در سه تا چهار دهه اخیر، دختران در فضای اجتماعی و فرهنگی جامعه ایران، فرصت های انتخاب و محدودیت های متفاوتی را برای شروع زندگی تجربه نموده اند. هدف این مطالعه فهم تجربه تجرد زیستی دختران، زمینه ها و چالش هایی آن هاست تا بتوان از طریق روش نظریه مبنایی دراین باره نظریه پردازی کرد. مشارکت کنندگان این پژوهش دختران 30 سال و بالاتر شهر تهران در سال 1397 بوده که بر اساس منطق نمونه گیری هدفمند و نظری با 22 نفر مصاحبه فردی و با دو دسته از افراد مصاحبه متمرکز به عمل آمده است. طبق فرایندهای کدگذاری، مقوله اصلی «پانتومیم دختران در ایستار ازدواج» به عنوان پدیده مرکزی استخراج گردید و نیز فرایند تصمیم گیری دختران در معرض فرصت های ازدواج، در چهار صحنه، ایستار بازگو نکردن ازدواج، ایستار بازی ندادن، بازی نکردن دختران برای ازدواج، ایستار بازماندن از ازدواج سنخ بندی شده اند. در فرایند و فهم چنین تجربه ای شرایط علی، زمینه ای و ساختاری مختلفی دخیل بود که به نوبه خود به راهبردهایی با مضمون «تجربه جدایی و انفکاک» توسط دختران بدان دامن می زند. چنین پدیده ای، چالش هایی را در قالب تداوم نفس اجتماعی با پیگیری پیشرفت حرفه ای، ستایش پرهیزگاری، رها کردن کاکتوس زندگی، وحشت سالمندی به همراه دارد.

زمینه و هدف: کودکان ناشنوا به دلیل نقص شنوایی خود با مشکلات سازگاری متعددی روبه رو هستند. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روان نمایشگری به روش پانتومیم بر سازگاری اجتماعی دانش آموزان دختر ناشنوای 12 تا 15 ساله شهر اصفهان انجام گرفت.روش بررسی: روش پژوهش آزمایشی و از طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه شاهد استفاده شد. به این منظور تعداد 30 نفر از دانش آموزان دختر ناشنوای 12 تا 15 ساله شهر اصفهان که ملاک های ورود به پژوهش را داشتند، به روش تصادفی انتخاب و در دو گروه مورد (15 نفر) و شاهد (15 نفر) قرار گرفتند. برای جمع آوری اطلاعات از مقیاس سازگاری اجتماعی Rao (1973) استفاده شد. داده ها با استفاده از روش آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیره و با بهره گیری از نرم افزار SPSS نسخه 21، تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: نتایج نشان داد که تفاوت بین سازگاری اجتماعی دو گروه مورد و شاهد پس از انجام مداخله در سطح p=0.0001 معنی دار است.نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش می توان گفت که روش روان نمایشگری به روش پانتومیم، سازگاری اجتماعی دانش آموزان ناشنوا را بهبود می بخشد و می توان از آن به عنوان یک روش آموزشی و درمانی استفاده کرد.

دِرِک والکات در پانتومیم به خوانش منحصر­به­فرد خود از رمان رابینسون کروزو نوشته ی دَنیل دفو، رمانی که بخشی از حافظه ی فرهنگی غربی را تشکیل می­دهد، می­پردازد. آنچه او به­عنوان نویسنده­ای غیر اروپایی انجام می­دهد، ورود به قلمروی زبان و ادبیات اروپایی و قلمروزدایی آن به­منظور بیان دغدغه­های جمعی بومی خود است. از­آنجا­که رمان رابینسون کروزو حاوی ارزش­های استعماری است، والکات آن را نقطه ی شروع مناسبی برای مقابله با اروپا­محوری موجود در ادبیات غرب و تولید ارزش­های ضد­استعماری می­داند. مقاله ی پیش­رو از مفاهیم «ادبیات اکثریّت»، «ادبیات اقلیّت»، «قلمروزدایی» و «شدن» از ژیل دلوز و فلیکس گتاری بهره می­برد تا نحوه ی گفتمان­گریزی از سنّت اروپایی و تلاش برای گفتمان­سازی ضد­استعماری در نمایشنامه ی والکات را مورد بررسی قرار دهد. این پژوهش از آن جهت دارای اهمیّت است که نحوه ی مواجهه و تقابل نویسنده­ای اقلیّت با ادبیات اکثریّت، به­منظور مصادره ی سنّت و نتیجتاً ابراز ارزش­های بومی حاشیه­رانده­شده را تبیین می­نماید. دغدغه­های مذکور در حیطه­هایی همچون راهبرد کلّی والکات در بازنویسی آثار فاخر ادبی، امکانی که متاتئاتر به والکاتِ پسااستعمار جهت اقلیّت­سازی در ادبیات اکثریّت می­دهد، واسازی مفاهیم استعماری و تغییر بنیادین در معنا و جایگاه فرودست مورد بحث و بررسی قرار می­گیرند.

1زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه میزان اثربخشی دو روش قصه­گویی از طریق تصویر­سازی و پانتومیم بر اختلالات عاطفی رفتاری دانش آموزان دارای مشکلات شنوایی شکل گرفت. روش پژوهش: جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه دانش آموزان دختر  ناشنوا 17-14ساله منطقه 20 شهر تهران که در سال 1401-1400، مشغول به تحصیل بودند به شیوه هدفمند و در دسترس  نمونه ای  به حجم 24 نفر انتخاب شدند و به صورت تصادفی در  سه گروه  (8 نفر در گروه تحت آموزش قصه گویی از طریق تصویرسازی ، 8 نفر در گروه تحت آموزش قصه گویی با پانتومیم و 8 نفر در گروه کنترل ) جایگزین شدند. جهت جمع آوری پژوهش از فهرست عاطفی رفتاری کودک آخنباخ (1999) استفاده شد. نتایج به دست آمده با استفاده از نرم افزار  SPSS22 و با آزمون آماری تحلیل کواریانس چند متغیری  مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: تحلیل داده ها نشان دادند قصه گویی از طریق پانتومیم بر کاهش رفتارهای قانون شکنی و قصه گویی از طریق تصویرسازی و پانتومیم به یک میزان  بر کاهش رفتارهای پرخاشگرانه موثر است. نتیجه گیری: : با توجه به نتایج پژوهش، اجرای روش قصه گویی از طریق تصویرسازی و پانتومیم برای کاهش  رفتارهای قانون شکنی و پرخاشگرانه در دانش آموزان با مشکلات شنوایی توصیه می­شود.

1زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه میزان اثر بخشی دو روش قصه گویی از طریق تصویرسازی و پانتومیم بر ناگویی هیجانی دانش آموزان دارای مشکلات شنوایی شکل گرفت. روش پژوهش: تحقیق از نوع کاربردی و طرح پژوهش نیمه آزمایشی و به صورت پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری  این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر  ناشنوا 14-7ساله منطقه 20  شهر تهران که در سال 1401-1400 مشغول به تحصیل بودند. نمونه مورد نظر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس و هدفمند انتخاب شد. از میان دانش آموزان 14-7 ساله به صورت در دسترس و هدفمند،  تعداد 24 نفر انتخاب شدند و به صورت تصادفی در  سه گروه  (8 نفر در گروه تحت آموزش قصه گویی از طریق تصویرسازی ذهنی، 8 نفر در گروه تحت آموزش با پانتومیم و 8 نفر در گروه کنترل) جایگزین شدند. در این پژوهش از مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو (بگبی، پارکر و تیلور، 1994)استفاده شد. یافته ها: درپژوهش فوق ملاحظه می شود میانگین و انحراف استاندارد متغیرها در مرحله پیش آزمون و پس آزمون در گروه های آزمایش و کنترل گزارش شده است. و چنانچه مشاهده می شود ناگویی هیجانی در پس آزمون گروه های آزمایشی  کاهش یافته است. نتیجه گیری: نتایج نشان داد تفاوت بین گروه های آزمایشی قصه گویی از طریق تصویرسازی و پانتومیم در دشواری در شناسایی احساسات معنادار نمی باشد. بدین معنا که هر دو روش در دشواری در شناسایی احساسات به یک اندازه موثر بوده اند. اما بین گروه های آزمایشی با گروه کنترل تفاوت معنادار وجود  داشت که نشان می دهد قصه گویی از طریق هر دو روش  تصویر سازی و پانتومیم بر دشواری در شناسایی احساسات موثر و اثر بخش بوده است و منجر به کاهش آن گردیده استزمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه میزان اثر بخشی دو روش قصه گویی از طریق تصویرسازی و پانتومیم بر ناگویی هیجانی دانش آموزان دارای مشکلات شنوایی شکل گرفت. روش پژوهش: تحقیق از نوع کاربردی و طرح پژوهش نیمه آزمایشی و به صورت پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری  این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر  ناشنوا 14-7ساله منطقه 20  شهر تهران که در سال 1401-1400 مشغول به تحصیل بودند. نمونه مورد نظر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس و هدفمند انتخاب شد. از میان دانش آموزان 14-7 ساله به صورت در دسترس و هدفمند،  تعداد 24 نفر انتخاب شدند و به صورت تصادفی در  سه گروه  (8 نفر در گروه تحت آموزش قصه گویی از طریق تصویرسازی ذهنی، 8 نفر در گروه تحت آموزش با پانتومیم و 8 نفر در گروه کنترل) جایگزین شدند. در این پژوهش از مقیاس ناگویی هیجانی تورنتو (بگبی، پارکر و تیلور، 1994)استفاده شد. یافته ها: درپژوهش فوق ملاحظه می شود میانگین و انحراف استاندارد متغیرها در مرحله پیش آزمون و پس آزمون در گروه های آزمایش و کنترل گزارش شده است. و چنانچه مشاهده می شود ناگویی هیجانی در پس آزمون گروه های آزمایشی  کاهش یافته است. نتیجه گیری: نتایج نشان داد تفاوت بین گروه های آزمایشی قصه گویی از طریق تصویرسازی و پانتومیم در دشواری در شناسایی احساسات معنادار نمی باشد. بدین معنا که هر دو روش در دشواری در شناسایی احساسات به یک اندازه موثر بوده اند. اما بین گروه های آزمایشی با گروه کنترل تفاوت معنادار وجود  داشت که نشان می دهد قصه گویی از طریق هر دو روش  تصویر سازی و پانتومیم بر دشواری در شناسایی احساسات موثر و اثر بخش بوده است و منجر به کاهش آن گردیده است.

