مقدمه: امروزه در اکثر جوامع سالمندی به عنوان یک مساله مهم مطرح است و با افزایش طول عمر انسانها و بروز بیش از پیش بیماریهای مزمن، هزینه های درمان و مدت اقامت سالمندان در بیمارستانها مورد توجه می باشد. هدف از پژوهش حاضر بررسی مقایسه ای هزینه ها، و مدت اقامت بیماران سالمند و میانسال بستری در بیمارستان میلاد تهران سال 1391 می باشد.روش کار: این مطالعه از نوع توصیفی- مقطعی بوده و به روش مقطعی انجام گرفته، جامعه پژوهش شامل 36327 نفر سالمند و میانسال بوده که به صورت تصادفی پرونده 400 نفر از آنان بر اساس یک نودم کل جامعه پژوهش (شماره پرونده های 1، 181، 91 و....) انتخاب و موارد مورد نظر طبق چک لیست از پرونده بیماران استخراج شد آیتم های چگ لیست شامل موارد دموگرافیک و دیگر موارد شامل نوع پذیرش (اورژانسی، الکتیو) تشخیص اولیه، تعداد روزهای بستری، هزینه کل بستری، نوع بیمه، عمل جراحی در صورت انجام، تعداد مشاوره های پزشکی، عوارض بستری (تب، عوارض نرولوژیکی و ترشح محل عمل)، انتقال بین بخشی در بیمارستان و نوع ترخیص بیمار بوده و جهت تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS16 و روش های آماری T گروه های مستقل، تست تعقیبی شفه و آزمون کای 2 استفاده گردید.یافته ها: نمونه ها شامل پرونده 231 نفر میانسال و 169 نفر سالمند بود. یافته های پژوهش نشان داد که بین هزینه های بستری سالمندان و میانسالان و نیز بین مدت اقامت ایشان در بیمارستان اختلاف معنی داری وجود دارد (P<0.05).نتیجه گیری: با توجه به نتایج مطالعه و نیز افزایش تعداد سالمندان در دهه های آتی، ضروری است سیاست گذاری های امور سلامت همسو با افزایش هزینه ها و مدت اقامت سالمندان تغییرات اساسی جهت برطرف نمودن مشکلات پیش رو تغییراتی داشته باشد.

زمینه و اهداف: بخش قابل توجهی از بیماران کووید-19 در بیمارستان بستری می شوند. تعداد کمی مطالعه عوامل مرتبط با بستری شدن این بیماران را بررسی کرده اند. این مطالعه با هدف بررسی عوامل موثر بر بستری شدن و طول مدت بستری در بیماران مبتلا به کووید-19 در بیمارستان شهدا امام حسین تهران در نیمه اول سال 1399 انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی با روش نمونه گیری در دسترس انجام شد. اطلاعات با استفاده از یک چک-لیست پژوهشگر ساخت دو قسمتی جمع آوری شد. چک لیست جهت بررسی روایی محتوا به 15 نفر متخصص در رشته های اپیدمیولوژی، پرستاری، آمار و پزشک عمومی ارسال شد. شاخص روایی محتوا (CVI) و نسبت روایی محتوا (CVR) جهت بررسی چک لیست و جهت بررسی رابطه متغیرهای مورد بررسی از آزمون های تی دو گروه مستقل، تی تست، تحلیل واریانس تک راهه، آزمون اسپیرمن و پیرسون در سطح معنی داری 05/0 استفاده شد. یافته ها: آلفای کرونباخ چک لیست مطالعه برابر با (824/0 = r) بود. مقدار کل شاخص CVI برای کل چک لیست برابر با 870/0 بود و مقدار شاخص CVR کل چک لیست نیز برابر با 733/0 بود لذا چک لیست مطالعه، روایی و پایایی لازم را داشت. در این مطالعه 291 بیمار شرکت کردند. میانگین و انحراف معیار طول مدت بستری بیماران در بیمارستان برابر با 14/4 ± 59/7 روز بود. بین وجود سابقه اختلالات کلیوی (034/0 =P-value)، وجود علامت های تنگی نفس (007/0 P-value =) و تهوع (016/0 P-value=)، اکسیژن درمانی (022/0 P-value=)، مصرف داروهای آپوتل (045/0 P-value=)، کالترا (020/0 P-value=) و هیدروکسی کلروکین (022/0 P-value=) توسط بیمار با طول کل مدت بستری در بیمارستان رابطه معنی دار وجود داشت. نتیجه گیری: علامت تنگی نفس، سن و اکسیژن درمانی مهم ترین عوامل موثر بر طول مدت بستری بیماران در بیمارستان است. بنابراین پزشکان و پرستاران باید استفاده از اکسیژن درمانی برای بیماران به ویژه بیماران مسن مبتلا به تنگی نفس را در اولویت قرار دهند تا با تسریع بهبود بیماران موجب کاهش طول مدت بستری آن ها شوند.

