تاریخ سینمای صامت، از یک جهت کارنامه تلاش ها، رنج ها، پیروزی ها و شکست هایی است که برای به ثمر رسیدن آنچه که امروز تحت عنوان سینما و قواعدش می شناسیم موثر و اساسی بوده اند و از جنبه دیگر داستان روایت هایی است که به مرور زمان و با کشف ابعاد نادیده آن سال ها به مرور صیقل خورده اند و درک ما را در این حوزه وسعت داده اند. کتاب سینمای صامت، ترکیبی از دو کتاب مجزای لیام اولیری و پل شرودر رودرگیث، روایتی مختصر و فشرده از آن سال های اولیه است. کتاب اول که متعلق به لیام اولیری است به تاریخ سینمای صامت در غرب اختصاص دارد وکتاب دوم به قلم پل رودریگث به تاریخ سینمای صامت در آمریکای لاتین. در این متن سعی شده با نگاهی به حذفیات و کاستی های کتاب در نسخه فارسی، نشان داده شود چه بخش هایی از آن برای کتاب خوان امروزی، تکراری و نابسنده و چه قسمت هایی مفید و تازه و آگاهی بخش است.

زمینه و هدف رایجترین و دقیقترین شیوه برای بررسی محتوایی دیوان یک شاعر، ارزیابی سبک شناسانه است. موضوع این پژوهش تحلیل سبکی دیوان صامت اصفهانی از سه منظر سطح زبانی، سطح فکری و سطح ادبی است. در این مقاله کوشش شده ضمن تحلیل دقیق سبکی، میزان تاثر او از شاعران پیش از خود و شاعران هم عصرش با شواهد شعری تبیین شود. روش مطالعه پژوهش پیش رو، مطالعه ای است نظری که به شیوه توصیفی-تحلیلی انجام شده است. محدوده و جامعه موردمطالعه، دیوان صامت اصفهانی به تصحیح احمد بهشتی شیرازی است که توسط نشر روزنه منتشر شده است. یافته ها با عنایت به اثرپذیری اکثر شاعران قرن نهم و قرون بعد از آن از شعر جهان شمول حافظ، صامت در شعرش هم از حیث الفاظ و هم از حیث تعابیر و تصاویر از شعر خواجه شیراز متاثر شده است. سوای آن نشانه های بارزی از تاثر او از شعر صایب، بیدل، کلیم کاشانی، عرفی شیرازی، اسیر شهرستانی و وحشی بافقی وجود دارد. غزل او از جهات متعدد قابل تدقیق و بررسی است. ویژگیهای بارز سبک هندی در شعر این شاعر هم مشهود است. تشبیه حسی شاخصه اصلی تصاویر بلاغی اوست. نتیجه گیری تاثیرپذیری صامت از غزل شیوای حافظ و وجود گفتمان حافظی در آن به پیروی از سنت رایج در شعر شاعران قرن نهم و قرون پس از آن است که شاعران تقلید و تشبه به شعر حافظ را نشانه تشخص شعرشان میپنداشته اند. اما اثرپذیری از شاعران برجسته معاصرش محتملا بدلیل مطالعه آثار آنان و یافتن تناسبات مشترک لفظی و محتوایی در شعر خود با شعر آن شاعران بویژه در قالب غزل است. غزل این شاعر بلحاظ تنوع موضوعی حایز اهمیت است و تصاویر محسوس آن در راستای همه فهم ساختن آن و تاثیرگذاری بر مخاطب است.

زبان مانند هر پدیده ای همواره در تغییر و تحول است. تغییرات در زبان از کوچکترین واحد زبان تا بزرگترین آن امری طبیعی است. عوامل گوناگونی در این تغییرات دخالت دارند که تبیین آنها از بحث مقاله خارج است. در ساختار و صورت کلمات از حیث کاهش صامت و مصوتها تغییراتی به وجود می آید که در اصطلاح "تخفیف" نام نهاده شده است. این بخش از زبان کمتر مورد توجه و بررسی اهل فن قرار گرفته است. در این مقاله سعی شده است که در بخش صرفی زبان به تخفیف صامت های زبان فارسی پرداخته شود و متناسب با آن قواعدی ارایه گردد. بدیهی است که بحث از قواعد زبان پیش از آن که توصیفی و انشایی باشد تحلیلی و نیازمند شواهد است لذا در این مقاله بیشتر به ارایه مثال ها و شواهد پرداخته و از توصیف پرهیز شده است.  

