زمینه: افزایش میزان سزارین که باعث هشدارهای وزارت بهداشت و درمان و صاحب نظران در این خصوص شده است، لزوم بررسی عوامل موثر بر آن را ایجاب می کند.هدف: مطالعه به منظور مقایسه اثر آمنیوتومی در دو مرحله غیر فعال و فعال بر نوع زایمان انجام شد.مواد و روش ها: این مطالعه کوهورت در سال های 1383- 1384 در بیمارستان کوثر قزوین انجام شد. 305 نفر از زنانی که مورد آمنیوتومی قرار گرفتند، به طور غیر تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه مطالعه (174نفر) در مرحله غیرفعال و گروه مقایسه (131 نفر) در مرحله فعال آمنیوتومی شدند. داده ها با آزمون های آماری تی، من ویتنی و مجذور کای تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: 19 نفر (%10.9) از گروه مطالعه و2 نفر (%1.5) از گروه مقایسه سزارین شدند که این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (P=0.001). عدم پیشرفت مرحله اول به طور معنی داری در گروه مطالعه بیش تر از گروه مقایسه بود (P=0.001). عدم پیشرفت در مرحله دوم زایمان در گروه مطالعه %2.9 و در گروه مقایسه %1.5 بود که اختلاف آماری بین دو گروه معنی دار نبود. الگوهای غیر طبیعی صدای قلب بین دو گروه اختلاف معنی داری نداشت. تجویز اکسی توسین در گروه مطالعه %43.7 و در گروه مقایسه %4.6 بود که اختلاف آماری بین دو گروه معنی دار بود (P<0.000).نتیجه گیری: با توجه به یافته ها، آمنیوتومی زودرس می تواند یک عامل افزایش میزان سزارین باشد.

در این مطالعه به منظور بررسی تاثیر آمنیوتومی بر طول فاز فعال مرحله اول زایمان در خانمهای نخست زا، 60 نفر از مراجعه کنندگان به بیمارستانهای امام رضا(ع)، قائم (عج) و حضرت زینب (س) در شهر مشهد، مورد بررسی قرار گرفتند و به صورت تصادفی (یک درمیان) در دو گروه آزمایشی و شاهد انتخاب شدند. در گروه آزمایشی، در اتساع 4-5 cm سرویکس تحت عمل آمنیوتومی قرار گرفتند و در گروه شاهد، پرده های جنینی تا اتساع کامل سالم نگه داشته شدند. نتایج نشان می دهند که میانگین طول فاز فعال مرحله اول زایمان گروه آزمایشی، 3/124 دقیقه با انحراف معیار 22/67 و در گروه شاهد، 33/274 دقیقه  با انحراف معیار 31/167 می باشد. بدین ترتیب در گروه آزمایشی، طول فاز فعال 150 دقیقه کوتاهتر دیده شد. بین دو گروه آزمایشی و شاهد از نظر طول فاز فعال مرحله اول زایمان بر اساس آزمون آماری t، تفاوت معنی داری وجود دارد. همچنین بر اساس نتایج حاصل، تفاوت معنی داری بین توزیع شدت و تعداد انقباضات رحم در ده دقیقه در دو گروه آزمایشی و شاهد و در یک ساعت و نود دقیقه بعد از اولین ویزیت وجود دارد. در صورتی که بین مدت انقباضات رحم در یک ساعت و در نود دقیقه بعد از اولین ویزیت از نظر آماری تفاوت وجود ندارد. نتایج حاصل همچنین تفاوتی را بین دو گروه از نظر طول مرحله دوم زایمان، نوع زایمان، آپگار دقایق اول و پنجم نوزاد، نیاز به تجویز اینفیوژن اکسی توسین و داروهای ضد درد نشان نمی دهد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: پاره کردن غشا آمنیون به منظور کمک به پیشرفت زایمان مدتهاست که تجربه میشود. هدف از این مطالعه مقایسه روش پاره کردن زودرس کیسه آب در شروع فاز فعال درد زایمان با روش عدم دستکاری و به حال خود گذاشتن آن بر مدت و سیر درد زایمان.