سیاه زخم یک باکتری مشترک بین حیوان و انسان است و عامل آن باسیلوس آنتراسیس می باشد. موارد انسانی بیماری در اثر تماس با حیوان آلوده ایجاد می شود و اغلب (95% ) به صورت فرم جلدی است که 20-10 درصد موارد درمان نشده آن منجر به مرگ می شود. شکل های نادرتر بیماری نوع گوارشی و استنشاقی است. مننژیت معمولا به دنبال یکی از سه فرم ذکر شده ایجاد می شود و کمتر از 5 درصد موارد آنتراکس را تشکیل می دهد. فرم جلدی بیماری با درمان، بهبودی کامل دارد و در صورت عدم درمان می تواند ایجاد باکتریمی و مننژیت کند. خانم 38 ساله ای از عشایر چادر نشین یک هفته پیش از مراجعه دچار ضایعه جلدی روی دست راست شده بود که زخم تدریجا نکروزه و سیاه رنگ و متورم شده بود. پس با اضافه شدن تب و لرز و Confusion به اورژانس آورده شد. در هنگام مراجعه بیمار در وضعیت کومای عمیق، درجه حرارت بدن 38.5ºC و روی دست راست ضایعه سیاه رنگی به اندازه 3×4 Cm همراه با ادم اطراف بود. CT اسکن مغز التهاب نسج مغز و خونریزی ساب آراکنوئید را نشان داد. پس از اسمیر و کشت زخم و همچنین کشت خون بیمار تحت درمان با دگزامتازون و پنی سیلین قرار گرفت. در پونکسیون نخاع (Lumber Puncture)  انجام شده، مایع CSF خونی بود. بیمار 10 ساعت پس از پذیرش با تشخیص مننگوانسفالیت آنتراکس ناشی از فرم پوستی درمان نشده فوت کرد. در آزمایش اسمیر، کشت زخم و کشت خون باسیل گرم مثبت آنتراکس مشاهده شد، این شکل بیماری بر اساس گزارشات نادر است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: باکتریمی یکی از شایع ترین بیماری های عفونی است. تشخیص سریع باکتریمی کمک بزرگی به درمان این عارضه مهم می کند و پزشک معالج را به انجام درمان هدفمند رهنمود می کند و تجویز آنتی بیوتیک های موثر بر باکتری سبب ساز را امکان پذیر می نماید. باکتریمی ناشی از انتروکوک فکالیس بیشتر در بیمارستان ها شایع است و اغلب توسط سویه های مقاوم ایجاد می شود. روش متعارف تشخیص باکتریمی بسیار وقت گیر است و روش های سریع تر باید جایگزین گردند. هدف این مطالعه ارزیابی PCR در تشخیص سریع باکتریمی مدل رات است که به باکتریمی انسانی شباهت نزدیکی دارد.مواد و روش ها: یک سویه استاندارد برای تهیه سوسپانسیون باکتریایی با جمعیت 108 cfu/ml به منظور تلقیح به تعداد ده رات برای ایجاد باکتریمی تجربی استفاده شد. از تمام رات ها در فواصل 24 و 48 و 72 ساعت پس از تلقیح، نمونه خون گرفته شد. برای تمام نمونه خون ها روش های تشخیصی متعارف و PCR انجام گردید و از 10 نمونه خون رات های تلقیح نشده به عنوان شاهد استفاده شد.یافته ها: کشت تمام نمونه خون رات ها مربوط به هر سه روز مثبت شد و به عنوان استاندارد طلایی در نظر گرفته شد. در PCR تعداد دو نمونه خون رات مربوط به روز اول، 7 نمونه روز دوم و 8 نمونه روز سوم مثبت شدند. نتیجه روش متعارف و PCR برای نمونه های شاهد همگی منفی بود. حساسیت این روش 69.8 و ویژگی آن 100 درصد بوده است.استنتاج: PCR در تشخیص باکتریمی انتروکوکی بسیار سریع تر از روش متعلرف است و چون این سرعت در نتیجه درمان تاثیر بسیار زیادی دارد، آن را می توان یک تست جایگزین در نظر گرفت ولی برای افزودن حساسیت آن بهتر است از روش های کارآمدتر استخراج DNA استفاده نمود.

