مقدمه: اتانول ساخته شده از زیست توده یکی از راهبردهای بی نظیر و سودمند از لحاظ اقتصادی و محیطی است و می تواند به عنوان یک سوخت پاک و ایمن، جایگزین سوخت های فسیلی شود. مواد و روش ها: در این پژوهش کلیدی ترین آنزیم موثر در مسیر تولید اتانول زیستی (پیروات دکربوکسیلاز) از زایموموناس موبیلیس انتخاب و در اشرشیا کلای به روش ذوب-انجماد همسانه سازی شد. برای همسانه سازی ژن مدِنظر از آغازگرهای اختصاصی ژن پیروات دکربوکسیلاز و واکنش پی سی آر استفاده شد. سپس ژن پیروات دکربوکسیلاز و پلاسمید pET 28a را آنزیم های محدودکننده Sal I و Xho I برش دادند؛ محصولاتی که آنزیم لیگاز برش دادند در دمای 16 درجه سانتی گراد و در مدت 16 ساعت به همدیگر متصل شدند. نتایج: کشت باکتری ها در محیط کشت LB انتخابی نشان داد که تنها کلونی های حاوی پلاسمید pET 28a قادر به رشد هستند. نتایج کلونی پی سی آر با آغازگرهای اختصاصی باندهایی در اندازه تقریبی 1700 جفت باز را نشان داد. نتایج مربوط به پی سی آر پلاسمیدهای نوترکیب توسط آغازگر رفت راه انداز T7 و آغازگر برگشت ژن پیروات دکربوکسیلاز، جهت صحیح درج ژن در داخل پلاسمید را ثابت کرد و باندی به اندازه 1885 جفت باز را نشان داد و نتایج هضم آنزیمی پلاسمید pET 28 a pdc نوترکیب توسط آنزیم های Sal I و Xho I باندهای مشابهی را آشکار کرد. درنهایت واکنش RT باند مورد انتظار 1700 جفت باز را نشان داد که حاکی از بیان ژن مورد نظر در این نمونه ها بود. بحث و نتیجه گیری: از مهم ترین مشکلات در بیوسنتز اتانول، محدودیت عملکرد آنزیم های درگیر در مسیر بیوسنتز اتانول از مواد اولیه نظیر ضایعات کشاورزی است؛ این آنزیم ها در تبدیل مواد اولیه پلی مری به مواد اولیه با ساختار ساده و قابل تخمیر نقش اساسی دارند. به نظر می رسد افزایش بیان ژن پیروات دکربوکسیلاز تحت کنترل پروموتور قوی T7 منجر به افزایش تولید محصول نهایی خواهد شد.

زمینه و هدف: لنفوم سلول B منتشر بیشترین موارد لنفوم غیرهوچکین که خود شایعترین نوع لنفوم می باشد را تشکیل می دهد. پدیده عود مانند بسیاری از بدخیمی های دیگر در این سرطان نیز رخ می دهد. در حال حاضر روش استانداردی جهت تشخیص عود وجود ندارد. از طرفی بررسی هایی نشان داده که کاهش آنزیم پیروات دهیدروژناز در انواع بدخیمی ها نسبت به سلول سالم مشاهده شده است. مطالعه حاضر با هدف بررسی سطح این آنزیم در بیماران مبتلا به عود لنفوم سلول B منتشر در مقایسه با افراد سالم طراحی گردید. روش بررسی: در این مطالعه مورد-شاهدی، 26 بیمار مبتلا به عود لنفوم سلول B منتشر و 26 فرد سالم وارد مطالعه شدند. بیماران از شهریور 1395 تا شهریور 1397 از مرکز آموزشی درمانی سیدالشهدای اصفهان انتخاب شدند. انتخاب بیماران تصادفی بوده و معیارهای ورود براساس سن، بیلی روبین توتال، سی تی اسکن، کراتینین سرم، تعداد پلاکت، تعداد مطلق نوتروفیل و فاصله تا آخرین نوبت درمان در نظر گرفته شدند. پس از دریافت رضایت آگاهانه و گرفتن نمونه سرم براساس پروتکل کیت، میزان آنزیم پیروات دهیدروژناز در نمونه ها محاسبه گردید. یافته ها: سطح آنزیم پیروات دهیدروژناز در افراد مبتلا به عود نسبت به افراد سالم پایین تر گزارش شد. بررسی سطح آنزیم به تفکیک سن و جنس نیز محاسبه گردید که اختلاف معناداری نداشتند. نتیجه گیری: در افراد با عود لنفوم نیز سطوح آنزیم پیروات دهیدروژناز نسبت به افراد سالم به صورت معناداری پایین تر بوده اما این تفاوت با سن و جنس مرتبط نبود.

