هدف: بررسی کیفی روند بهبود زخم استخوانی را در دو داربست زنوگرفت و هیدروکسی آپاتیت/تری کلسیم فسفات.مواد و روش ها: طی یک مطالعه تجربی 5 سر خرگوش نیوزلندی با وزن تقریبی 2 کیلوگرم مورد مطالعه کیفی قرار گرفتند. حیوانات با استفاده از تزریق 60 mg/kg کتامین (Sigma-Aldrich, Germany) و 6 mg/kg زایلازین(Sigma-Aldrich, Germany)  بیهوش شدند. پس از ایجاد حفره ای به ابعاد 3´2 سانتی متر در استخوان تیبیای حیوان، داربست های مورد نظر در پای حیوان قرار گرفت. قابل ذکر است که داربست زنوگرفت در اندام تحتانی راست حیوان و در اندام تحتانی دیگر داربست تجاری به عنوان گروه کنترل قرار داده شد. در پایان ماه دوم خرگوش ها کشته شده و سپس میزان ترمیم در استخوان تیبیای خرگوش ها با استفاده از تصاویر رایولوژیک ارزیابی شد. برای تایید روند پیشرفت ترمیم بافتی، نمونه ها پس از دکلسیفیه شدن تحت رنگ آمیزی هماتوکسیلین-ائوزین قرار گرفت.یافته ها: با توجه به نتایج به دست آمده در مطالعه حاضر نقص ایجاد شده در استخوان تیبیای خرگوش توسط داربست سنتتیک HA/TCP و داربست زنوگرفت تهیه شده از استخوان اسفنجی گوسفند به خوبی ترمیم شد.نتیجه گیری: داربست زنوگرفت، ادغام استخوانی بهتری را در مقایسه با داربست تجاری نشان داد.

هدف: تهیه داربست زیستی مشتق از مثانه گوسفند با روش ترکیبی (فیزیکی وشیمیایی) و بررسی زیست سازگاری داربست مواد و روش ها: سلول زدایی مثانه گوسفند به روش فیزیکی و شیمیایی انجام شد. قطعات مثانه به مدت 24 ساعت در فریزر 4-درجه سانتی گراد قرار گرفته و هر 6 ساعت به مدت 10 دقیقه در محلول (1/0 درصد) سدیم آزید گذاشته شد. بعد از 24 ساعت به مدت 2 و 1 ساعت به ترتیب در فریزر 20-و 40-درجه سانتی گراد قرار داده شدند. سپس نمونه ها در 5 مرحله 2 دقیقه ایی توسط لوله سرد در ازت مایع قرارگرفته و توسط بافر فسفات نمکی حاوی (1/0 درصد) سدیم آزید شست وشو شدند. در سلول زدایی شیمیایی تمامی قطعات مثانه به مدت 24 ساعت در محلول سدیم دودسیل سولفات همراه با همزدن آرام گرفته، پس از شست و شوی نمونه ها با آب مقطر، به وسیله اتانول 75 درصد و پراستیک اسید 2/0 درصد استریل شدند و در نهایت به مدت 24 ساعت در محلول نمک فسفات قرار گرفتند. نتایج: مطالعات میکروسکوپی نوری و الکترونی نشان داد که سلول های بنیادی کشت شده بر روی داربست مثانه گوسفند، در روزهای 3، 5 و 7 با گذشت زمان سازگاری افزاینده داشته و در پایان روز 7 داربست مثانه بیشترین زیست سازگاری را نشان می دهد. نتیجه گیری: مثانه گوسفند سلول زدایی شده، زیست سازگاری مناسبی را دارا بوده و به عنوان داربست زیست سازگار غیرسمی بالقوه در مهندسی بافت و پزشکی بازساختی می تواند مطرح شد.

سابقه و هدف: مهندسی بافت حوزه رو به رشدی برای ترمیم و جایگزینی عملکرد معیوب بافت یا ارگان آسیب دیده می باشد و امروزه به عنوان یک درمان نوین، جایگزین روش های مرسوم پیوند مطرح گردیده و به این منظور مواد زیستی پلیمری (داربست ها) و سلول های زنده را به کار می گیرد. داربست هایی در مقیاس زیر میکرون و نانو ساخته می شود که ساختاری مشابه ماتریکس طبیعی خارج سلولی (ECM) بوده و از چسبندگی، تکثیر و تمایز سلولی حمایت می کند و در عین حال پایداری فیزیکی و شیمیایی و ساختار زیستی مناسب را برای بافت جدید فراهم می کند. در پژوهش حاضر از نانوکامپوزیت کیتوسان/لامینین به عنوان داربست برای رشد و تکثیر سلول استفاده شده است.مواد و روش ها: داربست های نانوکامپوزیت کیتوسان/لمینین برای کاشت و تکثیر سلول های فیبروبلاست رده L929 با استفاده از روش خشک کن انجمادی استفاده گردید. ویژگی های فیزیکوشیمیایی داربست توسط میکروسکوپ الکترونی به طور کامل بررسی شد. سپس میزان زیست سازگاری داربست مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: مشاهدات حاصل از میکروسکوپ الکترونی حاکی از تشکیل ریزساختارهای متخلخل سیلندری شکل و حفرات به هم پیوسته بودند.نتیجه گیری: نتایج نشان داد که استفاده از این داربست به دلیل عدم سمیت و زیست سازگاری مناسب، امکان رشد و اتصال مناسب سلول های فیبروبلاست ردهL929 را فراهم می کند.

