زمینه و اهداف: افزایش غلظت آدنوزین منوفسفات حلقوی (Cyclic Adenosine Monophosphate, cAMP) در سلولهای بتا سبب تحریک ترشح انسولین گردیده و آنزیمهای فسفودی استراز (Phosphodiesterases, PDEs) نوکلئوتید حلقوی تنها عامل تجزیه کننده cAMP بشمار میروند. ایزوآنزیمهای مختلفی از PDE در پانکراس و کبد بیان میشوند که مهمترین آنها PDE3 میباشد. هدف این مطالعه بررسی اثر ترکیبات مهار کننده PDE در حضور گلوکز (بعنوان مهمترین محرک فیزیولوژیک) بر ترشح انسولین و متابولیسم در حیوان بیهوش و شرایط آزمایشگاهی بوده است.روش بررسی: اثر مهارکننده های PDE نظیر IBMX (غیر انتخابی)، میلرینون، آمرینون و ترکوئینزین (انتخابی PDE3) و دی پیریدامول (انتخابی PDE5) بر ترشح انسولین از جزایر جدا شده رت و مقدار گلوکز و انسولین خون و گلیکوژن کبدی رت بیهوشی (با تزریق گلوکز هیپرتونیک بمدت 90 دقیقه) بررسی و اندازه گیری شد.یافته ها: ترکوئینزین، میلرینون و آمرینون برخلاف دیپیریدامول، سبب تحریک ترشح انسولین از جزایر جدا شده گردیدند. تزریق تمام ترکیبات در رت بیهوشی سبب کاهش گلوکز خون به نسبتهای متفاوت گردید. دیپیریدامول و IBMX اثری بر انسولین خون نداشتند. میلرینون و ترکوئینزین موجب افزایش و آمرینون سبب کاهش انسولین شدند. گلیکوژن کبدی رتها با آمرینون، ترکوئینزین و IBMX کاهش و دیپیریدامول افزایش داشت.نتیجه گیری: در جزایر جدا شده رت، مهار کننده های PDE3 بر خلاف PDE5 سبب تحریک ترشح انسولین شدند. در رت هیپرگلیسمیک نیز برخی اثرات کاملا متفاوت از مهارکننده های PDE دیده شد. نتیجه آنکه ترکیبات مذکور با بروز اثرات متفاوت، علاوه بر مهار PDE از طریق مکانیسمهای دیگری نیز اعمال اثر میکنند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

با توجه به اهمیت مطالعات مربوط به امکان سازگاری و توسعه پرورش ماهیان دریایی با ارزش نظیر هامور معمولی در کشور و نیز نقش مستقیم نوکلئوتیدها بعنوان عوامل تاثیرگذار بر ترکیب شیمیایی بدن در این گونه ارزشمند، پژوهش حاضر در تابستان سال 1387 در کارگاه تکثیر میگوی پارس آبزیستان استان بوشهر به مدت 10 هفته (شامل 2 هفته سازگاری و 8 هفته پرورش) انجام پذیرفت. اثر نوکلئوتید جیره در 5 سطح غذایی صفر، 0.15، 0.25، 0.35 و 0.5 درصد از جیره بر ترکیب عضله بچه ماهی هامور معمولی (Epinephelus coioides) با میانگین (± انحراف استاندارد) 10.70±0.29 گرم وزن آغازین در مخازن 300 لیتری با تراکم ذخیره سازی 15 عدد ماهی با سه تکرار در هر تیمار انجام شد. در ارتباط با ترکیب عضله، حداکثر میزان پروتئین در تیمار 0.15 درصد و حداکثر میزان چربی در تیمارهای 0.15 و 0.25 درصد مشاهده شد که اختلاف معنی داری با گروه شاهد داشتند. حداقل و حداکثر میزان خاکستر نیز بترتیب در تیمارهای 0.15 و 0.35 درصد مشاهده گردید. در مورد میزان خاکستر بین تیمارهای 0.15، 0.25 و 0.35 درصد با گروه کنترل نیز اختلاف معنی داری مشاهده شد. همچنین تیمار 0.35 بالاترین میزان رطوبت را دارا بود و بهترین کیفیت لاشه در تیمار 0.15 درصد بدست آمد. نتایج حاصل مبین آن است که نوکلئوتید جیره در شرایط پرورش ماهیان دریایی نظیر بچه ماهی هامور معمولی نیز دارای اثرات مثبت بر ترکیب شیمیایی عضله می باشد بطوریکه این نقش در خصوص سطوح پروتئن عضله بطور ویژه در سطح 0.15 درصد ملاحظه گردید.

