سابقه و هدف: با توجه به اینکه بیماری های ایسکمی قلبی یکی از شایعترین عوامل مرگ و میر در دنیای امروز به شمار می روند، شناسایی روش هایی که قلب را در برابر ایسکمی محافظت می کنند، بسیار با اهمیت است. مکانیسم های تطابقی متعددی در این خصوص شناسایی شده که بعضا توسط مهار متابولیک در سطح سلولی القا گردیده اند. با توجه به اینکه سیانید یک مهارکننده متابولیک قوی است و موجب مهار آنزیم سیتوکروم اکسیداز و تنفس سلولی می گردد، هدف مطالعه حاضر بررسی این نکته است که به کارگیری سیانید تا چه میزان درافزایش مقاومت قلب نسبت به ایسکمی موثر می باشد؟مواد و روشها: مطالعه حاضر به روش تجربی روی رتهای نر بالغ در دو گروه تست و کنترل صورت گرفت. در گروه تست حیوانات روزانه 1.7 mg/kg سیانید پتاسیم را از طریق داخل صفاقی به مدت 35 روز متوالی دریافت داشتند. در گروه کنترل به همان میزان سالین نرمال تجویز گردید. سپس قلب کلیه حیوانات طبق روش لانگندورف مجزا شدند و هر یک سه مرحله کنترل اولیه، دوره ایسکمی (با کاهش پرفیوژن به 40% میزان اولیه) و بازگشت به پرفیوژن آزاد را گذراندند. برای بررسی آماری از آزمون t جفت نشده استفاده شد.یافته ها: نتایج نشان داد که میزان جریان مایع کرونر، فشار بطن چپ LVP و قابلیت انقباضی dp/dt در مرحله اول و همچنین وزن قلبها در دو گروه تفاوت معناداری نداشتند، اما در مرحله ایسکمی درصد تغییرات LVP و dp/dt نسبت به حالت اولیه در گروه تست (2.88±31.8-، 2.53±44.32-) نسبت به گروه کنترل (5.19±55.29-، 4.73±6.48-) به طور معناداری تفاوت داشتند (P<0.005) در مرحله سوم نیز درصد تغییرات در گروه تست (4.59±11.49و 4.24±10.28) به طور معناداری با گروه کنترل (7.62±8.12-، 7.13±9.19-) متفاوت بود (P<0.05).بحث: این نتایج حاکی از حفظ مناسب تر عملکرد قلب درطول دوره ایسکمی و بازگشت پرفیوژن آزاد در گروه تست نسبت به گروه کنترل می باشد که احتمالا از طریق تاثیر سیانید در مهار متابولیک و تحریک مکانیسم های مقاوم سازی داخل سلولی صورت گرفته است. در مجموع به نظر می رسد که سیانید عامل مناسبی برای القای مقاوم سازی قلبی نسبت به ایسکمی بوده است. مطالعات تکمیلی به منظور روشن شدن مکانسیم های دقیق سلولی و مولکولی دراین خصوص پیشنهاد می گردد.

