مگس گلرنگ (Acanthiophilus helianthi Rossi (Diptera: Tephritidae یکی از آفات مهم گلرنگ است که به علت میزان باروری بالا و رفتار مخفی لاروها، مدیریت کنترل آن یک چالش است. اجزا برنامه مدیریت کنترل تلفیقی مگس گلرنگ در ایستگاه تحقیقات کشاورزی گچساران از آبان ماه 1388 تا تیر ماه 1389 بررسی شد. به منظور مطالعه چرخه زندگی آفت تحت شرایط آزمایشگاهی، قوزه های آلوده گلرنگ جمع آوری شدند. دوره پیش از تخم گذاری مگس های ماده 5.8±1 روز و میانگین باروری 27±3.2 تخم بود. مگس های ماده تخم های خود را بر روی براکته های قوزه های گلرنگ به صورت انفرادی و یا دسته های 3 تا 18 عددی می گذارند. دوره انکوباسیون تحت شرایط مزرعه و آزمایشگاه به ترتیب 3.8±0.6 و 3.4±0.6 روز بود. طول دوره لاروی (سه سن لاروی) 10-7 روز بود. مگس های نر زودتر از ماده ها در طبیعت ظاهر می شوند اما طول دوره زندگی مگس های بالغ ماده (12±3) روز بود که بطور معنی داری بیشتر از طول دوره زندگی مگس های بالغ نر (8±1 روز) می باشد. نسبت جنسی نر به ماده 1:1.28 بود. به منظور ارزیابی کارایی روش های مختلف کنترل یک آزمایش مزرعه ایی با پنج تیمار شامل: حشره کش ها، طعمه گذاری، کنترل زراعی، مدیریت کنترل تلفیقی و تیمار شاهد (بدون کنترل) انجام و با هم مقایسه شدند. در مورد هر تیمار پارامترهای مختلفی شامل: وزن هزار دانه، درصد روغن، درصد بذور صدمه دیده و میزان عملکرد محاسبه شد. نتایج نشان داد که تیمارهای مدیریت کنترل تلفیقی و حشره کش ها به ترتیب با 1850 و 1723 کیلوگرم در هکتار بیشترین عملکرد و با کمترین میزان خسارت به ترتیب ( 5 و 8 درصد) بودند. از آنجائیکه استفاده از حشره کش های انتخابی یکی از مهمترین ابزارهای مدیریت کنترل تلفیقی است، لذا کارایی شش حشره کش بر علیه مگس گلرنگ آزمایش شد. نتایج نشان داد که در میان این شش حشره کش، آندوسولفان موثرترین حشره کش بوده و بعد از آن به ترتیب حشره کش های کلرپیریفوس و مونوکروتوفوس قرار گرفتند. اصل مقاله بصورت متن کامل انگلیسی، در بخش انگلیسی قابل رویت است.

زمینه و هدف: کلرپیریفوس یکی از پر مصرف ترین سموم ارگانوفسفره است که به طور عمومی در دنیا استفاده می شود. این سم علاوه بر مهار آنزیم کولین استراز، در القاء استرس اکسیداتیو و افزایش اکسیدآن ها نیز نقش دارد. از طرفی عصاره گیاه رزماری یک ماده آنتی اکسیدانی است و نقش محافظت کننده ای در برابر رادیکال های آزاد ایفاء می کند. بنابراین هدف از انجام این مطالعه، بررسی پیشگیری از آسیب کبدی ناشی از مواجهه با سم تجاری کلرپیریفوس در نتیجه مصرف عصاره رزماری به دلیل خاصیت آنتی اکسیدانی این گیاه می باشد. روش بررسی: در این مطالعه از 30 راس موش صحرایی نر نژاد ویستار با محدوده وزنی 200-220 گرم استفاده شد. در ابتدا حیوانات به طور تصادفی به پنج گروه (هر گروه 6 سر) تقسیم شدند. پنج گروه شش تایی شامل، گروه کنترل تیمار با آب مقطر به صورت تزریق درون صفاقی، گروه مواجهه با کلرپیریفوس به صورت تزریق درون صفاقی (دوز mg/kg 5/13)، گروه مواجهه با عصاره رزماری به صورت خوراکی و توسط گاواژ (غلظت mg/kg100)، گروه مواجهه توام با سم به صورت تزریق درون صفاقی (دوز mg/kg 5/13)و رزماری به صورت خوراکی و توسط گاواژ (غلظت mg/kg 100)، گروه مواجهه همزمان سم به صورت تزریق درون صفاقی و رزماری به صورت خوراکی و توسط گاواژ (غلظت mg/kg 200 خوراکی)، به عنوان گروه های مورد مطالعه انتخاب شدند. بعد از 30 روز متوالی، موش ها وزن و کشته شدند و بافت کبد جهت بررسی های هیستوپاتولوژی و تغییرات سطح مالون دی آلدیید و فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز مورد بررسی قرار گرفت. جهت سنجش سطح مالون دی آلدیید، دستگاه الایزا ریدر مدل بیوتیک بر روی طول موج 535 نانومتر و جهت سنجش سطح فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز، دستگاه بر روی طول موج 412 نانومتر تنظیم شد. سپس داده های حاصل توسط نرم افزار آماری SPSS 22 و روش آزمون آنالیز واریانس یک طرفه One-way ANOVA و به دنبال آزمون آماری Tukey مورد تجزیه وتحلیل آماری قرار گرفتند و تفاوت میانگین ها در سطح P<0. 