این گردآوری، مرور مختصری از تحقیقات انجام شده همراه با مطالعات اوسینت و مصورسازی، درباره ی چگونگی پرواز صامت جغدها و نیز نحوه ی الگوبرداری از سازوکارهای کاهش نوفه ی جغدها در طراحی های مهندسی تدوین شده است. همچنین، با هدف بررسی اجمالی ویژگی های منحصربه فرد جسمی، فیزیکی و مشخص کردن چگونگی برخی از آنها از دارا بودن یا نبودن قابلیت صامت با سایر گونه های دیگر انجام شده است. سپس نوفه های موجود در پرواز جغدها همراه با جزئیات هندسی بال که ویژگی های غالب پرواز صامت است، بررسی می شود. در ادامه، تلاش ها برای الگوسازی مشخصات بال جغد که باعث پرواز صامت می شود، مورد بررسی و جمع بندی قرار می گیرد. همچنین، فنّاوری های کاهش نوفه که از الگوها و مشخصه های مربوط به جغد الهام گرفته شده بیان می شود. به طور کلی دامنه ی وسیعی از گمانه زنی ها و حدس ها برای پرواز صامت و مخفی کاری جغد وجود دارد؛ اما تاکنون معتبرترین و قانع کننده ترین دلایل با استدلال های موثق عبارت اند از: ساختار دندانه دار بال در لبه ی حمله، الیاف مخملی بال ها و حاشیه های لبه ی فرار. علاوه بر این، ترکیب حاشیه های لبه ی فرار و دندانه های لبه ی حمله کاهش قابل توجهی در ترازهای فشار کلی صدا در تمام زوایای حمله را ممکن می سازد و باعث پایداری نوسانات سرعت در سطح مکش و حذف صداهای بسامد پایین و بالا می شود.

در طول تاریخ زبان فارسی بسیاری از واژه ها دستخوش تحولات گوناگون شده است؛ از جملۀ این تحولات، ظاهر شدن صامت غیراشتقاقی /d/ بعد از صامت /r/ در برخی کلمات است. این پدیده براثر نزدیک بودن واجگاه این دو صامت روی داده است. این تحول از قرن چهارم به بعد در شهرهای خراسان، ماوراءالنّهر، سیستان و مرکز دیده شده است. تحول دیگری که موضوع مورد بحث این مقاله است، حذف /d/ پس از صامت /r/ است. صامت /r/ به دلیل نزدیک بودن واجگاهش به واجگاه /d/ و برای سهولت تلفظ باعث حذف /d/ شده است. این تحول نیز از قرن چهارم به بعد در شهرهای خراسان و ماوراءالنّهر و مرکز رخ داده است. هردو تحول در کلماتی با هویت های دستوری مختلف دیده می شود.

جان مایه نظریه قبض و بسط تئوریک شریعت، «صامت دانستن متن» و فاهمه محوری در امر تفسیر است و ستون اصلی تز صامت بودن متن نیز بر «مصرف کننده مطلق بودن معرفت دینی» استوار است. سروش در باب اینکه «معنای متن از کجاست؟» نگرش مخاطب محوری داشته و همچون گادامر و دریدا معتقد است معنای متن همان فهم مخاطب و مفسر یا ظهوری است که در جریان پرسش و پاسخ، برای خوانندگان و مخاطبان حاصل می شود و البته وابسته به آنهاست. این سخن مشکلات زیادی از جمله نسبی گرایی، نقض غرض در ارسال رسل و انزال کتب، نفی امکان حصول معرفت و ... را در پی خواهد داشت. این مقاله با نگاهی به مباحث هرمنوتیک، این عنصرکلیدی یعنی «صامت بودن متن دینی» که بنیان و اساس تئوری قبض و بسط است مورد تبیین و بررسی قرار داده است.

برخی از روش های بنیادین "مطالعات رسانه ای" بررسی جنبه های زیبا شناختی، نشانه شناختی و محتوا کاوی ارتباطات غیر کلامی "تصاویر سینما" به مثابه رسانه جمعی توده وار است. سینما از آغازین روزهای پدید آمدن، تنها یک وظیفه مهم ارتباطی بر عهده داشته است و آن هم برقراری ارتباط با "مخاطب". بازیگران سینمای کمدی "صامت" از همان ابتدا موفق شدند که این وظیفه ارتباطی را عملی سازند. آنان با به کارگیری موثر حرکات و رفتارهای غیر کلامی به ارزش واقعی و اصیل "سینمای صامت هالیوود و شیوه های بازیگری" آن معنا دادند و این ژانر سینمایی را توام با ابعاد تفریحی، سرگرم کننده و خنده آورش غنا بخشیدند و در بین "مخاطبان جهانی" که هر کدام دارای فرهنگ های متفاوتی بودند، شناساندند. نظریه ها و پژوهش های کلاسیک و معاصر مربوط به کمدی، نشانه شناسی و ارتباطات غیر کلامی؛ فعالیت تاریخی، هدف مند و تاثیر گذار این کمدین های مشهور را به تایید می گذارد. این مقاله با طرح مفهوم و درک نشانه شناسانه ارتباطات غیر کلامی در بین کمدین های برگزیده سینمای کلاسیک صامت هالیوود، علل و چرایی وضعیت موفقیت آمیز آنان را به آزمون و توضیح می گذارد.

