گانگلیونوروبلاستوم تومورهای بدخیمی هستند که از نظر درجه تمایز حد واسط نوروبلاستوم و گانگلیونوروم می باشند. این تومورها بیشتر در کودکان و در امتداد زنجیره اعصاب سمپاتیک و بندرت در نواحی خارج آن مشاهده می شود. از نظر علایم بالینی و در روش های مختلف پرتونگاری قابل افتراق با تومورهای خوش خیم و بدخیم دیگر ناحیه مبتلا نمی باشد.در این گزارش یک مورد نادر از این تومور که در یک دختر 16 ساله همراه با اختلال رشد و بلوغ جنسی و پیگمانتاسیون وسیع میکروسکوپی همراه بود معرفی می گردد.

بیماری Bowen پیگمانته که بدخیمی سلول های سنگفرشی به صورت in situ است، به ندرت در بیماران سفیدپوست گزارش شده است. ما یک مورد از این بیماری را بر روی نوک انگشت چهارم (حلقه) دست راست یک خانم 20 ساله با پوست نوع III گزارش می کنیم که از نظر بالینی شبیه به ملانومای بدخیم سطحی بود. تشخیص صحیح و تعیین منشا غیر ملا نوسیتیک ضایعه تنها به وسیله امتحان بافت شناسی ممکن است، اگرچه بررسی درموسکوپیک هم می تواند کمک کننده باشد.به رغم نادر بودن، بیماری Bowen پیگمانته را باید در تشخیص افتراقی، ملانومای بدخیم در نظر داشت.

مقدمه: ضایعات ادونتوژنیک داخل استخوانی پیگمانته، ضایعات نادری هستند که تاکنون در منابع انگلیسی زبان 47 مورد از آنها گزارش شده است. در این میان Pigmented calcifying cystic odontogenic tumor شایع ترین نوع این ضایعات است که پیشتر تحت عنوان Calcifying odontogenic cyst  شناخته می شد و تا به حال 20 مورد از آن گزارش شده است.گزارش مورد: بیمار یک مرد نوزده ساله دارای یک تورم استخوانی دردناک در ناحیه قدام فک بالا در سمت راست با گسترش به ریم اوربیتال، مشکلات بینایی و سردرد بود. با توجه به نمای رادیوگرافیک، بررسی میکروسکوپی، رنگ آمیزی اختصاصی و ایمونوهیستوشیمیایی، تشخیص Pigmented calcifying cystic odontogenic tumor associated with odontoma  داده شد.نتیجه گیری: با توجه به خاستگاه مشترک ملانوسیت ها و دنتال لامینا از نئورال کرست، حضور ملانوسیت ها و ملانین در ضایعه اخیر قابل توجیه است؛ هر چند تاکنون نقشی برای آن در رفتار بیولوژیک و پیش آگهی مطرح نشده است. این مورد نیز به موارد نادر ضایعات ادونتوژنیک پیگمانته گزارش شده، اضافه خواهد شد.

سینوویت ویلوندولر پیگمانته تومور خوش خیمی است که از سینوویو مفصل و غلاف تاندون منشا می گیرد و علیرغم خوش خیم بودن، میزان عود آن زیاد است. شایع ترین محل درگیری در زانو است و رخداد این عارضه در پا به خصوص ناحیه فور فوت فوق العاده نادر است، لذا در اغلب موارد با تاخیر تشخیص داده می شود. مورد معرفی شده در اینجا خانم خانه دار 42 ساله ای است که مدت یک سال و نیم دچار درد و مشکل در پای راست بوده است که به درمان های کنسرواتیو به هیچ وجه پاسخ نداده است. وجود خوردگی استخوان و دقت در وجود سینوویت مفصل متاتارسوفالانژیال شست پا ما را به این تشخیص مشکوک نمود. عمل جراحی انجام و ضایعه به طور کامل برداشته شد و نتیجه پاتولوژی نیز تشخیص سینوویت ویلوندولر پیگمانته را تایید کرد. به نظر می رسد برای جلوگیری از تاخیر در تشخیص و کم شدن شانس موفقیت عمل جراحی در موارد سینوویت مزمن باید حتما این عارضه را مد نظر داشت.

همه گیری کوید 91 در سراسر دنیا و عواقب وخیم ابتلا به آن، دانشمندان را برآن ساخت که در جهت کنترل این پاندمی، اقدام به ساخت و تولید واکسن علیه آن نمایند. به ازای هر ده هزار دوز واکسن، یک مورد واکنش ناخواسته رخ میدهد. در این مقاله بروز بیماری درماتوز پورپوریک پیگمانته در یک آقای 66 ساله که واکسن سینوفارم دریافت نموده است را گزارش میدهیم.