مقدمه: آلژینات یک ماده طبیعی به دست آمده از جلبک دریایی قهوه ای است. داربست آلژینات به عنوان یک بیومتریال کاربردهای متعددی در مهندسی بافت دارد. این ماده دارای خواص مطلوبی مانند زیست سازگاری و تشکیل داربست بسیار متخلخل و تهیه کردن چارچوب مکانیکی برای سلول ها است. همچنین هیدروژل آلژینات به عنوان یک وسیله قابل تزریق برای کشت سلول یا انتقال دارو استفاده شده است. داربست آلژینات می تواند حفره های موجود در مغز و نخاع آسیب دیده را پر کند و چارچوبی برای رشد مجدد و اتصال آکسون ها فراهم کند. نتیجه گیری: داربست آلژینات شباهت ساختاری به ماتریکس خارج سلولی در بافت های مختلف را حفظ می کند. با دستکاری مناسب ساختار آلژینات، ممکن است که چندین نقش حیاتی در مهندسی بافت عصبی بازی کند.

بافت غضروف به دلیل ماهیت خود که فاقد عروق خونی و اعصاب است، با یک چالش بالینی جهت ترمیم و بازسازی غضروف آسیب دیده روبرو می باشد. آسیب به غضروف و بافت های استئوکندرال می تواند به علت استئوآرتریت، ورزش، سرطان های تهاجمی، استرس های تکراری و التهاب بافت باشد که با توجه به ظرفیت محدود آن برای بازسازی و یا ترمیم، نیاز به سیستم های مناسب جایگزین است که بتواند عملکرد طبیعی بافت را از لحاظ فیزیکی، مکانیکی، بافت شناسی و بیولوژیکی دارا باشد. یکی از مهم ترین روش های جایگزین که به عنوان راه حلی کارا در این زمینه معرفی شده است، استراتژی مهندسی بافت می باشد. هدف اصلی مهندسی بافت و پزشکی بازساختی در حوزه ارتوپدی، توسعه جایگزین های زیستی به منظور بازسازی، حفظ و یا بهبود بافت آسیب دیده و عملکرد اندام غضروفی می باشد. عناصر اصلی در استراتژی مهندسی بافت متشکل از سلول های ترمیم کننده، فاکتورهای رشد، سیتوکین ها و داربست های مناسب می باشند. مواد زیستی مورد استفاده در مهندسی بافت به عنوان داربست به دو دسته کلی طبیعی و مصنوعی تقسیم بندی می شوند. یک داربست ایده آل، باید دارای خواص زیست سازگاری و مکانیکی مطلوب همراه با زیست تخریب پذیری مناسب بوده و بتواند همراه با تعاملات موثر بین سلولی، فرآیند غضروف سازی را نیز القا نماید. در دهه های اخیر، از فناوری نانو نیز به عنوان یک ابزار قدرتمند جهت کمک به مهندسی بافت غضروفی استفاده شده است. علم نانومواد روش های جدیدی برای بهبود و تقویت مهندسی بافت ارائه کرده است. هدف از این مقاله ارائه یک مروری دقیق از بازسازی و ترمیم بافت غضروف با استفاده از استراتژی های مهندسی بافت می باشدو ارزشیابی یادگیری دانشجویان پرستاری و همچنین در زمان پذیرش مسئولیت های حرفه ای افراد در علوم پزشکی استفاده شود.