مجموعه غدد بزاقی در بیشتر ناجوربالان شامل یک جفت غده اصلی و یک جفت غده ضمیمه می باشد. غده اصلی در اساس دولوبی بوده و از یک لوب جلویی و یک لوب عقبی تشکیل شده است. این غده در قفس سینه و در دو طرف روده میانی قرار دارد. غده ضمیمه، لوله ای یا کیسه ای شکل است. در این بررسی، اندازه قسمت های مختلف غده بزاقی شامل طول غده بزاقی، طول لوب های جلویی و عقبی، و عرض لوب های جلویی، عقبی و غده ضمیمه در پوره های سنین دوم تا پنجم و نیز حشرات کامل نر و ماده تازه ظاهر شده، 10 روزه و 30 روزه سن (L.) Graphosoma lineatum با استفاده از میکرومتر کالیبره و نصب شده روی استریومیکروسکوپ تعیین شد و به صورت آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی مورد بررسی قرار گرفت. با شروع هر مرحله نشوونمایی، طول غده بزاقی افزایش یافت اما نسبت طول آن به طول بدن کاهش پیدا نمود. هم در پوره ها و هم در حشرات کامل، اثر عامل موقعیت غده بزاقی در بدن روی اندازه قسمت های مختلف آن معنی دار نبود که نشان داد غدد بزاقی سمت راست و چپ بدن پوره ها و حشرات کامل از نظر شکل و اندازه کاملا شبیه هم بودند. در مورد پوره ها، اثر عامل سنین پورگی در سطح احتمال یک درصد اختلاف معنی دار داشت که نشان داد با افزایش سن پوره ها، طول غده بزاقی آن ها نیز به شکل معنی داری افزایش یافت. در مورد حشرات کامل، اثر دو عامل جنسیت و طول عمر حشرات کامل روی اندازه غدد بزاقی در سطح احتمال 1 درصد دارای اختلاف معنی دار بود. این امر نشان داد که اندازه قسمت های مختلف غده بزاقی در ماده ها بیشتر از نرهای هم سن بود و با افزایش طول عمر حشرات کامل، اندازه آن ها نیز افزایش یافت.

زمینه: یکی از مکانیسم های مرتبط با سمیت نورونی مورفین استرس اکسیداتیو است. عصاره میوه عناب با خواص آنتی اکسیدانی سبب کاهش استرس اکسیداتیو می شود. هدف: این مطالعه با هدف تعیین اثر حفاظتی عصاره میوه عناب بر فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی و استیل کولین استراز کورتکس و سرم در موش صحرایی نر تیمارشده با مورفین انجام شد. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی 42 سر موش صحرایی به صورت تصادفی به شش گروه هفت تایی تقسیم شده و گروه ها به مدت 30 روز با دزهای 100 و 200 کیلو گرم بر میلی گرم عصاره گیاهی به فرم خوراکی و مورفین 5/0 کیلو گرم بر میلی گرم به صورت درون صفاقی بررسی شدند. بعد از خون گیری و جدا کردن سرم و هموژن کردن بافت کورتکس، سنجش آنزیم های استیل کولین استراز، کاتالاز و سوپراکسید دیسموتاز انجام شد. تجزیه و تحلیل داده ها با آزمون واریانس یک طرفه انجام شد. یافته ها: تجویز خوراکی عصاره گیاه عناب با دز 100 و 200 کیلو گرم بر میلی گرم سبب افزایش فعالیت آنزیم استیل کولین استراز، کاتالاز و سوپراکسید دیسموتاز در سرم و کورتکس نسبت به گروه مورفین شد (01/P<0). تجویز عصاره عناب با دز 200 به همراه مورفین سبب افزایش معنی داری در فعالیت آنزیم استیل کولین استراز نسبت به گروه مورفین در کورتکس شد (01/P<0). نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد عصاره میوه عناب، احتمالا از طریق افزایش فعالیت آنتی اکسیدانی، یک اثر مفید در جلوگیری از بروز اثرات مصرف مورفین در کورتکس اعمال می کند.