موسیقی در شعر از مباحثی است که دارای اهمیت ویژه ای بوده و زبان نظم را از نثر متمایز می سازد. تاکنون در خصوص موسیقی شعر و شاخه های چهارگانه آن اعم از بیرونی، کناری، درونی و معنوی تحقیقات مفصلی صورت گرفته است. یکی از مطلب ناگفته که تاکنون در خصوص موسیقی شعر به آن پرداخته نشده است، رقص موسیقی در واژگان است. در این مقاله تلاش کرده ایم با معرفی این عامل مهم موسیقی ساز، نوع پنجمی از انواع موسیقی در شعر که سبب تلذذ و انفعال نفسانی می شود و تاکنون مغفول مانده است را مطرح کنیم و شاخه ها و عوامل مؤثر در این زیبایی که سبب التذاذ بیشتر مخاطبان از شعر می‎شود بررسی کنیم. این پژوهش بنیادی و روش کشف آن بر اساس تحلیل و استدلال های منطقی در منابع اسنادی بوده است. مهم ترین عامل موسیقایی مطرح شده در این پژوهش رقص واژگان و موسیقی در اصوات و مصوت هاست که با کشش یا کاهش آگاهانه در ارکان و هجاها و مصوت های بلند و کوتاه یا رکن سازی آواها، و کم و زیاد کردن آن‎هاو تأثیر کششی و سکوت و وقفه بین واژگان، هجاها و مصوت ها و یا صامت ها، زیبایی و قابلیت موسیقایی را دوچندان کرده و سبب می شود با کشش یک هجا یا واژه انفعال نفسانی بیشتری نصیب خواننده شود.

زبان به عنوان مهمترین نهاد اجتماعی، نظام بسیار پیچیده و گسترده ای است که از طرح ها و الگوهای خاصی پیروی می کند تا در محور زنجیری یا همنشینی، با ترکیب واج ها و خلق واحدهای زبانی بزرگتر، بتواند ایجاد ارتباط را در بین گویشوران ممکن سازد. یکی از مهمترین الگوهای حاکم بر همنشینی واج ها، حضور واج های میانجی، هنگام ترکیبِ تکواژها با یکدیگر است. نظر به این که موقع ترکیبِ تکواژها، در جایگاه های مختلف، واج های میانجی خاصی ظاهر می شود، این پرسش پیش می آید که علت حضور میانجی ها در این موضع چیست؟ چرا در جایگاه های مختلف، از واج های صامت مختلف و متفاوتی به عنوان میانجی استفاده می شود؟ و خاستگاه تنوع حضور واجی های میانجی چیست؟ جستار حاضر در پی آن است که به شیوۀ توصیفی و تحلیلی با رویکرد زبان شناختی و تاریخی این مقوله را مورد کندوکاو قرار دهد. نتایج به دست آمده، نشان می دهد که در زبان فارسی ده واج میانجی وجود دارد که برخی از آنها، میانجی مرده و نارایج محسوب می شوند، برخی از دورۀ رشد و تکوین زبان فارسی رایج و متداول بوده است و برخی نیز، ریشه در زبان محاوره دارند، و علت حضور میانجی ها را باید در قاعدۀ التقای مصوت ها و تنوع کاربرد صامت های میانجی را هم در فرایند فرسایش کناری در زمان های گذشته، و نیاز به احیایِ واج حذف شده به خاطر التقای مصوت ها جستجو کرد.

در این مقاله، خوشه های صامت پایانی در فارسی میانه و فارسی نو از حیث میزان تبعیت از محدودیت توالی رسایی با یکدیگر مقایسه شده اند. این قیاس در سطوح مختلف بسامدی، اعم از «گونه» ها، «نمونه»ها، «تکرار در پایان هجا» و «تکرار در پایان واژه»، صورت گرفته، و برای استخراجِ بخشی از این آمارها، ناگزیر بر اساس برخی جهانی های واج شناختی، انگاره ای مفروض برای هجابندی کلمات در فارسی میانه نیز به دست داده شده است. تحلیل های آمار استنباطی نشان می دهد که در هر چهار سطح بسامدی سابق الذکر، الگوی کمیِ تبعیت خوشه ها از محدودیت توالی رسایی برای فارسی میانه و فارسی نو یکسان و بدین قرار بوده است که طبقه «رعایت محدودیت توالی رسایی»، به لحاظ آماری، در صدر و پس از آن، طبقه «نقض محدودیت توالی رسایی» و در آخر، طبقه «رسایی ثابت» قرار می گیرد. در دو سطح گونه ها و نمونه ها، علاوه بر برقراری الگوی کمی فوق، می توان ادعا کرد که نسبت یا نحوه توزیع خوشه ها در سه طبقه کلی مزبور نیز در دو دوره میانه و نو از زبان فارسی یکسان بوده است.