05 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: طبق تست های آماری گروه مواجهه یافته با عصاره رزماری نتایج مشابه گروه کنترل یافت شد اما در گروه مواجهه یافته با کلرپیریفوس این سم به طور معنی داری باعث تغییر در میزان فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز و مالون دی آلدیید نسبت به گروه کنترل و همچنین آسیب هایی از جمله آشفتگی در چیدمان سلول ها، افزایش فضای سینوزوییدها، نکروز سلول های کبدی و ادم سیاهرگ مرکزی در بافت کبد می شود در حالیکه مواجهه همزمان با کلرپیریفوس و عصاره رزماری به طور معنی داری باعث بهبود فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز و سطح مالون دی آلدیید و همچنین کاهش آسیب ناشی از کلرپیریفوس می گردد. نتیجه گیری: با توجه به نتایج فوق به نظر می رسد که سم کلرپیریفوس به واسطه تولید رادیکال های آزاد، تنش اکسیداتیو و تضعیف دفاع آنتی اکسیدانی باعث آسیب سلولی و تغییرات ساختاری در بافت کبد موش های صحرایی می شود. درحالی که عصاره رزماری به دلیل دارا بودن ترکیبات آنتی اکسیدان باعث افزایش فعالیت آنتی اکسیدانی، کاهش میزان پراکسیداسیون لیپیدی و محافظت در برابر آسیب کبدی ناشی از ماده سمی کلرپیریفوس می گردد.

زمینه و هدف: اخیرا، جامعه علمی توجه فزاینده ای نسبت به تهدیدات سلامتی ایجاد شده ناشی از آلاینده های محیطی، شامل آفت کش ها از جمله کلرپیریفوس داشته است، و بنابراین یافتن راهکارهای موثر برای درمان و پیشگیری از اثرات نامطلوب ناشی از مواجهه با این ترکیبات مورد نیاز بوده و استفاده از ترکیبات مختلف موجود در گیاهان از جمله ترکیبات عمدتا پلی فنولی توجه بسیاری را به خود معطوف داشته است. کبد یکی از اندام های هدف برای این آفت کش بوده و اختلال در عملکرد مناسب این اندام پیامدهای جدی برای سلامتی در پی دارد. هدف از مطالعه مروری حاضر بررسی احتمال استفاده از محصولات غذایی سرشار از ترکیبات پلی فنولی به عنوان یک استراتژی برای حفاظت و درمان در برابر سمیت کبدی ناشی از کلرپیریفوس می باشد. روش بررسی: جهت انجام این مطالعه کلید واژه ها در پایگاه های داده ای مانند Web of Science، Medline، Elsevier، ScienceDirect، Scopus و PubMed مورد جستجو قرار گرفتند. کلمات کلیدی مورد بررسی شامل آنتی اکسیدان، ترکیبات فعال زیستی، ترکیبات فعال بیولوژیکی، استرس اکسیداتیو، کلرپیریفوس/CPF، سمیت کبدی، مواد معدنی، درمان، اثر حفاظتی، پلی فنول ها و ویتامین ها بود. مقالات تحقیقاتی که به زبان انگلیسی و فارسی در این پایگاه های اطلاعاتی منتشر شده بودند از سال 1960 تا سال 2021 مورد استفاده قرار گرفتند. یافته ها: در مطالعات ورودی مکانیسم سمیت کلرپیریفوس بر روی بافت کبد و همچنین بررسی مواد آنتی اکسیدانی به منظور حفاظت در برابر آسیب کبدی ناشی از کلرپیریفوس پرداخته شد. به نظر میرسد مواد تشکیل دهنده کاکتوس، چای سبز و همچنین کورکومین میتوانند در پیشگیری و درمان آسیب های کبدی موثر باشند. در حالی که عصاره های عسل، کویرستین، روغن رازیانه و کاکوتی میتوانند در درمان آسیب های ناشی از کلرپیریفوس موثر باشند. نتیجه گیری: تحقیقات تجربی نشان داده اند که پلی فنول ها به صورت غیر مستقیم می توانند باعث کاهش جذب گوارشی کلرپیریفوس و تجمع این سم در کبد شده و نتیجتا باعث جلوگیری از القا استرس اکسیداتیو شوند. قابل ذکر است که ترکیبات پلی فنول میتوانند نقش موثری در کاهش استرس اکسیداتیو ناشی از کلرپیریفوس در سایر اندام ها ایفا کنند.

