مدیاستینیت از عوارض مهم به دنبال اعمال جراحی قلب می باشد که مرگ و میربالایی دارد. هدف از این مطالعه مشخص نمودن متغیرهای قبل، حین و بعد از عمل جراحی می باشد که بروز مدیاستینیت را مساعد می کند.در این مطالعه متغیر قبل، حین و بعد از عمل جراحی بررسی شدند. تعداد 100 بیمار در فاصله شهریور 74 تا فروردین تحت عمل CABG قرار گرفتند و تعداد 53 نفر (3.18%) دچار مدیاستینیت شدند (گروه اول) که با گروهی که دچار این عارضه نشدند مورد مقایسه قرار گرفتند (گروه دوم). میانگین سنی در گروه اول برابر 12±64.6 سال و در گروه دوم ±58.3 سال بود. گروه اول شامل مرد و 9 زن و گروه دوم شامل مرد و 277 زن بود. سیگار کشیدن، چربی خون بالا و فشار خون بالا بین دو گروه تفاوت زیادی نداشت در حالی که دیابت، چاقی و بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD) به طور معنی داری در گروه اول بیشتر بود (P<0.05) از نظر شدت علایم نارسایی قلب، بر اساس معیارهای NYHA تعداد بیشتری از بیماران گروه اول نسبت به گروه دوم در کلاس III و IV قرار داشتند  (P<0.05)در 14.2% از گروه اول و 8.9% درصد از گروه دوم، از هر دو گرافت شریان پستانی داخلی چپ و راست استفاده شد (P<0.01) تفاوت معنی داری بین مدت زمان پمپ در دو گروه مشاهده شد (P<0.05) و 34.2% از گروه اول و 7.1% از گروه دوم به علت خونریزی مجدداً تحت عمل جراحی قرار گرفتند (P<0.01) و 7 نفر (20%) از گروه اول و 91 نفر (85%) از گروه دوم برای بیشتر از 24 ساعت نیاز به ونتیلاتور داشتند (P<0.01) در آنالیز رگرسیون لوجستیک مشخص شد که متغییر از 27 متغیر بیشترین تاثیر را در بروز مدیاستینیت داشتند که شامل چاقی، شدت نارسایی قلب، مدت زمان عمل جراحی و عمل جراحی مجدد بود. مرگ و میر تا یک ماه بعد از عمل جراحی در گروه اول /14% و در گروه دوم /4% بود. این مطالعه مشخص می کند که چاقی، طولانی شدن مدت عمل، شدت نارسایی قلب و جراحی مجدد، مهمترین عوامل مستعد کننده بروز مدیاستینیت بعد از عمل جراحی قلب می باشند.

هدف: شناخت مدیاستینیت ناشی از عفونت فضاهای عمقی گردن و انتخاب روشهای درمانی موثر جهت کاهش میزان ابتلا به این عارضه خطرناک و کاهش میزان مرگ و میر در صورت مواجهه با این بیماران می باشد.روش بررسی: در این مطالعه 5 ساله 1381-1376 تعداد 48 بیمار با تشخیص عفونت فضاهای عمقی سروگردن از طریق اورژانس بیمارستان بقیه اله الاعظم «عج» بستری گردیدند. در سیر درمان چنانچه بیماری از نظر بالینی دچار علایم در قفسه سینه یا تنگی نفس تاکیکاردی یا تاکی پنه می شد به بخش مراقبتهای ویژه منتقل شده و تحت بررس رادیولوژیک و سی تی اسکن، قفسه سینه قرار می گرفت و در صورت دیدن هوا و یا وسیع شدن فضای مدیاستین با تشخیص مدیاستینیت حاد تحت جراحی سر و گردن و توراکوتومی و درمان طبی قرار می گرفت.یافته ها: از 48 بیمار بستری 3 بیمار تحت درمان طبی و 44 بیمار تحت درمان طبی و جراحی قرار گرفتند. که 7 بیمار مبتلا به عوارض جدی شدند و تحت عمل جراحی مجدد و بستری در ISU قرار گرفتند. 4 بیمار با میانگین سنی 28 سال (1 زن و 3 مرد) مبتلا به عارضه مدیاستینیت حاد همراه با میوکاردیت و آبسه ریوی بدنبال گسترش عفونت از فضای پارافارنژیال شدند، که با درمان جراحی مدیکال مناسب بهبودی کامل حاصل شد.نتیجه گیری: با توجه به ارتباط میان شروع علایم و زمان شروع درمان و ابتلا به مدیاستینیت با کاهش زمان تریاژ میزان ابتلا بیماران به عفونت های عمقی سر و گردن به عوارض جدی و مدیاستینیت حاد کاهش می یابد و در صورت ابتلا به مدیاستینیت حاد با تشخیص سریع و درمان جراحی وسیع سر و گردن همراه با توراکوتومی و درمان چند آنتی بیوتیکی میزان مرگ و میر به حداقل می رسد.

