علت لیومیوم ناشناخته است و بر اساس چندین مطالعه چنین به نظر می رسد که هر لیومیوم از یک سلول نئوپلاستیک منفرد با ماهیت عضله صاف ایجاد می شود. لیومیوم لوله رحمی بسیار نادر است. بیشتر موراد بدون علامت و بطور اتفاقی در جریان کالبد شکافی یا جراحی بطور اتفاقی کشف می شود. این لیومیوم منفرد، کوچک و یکطرفه بوده و بندرت قبل از جراحی تشخیص داده می شوند و اغلب با جراحی نیز پیگیری می شوند. ما یک مورد لیومیوم لوله فالوپ را در یک خانم 27 ساله که با درد شکم مراجعه کرده بود گزارش می کنیم که طی جراحی توده لوله رحمی کشف و خارج شد و در بررسی بافت شناسی لیومیوم لوله رحمی تایید گردید.

این مقاله یک مورد لیومیوم پیشابراه در یک زن 22 ساله را ارایه می نماید. بیمار با یک توده که از سوراخ مجرای ادرار (meatus) خارج شده و باعث تکرر ادرار، افزایش ادرار در شب (Nocturia) و کاهش قدرت جریان ادرار شده بود، مراجعه نمود. با مشاهده مثانه و پیشابراه (سیستواور تروسکوپی)، توموری دیده شد که از Meatus تا نزدیک به دو سانتی متری پیشابراه ادامه داشت. جهت درمان، تومور به طور کامل حذف گردید. تشخیص بافت شناسی، لیومیوم پیشابراه بود. بعد از جراحی، علایم بیمار کاملاً بهبود یافت.

زمینه و هدف: لیومیوم های رحمی شایع ترین تومورهای خوش خیم رحم هستند، و درمان های طبی متعددی برای این میوم ها پیشنهاد شده است. این مطالعه با هدف تعیین اثر لتروزول در درمان لیومیوم های رحمی علامت دار در بیماران مراجعه کننده به کلینیک نقوی شهر کاشان انجام شد.روش بررسی: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی قبل و بعد می ‎باشد، که در آن 30 نفر از زنان سنین قبل از یائسگی با میوم علامت دار بزرگ و مساوی 3cm به مدت 90 روز به طور پیوسته تحت درمان با لتروزول به میزان 2.5mg روزانه قرار گرفتند. سپس تاثیر لتروزول بر روی ابعاد میوم، رحم و میزان هموگلوبین FSH، LH و استرادیول، همچنین علائم همراه مانند حجم و طول مدت خونریزی و دیسمنوره مورد ارزیابی قرار گرفت. داده ها با استفاده از آزمون های آماری تی زوج و مک نمار تجزیه و تحلیل شدند. سطح معنی داری p<0.05 در نظر گرفته شد.یافته ها: در این مطالعه لتروزول تاثیر معنی داری بر روی کاهش حجم رحم (p=0.001) و حجم میوم (p<0.001) داشت. همچنین میانگین طول مدت خونریزی (p=0.007) و حجم خونریزی (p<0.001)، کاهش و هموگلوبین 8% افزایش نشان داد (p<0.001)، اما اثری بر رویLH ، FSH و استرادیول نداشت.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد لتروزول منجر به کاهش ابعاد میوم، رحم، میزان و طول مدت خونریزی و افزایش میزان هموگلوبین می شود. لذا می توان از این دارو در درمان لیومیوم های علامت دار استفاده نمود.

ما یک مورد لیومیوم پیشابراه در یک زن 22ساله را به همراه بررسی مقالات گزارش می کنیم. بیمار با یک توده که از مه آ خارج شده و باعث تکرر ادرار، شب ادراری و کاهش فشار ادراری شده بود مراجعه نمود. سیستواورتروسکوپی توموری را نشان داد که از مه آ توس تا دو سانتی متر پروگزیمال تر در پیشابراه ادامه داشت. جهت درمان تومور به طور کامل حذف گردید. تشخیص بافت شناسی، لیومیوم پیشابراه بود. بعد از حذف جراحی علایم بیمار کاملا بهبود یافت.