زمینه و هدف: بیمارانی که از صدمات سختی مثل سوختگی رنج می برند، شانس بالایی برای عفونت ناشی از کاهش مقاومت ایمنی دارند.در مطالعات مختلف محرک های غیر اختصاصی سیستم ایمنی جهت افزایش سطح پاسخ ایمنی بدن استفاده شده است. لوامیزول از جمله این محرک های ایمنی می باشد که اثرات آن در متون متعددی تایید گردیده است.مواد و روش ها: در این مطالعه تاثیر لوامیزول بر بهبودی و مدت بستری شدن بیماران سوختگی ناشی از حرارت بررسی گردیده است. در این مطالعه 61 بیمارسوختگی ناشی از حرارت به طور اتفاقی در دوگروه قرار گرفته اند.گروه درمان شامل 29 بیمار که به مقدار1 mg/kg  یک روز در میان داروی لوامیزول دریافت می کرده اند و گروه دارو شامل 32 بیمار که یک روز در میان 10 mg/kg ویتامین  Cبه عنوان پلاسبو دریافت می کرده اند. هر دو گروه درمان های معمول سوختگی منجمله پانسمان روزانه و آنتی بیوتیک بر اساس آنتی بیوگرام کشت زخم دریافت می کرده اند.یافته ها: میانگین روز ریختن اسکار در گروه درمان 19.38 روز و در گروه دارو 23.31 روز بوده است و میانگین روز بهبودی در گروه درمان 27.72 روز و در گروه دارو 32.87 روز بوده است.با استفاده از روشT.test  اختلاف میانگین ها در هر دو مورد بررسی شده است. بین گروه درمان و دارو p<0.0001 معنی دار بوده است.نتیجه گیری: لوامیزول به عنوان یک تحریک کننده ایمنی در تسریع بهبود زخم و کاهش مدت بستری شدن بیماران سوختگی موثر بوده است.

سابقه و هدف: کاهش طول مدت بستری و ارایه خدمات درمانی سرپایی بیشتر به منظور کاهش هزینه و افزایش چرخش تختهای بیمارستانی در عین حال که خطری متوجه سلامتی بیمار نشود، از اهداف جامعه نوین پزشکی می باشد. سزارین شایع ترین عمل جراحی زنان بوده و یکی از عوامل موثر در کاهش طول بستری شروع زودتر تغذیه جامد می باشد.این مطالعه به منظور تعیین اثرات رژیم غذایی زودرس بر عوارض گوارشی و سیر بهبودی بیماران در بیمارستان مهدیه در طی سالهای 78-77 انجام گرفت. مواد و روشها: مطالعه به صورت Randomized Controlled Clinical Trial بر روی 402 خانم باردار که به علل مختلف مامایی سزارین شده بودند، انجام گرفت. بیماران بطور تصادفی به دو گروه مورد، شروع تغذیه زودرس 6 ساعت پس از عمل، و گروه شاهد شروع تغذیه دیررس 24 ساعت پس از عمل تقسیم شدند. سن حاملگی، پاریتی، وزن، طول مدت عمل جراحی، علت سزارین، نوع بیهوشی، مدت زمان بستری،زمان دفع گاز و مدفوع وتب در دو گروه ثبت شد و بیماران دو گروه از نظر بروز درد کرامپی،نفخ، تهوع، استفراغ و اتساع بالینی شکم مورد بررسی قرارگرفتند. در صورت بروز 1 تا 2 علامت از علایم فوق عارضه به عنوان خفیف و 3 تا 4 علامت، متوسط و تمام 5 علامت به عنوان عارضه شدید طبقه بندی شدند افراد دو گروه از نظر شاخصهای فوق مقایسه شده و یافته ها با آزمونهای T-test و  X2مورد بررسی قرار گرفتند. 