مقدمه: باکتریمی به دنبال اعمال جراحی در درصد قابل توجهی از بیماران اتفاق می افتد. هدف از این مطالعه بررسی میزان بروز باکتریمی پس از اعمال جراحی گوش میانی می باشد.روش کار: 62 بیمار کاندید جراحی گوش میانی در این مطالعه وارد شدند. از هر بیمار یک نمونه خون بلافاصله قبل و یک نمونه خون بلافاصله بعد از جراحی جهت بررسی باکتریولوژیک گرفته شد. در ضمن مشخصات دموگرافیک و خصوصیات بیماری گوش میانی نیز ثبت شد.نتایج: در دو مورد کشت قبل از جراحی و در 15 مورد کشت بعد از جراحی مثبت گزارش شد که یک مورد به علت احتمال آلودگی از مطالعه حذف شد. از بین 14 مورد کشت مثبت پس از عمل جراحی، استافیلوک اپیدرمیدیس در 8 مورد و استرپتوکوک پیوژنزیس در 4 مورد مثبت گردید. ما بین کشت مثبت و سن، اوتوره و مدت وبوی آن، نوع برش جراحی، نوع عمل جراحی و پاتولوژی رویت شده حین جراحی ارتباط معنی داری وجود نداشت.نتیجه گیری: خطر بروز باکتریمی به دنبال اعمال جراحی گوش میانی خصوصا در بیماران با ریسک بالا از نظر اندوکاردیت را می بایست مد نظر قرار داد. با توجه به عوارض بالای باکتریمی در این بیماران اقدامات پروفیلاکتیک در این جراحی ها ضروری به نظر می رسد.

مقدمه: کلبسیلا یک پاتوژن شایع بیمارستانی است که باعث عفونتهای ادراری و پنومونی در افراد سالم می شود. در عین حال اغلب عفونتهای ناشی از کلبسیلا در بیمارستان و یا افراد مبتلا به نقص ایمنی و یا بیماریهای زمینه ای ایجاد می شود. هدف این مطالعه تعیین اپیدمیولوژی علایم بالینی و فرجام عفونتهای کلبسیلا پنومونی اکتسابی از جامعه و بیمارستان است.روش کار: این مطالعه توصیفی در سال 84-1383 در بخش عفونی بیمارستان امام رضا )ع( مشهد انجام شده است 34 بیمار مبتلا به باکتریمی کلبسیلاپنومونیه مورد مطالعه قرار گرفتند. مشخصات فردی، نتایج آزمایشگاهی و درمان در پرسشنامه ای جمع آوری و با استفاده از آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی پردازش شد.نتایج: باکتریمی در %58.8 موارد بیمارستانی و در %41.2 اکتسابی از جامعه بود. منشا باکتریمی ها عبارت بودند از: سپسیس بدون کانون مشخص (%44.1)، سوختگی (%26.5)، پنومونی (%11.8) اندوکاردیت (%2.9)، عفونت دستگاه ادراری (%2.9) و آبسه های کبد (%2.9). سوختگی که در 9 بیمار (%45) وجود داشت، شایعترین بیماری زمینه ای بود. نارسایی کلیه در سه مورد (%15)، دیابت در دو مورد (%10)، اعتیاد تزریقی در یک مورد (%5) از دیگر مشکلات زمینه ای بیماران بود. ثابت ترین یافته بالینی در بیماران بالغ تب بود. (%100) لکوسیتوز (%75)، ترمبوسیتوپنی (%45)، زردی (%40)، سرفه (%30)، تاکیکاردی (%30)، تاکی پنه (%25) لرز تکان دهنده (%25) خلط خونی (%15) و آنمی (11.1) دیگر یافته های بالینی در نزد بیماران بود. کاربنی سیلین و سیپروفلوکساسین فعالترین آنتی بیوتیکها بودند.نتیجه گیری: در مجموع بر اساس این مطالعه عفونتهای بیمارستانی کلبسیلاپنومونیه نسبت به انواع اکتسابی جامعه فراوان تر هستند. سپسیس بدون کانون و نیز سوختگی و عفونت نوزادان یکی از مهمترین موارد بود.