زمینه و هدف: ماتریکس بافت های سلول زدایی شده به دو دلیل به عنوان یک سیستم داربستی ایده آل در نظر گرفته می شوند، اولین دلیل شباهت ساختاری و مکانیکی با بافت های طبیعی و دومین دلیل وجود پروتئین های ماتریکس خارج سلولی است، که بعد از سلول زدایی باقی می مانند و می توانند در تمایز سلول ها نقش ایفا کنند. هدف از این مطالعه بررسی رفتار سلول های چسبنده مغز استخوان رت کشت داده شده بر روی ماتریکس سلول زدایی شده بافت پوست انسانی است.مواد و روش ها: در این پژوهش سلول زدایی بافت پوست انسانی با سه روش فیزیکی (انجماد آهسته، انجماد - ذوب سریع)، آنزیمی (تریپسین 0.25 درصد) به مدت 18 ساعت، و شیمیایی (SDS یا Sodium dodecyl sulfate یک درصد) به مدت 122 ساعت انجام گرفت. از داربست های تهیه شده، 1، 2، 3 و 4 هفته پس از کشت با تعداد 4´105 سلول، مقاطع میکروسکوپی تهیه و با رنگ آمیزی های مختلف مورد بررسی قرار گرفتند.یافته ها: مطالعه هیستولوژیک داربست ها پس از سلول زدایی نشان دهنده حذف هسته ها و اجزای سلولی و حفظ رشته های کلاژن بافت بود. مطالعه داربست ها 1، 2، 3 و 4 هفته پس از کشت، چسبندگی و تکثیر سلول ها را نشان داد. همچنین در هر چهار هفته شاهد نفوذ و مهاجرت سلول ها به درون داربست نبودیم. بررسی های آماری اختلاف معناداری را در درصد تراکم سلولی در هفته دوم در مقایسه با سایر هفته ها نشان داد (P<0.001).نتیجه گیری: نتایج حاصل نشان می دهد که ECM ((Extracellular Matrix بجا مانده از سلول زدایی بافت پوست انسانی بستر مناسبی جهت بررسی رفتار سلول های چسبنده مغز استخوان رت RABMCs (Rat Adherent Bone Marrow Cells) می باشد.

ویژگی های مکانیکی و ساختاری داربست های مهندسی بافت یکی از عوامل مهم در بازسازی و ترمیم بافت محسوب می شوند. از این رو، در پژوهش حاضر، به بررسی تاثیر میزان نانوذرات اکسید روی و مورفولوژی داربست بر خواص مکانیکی داربست های نانوکامپوزیتی پلی کاپرولاکتون/ نانوذرات اکسید روی پرداخته شد. در این پژوهش، داربست های نانوکامپوزیتی پلی کاپرولاکتون/ نانوذرات اکسید روی به روش ریخته گری حلال/ شستشوی ذرات نمک و با سه غلظت متفاوت 0، 5 و 15 درصد وزنی نانوذرات اکسید روی تهیه شدند. سپس، از روش پراش پرتو ایکس (XRD) به منظور تایید فازهای مطلوب در ترکیب داربست استفاده شد. استحکام فشاری داربست های ساخته شده نیز به عنوان شاخصی از خواص مکانیکی، ارزیابی شد. همچنین، به منظور بررسی مورفولوژی و تخلخل داربست ها و توزیع نانوذرات اکسید روی در داربست از میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) استفاده شد. نتایج به دست آمده نشان داد که با افزودن نانوذرات اکسید روی به عنوان تقویت کننده، استحکام فشاری داربست ها افزایش می یابد. از سوی دیگر، با افزایش نانوذرات اکسید روی به بیش از 5 درصد وزنی، استحکام فشاری کاهش یافت. در واقع، داربست نانوکامپوزیتی پلی کاپرولاکتون/ اکسید روی با 5 درصد وزنی اکسید روی بیشترین میزان استحکام و مدول فشاری و یکپارچگی ساختار را داشت.

زمینه و هدف: فقدان یا عدم تشکیل واژن در اثر اختلالات هورمونی و تمایز جنسی در دوران جنینی، عوارض ناشی از ضربه، آسیب های لگنی، عفونت های تخریب کننده، سرطان و اختلالات دوجنسی از جمله موارد شایعی هستند که نیاز به جراحی ترمیمی و بازسازی سیستم تناسلی زنانه را تشدید می نمایند. هدف از این مطالعه ارزیابی داربست پلی یورتان الاستومر الکتروریسی شده در ایجاد بستری مناسب برای اتصال و تکثیر سلول های اپی تلیال جهت ترمیم و مهندسی بافت واژن می باشد. مواد و روش ها: ابتدا داربست های پلی یورتان الاستومر به روش الکتروریسی ساخته شد. خواص فیزیکی و شیمیایی داربست ها مشخصه یابی شد. سپس موفولوژی، فعالیت متابولیکی، تکثیر و بیان سایتوکراتین سلول های اپی تلیال استخراج شده از بافت واژن انسان، روی داربست های پلی یورتان بترتیب با میکروسکوپ روبشی الکترونی (SEM)، آزمون MTT، رنگ آمیزی هماتوکسیلین-ایوزین (H&E) و فلورسنت مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: قطر نانوالیاف پلی یورتان و درصد تخلخل داربست بترتیب 176±, 322 نانومتر و 2±, 80 درصد بود. بعد از گذشت 120 روز از زمان تخریب، میانگین کاهش وزن داربست 3/2 درصد شد. همچنین در تصویر SEM تمامیت ساختاری الیاف حفظ شده ولی نقاط سفید کوچک روی نانوالیاف دیده شد. تصاویر میکروسکوپی SEM، آزمون MTT و رنگ آمیزی H&E چسبندگی، زنده مانی و رشد سلول های اپی تلیال روی داربست را نشان دادند. در نهایت بیان سایتوکراتین این سلول ها روی داربست نانوالیاف پلی یورتان با رنگ آمیزی فلورسنت تایید شد. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که داربست نانولیفی پلی یورتان الاستومر PC-3575A از قابلیت های منحصر به فردی برای مهندسی بافت واژن برخوردار است.