208 بیمار در گروه مورد و 194بیمار در گروه شاهد قرار گرفتند. بیماران دو گروه از نظر سن حاملگی، پاریتی، وزن، طول مدت عمل، علت سزارین و نوع بیهوشی تفاوتی نشان ندادند. یافته ها: مدت زمان بستری در گروه مورد 56.1±13.9) ساعت) به طور قابل توجه ای کمتر از گروه شاهد 68.9±19.9) ساعت) بود. (P<0.0001) زمان دفع گاز در گروه مورد 1.8±0.5 روز و گروه شاهد 2.05±0.5 روز که اختلاف 10% را نشان می دهد (P<0.001). میزان بروز عارضه خفیف (21%) و متوسط (4-3%) در دو گروه مشابه بود و هیچ یک ار افراد دو گروه عارضه شدید نشان ندادند. میزان بروز تب بعد از عمل در گروه مورد (23 نفر، 11%) به طور قابل تجه ای کمتر از گروه شاهد (43 نفر، 22%) بود (P<0.005).نتیجه گیری و توصیه ها: به طور کلی شروع تغذیه زودرس پس از سزارین نه تنها موجب افزایش بروز عوارض گوارشی نشده بلکه در کاهش مدت بستری، هزینه بیمارستانی و همچنین کاهش بروز تب پس از عمل مفید می باشد و توصیه می شود که به صورت روتین در مراقبتهای پس از سزارین به کار رود.

مقدمه: پیشرفت علوم پزشکی و در نتیجه افزایش امکان پیوند کلیه موفق، حتی در بیمارانی که بیماری های پیچیده، تعداد اعمال پیوند کلیه رشد زیادی داشته و این افزایش تعداد، نیازهای جدیدی را به وجود آورده که یکی از مهمترین آنها مساله هزینه و مدیریت منابع مالی است. هدف این مطالعه، بررسی عوامل موثر بر طول مدت بستری بیمار در بیمارستان است؛ که یکی از مهمترین عوامل تعیین کننده هزینه پیوند در بیماران پیوند شده؛ می باشد.روش کار: این مطالعه توصیفی در سال های 1381-1379 در گیرندگان کلیه بستری در بخش کلیه در بیمارستان امام رضا (ع) مشهد انجام شده است. عوامل بررسی شده عبارتند از جنس، سن، علت نارسایی کلیه، وزن، قد، گروه خونی، مدت زمان دیالیز، شاخص های ایمونولوژیک، سابقه پیوند، داروی مصرفی برای سرکوب سیستم ایمنی، عوارض پس از جراحی و وجود یا عدم وجود بستری مجدد در مورد گیرنده کلیه و همچنین اطلاعات مربوط به جنس، سن، نسبت دهنده کلیه و گیرنده، گروه خونی و نوع اهداکنندگان، جسد یا زنده، نسبت فامیلی دهنده و گیرنده در پرسشنامه ثبت شد. اطلاعات جمع آوری شده سپس با استفاده از آمار توصیفی و آزمون تی پردازش گردید.نتایج: نتایج حاصل از تجزیه و تحلیل آماری نشان داد که از میان تمام عوامل مورد بررسی، تنها دو متغیر یعنی طول مدت دیالیز پیش از پیوند و نسبت دهنده و گیرنده کلیه، با طول مدت بستری ارتباط معنی داری داشت (P=0.05).نتیجه گیری: براساس نتایج بدست آمده از این تحقیق که همانندی ژنتیک و طول زمانی دیالیز را در جهت کاهش طول مدت زمان بستری بیماران پیوندی و در نتیجه کاهش هزینه های پیوند بسیار موثر نشان داد؛ اقدام به افزایش پیوند از اقوام نزدیک و همچنین تلاش در جهت انجام سریع تر پیوند در بیماران در نوبت پیوند توصیه می گردد.

