شناخت استعدادهای ورزشی برای بهره گیری از توانایی بالقوه آن ها امری ضروری برای مربیان و متصدیان ورزش هر کشوری محسوب می شود. بنابراین هدف از پژوهش حاضر، تعیین فاکتورهای فرایند استعداد یابی به عنوان یک مطالعه اکتشافی در ورزشکاران رزمی بود. روش پژوهش حاضر، اکتشافی و از نوع مدل سازی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل مدیران فدراسیون ها، قهرمانان ورزشی و متخصصان فعال در حوزه ی استعدادیابی در رشته های رزمی در میان سال های 1384 تا 1393 بود که بر اساس نمونه گیری هدفمند تعداد 200 نفر (142 مرد و 58 زن) پرسشنامه ی محقق ساخته عوامل استعدادیابی را تکمیل کردند. تحلیل عاملی اکتشافی نشان داد که پرسشنامه عوامل استعدادیابی در ورزشکاران رزمی از یک ساختار چهار عاملی (کشف استعداد، شناسایی استعداد، گزینش، انتخاب و به کارگیری) مناسبی برخوردار است که روی هم 92/54 درصد از واریانس ابزار را تبیین می کند. در ادامه، تحلیل عاملی تاییدی نیز نشان داد که مدل تعیین عوامل فرایند استعدادیابی از برازش مطلوبی برخوردار است (09/0RMSEA=، 9/0= GFI، 9/0=CFI). هم چنین، همسانی درونی پرسشنامه عوامل فرایند استعدادیابی با روش آلفای کرونباخ (87/0) به دست آمد که حاکی از همسانی درونی رضایت بخش این ابزار است. بنایراین به منظور شناخت عوامل دخیل در فرایند استعدادیابی می توان از پرسشنامه عوامل فرایند استعدادیابی استفاده کرد.

سابقه و هدف: یکی از مسایل روان تنی که با عملکرد تولید مثل زنان در ارتباط می باشد، سندرم پیش از قاعدگی است. این سندرم می تواند سبب کاهش کارآیی و عملکرد تحصیلی گردد. یکی از روش های درمانی که می تواند از طریق تاثیر بر آندروفین ها، بسیاری از علایم سندرم قبل از قاعدگی را کاهش دهد، ورزش می باشد. لذا این مطالعه با هدف تعیین تاثیر یک برنامه ورزشی منظم گروهی بر شدت سندرم قبل از قاعدگی انجام شد.مواد و روشها: این مطالعه بصورت کارآزمایی بالینی بر روی 80 دانشجوی پرستاری با علایم سندرم قبل از قاعدگی انجام شد. نمونه ها به طور تصادفی به دو گروه مورد و شاهد تقسیم شدند. به منظور جمع آوری داده ها از فرم ارزیابی علایم قبل از قاعدگی برای بررسی میزان شیوع و شدت علایم استفاده گردید. در گروه مورد 8 هفته برنامه ورزشی منظم گروهی اعمال شد. شدت سندرم قبل از قاعدگی در دو گروه در شروع و پایان مطالعه تعیین و سپس مورد مقایسه قرار گرفت.یافته ها: میانگین شدت سندرم قبل از قاعدگی در شروع مطالعه در دو گروه مورد و شاهد تفاوت آماری معنی داری نداشت. ولی میانگین شدت سندرم قبل از قاعدگی بعد از مداخله نسبت به شروع مطالعه در گروه مورد کاهش یافت (p<0.01) ولی در گروه شاهد تغییری مشاهده نگردید.نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که برنامه ورزشی منظم هوازی، شدت سندرم قبل از قاعدگی را کاهش می دهد. لذا ضروری است با اتخاذ تدابیری چون آموزش و ورزش های منظم در جهت بهبود علایم قبل از قاعدگی به ارتقای سلامت و بهداشت روانی و جسمی کمک نمایند.