سابقه و هدف: مطالعات نشان داده است که گیاه بابونه حاوی مقدار قابل توجهی از اسیدهای آمینه آزاد و فلاونوئیدها است. بررسی ها نشان می دهد سیس پلاتین دارای اثرات نوروپاتیک در انسان و مدل های مختلف حیوانی است. هدف از این مطالعه بررسی اثرات متقابل عصاره هیدروالکلی گل های بابونه و سیس پلاتین، با استفاده از روش استاندارد ایجاد تشنج شیمیایی، توسط پنتیلن تترازول (PTZ) در موش سوری می باشد.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی از تعداد 32 سر موش سوری نر که به طور تصادفی به 4 گروه 8 تایی تقسیم شدند، استفاده گردید. برای انجام آزمایش در گروه اول سالین نرمال، گروه دوم عصاره هیدروالکلی بابونه (mg/kg 200) به صورت داخل صفاقی، گروه سوم سیس پلاتین (mg/kg 2) به صورت داخل وریدی، و در گروه چهارم عصاره هیدروالکلی بابونه به همراه سیس پلاتین، مورد استفاده قرار گرفته و متعاقب آن آستانه تشنج برای هر گروه تعیین گردید.نتایج: نتایج نشان داد، آستانه تشنج ناشی از PTZ در موش های سوری گروه کنترل 35.86±1.67 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن بوده و عصاره هیدروالکلی بابونه به صورت معنی دار (P<0.0001) آن راافزایش داده و بر عکس آستانه تشنج توسط سیس پلاتین به صورت معنی دار (P<0.0001) کاهش یافت. همچنین، مصرف هم زمان عصاره بابونه و سیس پلاتین باعث افزایش معنی دار (P<0.0001) آستانه تشنج ناشی ازمصرف سیس پلاتین گردید.نتیجه گیری: با توجه به وجود انواع مختلفی از آنتی اکسیدان ها و فلاونوئیدها در گیاه بابونه که علاوه بر اثرات آنتی اکسیدانی دارای اثرات ضد تشنجی هستند می توان از این گیاه برای کاهش اثرات نوروپاتیک حاصل از سیس پلاتین استفاده کرد.

مقدمه: هدف از مطالعه ی حاضر، بررسی تاثیر تمرینات استقامتی و عصاره ی گزنه بر بیان ژن COX-1 و COX-2 در موش های مبتلا به سرطان ملانوما بود. روش ها: در این مطالعه، 20 سر موش صحرایی نر بالغ به صورت تصادفی به 4 گروه تقسیم شدند: 1. شاهد، 2. تمرین بدنی، 3. عصاره ی گزنه، 4. تمرین بدنی + عصاره ی گزنه تقسیم شدند. یک هفته پس از القاء سرطان ملانوما، گروه تجربی میزان mg/kg/day30 عصاره ی اتانولی گیاه گزنه را به روش خوراکی و به مدت 8 هفته مصرف کردند. برنامه ی تمرین شامل 30 دقیقه دویدن روی تردمیل بدون شیب و با سرعت 16 متر در دقیقه برای هفته ی اول بود و هر هفته یک متر بر دقیقه اضافه شد تا در هفته ی هشتم به 22 متر بر دقیقه رسید. برای اندازه گیری میزان بیان ژن COX-1 و COX-2 از روش RT PCRاستفاده شد. یافته ها: مصرف عصاره ی گزنه و تمرینات استقامتی موجب تغییرات معنی دار سطوح COX-2 در گروه های تجربی در مقایسه با گروه شاهد شد. مقادیر COX-2 در گروه های عصاره و ترکیبی در مقایسه با گروه شاهد کاهش معنی داری یافت. همچنین نتایج نشان داد که سطوح COX-1 تغییرات معنی داری در بین گروه های تجربی و شاهد نداشت. نتیجه گیری: نتایج مطالعه ی حاضر نشان داد، ترکیبات شیمیایی موجود در عصاره ی گزنه مانند فلاونوییدها، ترپن ها، اسیدهای چرب و فنولیک ها ممکن است مسوول اثر ضد آپوپتوز و ضدسرطانی باشند. همچنین تمرینات استقامتی سبب کاهش معنی دار در مقادیر COX2 نسبت به گروه شاهد شد.

