زمینه و هدف: آپلازی ژرم سل از مهمترین علل اختلال اولیه اسپرماتوژنز در بیضه و آزوسپرمی می باشد. در این بیماری لوله های سمینیفر تنها از لوله های سرتولی تشکیل شده اند. گاهی علاوه بر سلول های سرتولی به صورت فوکال در برخی از لوله ها نواحی با فعالیت تولید اسپرم مشاهده می گردد.روش بررسی: مطالعه ما به صورت گذشته نگر بر روی مردان نابارور مراجعه کننده به مرکز جهاددانشگاهی ایران در سالهای 82-1381 که دارای حداقل دو بیوپسی از یک بیضه بوده و تشخیص آپلازی ژرم سل برای آنها داده شده بود، صورت گرفت.یافته ها: مقایسه محل های بیوپسی از یک بیضه از مجموع 320 مورد مطالعه شده نشان داد که در 37 مورد (%11.6) در حالی که در یک محل فقط سلول سرتولی وجود داشت با انجام بیوپسی چند کانونی در محل دیگر سلول ژرم مشاهده گردید و به طور کلی با در نظر گرفتن مواردی هم که در هر دو محل در کنار لوله های فقط سرتولی، سلول ژرم دیده می شد جمعا در %15.3، انجام بیوپسی های چندگانه باعث بدست آوردن کانونی با فعالیت اسپرماتوژنز یا بلوغ بهتر سلول های ژرم و رتبه بالاتر که برای اورولوژیست ارزشمند است، گردیده است.نتیجه گیری: اکنون که در درمان های جدید به کمک میکرواینجکشن (Intracytoplasmic Sperm Injection) با یک عدد اسپرماتوزوئید و حتی اسپرماتید (پس از بازیافت) موفق به بارور کردن زوج نازا می گردند، نمونه برداری به صورت چندکانونی به جای تک کانونی به عنوان روش ارجح جهت تعیین وجود مناطقی با فعالیت تولید اسپرم در بیماران آزواسپرمی قویا توصیه می گردد.

مقدمه: بیوپسی سوزنی بیضه یک روش سودمند در تشخیص و تعیین پیش آگهی ناباروری، به ویژه در بیمارانی که مبتلا به آزواسپرمی همراه با سطح طبیعی FSH بوده و با بررسی های اولیه امکان افتراق نقایص اسپرماتوژنز از ضایعات انسدادی وجود ندارد، می باشد. در صورتی که علت ناباروری، ضایعات انسدادی باشد پیش آگهی مطلوب بوده و معمولا با اعمال جراحی درمان امکان پذیر است. هدف از این مطالعه بررسی نماهای مختلف بافتی در نمونه بیضه بیماران مبتلا به ناباروری و تعیین فراوانی انواع مختلف ضایعات و تفسیر آنها برای درک بهتر علل گوناگون ناباروری می باشد.روش کار: این مطالعه توصیفی در بخش آسیب شناسی بیمارستان امام رضا (ع) مشهد از سال 1360-1382 انجام پذیرفت، نمونه های بیوپسی بیضه 120 بیمار مبتلا به ناباروری مورد بررسی مجدد آسیب شناسی قرار گرفته و پس از طبقه بندی بر مبنای معیارهای جدید تقسیم بندی، مشخصات بالینی بیماران مانند سن، سابقه بیماری، بیماری های همراه و نتیجه آزمایش منی، در پرسشنامه ای جمع آوری و پردازش اطلاعات با استفاده از آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی انجام پذیرفت.نتایج: متوسط سن بیماران مورد بررسی 27 سال و مدت باروری از 2 تا 15 سال متغیر بوده است. %84 بیماران، مبتلا به آزواسپرمی و %16 دیگر الیگواسپرمی شدید داشتند. در 16 بیمار %13) موارد( بیوپسی از هر دو بیضه انجام شده بود که در %18.7 از این موارد نمای بافتی بیضه های دو طرف با یکدیگر متفاوت بودند. از نظر نمای بافتی %15 بیماران دارای اسپرماتوژنز طبیعی، %30.9 بیماران آپلازی سلول زایگر، %17.5 بیماران توقف بلوغ کامل و ناکامل پوشش زایگر، %14.2 بیماران آتروفی لوله ای، %14.2 بیماران هیپواسپرماتوژنز و %8.4 بیماران آتروفی لوله ای موزاییکی داشتند.نتیجه گیری: شایع ترین نمای آسیب شناختی بافتی در نمونه بیضه بیماران مبتلا به ناباروری در این مطالعه آپلازی سلول زایگر و کمیاب ترین نما آتروفی لوله ای کانونی می باشد. بیماری ها و علل مختلفی ممکن است همراه با هر یک از نماهای مختلف بافتی بیضه بیماران نابارور مشاهده گردد به گونه ای که برای دست یابی به علت دقیق ناباروری تفسیر منطقی تغییرات بافتی با توجه به یافته های بالینی ضروری می باشد.