سابقه و هدف: درمان خاصی برای فیبرومیالژیا وجود ندارد. طبق مطالعات گذشته، ورزش به کنترل علایم و جنبه های روانی-اجتماعی بیماری کمک می کند. ورزش های کششی کم تر از ورزش های هوازی و مقاومتی در این بیماران مورد تاکید قرار گرفته است. علت اصلی بررسی مجدد این موضوع، بازخورد متناقض بیماران مبتلا به فیبرومیالژیا به تمرینات کششی بود که طی سال های اخیر در درمان بالینی بیماران مشاهده شده است. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر تمرینات کششی بر کیفیت زندگی و میزان اثر بیماری فیبرومیالژیا بود. مواد و روش ها: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده با پروتکل بود. 49 بیمار مبتلا به فیبرومیالژی تشخیص داده شده براساس معیارهای استاندارد فیبرومیالژیا در سال 2010 که توسط روماتولوژیست و سپس روانپزشک به کلینیک پزشکی ورزشی ارجاع شده بودند، به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. 25 بیمار در گروه مداخله تمرینات کششی همراه با دارو قرار گرفتند و 24 بیمار در گروه کنترل داروهای استاندارد را به مدت 5 هفته دریافت کردند. برای ارزیابی کیفیت زندگی از پرسشنامه SF-36 و برای ارزیابی وضعیت بیماری در هفته های 0، 5 و 9 از پرسشنامه بازبینی شده تاثیر فیبرومیالژیا (FIQR) استفاده شد. یافته ها: مطالعات اخیر در مورد امکان تاثیر تمرینات کششی بربیماران مبتلا به فیبرومیالژیا بحث می کند. در این مطالعه برخلاف گذشته نتایج متفاوتی مشاهده شد. بین دو گروه از نظر میانگین نمرات سلامت جسمانی (0/4=P)، سلامت روانی (0/88=P) و تاثیر فیبرومیالژیا (0/36=P) تفاوت معناداری بین دو گروه وجود نداشت. استنتاج: ورزش های کششی ایزوله در بهبود بیماران فیبرومیالژیا موثر نیست، پیشنهاد می شود که مطالعات آینده با دید وسیع تری در جستجوی اثرات تمرینات کششی بر فیبرومیالژیا انجام شود.

فضاهای باز مدارس به عنوان مهم ترین ابزار یادگیری، محیط های آموزشی را به عامل تحریک کننده برای رشد فکری و فیزیکی دانش آموزان تبدیل کرده است. این پژوهش به روش توصیفی و تحلیلی و با تکیه بر داده های حاصل از مصاحبه و پرسشنامه انجام شده است. یافته های پژوهش نشان از آن دارد که پاسخ دهندگان بر عوامل محیط فیزیکی و بصری فضاهای باز آموزشی چون: تنوع در بافت، رنگ، نور، مصالح و عناصر خاطره انگیز در طراحی فرم ها، سطوح و دیوارها، کف پوش ها و سقف های نیمه باز در فضای باز مدارس و عدم وجود فضاهای بلااستفاده در حیاط برای کودکان و ایجاد فضاهای استاندارد، متناسب با مقیاس کودکان و انعطاف پذیربودن فضاها بازی و ورزشی به لحاظ فرمی، استفاده از المان های آشنای فرهنگی و آموزشی به جهت ایجاد حس تعلق و خاطره انگیزی در فضاهای باز مدارس و شبیه سازی طبیعت بکر در بخشی از محوطه، به منظور گذراندن اوقات فراغت و آموزش و همراهی بیشتر آنان با طبیعت و افزایش و تنوع فضای سبز مناسب و نیز مبلمان منعطف در محوطه و فضاهای تعریف شده ی قابل انعطاف در فضای باز آموزشی به جای یک حیاط سیمانی خالی از روح تأکید دارند. همچنین مؤلفه های کیفی از اهمیت خیلی بالاتری نسبت به مؤلفه های فردی و اجتماعی برخوردار است و الزام توجه بیشتر به آن ﺑ, ﻪ,ﻋ, ﻨ, ﻮ, ﺍ, ﻥ,ﻋ, ﺎ, ﻣ, ﻠ, ﯽ,ﺯ, ﻧ, ﺪ, ﻩ,ﺩ, ﺭ,ﮐ, ﻴ, ﻔ, ﻴ, ﺖ,ﻓ, ﻌ, ﺎ, ﻟ, ﻴ, ﺖ, ﻫ, ﺎ, ﯼ,ﺁ, ﻣ, ﻮ, ﺯ, ﺷ, ﯽ,می تواند موجب شکل گیری ﺑ, ﺴ, ﺘ, ﺮ, ﯼ,مطلوب، ﭘ, ﺎ, ﺳ, ﺨ, ﮕ, ﻮ, ی ﻧ, ﻴ, ﺎ, ﺯ,دانش آموزان گردد. اهداف پژوهش: شناسایی مؤلفه های تأثیرگذار بر کالبد فیزیکی انعطاف پذیر در فضاهای بازآموزشی. . شناخت و ارزیابی نقش عوامل محیط فیزیکی و بصری در ایجاد فضای مطلوب آموزشی. سؤالات پژوهش: چه مؤلفه هایی از کالبد فیزیکی انعطاف پذیر در فضاهای بازآموزشی تأثیرگذار است؟ . نقش عوامل فیزیکی بصری و هنری در ایجاد فضای مطلوب آموزشی چیست؟

اهداف: ورزشکاران بسکتبال با ویلچر به عنوان گروهی از افراد دارای ضایعه نخاعی در معرض ابتلا به سندروم متقاطع فوقانی قرار دارند. هدف تحقیق حاضر، بررسی تاثیر یک پروتکل تمرینی مبتنی بر ثبات اسکاپولا بر سندروم متقاطع فوقانی ورزشکاران بسکتبال با ویلچر ضایعه نخاعی بود. مواد و روش ها: در این پژوهش نیمه تجربی که در سال 97-1396 انجام شد، 24 ورزشکار بسکتبال با ویلچر جانباز و معلول با ضایعه نخاعی دارای سندروم متقاطع فوقانی در شهر مشهد به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به دو گروه 12نفره کنترل و مورد تقسیم شدند. تمرینات اصلاحی مبتنی بر ثبات اسکاپولا به مدت 8 هفته برای گروه مورد انجام شد. از ابزارهای دوربین عکاسی و خط کش منعطف به ترتیب برای اندازه گیری سر به جلو، شانه گرد و کایفوزیس استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها توسط نرم افزار SPSS 23 و با استفاده از آزمون های آماری T مستقل، T زوجی، تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون تعقیبی توکی انجام گرفت. یافته ها: شدت ناهنجاری های سر به جلو، شانه گرد و کایفوزیس در کلاس ورزشی 3 نسبت به کلاس های 1 و 2 کمتر بود. پس از انجام تمرینات در هر سه ناهنجاری سر به جلو، شانه گرد و کایفوزیس تفاوت معنی داری بین دو گروه کنترل و مورد مشاهده شد (0/05

زمینه و هدف: هایپرتروفی بیماری زای قلبی نوعی اختلال قلبی است که با تغییر ساختار قلب، آپوپتوز و فیبروز سلول های عضله ی قلب همراه است که به کاهش توانایی تلمبه زنی قلب و در نهایت احتمالاً به ایجاد نارسایی قلبی و مرگ ناگهانی منجر می شود. نشان داده شده است که مسیر پیام رسانی عوامل رونویسی NF-κ, B و NFAT نقش مهمی در فرایند هایپرتروفی بیماری زای قلبی دارند و با توجه به اینکه پژوهش های کمی تأثیر فعالیت ورزشی را روی این عوامل در فرایند هایپرتروفی بیماری زای بررسی کرده اند، هدف از پژوهش حاضر شناسایی تأثیر هشت هفته تمرین هوازی پیش از القای ایزوپروترنول بر بیان ژن های NF-κ, B و NFAT در بافت بطن چپ موش های صحرایی نر نژاد ویستار بود. مواد و روش ها: 18 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به طور تصادفی به دو گروه تمرین استقامتی و کنترل تقسیم شدند. تمرینات استقامتی به مدت هشت هفته، یک ساعت در روز و شش روز در هفته روی نوار گردان با شیب 15 درجه انجام گرفت. پس از هشت هفته تمرین، هایپرتروفی بیماری زا از طریق تزریق زیرجلدی 3 ایزوپرترنول طی هفت روز القا شد. 24 ساعت پس از آخرین جلسه ی تزریق، موش های صحرایی از طریق تزریق درون صفاقی 50 میلی گرم کتامین و 10 میلی گرم زایلازین بی هوش شدند. سپس موش