وزن، اندازه دور سینه، ارتفاع جدوگاه و طول بدن در 3000 راس از گوسفندان نر و ماده فراهانی که در یکی از  گروه های سنی یک تا 5 ساله و در سی گله مورد بررسی قرار داشتند، اندازه گیری شد. اثر سن، جنس و گله بر روی وزن بدن معنی دار بود و اطلاعات برای این اثرات تصحیح شدند. در بررسی معادلات رگرسیونی همه معادلات برازش شده معنی دار بودند و برای انتخاب بهترین مدل از مقایسه ضرایب تعیین و میانگین مربعات خطای مدل ها استفاده شد. مدل شامل اندازه دور سینه، طول بدن و ارتفاع جدوگاه با ضریب تعیین معادل 0.99 و میانگین مربعات خطا برابر با 0.78 به عنوان بهترین مدل گویای اثرات ابعاد بدنی بر وزن انتخاب شد. بیشترین همبستگی فنوتیپی بین وزن با اندازه دور سینه به میزان 0.98 و بیشترین همبستگی فنوتیپی بین ابعاد بدن میان ارتفاع جدوگاه و طول بدن (0.99) و کمترین آن بین طول بدن با اندازه دور سینه (0.93) محاسبه گردید.

زمینه و هدف: هایپرتروفی بیماری زای قلبی نوعی اختلال قلبی است که با تغییر ساختار قلب، آپوپتوز و فیبروز سلول های عضله ی قلب همراه است که به کاهش توانایی تلمبه زنی قلب و در نهایت احتمالاً به ایجاد نارسایی قلبی و مرگ ناگهانی منجر می شود. نشان داده شده است که مسیر پیام رسانی عوامل رونویسی NF-κ, B و NFAT نقش مهمی در فرایند هایپرتروفی بیماری زای قلبی دارند و با توجه به اینکه پژوهش های کمی تأثیر فعالیت ورزشی را روی این عوامل در فرایند هایپرتروفی بیماری زای بررسی کرده اند، هدف از پژوهش حاضر شناسایی تأثیر هشت هفته تمرین هوازی پیش از القای ایزوپروترنول بر بیان ژن های NF-κ, B و NFAT در بافت بطن چپ موش های صحرایی نر نژاد ویستار بود. مواد و روش ها: 18 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به طور تصادفی به دو گروه تمرین استقامتی و کنترل تقسیم شدند. تمرینات استقامتی به مدت هشت هفته، یک ساعت در روز و شش روز در هفته روی نوار گردان با شیب 15 درجه انجام گرفت. پس از هشت هفته تمرین، هایپرتروفی بیماری زا از طریق تزریق زیرجلدی 3 ایزوپرترنول طی هفت روز القا شد. 24 ساعت پس از آخرین جلسه ی تزریق، موش های صحرایی از طریق تزریق درون صفاقی 50 میلی گرم کتامین و 10 میلی گرم زایلازین بی هوش شدند. سپس موش های صحرایی تشریح شدند و بافت قلب استخراج و به دمای 70-انتقال داده شد. در پژوهش حاضر برای بررسی بیان ژن های NF-κ, B و NFAT از روش Real Time PCR استفاده شد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارSPSS نسخه ی 24 و با استفاده از آزمون t مستقل در سطح معناداری 05/0 ≥, P انجام گرفت. نتایج: یافته های پژوهش حاضر نشان داد، شاخص های وزن قلب، نسبت وزن قلب به وزن بدن و نسبت وزن بطن چپ به وزن بدن، به طور معناداری (01/0P= و 03/0P=) به ترتیب در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل افزایش پیدا کرده بود. همچنین میزان بیان نسبی ژن NF-κ, B به طور معناداری (03/0P=) در گروه تمرین نسبت گروه کنترل کاهش داشت. در بیان نسبی ژن NFAT تغییر معناداری در گروه های مورد بررسی مشاهده نشد (40/0P=). نتیجه گیری: هشت هفته تمرین استقامتی هوازی از طریق کاهش بیان نسبی ژن NF-κ, B ممکن است نقش مهمی در پیشگیری از هایپرتروفی بیماری زای قلبی داشته باشد.