مواد و ورش ها : در یک کارآزمایی بالینی تصادفی بر روی افراد حامله ترم سالم که در شروع درد زایمان و با کیسه آب سالم به بیمارستان مراجعه و بستری شده بودند، 80 نفر وارد مطالعه شده و بصورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. در گروه اول (گروه آمنیوتومی زودرس 40 نفر) در شروع فاز فعال کیسه آب پاره گردید و در گروه دوم (گروه کنترل 40 نفر) کیسه آب بحال خود گذاشته شد. اهداف مورد نظر مقایسه مدت درد زایمان (Duration of labor)، روش زایمان، عدم پیشرفت، نیاز به اکسی توسین، موارد زجر جنین، آپگار نوزادان، آپگار دقیقه پنجم کمتر از 7، و موارد ناخوشی نوزادان در هر دو گروه بود. آنالیز آماری با استفاده از : Mann withney – U Test. Fisher – exact Test, Student – t Test انجام شد و P<0.05 از نظر آماری مهم تلقی گردید. یافته ها: مدت درد زایمان (Duration of labor) در فاز فعال در گروهی که مورد آمنیوتومی زودرس قرار گرفته بودند، 47 دقیقه کوتاهتر شده بود (P<0.05). مدت متوسط درد زایمان از شروع فاز فعال تا تولد نوزاد در گروه آمنیوتومی زودرس 274 دقیقه و در گروه کنترل 321 دقیقه بود. از نظر میزان نیاز به سزارین هر دو گروه شبیه به هم بودند (7.5% , V=2.5% , P=>0.05). هر دو گروه از نظر میزان وقوع عدم پیشرفت، نیاز به اکسی توسین و یا بروز ضربان قلب غیر طبیعی جنین در سیر زایمان مشابه بودند (P=>0.05). تفاوت مهمی از نظر وزن موقع تولد و اپگار دقایق یک و پنج و عوارض نوزادی در دو گروه مشاهده نشده (P=>0.05). نتیجه گیری و توصیه ها: آمنیوتومی روتین در شروع فاز فعال درد زایمان باعث کوتاه تر شدن قابل ملاحظه ای مدت درد زایمان میگردد و آثار سویی بر روی سلامتی مادر و نوزاد نداشته و میزان سزارین را افزایش نمی دهد.

زمینه: آمنیوتومی به طور معمول برای القا یا تقویت دردهای زایمانی استفاده می شود و انجام آن در زمان مناسب می تواند در تسریع روند زایمان موثر باشد.هدف: مطالعه به منظور تعیین تاثیر زمان انجام آمنیوتومی به دنبال آماده سازی سرویکس با کاتتر فولی بر روند زایمان انجام شد.مواد و روش‎ها: این کارآزمایی بالینی تصادفی در سال 1384 در بیمارستان کوثر قزوین انجام شد. 160 زن نخست زا که سن حاملگی 40 هفته یا بالاتر، جنین تک قلو با نمایش سفالیک، کیسه آب سالم، دیلاتاسیون سرویکس کم تر یا مساوی یک سانتی متر داشتند، تحت آماده سازی سرویکس با کاتتر فولی قرار گرفتند. این افراد به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. در یک گروه پس از خروج خود به خود کاتتر، فورا آمنیوتومی انجام شد (آمنیوتومی زودرس) و در گروه دوم ابتدا انفوزیون اکسی توسین انجام و آمنیوتومی در مرحله فعال انجام شد (آمنیوتومی دیررس). طول مدت زایمان، میزان و علل سزارین و آپگار دقیقه 5 نوزادان در هر دو گروه ثبت و داده ها با آزمون های آماری تی و مجذورکای تجزیه و تحلیل شدند.یافته‎ها: مدت زمان زایمان از خروج خود به خود کاتتر تا خروج جنین در گروه آمنیوتومی زودرس در مقایسه با آمنیوتومی دیررس طولانی تر بود (12 ساعت و 40 دقیقه در مقابل 9 ساعت و 40 دقیقه و 0.35=p). میزان سزارین نیز در گروه آمنیوتومی زودرس نسبت به دیررس افزایش داشت (27.3%در مقایسه با 14.5% و RR=1.88). این تفاوت در میزان سزارین ناشی از دیستوشی زایمان چشمگیر بود (52.4%در مقابل 36.4% و RR=1.44)، ولی تفاوت معنی داری در میزان سزارین ناشی از سایر علل دیده نشد. تفاوت در آپگار دقیقه 5 نوزادان از نظر آماری معنی دار نبود.نتیجه‎گیری: در زنانی که تحت آماده سازی سرویکس با کاتتر فولی قرار می گیرند، تقویت درد زایمانی با اکسی توسین و سپس انجام آمنیوتومی در مرحله فعال زایمان سبب کوتاه شدن طول مدت زایمان و کاهش میزان سزارین ناشی از دیستوشی می شود.