های صحرایی تشریح شدند و بافت قلب استخراج و به دمای 70-انتقال داده شد. در پژوهش حاضر برای بررسی بیان ژن های NF-κ, B و NFAT از روش Real Time PCR استفاده شد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارSPSS نسخه ی 24 و با استفاده از آزمون t مستقل در سطح معناداری 05/0 ≥, P انجام گرفت. نتایج: یافته های پژوهش حاضر نشان داد، شاخص های وزن قلب، نسبت وزن قلب به وزن بدن و نسبت وزن بطن چپ به وزن بدن، به طور معناداری (01/0P= و 03/0P=) به ترتیب در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل افزایش پیدا کرده بود. همچنین میزان بیان نسبی ژن NF-κ, B به طور معناداری (03/0P=) در گروه تمرین نسبت گروه کنترل کاهش داشت. در بیان نسبی ژن NFAT تغییر معناداری در گروه های مورد بررسی مشاهده نشد (40/0P=). نتیجه گیری: هشت هفته تمرین استقامتی هوازی از طریق کاهش بیان نسبی ژن NF-κ, B ممکن است نقش مهمی در پیشگیری از هایپرتروفی بیماری زای قلبی داشته باشد.

زمینه و هدف: ویژگی های شخصیتی و تربیتی همواره در هسته نظریه های اخلاقی رفتار بوده و از دیرباز برای توصیف شخصیت افراد به کار رفته است. تحقیق حاضر به تدوین ویژگی های الگوی شخصیتی-تربیتی شهید چمران با تاکید بر شاخص های مرتبط با ماموریت های نیروی انتظامی جمهوری اسلامی می پرد ازد. روش: پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربرد است و از نوع پژوهش های آمیخته (کیفی- کمی) است. در مرحله نخست با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی منابع و متون گرد آوری شده درخصوص ویژگی های شخصیتی و تربیتی شهید مصطفی چمران استخراج و خلاصه سازی و دسته بند شد، سپس نتایج به دست آمد ه شامل 95 ویژگی، مبنای طراحی پرسش نامه محقق ساخته در مرحله دوم قرار گرفت تا میزان اهمیت این ویژگی ها برای کارکنان نیروی انتظامی مورد سنجش کمی قرار گیرد. جامعه آماری شامل خبرگان و متخصصان تربیت در سازمان نیروی انتظامی تعیین شد و با روش نمونه گیری در د سترس 155 مورد پرسش نامه گرد آوری شد. ضریب پایایایی پرسش نامه برابر با 0.9 به د ست آمد. یافته ها: بر اساس روش تحلیل محتوای کیفی، ویژگی های شخصیتی-تربیتی شهید چمران شناسایی (95 ویژگی) و به شش دسته شامل دین داری، هوشی، اجتماعی، اخلاق حرفه ای، هنری و ورزشی و حرفه ای طبقه بند شد. تحلیل داده های حاصل از پرسش نامه نشان می دهد که از د ید گاه پاسخگویان قابلیت کاربرد اغلب ویژگی های یاد شده بالاتر از سطح متوسط معنادار هستند. نتایج: اگرچه همه ویژگی های شخصیتی- تربیتی شهید چمران در ابعاد شش گانه بالاتر از سطح میانگین معنادار نشان می دهند، اما میزان اهمیت آن ها یکسان نیست به طوری که در بعد دین داری ایمان قوی، خلوص نیت، ولایت مداری، در بعد هوشی، هوش مندی، تشخیص آگاهانه و شناخت درست، در بعد اجتماعی، احقاق حقوق مظلوم، توجه به مردم، قدرت نفوذ در دیگران، ارتباط موثر با دیگران، در بعد اخلاق کاری، وظیفه شناسی، وقت شناسی، خطرپذیری، پشتکار، جرات ورزی، صلابت، در بعد هنری و ورزشی، ورزیدگی جسمانی، سلامت جسمانی، روحیه هنرمندی، در بعد حرفه ای، سرباز سخت کوش، مهارت های نظامی، روحیه نظامی گری و پرسش گری از میانگین بالاتری برخورد ار هستند.