سوراخ شدگی مری یک وضعیت حاد و وخیم با میزان مرگ و میر بالا است. سوراخ شدگی مری معمولا بدنبال اقدامات تشخیصی و درمانی مری و معده، بلع جسم خارجی و تروما ایجاد می شود. پیش آگهی بیماری به تشخیص به موقع و شروع اقدامات درمانی مناسب در 24 ساعت اول بستگی دارد.در این مقاله خانمی 59 ساله و مبتلا به دیابت معرفی می شود که بدنبال بلع استخوان ماهی مدتی با تشخیص فارنژیت تحت درمانهای معمول بوده و چند روز بعد با بدتر شدن حال عمومی به بیمارستان مراجعه کرده است و علیرغم درناژ آبسه مدیاستن و امپیم با تابلوی sepsis و شوک سپتیک فوت نموده است.

مقدمه: عفونت های بیمارستانی از عوارض مهم جراحی های قلب هستند. انواع اصلی این عفونت ها، در محل عمل یا بصورت تنفسی ظاهر می شوند. میزان عفونت های محل عمل جراحی قلب از 1 تا 9 درصد و میزان عفونت های تنفسی هم تا دو برابر این دامنه گزارش شده است. در مطالعات مختلف سعی شده علاوه بر اقدامات معمول آماده سازی قبل از عمل، از روش های دیگری نیز جهت جلوگیری از عفونت های بعد از عمل استفاده شود. از جمله این روش ها استفاده از پماد با سیتراسین یا جنتامایسین موضعی، پماد موپیروسین داخل بینی و محلول کلرهگزیدین به صورت غرغره دهانی و داخل بینی بوده است. مطالعه حاضر در نظر داشت تاثیر ضد عفونی دهان و بینی با محلول کلرهگزیدین را در کاهش میزان عفونت های محل عمل و تنفسی بعد از اعمال جراحی قلب بررسی نماید.روش ها: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی بود که از سال 1388 تا 1389 در بخش جراحی قلب بیمارستان سینا در اصفهان انجام شد. بیمارانی که به دلایل مختلف تحت اعمال جراحی قلب باز قرار می گرفتند به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. در یک گروه آماده سازی برای اطاق عمل به روش معمول صورت می گرفت و در گروه دیگر علاوه بر آن، ضدعفونی دهان و بینی با محلول کلر هگزیدین 2 دهم درصد هر 6 ساعت یک بار از یک روز قبل از عمل جراحی تا یک روز بعد از آن نیز انجام شد. هر بیمار تا یک ماه بعد از عمل از نظر بروز عفونت های بیمارستانی پی گیری می شد.یافته ها: از 180 بیماری که وارد مطالعه شدند، 88 نفر از بیماران در گروه شاهد و 92 بیمار در گروه مداخله قرار گرفتند. دامنه سنی بیماران از 43 سال تا 77 سال بود. میانگین سنی در گروه مداخله 61.8 سال و در گروه شاهد 61.5 سال بود که دو گروه باهم تفاوت آماری معنی داری نداشتند. تعداد کل عفونت های مشاهده شده در گروه مداخله 6 نفر (7%) شامل 2 مورد عفونت محل عمل و 4 مورد عفونت تنفسی بود. تعداد کل عفونت های مشاهده شده در گروه شاهد 13 نفر (14%) شامل 7 مورد عفونت محل عمل و 6 مورد عفونت تنفسی بود. تفاوت معنی داری در میزان عفونت های بعد از عمل در حالت استفاده یا عدم استفاده کلرهگزیدین وجود نداشت ( (P-Value=0.232در گروه شاهد 9 مورد از عفونت ها (69%) در افراد با بیماری هایی زمینه ای به خصوص دیابت دیده شد و در گروه مداخله 4 نفر (66%) از افرادی که دچار عفونت شدند، مبتلا به ببیماری زمینه ای بودند. یک مورد فوت در گروه شاهد در بستری مجدد به علت مشکلات همودینامیک و نارسایی حاد قلب رخ داد که تب و عفونت محل زخم هم داشت.نتیجه گیری: در مطالعه ما با وجود کمتر بودن عفونت ها در گروه مداخله، تفاوت معنی داری دیده نشد. در پاره ای از مطالعات بدون در نظر گرفتن حامل بودنS. Aureus  در بینی به نتیجه مشابه دست یافته اند. اما در مطالعاتی که در افراد حاملS. Aureus  انجام شده، گه گاه کاهش معنی دار در عفونت های بعد از عمل یافت شده است.