استخراج اسپرماتوزویید از بیضه به روش (TESE) و تزریق آن به داخل تخمک همسر (ICSI) روش موثر در درمان ناباروری با مشکل آزواسپرمی می باشد. هدف این مطالعه آینده نگر بررسی نتایج بیوپسی بیضه و ارتباط با میزان هورمون های جنسی مردان با مشکل آزواسپرمی غیر انسدادی بوده است. تعداد 50 مرد نابارور با ایتولوژی آزوسپرمی غیرانسدادی با میانگین سنی 6/32 سال مورد مطالعه قرار گرفتند. سه هورمون LH , FSH و تستوسترون به همراه نتایج TESE و اندازه حجم بیضه مورد بررسی قرار گرفت. در صورت عدم وجود اسپرم در بافت بیضه، نمونه در محلول بویین فیکس شده و برای مشاهده به آزمایشگاه پاتولوژی ارسال شد. نتایج حاصل وجود اسپرم در 12 نفر، مشکل سندرم سرتولی سل (SCOS) و توقف اسپرماتوژنز به ترتیب در 15 و 17 نفر از افراد مورد مطالعه بود. 46% (23 نفر) از افراد دارای حجم بیضه غیر طبیعی (کوچک) بوده که در 16 نفر افزایش غلظت FSH مشاهده شد. همچنین در افراد دارای حجم بیضه طبیعی فقط در 4 نفر FSH بالا مشاهده شد که درای ارتباط مستقیم با میزان LH سرم بود. اما میزان غیر طبیعی FSH وLH  دارای رابطه معکوس با میزان غیر طبیعی تستوسترون بود. همچنین رابطه مستقیم بین میزان غیر طبیعی FSH با نوع پاتولوژی بیضه مشاهده نشد. نتایج این تحقیق نشان می دهد که TESE موفق را می توان بدون توجه به وضعیت هورمونی FSH وLH  انجام داد، البته باید توجه داشت که در افراد دارای بیضه آتروفی شده و دارای غلظت FSH بیشتر از سه برابر نرمال، انجام TESE غیر ضروری تلقی شده و از انجام آن باید پرهیز شود تا علاوه بر کاهش هزینه، بتوان از تشدید مشکلات روحی - روانی زوجین نابارور نیز جلوگیری نمود.

سابقه و هدف: ناباروری امروزه از شیوع بالایی برخوردار است. فرد مذکر در نیمی از موارد بطور نسبی یا کامل مسئول مشکل ناباروری است. از طرف دیگر روشهای درمانی ناباروری مردان پر هزینه می باشند. در این مطالعه درصدد یافتن روشهای پاراکلینیکی دیگری جهت جایگزینی بیوپسی بیضه می باشیم تا ضمن داشتن حساسیت لازم بتواند اطلاعات دقیقی در رابطه با وجود یا عدم وجود اسپرم در اختیار متخصص بالینی قرار دهد.مواد و روشها: تعداد 177پرونده مردان نابارور بررسی شد و نتایج معاینه فیزیکی، سابقه ابتلا به بیماریهای قبلی، نتایج آزمایشهای هورمونی و آسپیراسیونهای بیضه این بیماران با یافته های هیستوپاتولوژیک بیوپسی بیضه آنان مقایسه شد. تمام این افراد پس از انجام آزمایشهای لازم، تحت بیوپسی بیضه قرار گرفتند. از طریق بازبینی لامهای این بیماران، از روش شمارش سلولهای اسپرماتید بعنوان ملاک اصلی تعیین کننده وجود شانس موفقیت در باروری استفاده شد.یافته ها: 95 نفر از این بیماران (5/53% از کل افراد تحت مطالعه) بدلیل فقدان سلولهای اسپرماتید بالغ و اسپرماتوزوا مطابق با بیوپسی تهیه شده فاقد شانس باروری بودند. آسپراسیون بیضه دارای حساسیت 86%، ویژگی 85% و ارزش پیشگویی مثبت در حد %93 جهت یافتن اسپرم در مقایسه با بیوپسی می باشد.نتیجه گیری و توصیه ها: جهت اثبات توانایی باروری در یک فرد هیچ یک از روشهای معاینه فیزیکی، بررسی های هورمونی، و یا آسپیراسیون بیضه قابلیت جایگزینی بجای روش بررسی هیستوپاتولوژیک بیوپسی بیضه را ندارد.