زمینه: سرطان کولورکتال چهارمین سرطان منجر به مرگ در جهان می باشد. مهمترین هدف از غربالگری٬ پیشگیری از کانسر کولورکتال با تشخیص می باشد. در این مطالعه اقدام به بررسی نقش پروتیین پیروات کیناز M2PK مدفوع به عنوان تست غربالگری اولیه در تشخیص و درمان سرطانهای کولورکتال شده است. روش کار: یکصد و دو بیمار که با شکایت های دستگاه گوارشی که اندیکاسیون بررسی بیشتر را دارند٬ تحت کولونوسکوپی قرار گرفته اند و به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول افراد با کولونوسکوپی مثبت و گروه دوم افراد با کولونوسکوپی منفی که وارد مطالعه شدند. قبل از آمادگی روده ای یک نمونه مدفوعی از بیماران جهت بررسی از نظر خون مخفی در مدفوع و سطح پروتیین M2pk اخذ گردید. یافته ها: در این مطالعه (78/60 درصد مرد و 22/39 درصد زن) با میانگین سنی 14± 15/54 سال با شکایت علایم گوارشی تحتانی شرکت کردند. با توجه به نتیجه پاتولوژی کولونوسکوپی در بین افرادی که نتیجه تست m2pk مثبت بوده 83 درصد اینها خون مخفی مدفوع مثبت داشتند(p<0. 05). حساسیت ویژگی ارزش اخباری مثبت و منفی به ترتیب برای تست m2pk 64%، 84%، 80% و 71% و برای FOBT به ترتیب 84%، 82%، 83% و 84% بدست آمده است. نتیجه گیری: حساسیت٬ ارزش اخباری مثبت و منفی در تست خون مخغی در مدفوع در پیش بینی وجود پاتولوژی در دستگاه گوارشی تحتانی از قبیل پولیپ و توده اینترالومینال بیشتر از سنجش m2pk می باشد. در کل تست m2pkارزش تشخیصی کمتری نسبت به تست خون مخفی مدفوع دارد.

سابقه و هدف: پیروات، لاکتات، و گلوکز به عنوان سوبستراهای انرژی زا در محیط های کشت جنین قبل از لانه گزینی مورد استفاده قرار می گیرند. نقش فردی و ترکیبی هر یک از آنها در تکامل جنین های موش قبل از لانه گزینی مورد مطالعه قرار گرفت .مواد و روش ها: جنین های دو سلولی که توسط تحریک تخمک گذاری موش صورت گرفت به وسیله فلاشینگ از لوله های رحمی جمع آوری شدند. جنین های دو سلولی 36 ساعت بعد از تزریق HCG توسط روش فلاشینگ با استفاده از مدیوم بافر هیپزدار T6 (بدون وجود سوبستراهای انرژی زا) جمع آوری شدند. جنین ها در هفت نوع مدیوم به شرح زیر کشت داده شدند: مدیوم T6 حاوی پیروات، لاکتات و گلوکز(PLG)؛ مدیوم T6 حاوی پیروات و لاکتات (PL)؛ مدیوم T6 حاوی پیروات و گلوکز (PG)؛ مدیوم TG حاوی لاکتات و گلوکز (LG)؛ مدیوم T6 حاوی پیروات (P)؛ مدیوم T6 حاوی لاکتات (L)؛ و مدیوم T6 حاوی گلوکز (G). جنین ها هر 24 ساعت به مدت 3 روز مورد بررسی و مطالعه قرار گرفتند .نتایج: درصد جنین هایی که به مرحله مرولارسیدندعبارت بودنداز: G=40, L=43/41, P=91/45, LG=50/38, PG=69/17, PL=90, PLG=78/12. اختلاف معنی داری بین PG, PL, PLG، و P مشاهده نشد. اما بین LG, L، و G با سایر گروه ها که درصد کمی از جنین ها را به مرحله مرولا رسانده بودند اختلاف معنی داری وجود داشت (P<0.05). بعد از 72 ساعت، L=11/62, P=76/06, LG=41/08, PG=68/42, PL=79/23, PLG=68/12 ،و G=18/51 درصد به مرحله بلاستوسیست رسیدند که بین محیط های کشت LG, L ،و G با سایر محیط های کشت دیگر اختلاف معنی داری مشاهده گردید (P<0.05). استنتاج: با توجه به نتایج حاصله به نظر می رسد که پیروات در تکامل جنین ها قبل از لانه گزینی نقش مهمی را ایفا می کند. در ضمن، نتایج تاییدکننده عدم تاثیر سینرژیک پیروات، لاکتات، و گلوکز در تکامل جنین ها می باشد.