به منظور مقایسه تاثیر حشره کش های مورد استفاده در مبارزه با سرخرطومی برگ یونجه بر میزان مرگ و میر لارو و طول عمر حشره کامل Bathyplectes curculionis (Thomson) پارازیتوئید لارو آفت، مطالعات آزمایشگاهی در قالب طرح بلوک کامل تصادفی (RCBD) با 9 تیمار در 3 تکرار انجام شد. در تیمارهای مختلف از دز توصیه شده توسط سازمان حفظ نباتات و دزهای کاهش یافته (نصف دز توصیه شده) فرمولاسیون تجاری حشره کش ها به شرح زیر استفاده شدند: شاهد (تیمار با آب معمولی)، کلرپیریفوس (امولسیون 40.8 درصد) یک در هزار و دو در هزار، اتریمفوس (امولسیون 50 درصد) نیم درهزار و یک در هزار، مالاتیون (امولسیون 57 درصد) یک و نیم در هزار و سه در هزار، فوزالن (امولسیون 35 درصد) 1.25 درهزار و دو و نیم درهزار. نتایج نشان داد که بر اساس دسته بندی پیشنهادی گروه IOBC/WPRS ، مالاتیون سه درهزار و کلرپیریفوس یک درهزار به ترتیب با 89.7 و 31.4 درصد مرگ و میر درلاروهای پارازیتوئید، به ترتیب خطرناکترین و کم خطرترین حشره کش ها برای پارازیتوئید در شرایط آزمایشگاهی بوده است. میانگین میزان مرگ و میر پارازیتوئید در تیمارهای فوق به ترتیب 5.7، 31.4، 52.6، 67.5، 65.0، 50.5، 89.7، 62.5، 83.2 درصد محاسبه گردید. میانگین طول عمر حشارت کامل ماده پارازیتوئید حاصل از این تیمارها به ترتیب 11.4، 7.6، 7.5، 7.5، 6.1، 7.0، 6.6، 9.5، 8.7، روز بودکه از نظر آماری در سطح یک درصد در چهار گروه مختلف آماری قرار گرفت. این نتایج نشان داد که بین دزهای توصیه شده و کاهش یافته اتریمفوس از لحاظ ایجاد مرگ و میر در آفت درسطح پنج درصد اختلاف معنی داری وجود ندارد. بین دزهای مختلف مالاتیون نیز از این لحاظ اختلافی مشاهده نگردید. با این وجود مرگ و میر پارازیتوئید در این تیمارها از اختلاف معنی داری برخوردار بود.