50% علل ناباروری مربوط به مرد (Male Factor) میباشد. انواع روشهای کمکی در باروری (ART) مانند IVF موجب انقلابی در درمان ناباروری در مردان اولیگوآَستنواسپرم را بوجود آورده، در مردان آزواسپرم استفاده از اسپرم حاصل از بیوپسی و انجام تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم به تخمک (ICSI) امید ایجاد باروری در این گروه را زنده نموده است (1 و 2). بیضه ها از نظر وجود اسپرماتوژنز هتروژن میباشند لذا وجود یک کانون منفی در بیوپسی بیضه دلیلی بر عدم وجود اسپرم در این بیضه نمی باشد به منظور اثبات این مدعا در یک مطالعه بررسی 110 بیمار آزواسپرم بیوپسی چند کانونه صورت گرفت و با در نظر گرفتن متغیرهای سن، اندازه بیضه، سابقه اوریون، سابقه واریکوسل، سابقه نمونه برداری قبلی، طول مدت ناباروری، تعداد نمونه های برداشته شده و نتایج آزمونهای هورمونی، بررسی پاتولوژی صورت گرفت، 29.16% از بیمارانی که در نمونه اول بیوپسی اسپرماتوزئید یافت نشده بود در نمونه های بعدی اسپرماتوزئید بالغ پیدا شد (14 مورد از 48 مورد مثبت).بین اندازه بیضه LH, FSH با بافت اسپرماتوزئید در نمونه برداری بعدی رابطه آماری پیدا شد، لذا توصیه به انجام نمونه برداری چند کانونه در نمونه برداری اول و یا انجام بیوپسی مجدد چند کانونه در مردان آزواسپرمی که اندازه بیضه نرمال و FSH, LH کمتر از 3 برابر طبیعی داشته و نمونه برداری اول بیضه آنان از نظر بافت اسپرماتوزئید منفی بوده است، میشود.

مقدمه. با توجه به اهمیت تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم به داخل تخمک در درمان ناباروری بیماران آزواسپرمیک، کاربرد روش های کم خطر، ارزان و موثر برای بدست آوردن اسپرم نظیر FNA بیضه اهمیت ویژه ای خواهد داشت. این مطالعه به مقایسه روش FNA بیضه نسبت به بیوپسی آن در کسب اسپرم پرداخته است.روش ها. در این مطالعه تحلیلی و مقطعی تعداد 1030 بیمار آزواسپرمیک از مراجعین به مرکز باروری و ناباروری اصفهان مورد بررسی قرار گرفتند که نیمی دارای FSH طبیعی و نیمی دیگر دارای FSH افزایش یافته بودند. برای تمام بیماران FNA بیضه انجام شد. در صورت عدم وجود اسپرماتوزوئید بالغ در نمونه FNA بیوپسی دو طرفه باز بیضه برای بدست آوردن اسپرم انجام گردید. کلیه نمونه ها بصورت Direct wet مورد مطالعه میکروسکوپیک قرار گرفتند.نتایج. فراوانی نسبی اسپرماتوزوئید در بیماران آزواسپرم با روشهای FNA و بیوپسی 453 (44 درصد) مورد بود. در 230 نفر (22.3 درصد) بیماران، FSH طبیعی و در 223 نفر (21.7 درصد) FSH بالا بود (P>0.05) انجام FNA در 29 درصد کل بیماران اسپرماتوزوئید نشان داد و در 21 درصد بقیه بیماران بیوپسی قادر به استخراج اسپرماتوزوئید بود. عوارض کلی ناچیز و غیر قابل اهمیت بودند.بحث. FNA بیضه بعنوان روش اولیه دریافتن اسپرماتوزوئید از بیماران آزواسپرمیک یک روش موثر ارزان و کم خطر نسبت به بیوپسی بیضه می باشد علیرغم آنکه بیوپسی بیضه روش موثرتر .است. همچنین سطح FSH سرم در احتمال یافتن اسپرم از بیضه بیماران آزواسپرم تاثیری ندارد.

