To investigate the response of corn to combined application of chemical FERTILIZERS with rhizobacteria plant growth promoting, an experiment was conducted in 2017 at Research farm of Agricultural and Natural Resources Campus of Tehran University, Karaj, Iran, in a randomized complete block design with four replications. Four nutritional treatments including T1 (Control treatment without applying fertilizer), T2 (Just PGPRs), T3 (Use chemical FERTILIZERS based on soil test) and T4 (T3 + PGPRs) were considered. According to the results, the highest total dry weight (3.9 kg/m2), crop growth rate (79.8 g.m-2.day-1), net assimilation rate (15.3 g.m-2.day-1) and grain yield (18.2 ton.ha-1) were observed in T4 treatment and T2 treatment produced the highest  leaf area index (5.3), leaf area duration (205.2) and specific leaf weight (78.5 g.m-2) . Also, the lowest value of all traits was observed in in T1 (control) treatment. The results showed that the presence of rhizobacteria plant growth promotioninduction in the corn nutrition program increased the growth and growth indices of the plant. Combined application of chemical FERTILIZERS with rhizobacteria plant growth promoting resulted in the highest growth and final grain yield of corn.

پژوهش توصیفی همبستگی حاضر با هدف تحلیل تمایل کشاورزان نسبت به جایگزینی کودهای آلی به جای کودهای شیمیایی انجام شد. جامعه آماری تحقیق کشاورزان شهرستان کرمانشاه بودند (N=24391) که تعداد 350 نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی نظام دار به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساز بوده که ضریب کرونباخ آلفا برای تعیین پایایی آن 0.76 محاسبه شد. روایی محتوایی پرسشنامه هم از طریق پانل متخصصان مورد تایید قرار گرفت. نتایج نشان داد که تمایل به استفاده از کودهای آلی در بین کشاورزان متوسط است. تحلیل رگرسیون مشخص ساخت که متغیرهای نگرش نسبت به کودهای آلی، تعلق یارانه، آموزش های دریافت شده و اطلاعات شخصی، دسترسی به کودهای آلی و توصیه مروجان 47 درصد از تغییرات تمایل کشاورزان نسبت به استفاده از کودهای آلی را تبیین می کند.

To investigate the effects of water deficit stress and bio and non-bio FERTILIZERS on Thymus Vulgaris, a split plot experiment was conducted based on randomized complete block design with three replications in 2017 in Asgarya agricultural field in Yazd. The treatments included water tension: W1=7 (Control), W2=12 and W3=17 days irrigation intervals as the main factor and bio and non - bio FERTILIZERS at five levels including B1= control (without fertilizer), B2= endo mycorrhiza (Glomus), B3= Azospirillum bacteria, B4= Pseudomonas bacteria and B5= chemical fertilizer (NPK) a sub – factors. Results showed that the highest flowering branches yield, a, b, and total chlorophylls and nitrogen and phosphorus elements were observed in 17 days of irrigation (W3). 12 days of irrigation treatment (W2) showed the highest potassium element rate. The highest a, b and chlorophylls and nitrogen were observed in Azospirillum treatment (B3). The highest total chlorophyll, phosphorus element, carotenoids and flavonoids were observed in Pseudomonas treatment (B4); the highest potassium element rate were obtained in mycorrhiza treatment (B2); the highest flowering branches yield were observed in NPK treatment (B5) and control (B1) treatment resulted in the highest anthocyanin

مصرف کودهای آلی در نظام کشاورزی پایدار، موجب پایداری عملکرد به ویژه در تولید گیاهان دارویی می گردد. از طرفی توجه به گیاهان دارویی فراموش شده مانند زولنگ (.Eryngium caucasicum Trautv) که برگ آن حاوی اسانس می باشد، بدلیل پتانسیل های غنی ناشناخته بسیار حائز اهمیت است. به منظور بررسی اثر کودهای آلی و شیمیایی بر روی گیاه زولنگ آزمایشی به صورت بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در سال 1391-1390 در شهرستان ساری انجام شد. تیمارها شامل ورمی کمپوست، کمپوست، کود شیمیایی NPK، کمپوست + ورمی کمپوست، کود شیمیایی+ کمپوست، کود شیمیایی + ورمی کمپوست، مخلوط کود شیمیایی+ کمپوست + ورمی کمپوست، شاهد (بدون مصرف کود آلی یا شیمیایی)، به میزان 150 کیلوگرم در هکتار کود شیمیایی NPK، 10 تن در هکتار ورمی  کمپوست و 15 تن در هکتار کمپوست بودند. عملکرد وزن تر، وزن خشک، شاخص سطح برگ، میانگین تعداد برگ، درصد اسانس، عملکرد اسانس و همچنین متابولیت های ثانویه عمده گیاه مورد بررسی قرار گرفت. نتایج به دست آمده از تجزیه واریانس حاکی از آن بود که در اکثر صفات مورد بررسی بجز درصد اسانس، اختلاف معنیداری بین تیمارهای اعمال شده و تیمار شاهد وجود داشت (5%=p). بیشترین درصد ماده لیمونین در تیمار کمپوست، 5- متیل- پایریمندون و بتا-سزکیفولاندرین در تیمار تلفیقی کمپوست + ورمی کمپوست بدست آمد. همچنین بیشترین عملکرد وزن تر، شاخص سطح برگ و درصد ماده 4- (5، 1- دایمتیلکس- 4-انیل) سیکولکس- 2-انون از تیمار 10 تن در هکتار ورمی کمپوست حاصل شد.

