لیتر) به دو صورت پودر (P) و پرک (G) به ماست اضافه گردید. ویژگی های حسی در روز های 3- 15، ویژگی فیزیکوشیمیایی در روزهای 1، 3 و 15 و ویژگی های رئولوژیکی ماست هم زده هم به صورت جدا گانه در روز های 3-10 مورد بررسی قرار گرفت. تجزیه تحلیل آماری نشان داد که افزودن آویشن اشعه دیده (I) و اتوکلاو شده (A)، به دو صورت پرک (G) و پودر (P)، در مقادیر ذکر شده، به ماست همزده، بر روی خواص فیزیکوشیمیایی اثر معناداری نداشته است. اما برروی خواص حسی، با توجه به روش سالم سازی آویشن، و همچنین نسبت به نمونه شاهد در مقادیر مختلف، تفاوت معنی داری در سطح (p<0.05) و (p<0.01) مشاهده شد. به طوری که نمونه IP (0.25) و نمونه IG (0.25) به عنوان نمونه ارجح انتخاب شد. نتایج ویژگی های رئولوژیکی نشان داد که بین نمونه هایی با میزان 0، 0.25 و 0.5 گرم در 100 میلی لیتر ماست تفاوت معناداری در خاصیت الاستیکی محصول مشاهده می شود به طوری که در نسبت های مشابه بین نمونه های حاوی پودر آویشن اتوکلاو شده )(AP (0.25) – AP (0.5) با نمونه های )(IP (0.25) - IP (0.5) حاوی پودر آویشن اشعه دیده تفاوت معناداری وجود ندارد و همچنین در نمونه های )(AG (0.25) - AG (0.5) حاوی پرک آویشن اتوکلاو شده و نمونه های (IG (0.25) - IG (0.5) حاوی پرک آویشن اشعه دیده نیز تفاوت معناداری وجود ندارد. شکل افزودن آویشن (P- G)، مقدار آویشن و افزایش زمان ماندگاری به طور قابل توجهی موجب تغییراتی در خواص مدول ویسکوز (G”) و مدول الاستیک (G’) گشته و در نهایت منجر به افزایش خاصیت الاستیکی یا کاهش tan (d) گردید. لذا می توان از آویشن به صورت )(IP (0.25) -IG (0.25) با موفقیت در تولید ماست همزده به منظور طعم دار کردن استفاده نمود.

بیان مساله: در بررسی های اندودونتیک و آموزش پری کلینیکی معمولا از دندان های کشیده شده استفاده می شود. آخرین دستور مرکز مهار بیماری ها، سترون کردن آنها به وسیله اتوکلاو یا فرمالین 10 درصد به مدت دو هفته است.هدف: هدف این پژوهش، بررسی اثر استریلیتی اتوکلاو یا فرمالین بر ریزنشت اپیکالی دندان های پر شده انسان بود.مواد و روش: 83 دندان یک ریشه ای، بدون شکستگی قابل رویت، پوسیدگی یا ترمیم وسیع، بی سابقه درمان ریشه گردآوری شد و موقتا (در نهایت 48 ساعت) پیش از قرار گرفتن در گروه های آزمایشی و شاهد در نرمال سالین نگهداری گردیدند. دندان ها به سه گروه آزمایشی 25 تایی بخش گردیده، که یا در فرمالین 10 درصد به مدت دو هفته شناور شده یا اتوکلاو گردیده و یا فورا آماده سازی شدند. هشت دندان به عنوان شاهد مثبت و منفی در نظر گرفته شدند. آماده سازی دندان ها شامل قطع تاج، اینسترومنتاسیون کانال های ریشه کلیه نمونه ها با سیستم روتاری پروتیپر و پر کردن با روش تراکم جانبی بود. نمونه ها در جوهر هندی شناور شده، شفاف گردیده و بیشترین میزان نفوذ خطی رنگ بررسی گردید. میزان ریزنشت توسط آزمون ANOVA و Tukey’s HSD Post hoc به لحاظ تفاوت آماری مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: نفوذ رنگ در دندان های نگهداری شده در فرمالین در مقایسه با دندان های اتوکلاو شده یا فورا آماده سازی شده کمتر بود. به لحاظ آماری میان سه گروه آزمایشی تفاوتی معنادار مشاهده نشد (P>0.05).نتیجه گیری: این بررسی نشان داد، که سترون کردن دندان های کشیده شده انسان برای بررسی ها و اهداف آموزشی به وسیله اتوکلاو / فرمالین تاثیری بر میزان ریزنشت اپیکال ندارد.

در این مقاله سرعت حد بالستیک بتن هوادار سبک اتوکلاو شده تحت نفوذ پرتابه های صلب مختلف به صورت تجربی بدست آمده است. برای این کار ابتدا بلوک های صنعتی موجود در ابعاد 200×250×600 میلیمتر، به نمونه های 50×125×125 میلیمتر برش داده شدند. پس از آن با استفاده از دستگاه تست شلیک، نمونه ها تحت شلیک سه نوع پرتابه با دماغه ها و سرعت های متفاوت قرار داده شدند. این سه نوع پرتابه شامل پرتابه های با دماغه سرتخت، اجایو و مخروطی می باشد. در این پژوهش الگوی تخریب و عمق نفوذ بررسی و با بتن کلاسیک مقایسه شد که تفاوت آشکاری در مرحله اولیه نفوذ و شکل گیری حفره مربوطه دارند. همانطور که پیش بینی می شود با توجه به شکل دماغه پرتابه سرعت حد بالستیک برای پرتابه با دماغه مخروطی کمتر از دماغه اجایو و دماغه اجایو کمتر از سرتخت بدست آمده است. نتایج بدست آمده با هم مقایسه و پیرامون علل تفاوت ها در مکانیزم نفوذ و شکل گیری حفره ها بحث و دلیل تفاوت ها مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفته است.