هدف. باکتریمی یک مشکل اولیه است که می تواند شرایط تهدید کننده زندگی همانند سپتی سمی، شوک و مرگ را ایجاد نماید. بر این اساس تشخیص سریع میکروارگانیسم ها در نمونه های کلینیکی جهت کنترل بیماریهای عفونی حیاتی است. در دهه اخیر روش های تشخیصی سریع نظیر روش های بیوشیمیایی، ایمنولوژیک و ملکولی توسعه یافته اند. روش PCR در مقایسه با روش های متداول یک روش سریع، ویژه و حساس است. ژن RNA ریبوزومی 16 سوودبرگ (16S rRNA gene) در تمام باکتری ها وجود داشته و دارای یک منطقه مشترک ثابت در بین تمام گونه های باکتریایی است. پرایمرهای فراگیر ناحیه ثابت موجود در توالی ژن RNA ریبوزومی 16 سوودبرگ (16S rDNA) که در تمام باکتری ها ثابت است را تکثیر می نمایند. هدف از این مطالعه بررسی ارزش تشخیصی پرایمر فراگیر ژن 16S rRNA در تشخیص باکتریمی می باشد.روش ها. در این مطالعه جهت تشخیص باکتری در خون 100 بیمار مراجعه کننده به بیمارستان الزهرا اصفهان در خلال ماه های آذر تا اسفند سال 1383 با استفاده از پرایمر فراگیر (Universal-Primer) آزمایش PCR از توالی 16S rRNA بعمل آمد.نتایج. نتایج بدست آمده نشان داد که روش PCR نسبت به روش کشت دارای حساسیت %83 و ویژگی %94 است.نتیجه گیری. بر این اساس شروع درمان بیماران میتواند توسط تکثیر توالی 16S rDNA توسط پرایمر فراگیر مورد تایید قرار گیرد. این مطالعه نشان داد که تشخیص ملکولی باکتریمی یک روش سریع و کاربردی بوده و می تواند در بیمارستان های ایران بکار رود.

زمینه و اهداف: باکتریمی در کودکان علیرغم شیوع پائین نیاز به تشخیص و درمان به موقع دارد. مقیاس مشاهده ای (YOS) Yale یکی از معیارهای مورد استفاده برای شناسایی موارد دچار باکتریمی می باشد که در مورد کارآیی آن نتایج ضد و نقیضی وجود دارد. مطالعه حاضر به بررسی ارزش تشخیصی YOS در تعیین باکتریمی در کودکان 3 - 36 ماه مبتلا به تب بدون علامت لوکالیزه می پردازد.مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی 112 کودک تب دار 3 تا 36 ماهه با میانگین سنی 16.65±9.92 ماه مراجعه کننده به اورژانس مورد بررسی قرار گرفتند. دمای بدن قبل از دریافت دارو در کودکان ثبت گردید و کشت خون در تمامی کودکان قبل از شروع درمان آنتی بیوتیک صورت گرفت. امتیاز YOS و نتایج کشت در تمامی کودکان ثبت گردید. نمودار ROC برای YOS ترسیم شده و حساسیت، اختصاصیت، ارزش اخباری مثبت (PPV) و منفی (NPV) و (LR) likelihood ratio برای آن در تشخیص باکتریمی محاسبه گردید.نتایج: باکتریمی در %14.3 وجود داشت. گروه باکتریمی میانگین دمای بدن (39.34±0.35 در برابر 39.04±0.36، p<0.001) و امتیاز YOS (20.87±4.31 در برابر 12.70±4.36، p<0.001) بالاتر داشتند. حساسیت، اختصاصیت، PPV، NPV،+LR  و -LR برای امتیاز YOS بالای 15 به ترتیب برابر 81%، 71%، 32%، 96%، 2.79 و 0.26 بود. حساسیت و اختصاصیت برای تب > 39.25 در شناسایی باکتریمی به ترتیب برابر 56% و 72% بود.نتیجه گیری: مقیاس YOS بسیار راحت و قابل استفاده بوده و حساسیت نسبتا مناسبی در شناسایی موارد باکتریمی دارد، با این حال به علت اختصاصیت پائین نمی توان بطور کامل به این روش اتکا نمود.