1خلاصه هدف. این مطالعه با هدف مرور پژوهش­هایی که به بررسی مداخلات موثر در پیشگیری از وقوع عفونت زخم متعاقب جراحی­ قلب باز پرداخته­اند انجام شد. زمینه. عفونت زخم محل جراحی قفسه سینه و عفونت­های عمقی زخم استرنوم از عوارض جدی هستند که شیوع آن حدود 0/4 تا 5 درصد است و می­توانند به واسطه طولانی کردن مدت بستری، نیاز به جراحی­های مکرر یا آنتی­بیوتیک­های طولانی­مدت، بار مالی زیادی را به بیمار و سیستم سلامت تحمیل کنند. بر اساس مطالعات، عوامل خطر متعددی برای بروز عفونت زخم محل جراحی قفسه سینه  شناسایی شده­ است که بسیاری از آنها قابل کنترل هستند و با شناسایی و مدیریت مناسب، می­توان تا حد زیادی از بروز این عارضه جدی و خطرناک پیشگیری کرد. روش کار. این مطالعه مروری در سال 1401 با جستجوی پایگاه­های داده­ای شامل SID، Scopus، Uptodate، Medline، PubMed، Science Direct، و Magiran با استفاده از کلیدواژه­های پیشگیری، مدیاستینیت، جراحی قفسه سینه و معادل انگلیسی آنها انجام شد. مقالات اصیل که گزارش پژوهش­ها با طراحی مقطعی، مورد شاهدی، کوهورت، یا کارآزمایی بالینی را به زبان فارسی یا انگلیسی در بازه زمانی سال­های 2000 تا 2021 میلادی در نشریات نمایه­شده در پایگاه­های داده­ای مورد جستجو منتشر کرده بودند و دسترسی به متن کامل آنها مقدور بود مورد بررسی قرار گرفتند. معیارهای خروج از مطالعه شامل مقالات مروری، نامه به سردبیر، و گزارش مورد بود. پس از جستجوی اولیه، 62 مقاله مرتبط یافت شد که در آخر، با توجه به معیارهای ورود و خروج، تعداد 16 مورد از آنها به طور کامل مورد بررسی قرار گرفتند. یافته­ ها. از جمله اقدامات قبل از انجام جراحی برای پیشگیری از بروز عفونت زخم محل جراحی قفسه سینه می­توان به رعایت بهداشت دست، کاهش وزن، ترک سیگار، کنترل مناسب قند خون قبل وحین و بعد از عمل جراحی، تجویز آنتی­بیوتیک پروفیلاکتیک مناسب، دکلونیزاسیون بینی و حلق از استاف اورئوس با استفاده از پماد موپیروسین، و رفع موهای زاید با استفاده از کرم موبر (بدون تیغ) اشاره نمود. ضدعفونی کردن فیلد جراحی با استفاده از کلرهگزیدین، استفاده از روش­های مناسب جراحی برای بستن زخم و حفظ ثبات و پایداری استرنوم، و آموزش مناسب بیماران توسط پرستاران درباره علایم هشدار، و پیگیری دقیق آنها از جمله اقداماتی هستند که می­توانند در حین عمل و پس از آن به پیشگیری از بروز عفونت زخم محل جراحی قفسه سینه کمک قابل توجهی کنند. نتیجه گیری: با شناسایی عوامل خطر زخم محل جراحی قفسه سینه و کنترل دقیق و به موقع آن می­توان تا حد زیادی از بروز عارضه جدی و تهدیدکننده زندگی زخم عفونت زخم محل جراحی قفسه سینه پیشگیری نمود.