توانایی استفاده از تعداد اندک اسپرم بدست آمده از بافت بیضه با تکنیک میکرواینجکشن برای دستیابی به لقاح و حاملگی، انقلابی در درمان ناباروری بیماران آزواسپرم فراهم آورده است. در بیماران دچار آزواسپرمی غیرانسدادی، اسپرماتوژنز مختل و دستیابی به اسپرم مشکل می باشد. در این پژوهش با ارزیابی اسپرماتوژنز در آزواسپرمیای غیر انسدادی به وسیله دو روش هیستوپاتولوژی و سیتولوژی، تلاش شده است تا روشی حساستر و مطمئن تر ارایه شود و بدین ترتیب شانس درمان بوسیله میکرواینجکشن در این بیماران بالا رود. این پژوهش بصورت آینده نگر بر روی 86 بیمار مبتلا به آزواسپرمی غیرانسدادی صورت گرفته است. ابتدا شرح حال و معاینه فیزیکی و سپس بررسی هورمونی از جمله اندازه گیری FSH انجام شد. 36 بیمار قبل از مطالعه، گزارش پاتولوژی بیضه داشتند. بیماران تا حصول اسپرم/ اسپرماتید تحت عمل بیوپسی باز متعدد و دو طرفه بیضه قرار گرفتند. نیمی از هر نمونه بیوپسی تحت بررسی سیتولوژی (TESE) به روش مکانیکالی و آنزیمی قرار گرفت و نیم دیگر آن برای بررسی به پاتولوژی (TBx) ارسال شد. میانگین سن مردان 37±7.2 سال (59-25) و همسرانشان (23-42) 32±6 سال و میانگین مدت نازایی 7±8.1 سال و میانگین حجم بیضه راست 16.4 ml و بیضه چپ 16.2 ml و میانگین FSH،18±4.2 mIU/ml  بود. در بررسی سیتولوژیک 65 بیمار دارای اسپرماتوزوآ و 18 داروی بیمار اسپرماتید بودند؛ ولی در پاتولوژی 51 بیمار اسپرم و 16 بیمار اسپرماتید داشتند. در این مطالعه رابطه بررسی هیستوپاتولوژی با دسترسی به اسپرم/اسپرماتید درTESE  دارای حساسیت80% و ارزش پیشگویی منفی 15% بود. 61 بیمار دارای اسپرم/اسپرماتید کافی برای انجام ICSI بودند که با انجام 57 مورد انتقال جنین، 7 مورد حاملگی بالینی دیده شد. بدین ترتیب بررسی روند اسپرماتوژنز در مردان با آزواسپرمیای غیرانسدادی به روش TESE، حساستر و مطمئن تر از هیستوپاتولوژی می باشد و حتی در مواردی که نتیجه پاتولوژی منفی است می تواند در تصمیم گیری درمان ناباروری دخیل باشد.

بیوپسی عبارت از برداشت نسج از یک موجود زنده جهت انجام بررسی های میکروسکوپی است. بیوپسی در بسیاری از موارد قطعی ترین جواب را در تشخیص ضایعات به دست می دهد که در صورت عدم انجام بیوپسی، تشخیص قطعی ممکن و میسر نمی باشد. این روش در کنار معاینات بالینی و تهیه شرح حال مناسب از بیماران و تصاویر رادیوگرافی، اطلاعات بسیار با ارزش و مطمئن تری را در اختیار پزشک قرار می دهد. هدف از ارایه این مقاله، مروری بر روش های مختلف انجام بیوپسی و ملاحظات در مورد موارد کاربرد و عدم کاربرد آن و اشکالات رایج در زمینه انجام بیوپسی بود.