سابقه و هدف: زردی یکی از شایعترین مشکلات نوزادی است که در صورت عدم توجه کافی، عوارض جبران ناپذیری به همراه خواهد داشت. %60 نوزادان ترم و %80 نوزادان نارس در هفته اول عمر دچار زردی می شوند که اغلب موارد، ناشی از هیپربیلیروبینمی غیر کونژوگه و فیزیولوژیک می باشد؛ اما می تواند ناشی از حالات پاتولوژیکی همچون سپسیس نیز باشد. با توجه به فراوانی زیاد نوزادان با علامت زردی و شک به وجود باکتریمی و سپسیس در آنان و به منظور تعیین فراوانی باکتریمی و نوع میکروارگانیزم مسوول آن، این تحقیق در مراجعین به بیمارستان شهدای تجریش انجام شد. مواد و روش ها: این پژوهش، از طریق مطالعه داده های موجود انجام شد. پرونده کلیه نوزادانی که با علامت زردی در بیمارستان بستری شده اند، مورد بررسی قرار گرفت. نوزادان با سن کمتر از 28 روز و وزن هنگام تولد 2500 گرم یا بیشتر، که تنها علامت زردی داشته ا ند، وارد مطالعه شده و نوزادان با علایم سپسیس و زردی نوع مستقیم از مطالعه حذف شدند. کشت خون مثبت به عنوان سپسیس تلقی شده است. یافته ها: در فاصله زمانی سال های 1381 الی 1382، پرونده 394 نوزاد با علامت زردی، در بیمارستان ثبت شده بود که تعداد 201 نفر از نوزادان، دارای شرایط ورود به مطالعه بودند. برای 153 نوزاد، کشت خون انجام شده که در 21 مورد (%13.7)، وجود باکتریمی تایید شده بود. در نمونه گیری مجدد از کشت خون، 5 مورد کشت مثبت وجود داشته که 2 مورد آنها در هر دو کشت یک باکتری کشت شده و در 3 مورد بعدی، باکتری ها متفاوت بوده است. در بررسی از لحاظ سپسیس، در %2.8 موارد،ESR  بالاتر از 15، در %0.6 موارد،CRP  معادل +3، در %1.2 موارد،CRP  معادل +2، و در %3.6 موارد،CRP  معادل +1 یافت شد و در %94.6 موارد، نتیجه تست CRP منفی بوده است. میزان بیلیروبین در بدو پذیرش در بیمارستان، در %14.9 کمتر از 15mg/dL و در %54.7 بین 15 و 20 و در %30.4 بیش از 20 میلی گرم بر دسی لیتر بوده و در هنگام ترخیص، همگی بیلیروبین کمتر از 10mg/dL داشته اند. %97.4 نوزادان، زردی در هفته اول عمر داشته اند. علت زردی در %18.9 موارد، ناسازگاری ABO و در %84 موارد ناسازگاریRh  و در %4 کمبود G6PD و در %68.7 علت زردی نامشخص بوده است. کشت ادرار با کیسه ادرار در %17 مثبت بوده، ولی در نمونه گیری سوپراپوبیک نمونه مثبت وجود نداشته است. نتیجه گیری: به نظر می رسد باکتریمی و سپسیس بدون هیچگونه علایم بالینی (غیر از زردی غیر مستقیم) در نوزادان بعید است که رخ بدهد و بررسی از لحاظ سپسیس، غیر از خونگیری بی مورد، تحمیل هزینه های اضافی و گاه اشتباهات تشخیصی، فواید قابل توجهی به دنبال نخواهد داشت. با این حال و با توجه به اهمیت موضوع، انجام بررسی های بیشتر در قالب مطالعات تکمیلی جهت رسیدن به نتایج قطعی تر پیشنهاد می شود.

زمینه و هدف: عفونت های بیمارستانی یکی از علل مهم ناتوانی و مرگ و میر در بخش مراقبت های ویژه نوزادی است. در مطالعه حاضر هدف اولیه تحلیل وضعیت اپیدمیولوژیک باکتریمی بیمارستانی در بخش مراقبت های ویژه نوزادی بیمارستان امام خمینی اهواز در یک دوره پنج ساله می باشد.روش بررسی: این یک مطالعه توصیفی مقطعی گذشته نگر بوده که به مدت 5 سال بر روی پرونده 1604 نوزاد بستری در NICU بیمارستان امام خمینی اهواز انجام شده است. در این مطالعه پرونده بیمارانی مورد بررسی قرار گرفت که هنگام بستری کشت خون منفی داشته ولی پس از 48 ساعت یا بیشتر از بستری شدن، کشت خون مثبت داشته و علایم بالینی Sepsis را نشان دادند.یافته ها: از 1604 نوزاد بستری شده، 163 نوزاد کشت خون مثبت داشته و 71 نوزاد، مبتلا به عفونت بیمارستانی بودند. شیوع کلی باکتریمی بیمارستانی 4.42 درصد بود. 67.6 درصد بیماران مذکر بودند. میانگین وزن و سن حاملگی به ترتیب 1797 گرم و 33 هفته بود. شایع ترین پاتوژن ها کلبسیلا (50.7 درصد)، E.coli (14.1 درصد)، پسودوموناس آئروژینوزا (12.7 درصد) و استاف کواگولاز منفی (2.8 درصد) بودند. میزان مرگ و میر 50.7 درصد بود.نتیجه گیری: این مطالعه ثابت کرد که نوع باکتری های ایجادکننده باکتریمی بیمارستانی در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان امام خمینی نسبت به کشورهای توسعه یافته متفاوت می باشد. همچنین تاکیدی است بر نیاز به بازنگری انتخاب داروهای تجربی.