زمینه و اهداف: بلع جسم خارجی از مشکلات شایع در بالغین می باشد که با توجه به عوارض آن یک مساله اورژانس است. با پیشرفت های پزشکی میزان مرگ و میر ناشی از بلع جسم خارجی نسبت به گذشته کاهش یافته است. اما با توجه به عوارض آن نیاز به تشخیص و درمان به موقع می باشد که با شرح حال، معاینه بالینی، بررسی های رادیولوژیکی انجام می شود. هدف این مطالعه بررسی اجسام خارجی حلق و مری در بالغین در بیمارستان امام خمینی تبریز بوده است. روش بررسی: این مطالعه براساس مندرجات موجود در پرونده های پزشکی بیمارستانی بیماران انجام گرفته است. نوع مطالعه به صورت توصیفی- مقطعی است. 210 بیماران با بلع جسم بستری در مرکز آموزشی- درمانی بیمارستان امام خمینی دانشگاه علوم پزشکی تبریز در طی 10 سال (1383-1373) مورد مطالعه قرار گرفتند.یافته ها: در این بررسی از 210 بیمار 100 مورد (47.6%) مونث و 110 مورد (52.3%) مذکر بودند که در محدوده سنی 79-19 سالگی قرار داشتند. شایعترین شکایت بیماران وجود اختلال در بلع (76.1%) و درد در بلع (68.09%) بود. بیشترین محل درگیری در ابتدای مری، زیرعضله کریکوفارنژ 137 مورد (65.2%) بود. شایعترین جسم خارجی درگیر استخوان بود. این بررسی برای ما مشخص کرد که 4.2% از بیماران دارای بیماری زمینه ای مری بودند و همچنین به ما نشان داد که تاخیر در تشخیص یا مراجعه بیماران باعث آسیب هایی از جمله پرفوراسیون مری، مدیاستینیت و آبسه می شود که در 2 مورد (0.9%) از بیماران اتفاق افتاده و آسیب های ناشی از اندوسکوپی در 3 مورد (1.4%) از بیماران دیده شد که منجر به آسیب عروقی، پنوموتوراکس، مدیاستینیت شده بود.نتیجه گیری: نتایج حاصل از مطالعه ما با آنچه در مطالعات جوامع توسعه یافته گزارش شده است شباهت و تفاوت هایی دارد. ما دریافتیم که اندوسکوپی غیر قابل انعطاف تکنیک قابل اعتماد و مقرون به صرفه بوده و مراجعه سریع بیماران، وجود امکانات لازم و دقت در بررسی های اختصاصی مثل اندوسکوپی باعث کاهش عوارض ثانویه مثل پرفوراسیون مری می گردد و انتظار داریم پزشک در برخورد با جسم خارجی روش صحیح و مناسب را جهت درمان به کار گیرد.