1چکیده زمینه: لیومیوم های رحمی شایع ترین تومورهای خوش خیم در زنان هستند، در حالی که لیومیوسارکوم ها تومورهای نادری هستند که تنها 3 تا 7 درصد از بدخیمی های رحم را تشکیل می دهند. با توجه به شباهت بالینی و تصویربرداری این دو تومور، افتراق آن ها چالش برانگیز است. هدف این مطالعه، بررسی نقش مدالیته های مختلف تصویربرداری در تمایز این دو تومور و ارائه راهکارهای بهبود تشخیص است. روش کار: این مطالعه مروری با جستجوی سیستماتیک در پایگاه های اطلاعاتی معتبر شامل PubMed و Google Scholar انجام شد. مقالات مرتبط با ویژگی های تصویربرداری لیومیوم و لیومیوسارکوم، به ویژه سونوگرافی، MRI و PET-CT، بررسی و تحلیل شدند. معیارهای ورود شامل مطالعاتی بود که به توصیف ویژگی های تصویربرداری این دو ضایعه پرداخته بودند. یافته ها: سونوگرافی به عنوان اولین روش ارزیابی، در افتراق این دو تومور با محدودیت هایی مواجه است. لیومیوم ها اغلب به صورت توده های هیپواکو با حدود مشخص و سایه های خطی هستند، در حالی که لیومیوسارکوم ها توده های هتروژن با نواحی نکروز مرکزی و حدود نامنظم را نشان می دهند. در MRI، لیومیوم ها معمولاً سیگنال T2 پایین و یکنواخت دارند، اما لیومیوسارکوم ها سیگنال T2 هتروژن با نواحی نکروز و هموراژی را نشان می دهند. در موارد وجود 0/905×10⁻³ mm²/s دژنراسیون داخل میوم، نمای آن نیز هتروژن شده و افتراق دو ضایعه مشکل می گردد. سکانس های DWI و ADC نیز به عنوان ابزارهای مؤثر در تمایز این دو ضایعه شناخته شدند. مقادیر ADC کمتر از    به نفع لیومیوسارکوم است. همچنین، PET-CT نشان داد که لیومیوسارکوم ها جذب FDG بالاتری نسبت به لیومیوم ها دارند. نتیجه گیری: استفاده از روش های پیشرفته تصویربرداری مانند DWI ،ADC وPET-CT، همراه با تحلیل دقیق ویژگی های مورفولوژیک، می تواند تشخیص لیومیوم و لیومیوسارکوم را بهبود بخشد. با این حال، تأیید نهایی تشخیص نیازمند بررسی پاتولوژیک است.

زمینه و هدف: لیومیوم ریه و فیستول شریانی وریدی ریه هر دو از بیماری های نادر ریه هستند. رخداد این دو در کنار هم نیز بسیار نادر می باشد. تشخیص هر دو بیماری به علت علایم کم مهم است.معرفی بیمار: در این مقاله یک بیمار 73 ساله با فیستول شریانی وریدی ریه همراه با یک توده solid (leiomyoma) در لوب فوقانی ریه چپ معرفی می کنیم که به صورت اتفاقی کشف شده و به علت بزرگی توده و همراهی با جزء solid توسط لوبکتومی فوقانی ریه چپ درمان شد. مهمترین نکته در بیمار ما وجود همزمان فیستول شریانی وریدی و لیومیوم ریوی (توده بافت عضلانی) بوده است.نتیجه گیری: وجود هر نوع ضایعه بدون علامت در ریه (مثل ندول در رادیوگرافی قفسه صدری) باید تحت بررسی قرار گیرد زیرا شروع بسیاری از بیماری های مهم ریوی بدون علامت بالینی است.