کرمهای علوفه بر (Agrotis spp.) از آفات مهم محصولات زراعی محسوب می گردند. در این تحقیق گونه های جنس آگروتیس در شاهرود بدین شرح زیر شناسایی گردیدند: برای A.segetum (Denis & Schif.)، A.ipsilon (Hufnagel)، A.spinfera (Hubner)، A.exclamationis (L.) و A.sp.near herzogi (L.) تعیین گونه غالب آفت در منطقه، شب پره های جمع آوری شده توسط تله های فرمونی، نوری و همچنین حشرات پرورش داده شده در آزمایشگاه مورد بررسی قرار گرفتند و A.segetum گونه غالب منطقه تشخیص داده شد. در بررسی بیولوژی این آفت در منطقه شاهرود از آمار بدست آمده از تله های فرمونی و نوری، قفس های پرورش حشرات و نمونه برداریهای منظم هفتگی از مزارع استفاده گردید. این آفت در منطقه شاهرود دارای سه نسل بوده و عمده خسارت آن توسط نسل اول در اردیبهشت ماه صورت می گیرد. زمستان گذرانی آن به صورت لاروهای سن 3 و 4 و بندرت لارو کامل در عمق 15-10 سانتی متری خاک انجام می گیرد. فعالیت شب پره ها از اوایل فروردین شروع و تا آذر ماه ادامه می یابد. در بررسی دشمنان طبیعی این آفت، زنبورهای پارازیتوئید Meteorus sp. (Hym.) از روی (Braconidae، و یک گونه از خانوادۀ Chalcididae و یک کنه پارازیت Acari) Pygmophorus sp. (Pygmophoridae لاروها جمع آوری و شناسایی گردیدند. جهت بررسی اثر سموم بر روی این آفت، آزمایشی با طرح بلوکهای کامل تصادفی در شش تیمار: کارباریل 85% (پودر و تابل، طعمه مسموم)، پادان 4% 2 (گرانول). سم میکروبی دیپل x (طعمه مسموم)، کلرپیریفوس 48% (طعمه مسموم و محلول پاشی) و تیمار بدون سمپاشی و چهار تکرار در مزرعه آموزشی، پژوهشی دانشکده کشاورزی شاهرود انجام شد. پس از 2 و محاسبات آماری سم کلرپیریفوس 48% (طعمه مسموم) در گروه اول، کارباریل 85%، دیپل گروه x پادان 4% در دوم و کلرپیریفوس 48% (محلول پاشی) در گروه سوم تحت تاثیر قرار گرفتند. در محاسبه درجه تاثیر سموم با استفاده از فرمول هندرسون – تیلتون در میانگین چهار نوبت آماربرداری کلرپیریفوس (طعمه مسموم) 2، 66.27%، کارباریل 64.45%، پادان 61.75%، دیپل موجبx %61.54 و کلرپیریفوس (محلول پاشی) 42.27% مرگ و میر در لاروها شدند.  

با توجه به افزایش مقاومت سوسری آلمانBlattella germanica (L.)  در برابر سموم که همواره تحت فشار شدید حشره کشهای مختلف می باشد، تاثیر سموم آلی فسفره و پیرترویید در روی سوسری آلمانی مورد ارزیابی قرار گرفت. آزمون ها در دو مرحله از رشد سوسری آلمانی (پوره سن یک 3-5 روزه و افراد ماده 1-5 روز پس از رها کردن کیسه تخم)، شش نوع سم پرمترین، سیپرمترین، لامبداسیهالوترین، دیازینون، پریمفوس متیل و کلرپیریفوس و سه غلظت سم 3، 6 و 9 در هزار بر حسب فرمولاسیون تجارتی در یک آزمایش فاکتوریل در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با چهار تکرار انجام گردید. مقایسه میانگین های آزمون تلفات نشان داد که سم لامبداسیهالوترین بیشترین تلفات را در حداقل زمان و با غلظت پایین تر در روی پوره ها و افراد ماده سوسری آلمانی داشته و بترتیب اثر کشندگی کلرپیریفوس، پریمفوس متیل و دیازینون نسبتا رضایت بخش و تاثیر پرمترین و سیپرمترین نیز مطلوب نبود. در اغلب آزمون ها پوره ها نسبت به افراد ماده در برابر سموم آزمایشی حساسیت بیشتری نشان دادند. در آزمون های ضربه ای برای سموم پیرترویید، بیشترین اثر را لامبداسیهالوترین و کمترین تاثیر را سپیرمترین در روی پوره ها و افراد ماده سوسری آلمانی نشان داد.