مقدمه: فنیل هیدرازین به عنوان یک ترکیب همولیتیک موجب سمیت در بافت های متعدد می گردد. مطالعه حاضر به منظور ارزیابی اثرات محافظتی احتمالی اتیل پیروات و ویتامین E در برابر آسیب های کلیوی ناشی از فنیل هیدرازین در موش انجام پذیرفت.مواد و روش ها: موش های نر بالغ به صورت تصادفی به هشت گروه هشت سری تقسیم شدند. گروه کنترل سرم فیزیولوژی (IP،0.1ml) به طور روزانه دریافت نمودند. گروه دوم فنیل هیدرازین با دوز 60 mg/kg/48h به صورت داخل صفاقی دریافت نمودند. گروه سوم به همراه فنیل هیدرازین، ویتامین E با دوز 100mg/kg/day به صورت داخل صفاقی دریافت نمودند. گروه چهارم به همراه فنیل هیدرازین، اتیل پیروات با دوز 40mg/kg/day به صورت داخل صفاقی دریافت کردند. گروه پنجم به همراه فنیل هیدرازین، ویتامین E و اتیل پیروات با دوز مشابه گروه های قبلی، دریافت کردند. گروه ششم ویتامین E، گروه هفتم اتیل پیروات و گروه هشتم اتیل پیروات و ویتامین E با دوزهای مشابه گروه های قبلی بدون تزریق فنیل هیدرازین دریافت نمودند. پس از 35 روز نمونه های سرمی و بافتی تهیه شده و جهت ارزیابی های بیوشیمیایی، بافت شناسی و هیستومورفومتری مورد استفاده قرار گرفتند.یافته ها: فنیل هیدرازین به شکل معنی داری موجب افزایش سطح سرمی مالون دی آلدئید، کراتینین، اوره و نیز کاهش ظرفیت آنتی اکسیدانت تام سرم و آلبومین گردید (P<0.05). به علاوه، فنیل هیدرازین افزایش معنی داری (P<0.05) در قطر حفره میانی لوله های پیچیده نزدیک و نیز کاهش معنی داری (P<0.05) در ارتفاع سلول های پوششی این لوله ها ایجاد کرد. تجویز ویتامین E و اتیل پیروات به شکل قابل توجهی تغییرات مشاهده شده در فراسنجه های مذکور را بهبود بخشید.بحث و نتیجه گیری: به نظر می رسد اتیل پیروات و ویتامین E به عنوان یک مهار کننده رادیکال آزاد می تواند سمیت کلیوی ناشی از فنیل هیدرازین در موش را کاهش دهد.