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف ارائه یک مدل کاربردی درباره عوامل مؤثر بر موفقیت ورزشی با تاکید بر عوامل ذهنی و روانشناختی بود. روش کار: این تحقیق به روشMAXQDA و از طریق طرح نظریه داده بنیاد صورت گرفت. شرکت کنندگان شامل 11نفر از متخصصین حوزه فوتبال و اساتید دانشگاه که به صورت ترکیبی از روش نمونه گیری نظری و گلوله برفی جهت مصاحبه عمیق نیمه ساختارمند انتخاب شدند. مصاحبه ها تا زمان رسیدن به اشباع نظری ادامه پیدا کرد. اعتبار یافته ها از طریق استفاده از افراد آگاه و منابع مکتوب، انتقال پذیری نتایج پژوهش، استخراج حداکثری و غیرتکراری داده ها انجام شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از کدگذاری باز، محوری و انتخابی توسط نرم افزار18 MAXQDA استفاده گردید. نتایج: نتایج نشان می دهدکه تعداد140کد مفهومی با تعداد7 مقوله فرعی و2 مقوله اصلی درقالب ابعاد6 گانه شامل: عوامل علی(5)، عوامل زمینه ای(3)، مقوله مرکزی(3)، راهبردها(8)، شرایط مداخله گر(5)، پیامدها(6)استخراج گردید. یکپارچه سازی مقوله ها بر مبنای روابط موجود بین آنها حول محور عوامل مؤثر بر موفقیت ورزشی، شکل دهنده مدل پارادایمی است. نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده از پژوهش می توان گفت که راهبردهایی نظیر عوامل درون فردی و عوامل برون فردی، پیامدهایی همچون ارتقاء جایگاه اجتماعی، شهرت، محبوبیت و موفقیت را در پی دارد.

شناسایی عوامل مؤثر بر رعایت ارزش های اخلاقی توسط بازیکنان و مربیان در رویدادهای کوچک و بزرگ ورزشی از اهمیت خاصی برخوردار است. از این رو، هدف تحقیق حاضر، بررسی رابطه هوش هیجانی و تصمیم گیری اخلاقی مربیان پایه فوتبال تهران بود. این تحقیق از نوع توصیفی-همبستگی بوده و به صورت میدانی انجام گرفته است. آزمودنی های این پژوهش را کلیه سرمربیان لیگ برتر رده امید، جوانان، نوجوانان و نونهالان در فوتبال تهران (آسیا ویژن ) در سال 1394 تشکیل می دادند که برابر با 62 نفر بودند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه استاندارد تصمیم گیری در وضعیت های دشوار اخلاقی کسول (2003) و پرسشنامه هوش هیجانی در ورزش لان و همکاران (2009) با روایی و پایایی مناسب بودند. داده ها با استفاده از آزمون های ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیره مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد بین تمامی خرده مقیاس های هوش هیجانی و تصمیم گیری اخلاقی مربیان ارتباط مثبت و معناداری وجود دارد. در نهایت، نتایج حاصل از رگرسیون نشان داد هوش هیجانی و خرده مقیاس های خودتنظیمی و خوش بینی قادر به پیش بینی تصمیم-گیری اخلاقی مربیان می باشند.