احمد شاملو از معدود شاعرانی است که قابلیت های نمایشی را در اشعار خود به نمایش گذاشته است. مطالعه نقاط اشتراک دو حوزه نمایش و شعر، به شناخت عناصر نمایشی موجود در آثار احمد شاملو کمک شایانی می کند. اکثر اشعار شاملو، در قالب «شعر سپید» سروده شده که شعر سپید، قالب مورد علاقه سرایندگان «شعر نمایشی»، همچون شکسپیر است. دیالوگ، مونولوگ، دستور صحنه، روایت، صوت نمایشی و همچنین توجه به دکلماسیون شعر، از عناصر نمایشی موجود در اشعار شاملو هستند. مرحله اول، خوانش صحیح و درک معنای هر شعر است، مرحله دوم، تحلیل عناصر نمایشی و زدن اتود تئاتری بر مفهوم هر شعر و مرحله نهایی، استخراج طرح نمایشی از آن شعر است. این پژوهش، از حیث ماهیت و هدف، از نوع تحلیلی و تبیینی است و به روش کتابخانه ای انجام پذیرفته است. ابزار گردآوری اطلاعات در این پژوهش، تهیه فیش از منابع مکتوب، انجام مصاحبه و مشاهده نمایش است.

1مقدمه: آموزش مبتنی بر بازی یکی از روش های نوین یاددهی یادگیری در آموزش پرستاری است که فرادهنده و فراگیر را قادر می سازد تا به طور مؤثرتری به اهداف آموزشی دست یابند. روش ها: این مطالعه در قالب یک فرآیند آموزشی در سه مرحله نیازسنجی، تهیه بسته بازی، اجرا و ارزشیابی بازی در بین دانشجویان ترم 5 کارشناسی پرستاری کلاس درس مراقبت پرستاری کودکان در دانشکده پرستاری مامایی شهیدبهشتی سال 1403 اجرا شد. در ابتدا، نظرسنجی درخصوص رضایت دانشجویان پرستاری از روش های تدریس موجود و تمایل آن ها نسبت به تجربه آموزش مبتنی بر بازی صورت گرفت. سپس براساس محتوای درس پرستاری کودکان، سه بازی شامل «پانتومیم»، «جمله سازی» و «کودک- خانه- خانواده» طراحی و در جلسات مختلف طبق طرح درس اجرا شد. در پایان، رضایت سنجی از دانشجویان پرستاری درمورد آموزش مبتنی بر بازی به عمل آمد. یافته ها: از میان سه بازی اجراشده، بازی پانتومیم (50/5 درصد) بیشترین محبوبیت را در بین دانشجویان پرستاری داشت. به طورکلی، 90 درصد از دانشجویان پرستاری رضایت بالایی از آموزش مبتنی بر بازی اعلام داشتند؛ زیرا معتقد بودند این آموزش باعث بهبود یادگیری (90/9 درصد)، افزایش انگیزه برای حضور در کلاس (95/5 درصد)، افزایش لذت (86/1 درصد) و سرگرمی (9/90 درصد)، افزایش مشارکت در کلاس (80/9 درصد) و بهبود ارتباط بین استاد و دانشجو شده است (86/3 درصد). نتیجه گیری: اجرای آموزش مبتنی بر بازی در کلاس درس مراقبت پرستاری کودکان با بازخوردهای مثبت ازسوی دانشجویان پرستاری همراه بوده است. بنابراین پیشنهاد می شود از بازی های تجربه شده در این فرایند آموزشی در کنار روش های تدریس سخنرانی در کلاس های درس پرستاری استفاده شود.