مقدمه: ماهیچه قلبی از لحاظ الکتریکی یک بافت فعال است که قادر به جابه جایی و انتقال پیام الکتریکی است و به قلب اجازه ضربان می دهد. در بافت طبیعی قلب پیام های الکتریکی از گره سینوسی-دهلیزی منشا می گیرند و به داخل ماهیچه قلبی منتقل می شوند و انقباض مکانیکی سلول های قلب را القا می کنند. بیماری های قلبی-عروقی که اصلی ترین علت مرگ ومیر در جهان شناخته می شوند غالبا با بی نظمی در ضربان قلب و انقطاع یکپارچگی الکتریکی بافت قلب همراه هستند. در این آریتمی ها، عدم هدایت جریان الکتریکی و هدایت غیرجهت دار موجب عدم جفت شدن های الکتریکی بین سلولی در سطح اتصالات بین سلولی می شود. به دلیل محدودیت های پیوند قلبی به عنوان بهترین درمان رایج برای این بیماری ها، آسیب شناسی و درمان اختلالات بافت الکترواکتیو قلب در سالیان گذشته اهمیت زیادی داشته است. در این مطالعه مروری، ضمن توضیح مختصری در مورد سیستم الکتریکی قلب و نحوه اختلال آن، آخرین مطالعات انجام شده همراه با نتایج به دست آمده و آینده پیش روی روش درمانی مهندسی بافت قلب بر پایه زیست مواد رسانا مورد بررسی قرار گرفت.: نتیجه گیری یکپارچگی الکتریکی، امری ضروری برای عملکرد طبیعی قلب سالم است. از میان روش های نوین درمان نارسایی های قلبی و بهبود یکپارچگی الکتریکی مختل شده ناشی از این نارسایی ها، مهندسی بافت با استفاده از زیست مواد رسانای جریان الکتریکی، در کنار دیگر روش ها بسیار مورد توجه قرارگرفته است. سه ماده اصلی استفاده شده برای مهندسی بافت قلب در مطالعات انجام شده عبارت از: 1-مواد بر پایه طلا، 2-مواد بر پایه کربن و 3-پلیمرهای رسانا هستند...

امروزه تحقیقات در زمینه مهندسی بافت در سطح وسیعی رو به گسترش است به طوری که مهندسی بافت توانایی بالقوه برای ساخت عضو و بافت را به صورت de novo دارد. به منظور بهتر شدن کارایی کشت سلول و بافت در مهندسی بافت، نیاز به خلق شرایط سه بعدی بدن (in vivo) در حالت خارج بدن (ex vivo) است. برای نیل به این هدف، سلول های بافت مورد نظر روی داربست ها کشت داده می شوند. داربست ها ساختارهایی مبتنی بر مواد موجود در ماتریکس خارج سلولی است که تیمارهای مختلفی روی آن ها انجام شده است. در ابتدا این مواد تنها برای انتقال دارو و هورمون به بدن به کار می رفت ولی تحقیقات بعدی نشان داد که این مواد توانایی حفظ، نگهداری و حتی انتقال سلول ها به بدن را دارد. روند پیشرفت در زمینه استفاده از داربست ها در پیوند عضو به سرعت رو به افزایش است و برای بهبود آن از مواد و ساختارهایی شبیه به بافت هدف استفاده می کنند. برای تکثیر سلول ها روی داربست ها تحقیقات همچنان ادامه دارد تا بدین وسیله کارایی کشت سه بعدی افزایش یابد. برای این منظور نیاز به شبیه سازی محیط داخل بدن است که از کشت هم زمان سلول های هدف و سلول های استرومایی استفاده شده است. در نوشته حاضر اطلاعات موجود در ارتباط با جنبه های مختلف داربست ها شامل تاریخچه، جنس و انواع آن ها، روش های ساخت داربست ها و کاربردهای آن ها در پزشکی و مهندسی بافت مرور شده است.