اثر محلول پاشی کود پتاسیم (در 2 سطح محلول پاشی و عدم محلول پاشی) از منبع سولفات پتاسیم و سرک پتاسیم (در 2 سطح سرک و بدون سرک) از منبع کلرور پتاسیم بر صفات تعداد دانه در طبق، تعداد شاخه جانبی، عملکرد دانه، محتوای روغن دانه، عملکرد روغن، نسبت مغز به پوسته، ارتفاع بوته و وزن خشک اندام هوایی در سه ژنوتیپ گلرنگ شامل KW.2، پدیده و گلدشت با اجرای آزمایشی در مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان سمنان (شاهرود) به صورت فاکتوریل در قالب بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار طی سال زراعی 1392 ارزیابی گردید. نتایج نشان داد که بیشترین میانگین تعداد دانه در طبق (28.70)، تعداد شاخه جانبی (17.83) و نسبت مغز به پوسته (1.47) در ژنوتیپ KW.2 حاصل شده است. بالاترین میزان عملکرد دانه (2627.7 کیلوگرم در هکتار) و عملکرد روغن (1350.5 کیلوگرم در هکتار) در تیمار محلول پاشی با سولفات پتاسیم به ترتیب در ژنوتیپ های پدیده و KW.2 به دست آمد. اثر متقابل ژنوتیپ و محلول پاشی بر عملکرد دانه و روغن معنی دار بود. در نتیجه مشخص گردید که محلول پاشی با سولفات پتاسیم اثرات بهتری بر عملکرد دانه و روغن در ژنوتیپ های گلرنگ نسبت به سرک کلرور پتاسیم دارد.

آلودگی خاک ها به کادمیم می تواند سبب کاهش تولیدات گیاهی و افزایش خطر استفاده از محصولات گیاهی آلوده به این فلز توسط انسان و حیوانات شود. در سال 1393 آزمایشی گلخانه ای بمنظور بررسی اثر برهمکنش کادمیم با بقایای گندم یا یونجه بر وزن خشک ذرت، غلظت، و جذب کل عناصر کم مصرف به وسیله ذرت انجام شد. نتایج نشان داد که افزایش سطوح کادمیم کاربردی، سبب کاهش معنی دار جذب کل منگنز اندام هوایی ذرت در خاک تیمار شده با بقایای یونجه شد اما بر وزن خشک ذرت، غلظت، و جذب سایر عناصرغذایی اثر معنی داری نداشت. افزایش سطوح بقایای گندم، غلظت روی اندام هوایی ذرت را افزایش داد اما سبب کاهش وزن خشک، غلظت مس، و جذب کل آهن، منگنز، و مس اندام هوایی ذرت شد. افزایش سطوح بقایای یونجه سبب کاهش غلظت و جذب کل منگنز اندام هوایی ذرت شد. بطورکلی کاربرد بقایای یونجه وزن خشک ذرت و جذب کل مس، را کمتر از بقایای گندم کاهش داد اما غلظت منگنز و روی اندام هوایی ذرت در تیمارهای حاوی بقایای گندم بیشتر بود. کاربرد هر دو نوع بقایای گندم و یونجه سبب کاهش اثر سوء کادمیم بر جذب کل آهن اندام هوایی ذرت شد.

سه روش تعیین پتاسیم در کودها با استفاده از 26 نمونه کود مورد مقایسه قرار گرفتند. کودها طوری انتخاب گردیدند که شاخص مناسبی از کودهای مورد استفاده در بخش کشاورزی کشور باشند. کودها بر اساس ویژگی های فیزیکی و شیمیایی به سه دسته تقسیم شدند. مقدار پتاسیم اکساید در کودها به سه روش وزن سنجی تترافنیل بران، حجم سنجی تترافنیل بران و فلیم فتومتری تعیین گردید. همچنین میزان بازیافت پتاسیم در سه روش با استفاده از مواد با درجه خلوص آزمایشگاهی تعیین گردید. نتایج نشان داد میزان بازیافت در هر سه روش رضایت بخش می باشد. تفاوت معنی داری در سطح پنج درصد بین مقدار میانگین پتاسیم اکساید تعیین شده در روش وزن سنجی (24/22 درصد) با روش حجم سنجی(19/22 درصد) و فلیم فتومتری(47/22 درصد) وجود نداشت، ولی تفاوت معنی داری بین میانگین پتاسیم اکساید تعیین شده با روش حجم سنجی و فلیم فتومتری وجود داشت. با وجود تفاوت کم مقدار پتاسیم اندازه گیری شده با روش فلیم فتومتری و روش حجم سنجی، در 15 کود از 26 کود مورد مطالعه این تفاوت معنی دار بود که می تواند بدلیل عدم حذف تداخل کننده ها و عدم استفاده از استاندارد داخلی در روش فلیم فتومتری مورد استفاده در این مطالعه باشد. همچنین نتایج نشان داد که تفاوت معنی داری بین دو روش عصاره گیری (روش جوشاندن و روش تکان دادن) وجود ندارد. بدین ترتیب بر اساس نتایج این پژوهش در مجموع روش فلیم فتومتری که هم دقت قابل قبولی دارد و هم با توجه به شرایط کار در آزمایشگاه های تجزیه خاک، گیاه و کود کشور قابل انجام می باشد، می تواند به عنوان روشی مناسب در کنار دو روش وزن سنجی و حجم سنجی تترافنیل بران که روش های شناخته شده و مورد استفاده در سطوح بین المللی هستند، معرفی گردد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.