بیماری پارکینسون، دومین بیماری شایع نورودژنراتیو مرتبط با سن می باشد که تاکنون، روش درمانی موثری برای این بیماری شناخته نشده است. هدف از این تحقیق بررسی اثرات سلول های بنیادی آندومترانسانی به همراه داروی ضدالتهاب پومالیدوماید بر میزان گلوتاتیون (GSH) و لیپیدهای سرمی (کلسترول تام TCو لیپیوپروتئین با دانسیته پایینLDL: ) در مدل پارکینسونی رت نر نژاد ویستار می-باشد. 40 سر رت نر به صورت تصادفی به 5 گروه (8 حیوان در هر گروه) شامل: کنترل، پارکینسونی و 3 گروه تجربی پارکینسونی دریافت کننده سلول های بنیادی، پومالیدوماید و ترکیب سلول های بنیادی و پومالیدوماید تقسیم شدند. القای پارکینسون با تزریق 6-هیدروکسی دوپامین (غلظت 6 میکروگرم) در جسم مخطط به روش استریوتاکسی انجام شد. در هفته چهارم پس از جراحی، گروه های تجربی سه گانه، به ترتیب با4 میلی گرم بر کیلو گرم روزانه داروی پومالیدوماید، یکبار تزریق 100000 سلول بنیادی آندومتریال و ترکیب پومالیدوماید با دوز 4 میلی گرم بر کیلو گرم روزانه و تزریق سلول بنیادی آندومتریال به تعداد 100000 سلول طی مدت 28 روز تیمار شدند در پایان روز 28، از گروه ها نمونه خونی تهیه و فاکتورها سنجش شدند. نتایج نشان داد که افزایش معناداری در گلوتاتیون میان گروه های تیمارشده در مقایسه با گروه پارکینسونی وجود دارد. همچنین کاهش معناداری در گلوتاتیون گروه پارکینسونی در مقایسه با گروه کنترل مشاهده گردید. مقایسه میان گروه پارکینسونی و گروه تیمار شده با ترکیب پومالیدوماید و سلول های آندومتری بنیادی، کاهش معناداری را در میزان کلسترول نشان داد. سنجش میزان LDL نیز، کاهش معنادار میزان LDL در گروه های تیمار شده را در مقایسه با گروه پارکینسونی نشان داد. با توجه به بهبودنسبی فاکتورهای مورد سنجش در موش های پارکینسونی می توان از سلول های بنیادی آلوژنیک به عنوان منبعی بالقوه در تحقیقات آینده برای درمان بیماری پارکینسون همراه با داروی پومالیدوماید استفاده نمود.

به منظور تعیین اثر سطح و منبع چربی بر عملکرد پروار گوساله های نر کردی، 90 راس گوساله با میانگین وزن اولیه 224 ± 18 کیلوگرم در شرکت گوشت زیاران در منطقه زیاران بمدت 98 روز با جیره های غذایی (1) بدون مکمل چربی؛ (2) حاوی %5 پیه و (3) حاوی %5 چربی مخلوط (پیه و چربی طیور به نسبت 4 به 1) تغذیه شدند. در این پژوهش قابلیت هضم ظاهری مواد مغذی جیره ها، افزایش وزن روزنه، بازده غذایی، درصد لاشه، قطعات لاشه، چربی داخلی، ضخامت چربی پشت، سطح مقطع ماهیچه راسته، اندازه گیری شدند. میانگین قابلیت هضم ظاهری چربی خام جیره های 2, 1 و 3 به ترتیب %68.84, %59.3 و %78.54 قابلیت هضم دیواره سلولی %47.0 , %49.2 و %40.5 و قابلیت هضم دیواره سلولی منهای همی سلولز %42.0 , %44.1 و %38.0 بود. تفاوت بین میانگین ها در مورد صفات فوق معنی دار بود (P<0.05). قابلیت هضم ماده خشک و پروتئین خام به طور معنی دار تحت تاثیر جیره غذایی قرارنگرفتند. میانگین افزایش وزن روزانه گوساله های تغذیه شده با جیره های 2, 1 و3 به ترتیب 0.864, 0.735 و 0.930 کیلوگرم، ضریب تبدیل غذایی 8.34, 10.77 و 7.92 و ضخامت چربی پشت 10.25, 8.98 و 9.90 میلیمتر بودند، تفاوت بین میانگین ها برای این صفات معنی دار بود (P<0.05). درصد لاشه گرم گوساله های تغذیه شده با جیره های 2, 1 و3 به ترتیب برابر 55.00, 54.18 و 54.33 و درصد چربی داخلی 4.12, 5.11 و 4.76 بودند که از نظر آماری بطور معنی داری تحت تاثیر جیره غذایی قرارنگرفتند . تفاوت معنی داری بین گوساله های تغذیه شده با جیره های مختلف از نظر سطح مقطع ماهیچه راسته و ترکیبات شیمیایی گوشت بدون استخوان دنده های 11, 10 و 12 وجود نداشت.