1خلاصه هدف. هدف از این مطالعه، مرور مطالعاتی است که به بررسی عوامل موثر در پیشگیری و کاهش میزان عفونت کاتترهای عروقی و باکتریمی ناشی از آن پرداخته ­اند. زمینه. عفونت کاتترهای عروقی به عفونت­ هایی اطلاق می­شود که ناشی از کاتترهای وریدی محیطی، کاتترهای وریدی مرکزی، کاتترهای مرکزی که از محیط تعبیه می­شوند (PICC)، کاتترهای شریانی و کاتترهای دائمی مانند پورت هستند. یکی از شایع­ترین عوارض کاتترهای عروقی، عفونت کاتتر است. مطالعات زیادی نشان داده­ اند که با به ­کاربردن توصیه ­هایی که برای پیشگیری از عفونت­ های ناشی از کاتترهای عروقی شده است، می­توان از ایجاد این عفونت ­ها پیشگیری کرد. روش کار. در این مطالعه مروری، مقالات منتشرشده طی سال­های 2010 تا   2022 که به بررسی عفونت ­های ناشی از کاتترهای عروقی و عوامل موثر در پیشگیری از آن پرداخته بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند. جستجوی مقالات از طریق پایگاه­های PubMed، Magiran، SID، Scopus، Medline، IranDoc، و Cochrane با جستجوی کلیدواژه ­های پیشگیری، باکتریمی، عفونت کاتترهای عروقی و معادل­ انگلیسی آنها انجام شد. مقالات تحقیقی اولیه و مرور سیستماتیک فارسی و انگلیسی که به موضوع عفونت ­های کاتترهای عروقی و عوامل موثر در پیشگیری از آنها پرداخته بودند، در بازه زمانی سال­های 2010 تا 2022 در پایگاه ­های معتبر علمی منتشر شده بودند، و دسترسی به متن کامل آنها مقدور بود برای بررسی انتخاب شدند. در مجموع،  324 مقاله در جستجوی اولیه یافت شد که با بررسی عنوان و چکیده، 32 عنوان مقاله انتخاب شد و پس از مطالعه متن مقالات، تعداد 10 مقاله که موضوع آنها مطابق با هدف پژوهشی این مطالعه بود، انتخاب و مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ­ها. مطالعات مختلف نشان داد که روش صحیح جاگذاری و مراقبت کاتتر، استفاده از حداکثر وسایل حفاظت فردی در زمان جاگذاری کاتتر، فیکس کردن هاب با بخیه، شست­ وشوی دست قبل از دست­کاری کاتتر، تمیز کردن پوست با کلرهگزیدین، در صورت امکان اجتناب از کاتتر فمورال، بررسی روزانه از نظر نیاز به کاتتر و برداشتن کاتترهای غیرضروری، ارزیابی دوره­ای پرستاران و پرسنل درباره آگاهی و پایبندی آنها به گایدلاین­ها، و اختصاص دادن پرسنل آموزش ­دیده برای تعبیه و مراقبت و نگهداری کاتترهای عروقی از راهکارهای مهم جهت کاهش عفونت کاتترهای عروقی و باکتریمی ناشی از آن هستند. نتیجه­ گیری.آموزش پرستاران و پرسنل درباره رعایت اصول پیشگیری از عفونت کاتترهای عروقی و ارزیابی دوره­ای پرستاران و پرسنل درباره آگاهی و پایبندی آنها به گایدلاین ­ها، اختصاص دادن پرسنل آموزش­دیده برای تعبیه و مراقبت و نگهداری کاتترهای عروقی از راهکارهای مهم جهت کاهش عفونت کاتترهای عروقی و باکتریمی ناشی از آن هستند.