مقدمه: آمنیوتومی معمولاً برای القاء یا تقویت لیبر به کار می رود و اگر زمان آن مناسب باشد، می تواند بر پیشرفت لیبر تأثیر گذارد. مطالعه حاضر با هدف مقایسه پیامدهای زایمانی در زنان نخست زا در دو گروه آمنیوتومی زودرس و دیررس انجام شد. روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی در سال 96-1395 بر روی 70 زن باردار نخست زا مراجعه کننده به مرکز آموزشی درمانی امام علی (ع) آمل انجام شد. زنان باردار نخست زا با شروع لیبر خودبه خودی به دو گروه آمنیوتومی زودرس (کمتر یا مساوی 4 سانتی متر) و آمنیوتومی دیررس (بیشتر از 4 سانتی متر) تقسیم شدند. ابزار گردآوری داده ها، چک لیستی شامل مشخصات واحدهای پژوهش، فرم پارتوگراف و ارزیابی مراحل اول، دوم، سوم زایمان و نوزاد بود. مشخصات فردی، تزریق اکسی توسین، مراحل زایمان و نمره آپگار نوزاد از طریق این ابزارها گردآوری شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 20) و آزمون های تی مستقل و کای دو انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: دو گروه از نظر میانگین طول مدت مرحله اول (001/0p<) و دوم زایمان (025/0=p) اختلاف معنی داری داشتند. مدت مرحله اول زایمان در گروه آمنیوتومی زودرس و مدت مرحله دوم در گروه آمنیوتومی دیررس طولانی تر بود، اما دو گروه از نظر میانگین طول مدت مرحله سوم زایمان تفاوت آماری معنی داری نداشتند (078/0=p). نمره آپگار نوزادان در دقیقه اول و پنجم در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت (1=p). نتیجه گیری: اگرچه آمنیوتومی زودرس و دیررس بر پیامد های نوزادی تأثیر یکسانی داشتند، اما آمنیوتومی دیررس (استاندارد) در زنان نخست زا مدت لیبر را کاهش داد.