بندپایان در برقراری تعادل در زنجیره های غذایی اکوسیستم نقش بسیار مهمی دارند، اما اغلب ترکیبات شیمیایی باعث گسیخته شدن این زنجیره های طبیعی می گردند. بر این اساس، اثرات بیولوژیک سه حشره کش رایج شامل دیازینون، اتریمفوس و کلرپیریفوس روی تراکم جمعیت، و فعالیت زیستی تعدادی از بندپایان غیرهدف و مفید شامل کفشدوزک هفت نقطه ای Coccinella septempunctata L. (Coccinellidae)، بالتوری سبز شته خوار Chrysoperla carnea Stephens (Chrysopidae)، سوسک شکارگرCarabus sp. (Carabidae)، سوسک سرگین  Scarabaeus sacer L. (Scarabaeidae)، گوشخیزک Forficula auricularia L. (Forficulidae)، زنبور پارازیتوئید Aphidius ervi Hal. (Aphidiidae)، گونه های مختلف مورچه ها (Formicidae) و عنکبوت ها(Araneae) ، در یک مزرعه ی سویا (Glycine max) در قالب طرح بلوک های تصادفی در چهار تیمار و در چهار تکرار مورد بررسی قرار گرفت. حشره کش های مذکور اثرات کاملا معنی داری در سطح آماری 1 درصد روی کاهش تراکم جمعیت کفشدوزک، بالتوری سبز، سوسک کارابیده، گوشخیزک، زنبور پارازیتوئید و مورچه ها داشتند، اما اثرات حشره کشی آنها روی سوسک سرگین و عنکبوت ها به دلیل تغذیه ی آنها به ترتیب از فضولات دامی و شکارهای زنده معنی دار نبوده و تغییرات تراکم جمعیت آنها یک روند نسبتا ثابتی داشت. مقایسه ی آماری بین حساسیت بندپایان فوق به حشره کش ها نشان می دهد که پارازیتوئیدها در مقابل حشره کش ها بسیار حساس تر از شکارگران می باشند و ترمیم جمعیت از دست رفته در آنها بسیار به کندی و طی مدت زمان طولانی تر انجام می شود، اما کفشدوزک ها سریع تر از سایر بندپایان جمعیت خود را ترمیم نمودند. حشره کش های مورد مطالعه علاوه بر ایجاد تلفات، باعث تحریک و افزایش فعالیت در مورچه ها، گوشخیزک و سوسک کارابیده گردیدند. از میان سه حشره کش مورد بررسی، اتریمفوس در مقایسه با دیازینون و کلریپریفوس اثرات به مراتب کمتری در کاهش تراکم جمعیت بندپایان غیرهدف داشته و ترمیم جمعیت در کرت های سمپاشی شده با این حشره کش سریع تر و در مدت زمان کوتاه تری نسبت به سایر حشره کش ها انجام می شود. بنابراین، بر اساس نتایج پژوهش حاضر، اتریمفوس به عنوان یک عامل نسبتا سازگار با عوامل کنترل بیولوژیک، می تواند در برنامه های مدیریت تلفیقی آفات بکار گرفته شود.

گیاه گلرنگ، با داشتن روغنی با اسیدهای چرب غیر اشباع بسیار با ارزش می باشد، ولی حساسیت این گیاه به برخی آفات از جمله مگس گلرنگ (Acanthiophilus helianthi) به ویژه در شرایط تنش خشکی منجر به محدودیت تولید آن شده است. به منظور بررسی اثر تنش خشکی بر جمعیت و میزان خسارت آفات گلرنگ به ویژه مگس گلرنگ آزمایشی در شرایط مزرعه با پنج تیمار آبیاری شامل 50، 70، 90، 110 و 130 میلی متر تبخیر از تشت تبخیر کلاس A در یک طرح بلوک کامل تصادفی با سه تکرار روی توده محلی گلرنگ به نام کوسه انجام شد. در هر سطح تنش آبیاری، نصف یک کرت با حشره کش کلرپیریفوس با غلظت 2 در هزار به صورت موضعی سمپاشی گردید تا با حالت سمپاشی نشده مقایسه گردد. در مدت هشت هفته جمعیت آفاتی مانند شته Uroleucon carthami، زنجرک Empoasca decipiens و مگس گلرنگ و نیز درصد خسارت غوزه های گلرنگ توسط مگس گلرنگ اندازه گیری گردید. نتایج نشان داد که در شرایط سمپاشی نشده حداکثر میزان جمعیت مگس گلرنگ (2.38 مگس در هر تور) و شته (165.57 شته در بوته) در شرایط تنش خشکی شدید (130 میلی متر تبخیر از تشت تبخیر) وجود دارد. تنش خشکی کاهش عملکرد دانه گلرنگ را نیز به همراه داشت. تنش خشکی شدید به همراه شرایط سمپاشی نشده موجب افزایش جمعیت آفات گلرنگ بخصوص مگس گلرنگ و کاهش30.23  درصدی عملکرد آن گردید. با این حال تنش اندک خشکی 70 میلی متر تبخیر از تشت تبخیر علاوه بر این که کاهش نسبی جمعیت حشرات را به همراه داشت، در مصرف آب نیز صرفه جویی می شد. هم چنین در این بررسی جمعیت زنجرک تحت تاثیر تنش خشکی کاهش یافت. حداقل خسارت مگس گلرنگ از نظر درصد آلودگی غوزه در شرایط عدم سمپاشی (15.86 درصد) و حداکثر عملکرد در شرایط سمپاشی شده (16.87.5 کیلوگرم در هکتار) نیز در آبیاری با 70 میلی متر تبخیر از تشت تبخیر حاصل شد.