زمینه و هدف: نظریه های عصب روان شناختی مختلفی برای تبیین اختلال طیف اُتیسم ارایه شده است، لذا هدف مقاله حاضر مرور و مقایسه سه نظریه: فقدان نظریه ی ذهن، نقص در کارکردهای اجرایی و انسجام مرکزی ضعیف و راهبردهای درمانی آموزشی پیشنهادی مرتبط با هر الگو بود که مورد بررسی قرار گرفت. روش: مقاله حاضر با استفاده از روش مروری تحلیلی-مقایسه ای نظریه های عصب روان شناختی و دلالت های آنها در طراحی بازی درمانی و مداخلات بازی محور برای کودکان با اختلال طیف اُتیسم تدوین شد. یافته ها: بررسی و وا کاوی رایج ترین نظریه های عصب روان شناختی تبیینک ننده ویژگی ها و مشکلات کودکان با اختلال طیف اُتیسم نشان می دهد، الگوی انسجام مرکزی ضعیف برای برخی عملکردهای نشانگان ساوانت و کودکان اُتیستیک با عملکرد بالا مانند خواندن زودهنگام و سردرگمی در انتزاع و فهم اصل موضوع و وا کنش های حسی به ازدحام، توضیح مناسبی ارایه می کند و الگوی فقدان نظریه ذهن کاستی های کودکان اُتیستیک در تبیین نقص در ارتباط و شناخت اجتماعی، کاستی های درک استعاره و مشکل در شوخ طبعی را تبیین می کند و الگوی نقص در کارکردهای اجرایی نیز توضیح مناسبی برای مشکل رفتارهای کلیشه ای، انعطاف ناپذیری، همسان خواهی و مشکلات برنامه ریزی کودکان اُتیستیک فراهم می کند. نتیجه گیری: الگوهای سه گانه ی ذکرشده دلالت هایی را برای بازی درمانی و مداخلات بازی محور در قالب هایی نظیر: ترسیم نقاشی گام به گام، داستان سازی با تصاویر، استفاده از انیمیشن یا فیلم کوتاه، تحریک توجه مشترک با عروسک های دستی، بازی های تقلیدی، پانتومیم و شکلک بازی، داستان های اجتماعی، آموزش ذهن خوانی، نمایش و ایفای نقش، استفاده از کارت های هدایت توجه و کارت های فرایندی اجرای فعالیت های روزمره و بازی های راهبردی را ارایه می کند.

مقدمه: عمل جراحی عامل اضطراب آوری است که در بدن سبب ایجاد پاسخ های فیزیولوژیکی مانند افزایش تنفس، ضربان قلب و فشارخون می گردد. هدف از این پژوهش، بررسی تاثیر ماساژ دست بر میزان اضطراب و شاخص های فیزیولوژیک قبل از عمل جراحی کاتاراکت است.مواد و روش ها: این پژوهش یک کارآزمایی بالینی است که بر روی 60 بیمار زن نامزد عمل جراحی کاتاراکت در بیمارستان امیرکبیر اراک در سال 1393 انجام شد. نمونه ها پس از کسب رضایت آگاهانه، به شکل مبتنی بر هدف و سپس به صورت تخصیص تصادفی، به دو گروه «آزمون و شاهد» تقسیم شدند. ابزار مطالعه پرسش نامه ی اطلاعات دموگرافیک، فرم ثبت شاخص های فیزیولوژیک و فرم مقیاس دیداری - عددی ده قسمتی اضطراب بود که قبل و بعد از مداخله پر شد. صبح روز عمل جراحی در گروه آزمون، ماساژ هر دست، به مدت 5 دقیقه و به روش فیکشن و پتریسیژ و درگروه شاهد پانتومیم آن اجرا شد. داده ها با نرم افزار spss نسخه ی 21 و آزمون های آماری من ویتنی و ویلکاکسون تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: دو گروه آزمون و شاهد از نظر اطلاعات دموگرافیک، تفاوت معناداری نداشتند (p>0.05). میانگین سطح اضطراب گروه شاهد (4.1±1.26) در مقایسه با میانگین سطح اضطراب گروه آزمون (1.8±1.12)، در قبل و بعد از مداخله، کاهش معنی داری داشت. در شاخص های فیزیولوژیک گروه شاهد با ضربان قلب 72.66±8.47، تنفس 21.9±3.02 فشار سیستول 159.9±1.18 و فشار دیاستول 75±7.76 در مقایسه با شاخص های فیزیولوژیک گروه آزمون با ضربان قلب 66.26±16.23، تنفس 20.06±1.92، فشار سیستول 145±1.15 و فشار دیاستول 75.66±8.17، در قبل و بعد از مداخله، کاهش معنی داری دیده شد (p£0.05).نتیجه گیری: نتایج نشان داد ماساژ دست بر کاهش میزان اضطراب و بهبود شاخص های فیزیولوژیک موثر است، پس می توان از این روش در کاهش اضطراب و بهبود شاخص های فیزیولوژیک استفاده کرد.