مقدمه: زایمان ایمن و مداخله کمتر در امر زایمان در سال های اخیر در مراقبت های مبتنی بر شواهد مورد توجه قرار گرفته است. از آنجایی که آمنیوتومی، یک مداخله رایج در زایمان می باشد و از طرفی آگاهی افراد، تاثیر مستقیمی بر عملکرد آنان دارد، لذا انجام موفقیت آمیز وظایف با بالا بردن سطح آگاهی امکان پذیر است. مطالعه حاضر با هدف بررسی مراقبت های مامایی مبتنی بر شواهد آمنیوتومی زمان زایمان انجام شد.روش کار: این مطالعه توصیفی- مقطعی در سال 91-90 بر روی 95 مامای شاغل در زایشگاه های بیمارستان های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی مشهد انجام شد. ابتدا منابع علمی معتبر مبتنی بر شواهد در رابطه با آمنیوتومی زمان زایمان بررسی شد. سپس پرسشنامه پژوهشگر ساخته توسط ماماها تکمیل شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 11.5) و آزمون های آماری توصیفی انجام شد (p<0.05) .معنادار در نظر گرفته شد.یافته ها: در رابطه با آگاهی ماماها، اکثر ماماها (%83.16) اطلاعات متوسط در مورد نقش آمنیوتومی در زایمان فعال داشتند. در رابطه با کاربرد آمنیوتومی در زمان زایمان، اکثر ماماها (%84.21) معتقد بودند که این اقدام برای کشف مکونیوم انجام می شود. در رابطه با پیامدهای آمنیوتومی در زمان زایمان، ماماها شایع ترین عارضه را پرولاپس بندناف (%83.15) و ناشایع ترین عارضه را پرزانتاسیون معیوب و آسنکلتیسم بیان کردند. نتایج مطالعه در بررسی عملکرد ماماها نشان داد که بیشترین علت انجام آمنیوتومی توسط آن ها، کشف مکونیوم (%86.31) و کاهش طول مدت زایمان (%71.58) و کم ترین دلیل آن، شک به دکولمان (%1.05)بود.نتیجه گیری: بررسی آگاهی و عملکرد ماماها در رابطه با آمنیوتومی به عنوان بخشی از مراقبت های مامایی، نشان دهنده لزوم ارتقاء کیفیت ارائه مراقبت های مامایی از طریق افزایش سطح دانش و مهارت کارکنان ارائه دهنده می باشد.

زمینه و هدف: در زندگی انسان بسیاری از مسایل و پدیده های فیزیولوژیک مثل تولد و مرگ وجود دارد، که جزء بدیهیات می باشند. اما این پدیده های طبیعی می توانند توسط فرآیندهای پاتولوژیک تحت تاثیر قرار گیرند که مراقبت های بهداشتی و درمانی را برای کنترل آن فرآیندها می طلبد. مطالعه حاضر با هدف تبیین تجربه زنان زایمان کرده از زایمان، در جهت برقراری امکان مراقبت های طبیعی برای این پدیده فیزیولوژیک انجام گرفت.روش تحقیق: در این مطالعه از رویکرد پدیدار شناسی استفاده شده است. شرکت کنندگان از میان زنان نخست زای زایمان کرده در بیمارستان 22 بهمن گناباد که زایمان واژینال و بدون عارضه داشته اند به روش مبتنی بر هدف انتخاب و اطلاعات از طریق مصاحبه باز و نیمه ساختارمند با شرکت کنندگان که تعداد آن ها با توجه به اشباع داده ها 10 نفر بود، جمع آوری گردید. روش 7 مرحله ای تجزیه و تحلیل کلایزی مورد استفاده پژوهشگران در این مطالعه بود.یافته ها: متن مصاحبه با شرکت کنندگان، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و کدهای مفهومی از آن استخراج گردید. سپس کدها به سه مفهوم اصلی و زیرمفهوم های مربوطه دسته بندی شدند که عبارتند از: 1- محیط (سر و صدا، فراهم بودن خلوت بیمار، رنگ محیط) 2- اطمینان دادن به زائو ( حمایت از زائو، مهارت ماما) 3- تکنیک های روتین (سرم تراپی، خوابیدن در تخت، انجام معاینات واژینال، آمنیوتومی، ناشتا بودن).نتیجه گیری: بر اساس یافته های این پژوهش شایسته است محیطی امن، خلوت و مناسب برای زایمان در نظر گرفته شود. زنان از طرف پرسنل مامایی مورد حمایت قرار گیرند و روند زایمانشان به زبان خودشان و به صورت واقعی برای آن ها توضیح داده شود. از مداخلات غیرضروری که به صورت روتین به همه زنان و بدون توجه به نیازشان ارایه می شود مانند استراحت مطلق، برقراری راه وریدی، معاینات مکرر واژینال، آمنیوتومی زودهنگام و ناشتا بودن پرهیز شود. با امید به این که تجربه زایمان را برای مادران به تجربه ای خوشایند و لذت بخش تبدیل نماییم.