زمینه و هدف: آلودگی منابع آب با سموم آفت کش یکی از معضلات زیست محیطی محسوب می گردد که در استان همدان به لحاظ وجود زمینه  های لازم در کشاورزی رشد قابل توجهی داشته است. به همین منظور مصرف سموم آفت کش بالا بوده و می تواند تهدید جدی برای منابع تامین آب شرب این شهر محسوب گردد. هدف از انجام این تحقیق تعیین غلظت باقی مانده سموم آفت کش ارگانوفسفره هالوژنه کلرپیریفوس و ارگانوفسفره غیر هالوژنه دیازینون و سم کارباماته کارباریل در منابع تامین کننده آب شرب شهرهمدان در سال 1386بوده است.روش بررسی: در این تحقیق 126 نمونه آب از 7 ایستگاه تامین آب آشامیدنی سطحی و زیرزمینی شهر همدان در طی 12 ماه در سال 1386 و جهت سنجش باقی مانده سموم مورد مطالعه، جمع آوری و با استفاده از دو روش استخراج فاز جامد و استخراج فاز مایع آماده سازی و به وسیله دستگاه های HPLC و GC/MS/MS مورد آنالیز قرار گرفتند.یافته ها: نتایج مشخص نمود که بیشترین غلظت سم کارباریل و کلرپیریفوس در فصل بهار و خرداد ماه به ترتیب 3.85 ppb و1.8 ppb  و در مورد سم دیازینون مربوط به فصل پاییز و مهرماه به میزان 36.5 ppb بوده است. حداقل غلظت سموم مورد مطالعه مربوط به فصل زمستان بوده است. بر اساس آزمون آماری آنالیز واریانس دو طرفهTwo-Way ANOWA  شده در فصول مختلف اختلاف آماری معنی داری وجود داشت (P<0.05).نتیجه گیری: مطالعات مختلف نشان دهنده آن است که باقی مانده سموم در منابع آب ارتباط مستقیمی با مقدار سموم مصرفی در این مناطق دارد و در صورت عدم کنترل مصرف سموم، این آلاینده های مقاوم، تهدید جدی برای سلامت مصرف کنندگان خواهند بود.

زمینه: استفاده مکرر از حشره کش ها ممکن است مقاومت سوسری آلمانی را نسبت به سموم حشره کش توسعه دهد. این مطالعه به منظور تشخیص مقاومت سوش های جمع آوری شده سوسری آلمانی از بیمارستان ها نسبت به حشره کش های کاربامات و فسفره طراحی شد. روش ها: وضعیت مقاومت در 9 سوش جمع آوری شده سوسری آلمانی از بیمارستان ها نسبت به دو حشره کش کاربامات (بندیوکارب و کارباریل) و دو حشره کش فسفره (مالاتیون و کلرپیریفوس)، با روش آزمایش ظروف شیشه ای تشخیص داده شد. برای تشخیص مقاومت سوش های نر بالغ، نسبت به سموم حشره کش، سطح حساسیت هر یک از سوش ها با سطح حساسیت یک سوش حساس شاخص، بر اساس میزان مرگ و میر حاصل از تماس آن ها با یک غلظت تمایزی مقایسه شد. یافته ها: نتایج آزمون های مرگ و میر چهار حشره کش با نرهای بالغ سوش حساس، نشان داد که غلظت های تمایزی به ترتیب عبارتند از کلرپیریفوس (6.63 mg/m2)، بندیوکارب (66.34 mg/m2)، مالاتیون (179.14 mg/m2) و کارباریل (390.11 mg/m2). از 9 سوش نر بالغ، دو سوش به بندیوکارب و دو سوش به کاربایل مقاوم بودند. برخی از سوش ها نیز طیف وسیعی از تحمل را نسبت به مالایتون و کلرپیریفوس نشان دادند. نتیجه گیری: حشره کش های کاربامات، به علت توسعه مقاومت در سوش های سوسری آلمانی، دارای کارآیی لازم در کنترل نیستند. به دلیل افزایش مقاومت به حشره کش های ارگانوفسفره، استفاده از این حشره کش ها توصیه نمی شود. پیشنهاد می شود که مکانیسم های مقاومت نسبت به کلرپیریفوس مطالعه شود تا امکان مصرف تناوبی این ترکیب با حشره کش های گروه پیروتروئید مورد ارزیابی قرار بگیرد.