مقدمه: مسمومیت ها یکی از اورژانس های پزشکی می باشند و در بین علل شایع مرگ در جهان، از علل مهم و رو به افزایش مرگ و میر محسوب می شوند. در سال های اخیر، شیوع مسمومیت با مواد مخدر و مواد روان گردان از جمله آمفتامین ها به خصوص در میان افراد جوان رو به افزایش است. پیش گیری و درمان به موقع این مسمومیت ها می تواند به میزان قابل توجهی از آمار مرگ و میر در جهان بکاهد.روش ها: این مطالعه، یک مطالعه توصیفی تحلیلی و آینده نگر بود. روش نمونه گیری به صورت سرشماری از مسمومین با مواد مخدر یا مواد روان گردان به تنهایی و یا توام بود.یافته ها: در مدت 6 ماه، از کل مسمومین مراجعه کننده به بخش مسمومین که 2325 نفر بودند، 542 نفر (23.3 درصد) مصرف کننده مواد مخدر، روان گردان و یا مصرف کننده توام این مواد بودند. به عبارت دیگر، مصرف کننده مواد مخدر (419 نفر)، روان گردان (98 نفر) و یا مصرف کننده توام این مواد (25 نفر) بودند. میانگین سنی در سه گروه مورد مطالعه با یکدیگر اختلاف معنی داری نداشت. در هر سه گروه فراوانی مردان بیشتر از زنان بود، اما فراوانی مردان در گروهی که مصرف توام مواد داشتند از دو گروه دیگر بالاتر بود. مواد مخدر بیشتر به صورت خوراکی، مواد روان گردان استنشاقی و مصرف توام مواد بیشتر به صورت ترکیبی از روش ها به کار برده شده بود. در هر سه گروه، بیشترین نحوه مصرف به صورت عمدی بود. علایم حیاتی بدو ورود بیماران در سه گروه در محدوده طبیعی بود، اما در مواد روان گردان میانگین ضربان قلب، دمای بدن، تعداد تنفس و فشار خون، مختصری بالاتر از مواد مخدر بود. توزیع فراوانی پیایند بر اساس نوع ماده مصرفی اختلاف معنی داری نداشت و در مجموع 4 نفر فوت کردند. میانگین سنی در گروهی که دچار مرگ و میر شدند از افرادی که زنده ماندند، به طور معنی داری بالاتر بود. سه گروه از لحاظ مدت و هزینه بستری، اختلاف معنی داری نداشتند.نتیجه گیری: مواد مخدر و روان گردان درصد بالایی از علل مسمومیت را به خود اختصاص دادند که در این میان مسمومیت مواد مخدر بیشتر از روان گردان ها بود. مردان جوان بیشترین مسمومین به دنبال مصرف این مواد بودند. این مساله بر ضرورت توجه بیشتر به روش های کنترل و پیش گیری از دسترسی و مصرف این مواد توسط مردان جوان، تاکید می کند.

زمینه و اهداف: سوختگی ها به عنوان یکی از آسیب ها و چالش های سلامت عمومی به شمار می روند. بستری شدن بیماران دارای سوختگی در محیط بیمارستان، ارایه ی خدمات درمانی به آن ها را تسهیل می کند، اما طولانی شدن مدت زمان بستری می تواند علاوه بر تحمیل هزینه های اقتصادی، موجب بروز عفونت-های مختلف در بیماران نیز شود. این مطالعه به بررسی عوامل موثر بر مدت بستری بیماران سوختگی در بیمارستان سینای تبریز به عنوان بیمارستان مرجع سوختگی در شمال غرب کشور پرداخته است. مواد و روش ها: در این مطالعه ی توصیفی تحلیلی، پرونده های پزشکی بیماران سوختگی که در سال 1397 در بیمارستان سینای تبریز بستری بودند، مورد مطالعه قرار گرفت. جمع آوری داده ها با استفاده از چک لیست محقق ساخته مبتنی بر هدف انجام گرفت. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار Stata 16 و آنالیز رگرسیون چندک مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: تعداد کل بیماران سوختگی بستری شده 1586 نفر بود. میانگین سنی بیماران 22/9 ± 25/5 سال بود. 62/3 درصد بیماران مذکر بودند. سوختگی ها بیشتر در فصل تابستان (30/5 درصد) و در منزل رخ داده بود (78/6 درصد). میانگین مدت زمان بستری این بیماران برابر با (8/57-7/43: 95 درصد CI) 8 روز بود. بیماران مجرد نسبت به متاهل (0/010=P) و افراد بی سواد نسبت به باسواد (0/022=P) مدت زمان بستری بالاتری داشتند. از طرفی هرچه نمره کمای گلاسکو در بدو بستری پایین تر بود، مدت زمان بستری افزایش می یافت (0/034=P). بیماران دارای سوختگی در صورت (0/037=P)، سر و گردن (0/001>P) و پشت تنه (0/031=P) مدت زمان بستری بیشتری داشتند. نتیجه گیری: نمره کمای گلاسکو، سوختگی در صورت، سر و گردن و پشت تنه علایم بالینی موثر در مدت زمان بستری بیماران سوختگی شناخته شدند. توجه به این علایم در تریاژ بیماران سوختگی و فراهم آوری خدمات باکیفیت درمانی و مراقبتی برای مدیریت این علایم، می تواند مدت زمان بستری را کاهش داده و نهایتا منجر به کاهش هزینه های اجتماعی و اقتصادی آن برای بیماران و جامعه گردد.