در صنعت فرایندهای کیسه خلاء و اتوکلاو برای ساخت کامپوزیت های گرماسخت رایج هستند به طوری که با اعمال فشار میزان حباب معمولا به کمتر از 5% می رسد. واکنش پخت رزین فنولی تراکمی است و محصولات جانبی واکنش به شکل گاز آزاد می شوند. در کار حاضر برای ساخت کامپوزیت های فنولی - آزبست از روش فرایندی کیسه خلاء تنها و اتوکلاو ساده ساخته شده در این پژوهش، استفاده شد و اثر شرایط فرایندی روی کامپوزیت های ساخته شده بررسی شد. فرایند کیسه خلاء تنها، به تنهایی قادر به کنترل موثر بخارها را ندارد و حباب زیادی در کامپوزیت ها بوجود می آید. برای سامانه کامپوزیت مورد نظر، چرخه پخت فرایند اتوکلاو (نمودارهای دما- فشار)، طوری طراحی شد تا بخار آب ایجاد شده در واکنش پخت رزین فنولی به طور موثر کنترل شده و کامپوزیتی با حباب کم و خواص مکانیکی بالا تولید شود. کیفیت کامپوزیت ها به کمک میکروسکوپ نوری، اندازه گیری مقدار حباب و خواص مکانیکی بررسی شد. مقدار حباب کامپوزیت های فنولی برخلاف کامپوزیت های معمولی، با افزایش فشار تا 3bar کاهش یافته، ولی بعد از آن افزایش می یابد. مقدار حباب کامپوزیت های ساخته شده با اتوکلاو تا 124% کمتر، چگالی، استحکام و مدول خمشی آنها به ترتیب13 %، 24% و 27% بیشتر است.

هدف: لیشمانیوز یک بیماری انگلی است که عامل آن انواع گونه های لیشمانیا می باشد. ایمنی محافظتی در برابر لیشمانیوز ایمنی سلولی می باشد. نتایج کارآزمایی بالینی واکسنALM (Autoclaved Leishmania major)  میزان اثربخشی پائینی را نشان داده است. لیپوزومها وزیکولهای میکروسکوپی هستند که شامل دو لایه های فسفولیپیدی و فضای مایی می باشند و به عنوان ایمونوادجوانت مورد استفاده قرار می گیرند. هدف از این مطالعه بررسی پاسخ ایمنی ALM محصور شده در لیپوزومهای تشکیل شده از فسفولیپیدهای با درجه حرارت عبور فاز (Tm) متفاوت در موشهایBALB/c  می باشد. مواد و روش کار: لیپوزومهای حاوی ALM به وسیله روش دهیدراسیون و هیدراسیون مجدد (Ddehydration rehydration vesicle, DRV) که دارای (DPPC, Tm=41˚C) Dipalmitoyl phosphatidyl cholin و کلسترول، یا (PC, Tm=-10˚C) Phosphatidyl cholin و کلسترول به نسبت مولی 7:2 بود، ساخته شدند. موشهای BALB/c (ده عدد در هر گروه) به صورت زیر جلدی در سه نوبت به فاصله سه هفته با (180 μg) DRV-DPPC/Chol-ALM، (180μg) DRV-PC/Chol-ALM، ALM به تنهایی (180 μg)، بافر PBS و گروه لیپوزوم خالی ایمونیزه شدند. سه هفته بعد از آخرین تزریق آزمون جلدی ازدیاد حساسیت تاخیری (DTH) با تزریق 1×107 انگل لیشمانیا ماژور منجمد و ذوب شده به کف پای چپ موش و PBS به عنوان کنترل در کف پای راست به صورت زیر جلدی انجام گرفت و میزان تورم حاصل در پای موشها 24، 48 و 72 ساعت پس از تزریق اندازه گیری شد. قبل از تزریق دوم و سوم واکسیناسیون و قبل از تست DTH از موشها خونگیری به عمل آمد و عیار آنتی بادی ضد لیشمانیا (IgG total, IgG2a, IgG1) در نمونه های خونی به وسیله روشELISA  تعیین شد. نتایج: لیپوزومها دارای اندازه های مختلفی بین 5/0 تا 3 میکرومتر بودند. میزان محصورسازی آنتی ژن ALM در DRV-DPPC/Chol-ALM  و DRV-PC/Chol- ALM به ترتیب  46%و 43% بود. نتایج DTH نشان داد که تورم پا در گروههایی که DRV-DPPC/Chol-ALM و DRV-PC/Chol/ALM گرفته بودند، به طور بارزی بیشتر از سایر گروه ها بود. نتایج ELISA نشان داد که عیار IgG تام در گروه هایی که PBS، لیپوزوم وALM  به تنهایی دریافت کرده اند بالا نرفته اما درگروههای DRV-DPPC/CHOL-ALM و DRV-PC/CHOL-ALM میزان عیارIgG  تام افزایش یافته بود. عیار IgG1 سرمها در گروه های مختلف تقریبا یکسان بود، در حالی که عیار IgG2a در گروههایی که  DRV-DPPC/Chol-ALM گرفته بودند، به طور بارزی بالاتر از گروه DRV-PC/CHOL-ALM و گروههای کنترل بود. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان می دهد که لیپوزومهای تهیه شده از فسفولیپیدهای با Tm بالا می تواند به عنوان یاور ایمنولوژیک مناسب برای ALM به منظور تحریک پاسخ ایمنی سلولی باشند.