زمینه و هدف: درماتوزهای پورپوریک پیگمانته اختلال های مزمن و عود کننده ای هستند که تاکنون هیچ درمان استانداردی برای آن ها پیشنهاد نشده است. این مطالعه با هدف تعیین تاثیر پنتوکسیفیلین بر ضایعه های درماتوزی پورپوریک پیگمانته صورت گرفت.روش اجرا: در این کارآزمایی بالینی، 35 بیمار مبتلا به درماتوزهای پورپوریک پیگمانته مراجعه کننده به درمانگاه پوست بیمارستان حضرت رسول (ص) از سال 1380 تا 1384 به طور تصادفی در دو گروه دریافت کننده پنتوکسیفیلین 400) میلی گرم سه بار در روز و دارونما (نرم کننده موضعی خنثی) قرار گرفتند و بعد از هشت هفته تاثیر مداخله بر اساس معیار: بهبودی کامل = ناپدید شدن همه علایم و نشانه ها، بهبودی نسبی = حداقل %50 کاهش در علایم پوستی، بیماری پایدار = کم تر از %50 تغییر در علایم و نشانه های بالینی، بی تاثیر بودن = بدون تغییر در علایم و نشانه ها مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: در پایان هفته هشتم ضایعه های هیچ کدام از 15 بیمار دریافت کننده دارونما بهبودی پیدا نکرد و در 18 نفر از 20 بیمار دریافت کننده پنتوکسیفیلین نیز در ضایعه ها بهبودی مشاهده نشد. در یک بیمار مبتلا به لیکن اورئوس، ضایعه ها به طور کامل محو شد و در بیمار دیگر مبتلا به بیماری شامبرگ ضایعه ها بعد از هشت هفته درمان با پنتوکسیفیلین از بین رفت ولی چهار هفته بعد مجددا عود کرد. شدت و وسعت ضایعه ها در هیچ کدام از دو گروه بدتر نشد و عوارض جانبی مربوط به دارو نیز در بیماران مشاهده نشد.نتیجه گیری: میزان پاسخ دهی با پنتوکسیفیلین در مبتلایان به درماتوزهای پورپوریک پیگمانته از لحاظ آماری تفاوتی با دارونما ندارد.

زمینه و هدف: برای حذف ضایعه های پیگمانته پوست می توان ازمنابع نوری، شامل لیزر، با هدف تخریب ملانوزوم ها استفاده کرد. یکی از شایع ترین لیزرهای مورد استفاده، لیزر Q switch Ruby با طول موج 694.3 نانومتر است. این مطالعه به منظور بررسی نتایج درمانی لیزر Q switch ruby در درمان ضایعه های خوش خیم پیگمانته شامل Lentigines (اعم از solar یا simplex) و لکه های شیرقهوه ای صورت پذیرفت.روش اجرا: بعد از معاینه و رد بدخیمی توسط دو متخصص پوست، بیماران تحت درمان با لیزر Q switch ruby قرار گرفتند. میزان بهبودی براساس کم رنگ شدن ضایعه ها از 0 تا 100% به چهار گروه تقسیم شد.یافته ها: 90 مورد لنتیگو (81 مورد solar و 9 مورد simplex) تحت درمان با لیزر ruby قرار گرفتند. میانگین جلسه های مورد نیاز برای موارد سولار 0.5  1.041 و در موارد سیمپلکس 1.3  3.6 جلسه بود. اگر چه میانگین جلسه ها با افزایش تیپ پوست افزایش می یافت اما تفاوت آماری معنی داری بین تیپ های مختلف پوست وجود نداشت (P=0.335). محل ضایعه نیز در تعیین تعداد جلسه های درمانی موثر نبود (P=0.685). درتمام موارد لنتیگو میزان بهبودی 100% بود و طی زمان پی گیری 2.3  8.7 ماه، هیچ موردی ازعود دیده نشد. در هیچ مورد از بیماران، عوارضی شامل تغییرهای پیگمان یا فولکولیت دیده نشد. از 7 مورد لکه های شیرقهوه ای میانگین نمره بهبودی 0.8  2.4 طی 0.4  3.1 جلسه درمان بود. 6 مورد از بیماران پی گیری طولانی مدت داشتند که در طی 3.1  10.2 ماه در تمام موارد به رغم بهبود اولیه عود دیده شد.نتیجه گیری: به نظر می رسد لیزر Q switch ruby برای درمان ضایعه های لنتیگو در بیماران با تیپ پوستی II-IV فیتزپاتریک روش مناسبی باشد.