این پژوهش به منظور مطالعه اثرات بنتونیت فراوری شده و نشده و کلینوپتیلولیت روی توان تولیدی و فراسنجه های هضم و تخمیر مواد خوراکی صورت گرفت. با توجه به نتایج آزمایشگاهی مرحله اول و پس از تعیین ترکیبات شیمیایی، چهار جیره غذایی که از لحاظ غلظت انرژی و پروتئین یکسان، ولی از نظر ماده معدنی افزودنی متفاوت بود، متوازن و به صورت کاملا مخلوط تهیه گردید. 4 درصد ماده افزودنی به جیره ها به ترتیب: بنتونیت فراوری شده (جیره 1) بنتونیت طبیعی (جیره 2)، زئولیت (جیره 3) و ماده بی اثر (جیره4 یا شاهد) بود. در این پژوهش از 32 راس گوساله نر هلشتاین با میانگین وزنی (237 ± 16) کیلوگرم و میانگین سنی (210 ± 20) روز استفاده شد که بطور تصادفی با استفاده از طرح کاملا تصادفی به 4 جیره اختصاص داده شد. در طول 190روز دوره آزمایش (25 روز دوره پیش آزمایش) گوساله ها انفرادی و به طور آزاد تغذیه شدند. در پایان آزمایش در زمانهای صفر، 3 و 6 ساعت پس از خوراک، از مایع شکمبه گوساله ها نمونه برداری و جمعیت باکتریایی، پروتوزوایی، pH و نیتروژن آمونیاکی نیز در همین زمانها اندازه گیری شد. بر اساس نتایج بدست آمده افزایش وزن روزانه گوساله های مصرف کننده جیره های آزمایشی 1 و2 و3 و4 (به ترتیب 1294, 1200, 1311 و 1107 گرم در روز و این اختلاف معنی دار بود (P<0.01). استفاده از کلینوپتیلولیت، بنتونیت فرآوری شده و بنتونیت طبیعی به ترتیب (6.63, 6.41, 6.37) سبب بهبود معنی دار ضریب تبدیل شدند (P<0.01). در خصوص فراسنجه های تخمیر سطح زیر منحنی تغییرات غلظت نیتروژن آمونیاکی در شکمبه گوساله های مصرف کننده جیره های 3, 2, 1 و 4 به ترتیب 77.23, 73.83, 55.51, 52.75 سانتیمتر مربع بود که اختلاف بین جیره ها معنی دار نبود (P≥0.05). بیشترین میزان تغییر در pH شکمبه در 3 ساعت پس از مصرف خوراک مربوط به مصرف جیره 4 (0.37 واحد) و کمترین میزان مربوط به مصرف جیره 1 (0.15 واحد) بود و جیره های ازمایشی 2 و 3 به ترتیب با 0.3 و 0.21 در بین این دو قرار داشتند و این اختلاف معنی دار بود (P<0.01). همچنین مصرف بنتونیت فرآوری شده و طبیعی، و کلینوپتیلولیت سبب کاهش جمعیت پرتوزوایی شد. از نظر ترکیبات لاشه (گوشت لخم، چربی و استخوان) و بازده لاشه، تفاوت معنی داری بین جیره ها مشاهده نشد (P≥0.05).