هدف: استفراغ وخیم بارداری یا هیپرامزیس گراویداروم بیماری وخیم و تحلیل برنده ای است که در 0.3 تا 2 درصد زنان باردار مشاهده می شود. این بیماری با استفراغ شدید و طولانی، کم آبی بدن (کاهش وزن)، کتوزیس و ضعف عضلانی مشخص می شود. اقدامات درمانی رایج، همیشه و به ویژه در موارد شدید موثر نیست. در چنین مواردی تجویز داوری پردنیزولون توصیه شده است، اما هنوز برای تجویز آن توافق نظر وجود ندارد. هدف از این بررسی، تاثیر تجویز پردنیزولون خوراکی در کنترل استفراغ وخیم بارداری و کاهش حملات تهوع و استفراغ، موارد و مدت بستری مبتلایان به این بیماری در بیمارستان های دانشگاهی اهواز بود.روش بررسی: این پژوهش از فروردین 1385 لغایت اسفند 1386 به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی روی زنان مبتلا به استفراغ وخیم بارداری که در بیمارستان های دانشگاهی شهر اهواز بستری شده بودند صورت گرفت. در ابتدا بیماران در دو گروه (پردنیزولون و پلاسبو) قرار داده شدند. هر دو گروه تحت درمان متداول (پرومتازین، متوکلوپرامید، مایع درمانی وریدی و ویتامین های تکمیلی B1، B6) قرار گرفتند و چنانچه پاسخ درمانی بدست نمی آمد وارد مطالعه می گردیدند. به گروه پردنیزولون، روزانه 20 میلی گرم پردنیزولون دو بار تا زمان فروکش کردن علایم (و سپس قطع تدریجی دارو طی چند هفته) و در گروه پلاسبو قرص مولتی ویتامین تجویز گردید. سپس یافته های هر دو گروه جمع آوری گردید و با یکدیگر مقایسه شدند.یافته ها: تعداد 54 زن باردار در قالب دو گروه (پردنیزولون: 28 نفر و پلاسبو: 26 نفر) وارد مطالعه شدند. متوسط سن در هر دوگروه هنگام بستری 4.5±22 سال بود. متوسط سن بارداری در گروه پردنیزولون 2.3±10.7 هفته و در گروه پلاسبو 1.7±8.4 هفته بود. از میان زنان، 55 نفر تک قلو و یک نفر دوقلو باردار بود. از گروه پردنیزولون، 10 نفر (35.71 درصد) و از گروه پلاسبو 15 نفر (57.68 درصد) بیش از یک هفته در بیمارستان بودند (P=0.18). در مدت اقامت در بیمارستان ازگروه پردنیزولون، تنها 4 نفر (14 درصد) ولی از گروه پلاسبو 12نفر (46 درصد) استفراغ شدید داشتند (0.01>P). از گروه پردنیزولون 12 نفر (43 درصد) و از گروه پلاسبو  19(73 درصد) نفر مجددا بستری شدند (0.05>P). در گروه پردنیزولون، پتیالیسم (خروج بزاق و کف از دهان) در 6 نفر از 12 نفر (50 درصد) و در گروه پلاسبو یک نفر از 4 نفر (25 درصد) بعد از یک هفته بهبود یافت P=0.05)).نتیجه گیری: تجویز پردنیزولون خوراکی در بهبود علایم زنان مبتلا به استفراغ وخیم بارداری موثر است. به دلیل کمی حجم نمونه در پژوهش حاضر، مطالعه در سطح وسیع تر توصیه می شود.