لیکن پلان یک بیماری التهابی مزمن و نسبتا ناشایع با پاتوژنز ناشناخته است که معمولا باعث درگیری پوست، ناخن ها و سطوح مخاطی می شود. علی رغم طبقه بندی مری به عنوان یک سطح مخاطی، درگیری مری در این بیماری به صورت نادر گزارش شده است. لیکن پلان مری (esophageal lichen planus)به صورت شایع در زنان میانسال و با علایمی همچون دیسفاژی و ادینوفاژی تظاهر می یابد. در این مقاله به معرفی خانم میانسالی پرداخته می شود که با شکایت دیسفاژی پیش رونده نسبت به غذای جامد به کلینیک گوارش مراجعه کرد. بیمار تحت اقدامات تشخیصی از جمله آندوسکوپی فوقانی قرار گرفت که بیانگر وجود تنگی شدید در محل یک سوم فوقانی و میانی مری بود. بیمار به علت تنگی های مکرر چندین نوبت تحت دیلاتاسیون قرار گرفت که هر بار تاثیر آن خفیف و گذرا بود و در بیوپسی های مکرر مری فقط فیبروز گزارش می شد. با توجه به یافته های بالینی و اندوسکوپیک و با شک به لیکن پلان، بیمار تحت بیوپسی داخل لب قرار گرفت که تشخیص لیکن پلان تایید شد. باتوجه به عود مکرر تنگی در این ناحیه، همراه با آغاز استروییدتراپی، استنت فولی کاورد removable به مدت 4 هفته برای بیمار تعبیه شد. بیمار به مدت 2 سال تحت فالوآپ قرار داشت و تنگی عود نکرد.

سابقه و هدف: رتینیت پیگمانته (RP) نوعی دیستروفی ارثی شبکیه می باشد که سبب از بین رفتن فتورسپتورها و رسوب رنگدانه های شبکیه قابل رویت در معاینه فوندوس می گردد. سطوح پایین اسیدهای چرب غشای گلبول های قرمز مانند دوکوزاهگزاانوئیک اسید (DHA) در رتینیت پیگمانته ممکن است در عملکرد سیستم بینایی مبتلایان موثر باشد. هدف این مطالعه تعیین سطح اسیدهای چرب غشای گلبول های قرمز و سطوح پلاسمایی لیپیدهای بیماران مبتلا به RP و تعیین ارتباط این دو متغیر با شدت بیماری افراد می باشد.روش بررسی: در این مطالعه توصیفی تحلیلی ، 35 مرد و 16 زن با میانگین سنی 7/35 سال مورد بررسی قرار گرفتند. اسیدهای چرب غشای گلبول قرمز (DHA) و لیپیدهای پلاسما و همچنین میدان و حدت بینایی افراد مورد مطالعه قرار گرفتند.یافته ها: بین میدان بینایی و حدت بینایی با میزان DHA غشای گلبول قرمز رابطه آماری معنی داری وجود داشت (P<0.05). با این حال رابطه آماری معنی داری بین میزان لیپیدهای پلاسما (غیر از کلسترول تام) با میدان بینایی و حدت بینایی یافت نشد (NS).نتیجه گیری: این تحقیق ارتباط آماری معنی داری را بین شدت بیماری رتینیت پیگمانته و اسیدهای چرب غشای گلبول قرمز (DHA) نشان داد که می تواند به عنوان پایه ای برای تحقیقات بیشتر در مورد نقش DHA در پاتوژنز بیماری RP باشد.

در مقاله حاضر یک مورد غیر معمول از کیست دانتی ژور در بیماری 37 ساله دارای کیست های متعدد دانتی ژور در فک بالا و پایین گزارش شده است که در آن علاوه بر خصوصیات هیستوپاتولوژیک کیست دانتی ژور، مقادیر زیادی پیگمان ملانین در سر تا سر اپی تلیوم جدار یکی از این کیست ها قابل رویت بود. رنگ آمیزی هیستوشیمی فونتانا منشا ملانین پیگمان ها را تایید نمود و همچنین توسط رنگ آمیزی ایمونوهیستوشیمی بسیاری از سلولهای حاوی پیگمان جهت پروتیین S-100 واکنش مثبت نشان دادند؛ اگر چه از این مورد نمی توان در مورد منشا ملانین در کیست دانتی ژور به نتیجه قطعی دست یافت، در این مقاله هیستوژنز احتمالی ملانوسیت ها در ضایعات ادنتوژنیک مورد بحث قرار گرفته است.