 زمینه و هدف: دو آنزیم هگزوکیناز و پیروات کیناز از آنزیم های کلیدی و تنظیم کننده مسیر گلیکولیز در اریتروسیت ها می باشند. براساس مطالعات متعدد، مشخص شده است که مصرف سیگار سبب ایجاد رادیکال های آزاد و فرآیند استرس اکسیداتیو شده و می تواند باعث آسیب ماکرومولکول های موجود در بدن از جمله پروتئین ها و آنزیم ها شود. هدف از انجام این مطالعه، بررسی آسیب پذیری آنزیم های کلیدی مسیر گلیکولیزی اریتروسیت ها(هگزوکیناز و پیروات کیناز) در افراد سیگاری بوده است. روش بررسی: در این مطالعه 65 فرد سیگاری و 65 فرد غیرسیگاری که از لحاظ سن و جنس مشابه افراد سیگاری بودند، مورد بررسی قرار گرفتند و میزان فعالیت های تام آنزیم های هگزوکیناز و پیروات کیناز آنها و همچنین میزان آنتی اکسیدان های تام پلاسما در این افراد، اندازه گیری و مقایسه شد. یافته ها: براساس نتایج بدست آمده، مقدار فعالیت آنزیم هگزوکیناز و مقدار آنتی اکسیدان های تام پلاسما در افراد سیگاری، کمتر از افراد غیرسیگاری بود، ولی میزان فعالیت آنزیم پیروات کیناز در دو گروه سیگاری و غیرسیگاری تفاوت معنی داری نداشت. بین میزان فعالیت آنزیم های هگزوکیناز و پیروات کیناز با میزان آنتی اکسیدان های تام پلاسما، همبستگی مثبت معنی دار وجود داشت. بین میزان فعالیت آنزیم هگزوکیناز و همچنین مقدار آنتی اکسیدان های تام پلاسما با مدت زمان مصرف سیگار و تعداد نخ سیگار مصرف شده در روز، همبستگی منفی معنی دار دیده شده ولی هیچ گونه رابطه معنی داری بین میزان فعالیت آنزیم پیروات کیناز با مدت زمان مصرف سیگار یا تعداد نخ سیگار مصرف شده در روز مشاهده نشد. نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده، مشخص شد که در افراد سیگاری به دلیل مصرف سیگار، استرس اکسیداتیو ایجاد شده است و رادیکال های آزاد تولید شده باعث آسیب ساختار و کاهش فعالیت آنزیم هگزوکیناز در اریتروسیت های این افراد شده اند. به نظر می رسد آنزیم پیروات کیناز دارای ساختار مقاوم تری نسبت به آنزیم هگزوکیناز بوده، به همین دلیل فعالیت آن در افراد سیگاری با افراد غیرسیگاری، تفاوت معنی دار ندارد.

ژن pepck، پروتئین فسفو انول پیروات کربوکسی کیناز را کد می کند که در طی واکنش گلوکونئوژنز نقش اساسی دارد. اخیرا معلوم شده است که این آنزیم علاوه بر تامین گلوکز، دارای وظایف دیگری نیز می باشد. با توجه به این که یکی از عوامل مهم در ارزش غذایی بقولات، درصد پروتئین موجود در دانه آن ها می باشد، لذا توجه محققان به بررسی نقش احتمالی آنزیمPEPCK در متابولیسم نیتروژن و ترکیبات نیتروژنه به فرم های پروتئین در دانه این گیاهان معطوف شده است. در این تحقیق، بیان ژنpepck  در رشد و نمو گیاه نخود و تاثیر آن در پرشدن و افزایش میزان پروتئین دانه مورد بررسی قرار گرفته است. به منظور مطالعه بیان ژنpepck  در افزایش میزان پروتئین دانه گیاه نخود، ابتدا پس از اندازه گیری درصد پروتئین دانه در 20 ژنوتیپ از نخود زراعی، تعدادی بذر سالم و یکنواخت از ژنوتیپ های دارای حداقل (MCC291 و MCC373) و حداکثر (MCC053 و MCC458) مقدار پروتئین، انتخاب و میزان بیان ژنpepck  در آن ها با روش RT-PCR مشخص شد. با توجه به تکثیر باندهای 400 و 500 جفت بازی، تنها در ژنوتیپ های حداکثر پروتئین، احتمال می رود این آنزیم دارای دو ایزوفرم باشد که هر دو فرم آن، در ژنوتیپ های با پروتئین بالا بیان می شوند در حالی که در ژنوتیپ های با حداقل پروتئین، هیچ کدام از این دو فرم بیان نمی شوند. بنابراین با توجه به این نتایج ممکن است بتوان تفاوت در بیان را به نقش احتمالی این آنزیم در پرشدن و افزایش ظرفیت دانه نسبت داد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.