این تحقیق به منظور بررسی اثر سطوح مختلف مکمل غنی از نوکلئوتید بر عملکرد رشد و پاسخ های ایمنی در جوجه های گوشتی انجام شد. تعداد 300 قطعه جوجه گوشتی نر یک روزه سویه راس 308 در یک طرح کاملاً تصادفی با پنج گروه آزمایشی، پنج تکرار و 12 قطعه جوجه در هر تکرار مورد بررسی قرار گرفتند. گروه های آزمایشی شامل جیره پایه بدون مواد افزودنی (گروه شاهد)، پروبیوتیک کلوستات و 400، 500 و 600 گرم در تن مکمل غنی از نوکلئوتید بودند. مصرف خوراک روزانه، افزایش وزن روزانه و ضریب تبدیل خوراک در پایان هر دوره اندازه گیری شد. ایمنی هومورال با تزریق داخل عضلانی گلبول قرمز گوسفندی (SRBC) و ایمنی سلولی با تزریق فیتوهماگلوتینین در پوست بال مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد تمام سطوح مکمل غنی از نوکلئوتید میزان مصرف خوراک روزانه را کاهش داده (به ترتیب 7/89، 3/83 و 4/79 در مقابل 2/98 گرم) و سبب بهبود ضریب تبدیل خوراک (به ترتیب 67/1، 62/1 و 62/1 در مقابل 93/1) شدند (05/0>P). در روز 28 دوره پرورش، گروه های پروبیوتیک کلوستات، 400 و 500 گرم در تن مکمل غنی از نوکلئوتید عیار پادتن علیه SRBC کل (به ترتیب 20/5، 60/6 و 90/6 در مقابل 20/3) و IgM (به ترتیب 60/2، 20/3 و 20/2 در مقابل 90/0) بالاتری داشتند (05/0>P). در روز 35 دوره پرورش، گروه های 400 و 500 گرم در تن مکمل غنی از نوکلئوتید عیار پادتن بالاتری علیه SRBC کل (60/6 و 10/6 در مقابل 80/3 و 50/4)، IgG (50/3 و 30/3 در مقابل 10/2 و 50/2) و IgM (10/3 و 80/2 در مقابل 70/1 و 00/2) نسبت به گروه شاهد و پروبیوتیک کلوستات داشتند (05/0>P). اثر گروه های آزمایشی بر میزان پاسخ ایمنی سلولی معنی دار نبود (05/0

این پژوهش در تابستان سال1387 در کارگاه تکثیر میگوی پارس آبزیستان در استان بوشهر (شهر دلوار) به مدت 10 هفته (2 هفته سازگاری و 8 هفته پرورش) انجام گرفت. تاثیر نوکلئوتید جیره در 5 سطح غذایی صفر، 0.15، 0.25، 0.35 و 0.5 درصد از جیره بر شاخص های رشد، بقا و ماهی هامور معمولی (Epinephelus coioides) با وزن میانگین آغازین 10.70±0.29 گرم و در مخازن 300 لیتری با تراکم ذخیره سازی 15 قطعه ماهی با سه تکرار در هر تیمار انجام شد. با وجود 5 تیمار، کل آزمایش حاوی 15 مخزن 300 لیتری بوده که هر مخزن با 15 قطعه ماهی ذخیره سازی شد. با توجه به بهبود پاسخ های رشد در تیمار 0.35 درصد بهترین رشد را داشته است. و بر اساس آزمون دانکن، در این مطالعه سطح 0.35 درصد از نوکلئوتید جیره برای استفاده در جیره ماهی هامور معمولی پیشنهاد می شود.