زمینه و هدف: از جمله مشکلات عدیده ای که نوزاد نارس بعد از تولد با آن مواجه می باشد، ضعف مهارت های حرکتی دهان و عدم توانایی تغذیه از سینه مادر است. اقدامات مداخله ای ساده مانند تحریک بویایی می تواند در تسریع دستیابی به این مهارت که یکی از چالش های فزاینده در بخش های مراقبت های ویژه نوزادان است، کمک کننده باشد. بنابراین مطالعه حاضر با هدف تعیین اثربخشی بوی شیر مادر بر زمان انتقال تغذیه نوزاد نارس به تغذیه دهانی انجام شد.مواد و روش ها: این کارآزمایی بالینی بر روی 92 نوزاد نارس با سن حاملگی کمتر از 33 هفته در بخش های مراقبت های ویژه نوزادان بیمارستان های ولی عصر (عج) و جامع زنان تهران از اردیبهشت تا شهریور سال 1392 انجام شد. نمونه گیری به روش در دسترس به طور تصادفی از نمونه های دو گروه 46 نفره کنترل و مداخله (دریافت کننده تحریک بوی شیر مادر در زمان های گاواژ) صورت گرفت. برای جمع آوری اطلاعات از چک لیستی استفاده شد که شامل اطلاعات دموگرافیک و متغیرهای اصلی مورد مطالعه (طول مدت انتقال تغذیه از گاواژ به تغذیه دهانی، وزن گیری، طول مدت بستری و طول مدت اولین تغذیه نوزاد از سینه مادر) بود. اطلاعات توسط نرم افزار SPSS نسخه 16 و با استفاده از آزمون های آماری تی مستقل و من ویتنی تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: میانگین طول دوره انتقال در گروه مداخله 11.20±3.23 و در گروه کنترل 21.65±6.04 روز بود (p<0.001) همچنین، میانگین طول مدت بستری در گروه مداخله 14.65±3.57 و در گروه کنترل 26.20±6.50 روز بود (p<0.001) در مورد گروه مداخله تغذیه از سینه مادر نیز در مدت کمتری صورت گرفت (p<0.001)نتیجه گیری: با توجه به کاهش مدت زمان انتقال از گاواژ به تغذیه دهانی در گروه مداخله، استفاده از این روش ساده و کم هزینه به مادران جهت تسریع دستیابی نوزاد به توانمندی تغذیه ای پیشنهاد می شود.

مساله مراقبت و درمان بیماران روانی یکی از مسایل و معضلات مهم بهداشتی جوامع می باشد. به منظور بررسی عوامل موثر بر طول مدت بستری بیماران روانی مطالعه ای بر روی بیماران بستری شده در مرکز روانپزشکی رازی در طی نیم سال دوم سال 79 انجام شد. این مطالعه، به روش گذشته نگر توصیفی انجام گرفته است. نتایج حاصل از این تحقیق نشان داد که بین عواملی چون سن و جنس بیماران، محل تولد، محل سکونت، وضعیت اشتغال، منبع ارجاع و نوع درمان بیماران با طول مدت بستری رابطه ای وجود نداشت. از طرفی این مطالعه نشان داد که بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا نسبت به بیماران خلقی و سایر بیماران زمان اقامت طولانی تری را در بیمارستان داشتند .(P<0.05)  همچنین بیماران با دفعات بستری قبلی، بیماران با طول مدت اختلال طولانی تر، بیماران با داشتن بیماری همراه (اعم از جسمی یا روانپزشکی)، بیماران مجرد و طلاق گرفته نسبت به بیماران متاهل و بیماران با پوشش بیمه، زمان اقامت طولانی تری را در بیمارستان داشته اند.