زمینه و اهداف: عفونت محل جراحی یکی از عوارض مهم جراحی های قلب محسوب می شود. عوامل خطر متعددی مانند چاقی و دیابت در ایجاد عفونت زخم دخیل می باشند. در این مطالعه عفونت های زخم پس از جراحی قلب، عوامل خطر و الگوی مقاومت آنتی بیوتیکی باکتری های جدا شده بررسی شده است.روش بررسی: برای بررسی عوامل خطر، بیماران در دو دسته افراد با عفونت زخم (مورد) و افراد بدون عفونت زخم (شاهد) تقسیم بندی شدند. نمونه برداری از تکه های بافتی یا مایعات چرکی ارسالی از استرنوم بیماران و کشت طبق روش استاندارد صورت گرفت. پس از مشاهده شکل کلنی و رنگ آمیزی گرم با استفاده از تست های بیوشیمیایی انجام گرفت وتست های افتراقی متعدد شناسایی باکتری ها تا حد گونه صورت گرفت. تعیین حساسیت به آنتی بیوتیک به روش دیسک دیفیوژن (modified Kriby- Bauer) انجام شد.یافته ها: کل موارد جراحی در این مدت در بیمارستان شهید مدنی 2127 مورد بود. میزان بروز عفونت زخم در این مطالعه 1.17% برآورد شد. در طول مدت مطالعه 11 بیمار (44%) از گروه مورد فوت کردند که همگی دچار مدیاستینیت بودند. تنها عوامل پیش بینی کننده مستقل بروز عفونت زخم، انتوباسیون طولانی مدت و استفاده از وازوکانستریکتور ها بودند. عارضه مشاهده شده در گروه مورد شامل 56% مدیاستینیت، 40% عفونت زخم و 4% عفونت زخم پا بود. ارگانیسم های استخراج شده از محل های عفونت عمدتا شامل استافیلوکوک اورئوس، گونه های انتروباکتر، پسودوموناس ائروژینوزا و استافیلوکوک اپیدرمیدیس بودند. نتایج آنتی بیوگرام نشان داد که باکتری ها بیشترین حساسیت به سیپروفلوکساسین، سفوتاکسیم، آمیکاسین و سفتریاکسون داشتند.نتیجه گیری: انتوباسیون طولانی مدت و استفاده از وازوکانستریکتور ها پیش بینی کننده های عفونت زخم در تمام بیماران جراحی قلب می باشند. با ارائه راه کار هایی در بهبود زمان انتوباسیون یا بهبود کیفیت دوران انتوباسیون و استفاده از وازوکانستریکتور ها در حد نیاز می توان از بروز عفونت زخم تا حد زیادی کاست.

هدف: یکی از علل شایع آسیب دستگاه گوارش، در کودکان، بلع مواد سوزاننده است. اکثر موارد بلع مواد اسیدی یا قلیایی در کودکان به صورت اتفاقی رخ می دهد. عوارض حاد و مزمن بلع مواد سوزاننده در کودکان شدید و گاهی تهدیدکننده حیات است. روش مطالعه: این مطالعه در کودکان با بلع مواد سوزاننده که طی سال های 83-1381 در بیمارستان لقمان حکیم بستری بودند، انجام شد. در طی مطالعه کودکان زیر 16 سال که با شرح حال بلع مواد سوزاننده در بیمارستان بستری می شدند، از نظر دموگرافیک و سیربالینی و نتیجه آندوسکوپی، درمان و عوارض بیماری مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: از 72 کودک مورد مطالعه 41 نفر مواد اسیدی و 31 نفر مواد قلیایی مصرف کرده بودند. 74.7% بیماران به صورت اتفاقی دچار مسمومیت شدند. شیوع علائم بالینی به ترتیب شامل: استفراغ، زخم دهان، بی قراری، سیالوره، درد شکم و دیسفاژی بود. در بررسی آندوسکوپی از مری این بیماران 68% موارد  G1 و یا آندوسکوپی نرمال داشتند و 32% بیماران شدت سوختگی G2a و یا بالاتر از آن داشتند. 16.7%  بیماران تحت درمان جراحی و بقیه بیماران تحت درمان طبی قرار گرفتند. 20.8% بیماران دچار عارضه تنگی مری، 2.8% بیماران پارگی مری و مدیاستینیت بودند و 1.4% بیماران فوت نمودند. نتیجه گیری: نقش پیشگیری به عنوان راهکاری همه جانبه از طریق مجامع بهداشتی کشور و وسائل سمعی و بصری لازم است و توصیه می شود مواد صنعتی سوزاننده خطرناک درهای ایمن و محکم داشته باشند.