این تحقیق با هدف بررسی تاثیر سطوح متفاوت نوکلئوتید جیره (واناژن) بر پارامترهای خونی و بیوشیمیایی سرم خون تاسماهی ایرانی ( Acipenser persicus) انجام گرفت. ماهیان با میانگین وزنی 42.37±2.12 گرم و میانگین طول 23.67±0.61 سانتی متر به 4 تیمار با سطوح متفاوت نوکلئوتید جیره (0، 0.25، 0.35 و 0.5 درصد) با سه تکرار با تراکم 12 ماهی در هر تانک تقسیم شدند. پس از 10 هفته غذادهی فاکتورهای خونی و بیوشیمیایی سرم خون اندازه گیری شد. در بین فاکتورهای خونی اندازه گیری شده گلوکز، تری گلیسیرید، کلسترول، هتروفیل و گلبول های قرمز تفاوت معنی داری را بین گروه های تغذیه شده با نوکلئوتید و گروه شاهد نشان دادند (p≤0.05). میانگین گلوکز سرم خون و هتروفیل خون با افزایش سطح نوکلئوتید جیره به ترتیب کاهش و افزایش معنی داری را نشان داد (p≤0.05). بالاترین و کمترین مقادیر کلسترول و تری گلیسرید به ترتیب متعلق به تیمارهای 0.25 و 0.35 بود. سایر فاکتورهای بررسی شده تفاوت معنی داری را بین گروه ها نشان ندادند. از این رو میتوان گفت با توجه به ظرفیت محدود برخی سلولها در سنتز نوکلئوتید، تهیه آن از منبع خارجی می تواند در مسیر سالوج برای تولید نوکلئوتید مورد نیاز مورد استفاده قرار گیرد و با افزایش سرعت تولید به ویژه در هنگام استرس، بهبود وضعیت سلامت و فیزیولوژی ماهی را منجر گردد.

استفاده از نوکلئوتید جیره در پستانداران و موجودات آبزی عملکردهای مثبت گوناگونی بر رشد سیستم ایمنی، دستگاه گوارش، فلور روده، بهبود تولیدمثل، متابولیسم چربی و افزایش مقاومت نسبت به بیماری ها را نشان داده است. این تحقیق با هدف تعیین اثر نوکلئوتید جیره (واناژن) بر رشد، بقاء و ترکیب لاشه در ماهی استرلیاد انجام گرفت. بدین منظور ماهیان پس از رقم بندی با متوسط وزن 1 ± 95 گرم در 5 تیمار با 3 تکرار تقسیم شدند. سپس ماهیان با جیره حاوی مکمل نوکلئوتید با مقادیر صفر، 15/0، 25/0، 35/0 و 5/0 درصد به مدت ده هفته مورد تغذیه قرار گرفتند. نتایج نشان داد که میانگین وزن نهایی، میانگین وزن کسب شده (WG)، میانگین نرخ رشد ویژه (SGR)، و میانگین نسبت بازده پروتئین (PER) با افزایش سطوح نوکلئوتید افزایش معنی داری داشتند (05/0P<)، و در تیمار حاوی 5/0 درصد نوکلئوتید بالاترین میزان بودند. میانگین ضریب تبدیل غذایی (FCR) نیز در تیمار حاوی 5/0 درصد کمترین میزان بود (05/0P<). درصد بقا اختلاف معنی داری را بین تیمارها نشان نداد (05/0P>). براساس نتایج، میزان پروتئین و چربی لاشه در تیمار 25/0 درصد بالاترین میزان بود (05/0P<) و کمترین مقدار درتیمار شاهد مشاهد شد. نتایج نشان داد که افزودن نوکلئوتید جیره به ترکیب غذایی ماهی استرلیاد سبب بهبود شاخص-های رشد از قبیل افزایش وزن بدن، ضریب رشد ویژه، نرخ بازده پروتئین، میزان غذای مصرفی و کاهش ضریب تبدیل غذایی گردید. با توجه به نتایج حاصل، غلظت های بین 25/0-5/0درصد از نوکلئوتید واناژن برای دستیابی به رشد بهینه و اثرات مثبت بر ترکیب لاشه تاس ماهی استرلیاد توصیه می گردد.