زمینه و هدف: دوره های کارآموزی و کارورزی در شکل دهی مهارتهای اساسی و توانمندی های حرفه ایی دانشجویان پرستاری و مامایی نقش اساسی دارد. عوامل متعددی بر پیشرفت آموزش بالینی موثر است، از آن میان ارزشیابی دانشجو توسط مربی و بازخورد مناسب به او می باشد.خود ارزیابی دانشجویان در عرصه کارآموزی بالینی با استفاده از دفترچه ثبت مهارتهای بالینی و مقایسه آن با ارزیابی سنتی استفاده از چک لیست می باشد و نیز تعیین رضایت مندی دانشجویان با استفاده از این روش می باشد.روش و ابزار: این مطالعه، یک تحقیق توصیفی– تحلیلی بوده و تعداد نمونه 21 دانشجوی ترم چهارم کاردانی مامایی بوده که نمرات ارزیابی آنان با استفاده از دفترچه ثبت مهارتهای بالینی (در 11 حوزه) و چک لیست در نیم سال اول 83 با هم مقایسه شد. برای آنالیز داده ها از برنامه Excel و از آمار استنباطی استفاده شد. نتایج بصورت جداولی تنظیم و ضمیمه اصل مقاله می باشد.نتایج: میانگین نمره کسب شده با دفترچه ثبت مهارتهای بالینی 33/16 در مقابل 88/17 که از ارزیابی چک لیست بدست آمده بود. بیشترین مهارت انجام شده در طی ترم متعلق به تحویل بخش و انجام مانورهای لئوپلد و کمترین مهارت در حوزه آمنیوتومی و سپس ترمیم اپیزیاتومی بود. کلیه دانشجویان از روند ارزیابی ثبت مهارتها کاملا راضی بودند.نتیجه گیری : نمرات کسب شده ازازریابی سنتی بیشتر از روش ثبت مهارتها می باشد.(P=0.01)

از آنجایی که اعتقاد بر این است که راه رفتن مادر در جریان زایمان سبب کوتاه شدن مراحل زایمانی می گردد لذا این مطالعه نیمه تجربی به منظور بررسی تاثیر قرار گرفتن مادر در فاز فعال زایمان بر طول مدت مراحل زایمانی و آپگار نوزاد در بیمارستان هاجر شهرکرد در سال 1380 انجام شده است. واحدهای مورد پژوهش 100 نفر خانم اول زا بوده اند. معیار انتخاب واحدهای مورد پژوهش داشتن حاملگی ترم، تک قلو، نمایش جنین سفالیک و نداشتن هیچگونه ممنوعیتی جهت زایمان واژینال بوده است. در این مطالعه واحدهای مورد پژوهش در شروع فاز فعال زایمان مورد آمنیوتومی قرار گرفته و سپس به دو گروه خوابیده و متحرک تقسیم شده اند. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه، برگه ثبت اطلاعات، وزنه و متر بوده است. نتایج این مطالعه نشان می دهد که بین طول مدت فاز فعال زایمان در دو گروه اختلاف معنی داری وجود دارد و این مدت در گروه متحرک کوتاه تر می باشد اما میانگین طول مدت مرحله دوم زایمان آپگار نوزاد در دو گروه تفاوت معنی داری ندارد. با توجه به نتایج پژوهش به نظر می رسد ممانعت از تحرک زائو در زایشگاه های ما امر قابل قبولی نیست و بر پیشرفت زایمان اثر سوء می گذارد و سبب طولانی شدن مدت زایمان می گردد. طبیعتا طولانی شدت مدت زایمان نیز می تواند شیوع مسائلی نظیر خستگی مادر، عدم همکاری او و استفاده از اکسی توسین و غیره را در امر زایمان افزایش دهد.