سابقه و هدف: جسم خارجی مری در بین کودکان و بزرگسالان با بیماری های مری، افراد عقب افتاده ذهنی و یا دارای اختلالات روانی شایع است.مواد و روش ها: این بررسی بصورت گذشته نگر با جمع آوری داده های موجود در پرونده کلیه بیمارانی که در فاصله سالهای 75-1372 با تشخیص بلع جسم خارجی در بخش های گوش و حلق و بینی بیمارستان های لقمان حکیم و آیت اله طالقانی بستری شده بودند، صورت گرفت. یافته ها: در این مطالعه پرونده 200 بیمار، 77 کودک و 123 بزرگسال شامل 89 زن (44.5%) و 111 مرد (%55.5) بررسی شد. سن شایع بلع جسم خارجی 6-2 سال بود. شیوع جسم خارجی استخوان، سکه، دندان مصنوعی، اجسام گیاهی و سایر اجسام فلزی و غیر فلزی به ترتیب 33، 45.5، 5 و 8 و 8.5 درصد بود. شکایت بیماران شامل دیسفاژی توام با درد 54.5%، دیسفاژی بدون درد 21%، درد بدون دیسفاژی 8% و بدون درد یا دیسفاژی 16.5% بود. در مطالعه رادیوگرافی نسوج نرم گردن، جسم خارجی را در 84% موارد نشان داد. برای در آوردن جسم خارجی ازوفاگوسکوپ رژید استفاده شد. عوارض در 12% موارد گزارش شد که عبارت بودند از: پارگی مخاط مری 8.5%، خونریزی از حلق و مری 3% و مدیاستینیت 0.5% (بدون مرگ و میر).نتیجه گیری و توصیه ها: تشخیص به موقع جسم خارجی مری و درآوردن هر چه زودتر آن به منظور پیشگیری از عوارض اهمیت زیادی دارد. توجه دقیق به شرح حال مهمترین و با ارزش ترین عامل در برخورد با اجسام خارجی مری است.

سابقه و هدف: عفونت یکی از مهم ترین عوارض پس از جراحی قلب باز می باشد. هدف از این مطالعه بررسی عوامل خطر احتمالی ایجاد عفونت در بیماران پس از جراحی قلب باز بوده است.مواد و روش ها: مطالعه توصیفی حاضر به صورت آینده نگر روی 986 بیمار بستری جهت انجام جراحی قلب باز در بیمارستان فاطمه زهرا ساری طی سال های 1393 تا 1394 انجام شد. عوامل خطر احتمالی ایجاد عفونت قبل و حین و پس از جراحی ثبت و بیماران تا 30 روز بعد از جراحی از نظر عفونت های احتمالی پی گیری شدند. داده ها در نرم افزار 18 SPSS با روش T-TEST و X2 آنالیز شدند. سطح معناداری کم تر از 0.05 معنادار تلقی گردید.یافته ها: از 986 بیمار 52 نفر (5.3 درصد) دچار عفونت شدند که شایع ترین آن ها به ترتیب سپسیس (28.8 درصد)، پنومونی (17.7 درصد)، مدیاستینیت (15.3 درصد) و عفونت عمقی محل جراحی (11.5 درصد) بودند. استفاده طولانی از سوند فولی، بالون داخل عروقی حین جراحی، استفاده از شریان مامیلاری داخلی به عنوان گرافت، میزان برونده قلبی سمت چپ قلب، بالا بودن فشار خون در صبح روز جراحی، تعداد روزهای بستری در بخش قبل از جراحی و پس از آن، مدت زمان انتوباسیون پس از جراحی، مدت اقامت بیماران در ICU، مدت زمان انجام جراحی Bypass، BMI بالاو جراحی مجدد به دنبال عوارض، رابطه آماری معنی داری با ایجاد عفونت پس از اعمال جراحی قلب باز داشتند (p<0.05).استنتاج: عوامل خطر حین عمل و پس از آن نسبت به عوامل خطر قبل از جراحی بیماران ارتباط بیش تری با ایجاد عفونت پس از جراحی دارند.