مقدمه: لیومیوم های رحمی، شایع ترین تومور خوش خیم رحمی در زنان می باشد که تقریباً در 40-20% زنان سنین باروری مشاهده می شود. بارداری در زنان مبتلا به لیومیوم رحمی، حاملگی پرخطر محسوب می شود که منجر به عوارض زیادی می شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط لیومیوم رحمی با پارگی زودرس پرده های جنینی در زنان باردار انجام شد. روش کار: این مطالعه توصیفی-تحلیلی از فروردین 1394 تا اسفند 1395 بر روی 500 زن باردار که به بیمارستان علی ابن ابیطالب زاهدان مراجعه کردند، انجام گرفت. زنان باردار واجد شرایط، بر اساس ابتلاء به لیومیوم رحمی که در سونوگرافی اوایل بارداری تشخیص داده شده بود، به دو گروه دارای میوم و بدون میوم تقسیم شدند. دو گروه از نظر تعداد، اندازه و محل میوم ها بررسی شدند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 21) و آزمون های توصیفی و کای اسکوئر انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: در این مطالعه از 500 زن بارداری که وارد مطالعه شدند، 93 نفر (6/18%) دارای لیومیوم رحمی و 407 نفر (4/81%) بدون لیومیوم رحمی بودند. شیوع پارگی زودرس پرده های جنینی در گروه دارای لیومیوم رحمی 24 نفر (80/25%) و در گروه بدون لیومیوم رحمی 38 نفر (33/9%) بود. بین پارگی زودرس پرده های جنینی با تعداد و محل لیومیوم رحمی در زنان باردار ارتباط آماری معناداری وجود داشت (001/0p<). نتیجه گیری: بین پارگی زودرس پرده های جنینی با لیومیوم رحمی (تعداد، اندازه و محل) ارتباط آماری معناداری وجود دارد. پارگی زودرس پرده های جنینی بیشتر در میوم های اینترامورال رحمی و با اندازه بزرگ تر از 5 سانتی متر بود.

1زمینه و هدف: لیومیوم های دستگاه گوارش به ندرت در روده بزرگ ایجاد می شوند، تنها حدود سه درصد از کل لیومیوم های دستگاه گوارش در کولون تشکیل می شوند که بیشتر در کولون های نزولی و سیگموئید یافت می شوند. معمولا در طی کلونوسکوپی یافت می شوند. معرفی بیمار: زن 38 ساله ای با شکایت از دردهای مبهم در ناحیه هیپوگاستر، تورم شکمی و علایم انسداد نسبی دستگاه گوارش طی هفته ی گذشته در بهمن ماه 1402 به بیمارستان امام علی (ع) بجنورد مراجعه کردند. براساس سی تی اسکن انجام شده، یافته ها وجود تومور در سکوم را که فشاری روی ایلئوم انتهایی وارد می کرد، نشان دادند. بیمار با تشخیص انسداد ناشی از تومور کولون تحت عمل جراحی برداشتن کولون راست قرار گرفت. بررسی های بافت شناسی و ایمونوهیستوشیمی، تشخیص لیومیوم را تایید کردند. نتیجه گیری: لیومیوم های کولون می تواند با توجه به اندازه آنها با علایم مختلفی تظاهر کنند، با توجه به دشواری افتراق لیومیوم از بدخیمی های کولون به خصوص در سایز های بزرگ توصیه به عمل جراحی می شود.

لیومیوم رحم، شایعترین تومور خوش خیم رحم می باشد. تغییرات دژنراتیو رحم بسیار نادر است و معمولا در اواسط حاملگی و دوران نفاس اتفاق می افتد. از جمله عوارض فوق العاده نادر این میومها پارگی رحم می باشد که به علت دژنرسانس و یا پارگی عروق سطحی میوم ایجاد می شود. اگرچه سونوگرافی در تشخیص خصوصیات توده لگنی مفید است ولی لاپاراتومی برای تشخیص نهایی ضروری است. از سال 1966 تاکنون تنها پنج مورد پارگی میوم گزارش شده است. این مقاله به توصیف یک مورد نادر از لیومیومای دژنره همراه با پارگی و خونریزی داخل شکم در یک زن حامله می پردازد که به جهت نادر بودن مورد و اهمیت تشخیص افتراقی پارگی میوم در یک خونریزی داخل شکمی معرفی می گردد.