زمینه و هدف: پارگی پیش از موعد و پره ترم پرده ها (Preterm Premature Rupture of Membrane: PPROM) یکی از شایعترین عوارض مامایی و از مهمترین مشکلات در طب نوزادان است که مادر و جنین را در معرض خطر قرار می دهد و از عوامل مهم مرگ و میر نوزادان است و با وجود شیوع بالای آن در حاملگی، در درمان آن اختلاف نظر وجود دارد، مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثر مصرف آنتی بیوتیک در مقابل مصرف آنتی بیوتیک به همراه کورتیکواستروئید و توکولیتیک در بیماران با پارگی زودرس کیسه آب در هفته 28-34 بارداری بر برخی از پیامدهای کوتاه مدت نوزادی انجام شد.روش تحقیق: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شاهددار، 64 زن باردار با PPROM به صورت تصادفی به دو گروه درمانی مورد و شاهد تقسیم شدند. بیماران در گروه مورد، آنتی بیوتیک، توکولیتیک و کورتیکواستروئید و در گروه شاهد فقط درمان آنتی بیوتیکی دریافت نمودند. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های تی مستقل، کای اسکوئر، در سطح معنی داری P<0.05 تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: بین دو گروه از نظر توزیع جنسی (P=0.8)، وزن زمان تولّد نوزاد (P=0.67)، طول مدت بستری در بیمارستان (P=0.07)، میانگین نمره آپگار (P=0.32) و شیوع مرگ نوزادی (با وجود کمتر بودن در گروه مورد) (P=0.67) اختلاف آماری معنی داری مشاهده نشد.نتیجه گیری: از نظر میزان بروز پیامدهای نوزادی بین دو گروه اختلاف آماری معنی داری وجود نداشت اما میزان بروز پیامدها در گروه مورد کمتر از شاهد بود، در این زمینه انجام مطالعات کارآزمایی بالینی بیشتری لازم است تا نتایج استفاده از درمان همزمان آنتی بیوتیک، توکولیتیک و کورتیکواستروئید بر پیامدهای نوزادی آشکارتر گردد.

زمینه و هدف: دکسمدتومیدین به عنوان یک آگونیست آلفا- 2 با اثرسمپاتولیتیک مرکزی، یک بیهوش کننده قوی و ضددرد است که می تواند سبب پایداری وضعیت همودینامیک شود ولی با توجه به اثر بیهو ش کنندگی آن امکان تاخیر در زمان ریکاوری در تجویز انفوزیون آن ناشناخته است. هدف از مطالعه حاضر بررسی تجویز وریدی دکسمدتومیدین بر ریکاوری بیماران تحت جراحی فیوژن خلفی ستون فقرات است.مواد و روش ها: در این مطالعه بیماران 40 بیمار به صورت تصادفی در دو گروه رمی فنتانیل (R) و دکسمدتومیدین (D) قرار گرفتند. جهت پره مدیکاسیون در گروه رمی فنتانیل 2 میکروگرم بر کیلوگرم فنتانیل و 1 میکروگرم بر کیلوگرم رمی فنتانیل ودر گروه دکسمدتومیدین 2 میکروگرم بر کیلوگرم فنتانیل و 0.1 میکروگرم بر کیلوگرم دکسمدتومیدین طی 10 دقیقه قبل از القای بیهوشی تجویز شد. پس از القای بیهوشی در هر دو گروه با پروپوفول ب همیزان 2 میلی گرم بر کیلوگرم و سیس آتراکوریم ب همیزان 0.2 میلی گرم بر کیلوگرم، جهت نگهداری بیهوشی در گروه رمی فنتانیل از رمی فنتانیل ب همیزان 0.1 میکروگرم بر کیلوگرم در دقیقه و در گروه دکسمدتومیدین از دکسمدتومیدین به میزان 0.1 میکروگرم بر کیلوگرم در ساعت همراه با پروپوفول به میزان 100 میکروگرم بر کیلوگرم در دقیقه و سیس آتراکوریم استفاده شد. ریکاوری بیماران پس از بیهوشی با استفاده از معیارهای آلدرت در زمان خروج لوله تراشه و سپس هر 10 دقیقه تا 30 دقیقه و تا رسیدن به امتیاز لازم جهت ترخیص از ریکاوری بررسی شد.یافته ها: تفاوت معنی داری در متغیرهای همودینامیک و روند تغییرات نمره معیار آلدرت بین دو گروه وجود نداشت. نمره آلدرت در گروه رمی فنتانیل بلافاصله پس از ورود به ریکاوری و 10 دقیقه بعد از آن به صورت معنی داری بیش از گروه دکسمدتومیدین بود (P<0.05) تاخیر معنی داری در ریکاوری بیماران گروه D وجود نداشت. میزان مصرف داروی بیهوشی و ضد درد بعد از جراحی در گروه دکسمدتومیدین کمتر بود ولی این تفاوت معنی دار نبود.نتیجه گیری: دکسمدتومیدین در مقایسه با رمی فنتانیل سبب پایداری وضعیت همودینامیک بیماران تحت بیهوشی عمومی بدون تاخیر در زمان ریکاوری شده و می تواند به عنوان یک گزینه مناسب به جای اوپیوئیدها مطرح شود.

بالتوری سبز به دلیل پراکنش جغرافیایی وسیع، سازگاری مناسب با سامانه های کشاورزی، رفتار تغذیه ای، قدرت جستجوگری بالا و امکان پرورش و تکثیر نسبتا آسان آزمایشگاهی یکی از گونه های مهم مورد استفاده در برنامه های کنترل زیستی است. پرورش حشرات کامل بالتوری سبز با غذای مصنوعی و پرورش لاروها با تغذیه از تخم های شب پره مدیترانه ای آرد در گلخانه انجام شد. سمیت حشره کش های ایمیداکلوپرید، ایندوکساکارب و اندوسولفان روی مراحل تخم به روش غوطه ورسازی، لاروهای سن سوم به روش تماسی و شفیره به روش تیمار موضعی بررسی شد. اثرهای زیرکشندگی این حشره کش ها با تیمار لاروهای سن سوم با دز مزرعه ای هر حشره کش، به روش سم شناسی دموگرافیک در دمای 2±26 درجه سلسیوس، رطوبت نسبی 10±60 درصد و دوره نوری 16 ساعت روشنایی و هشت ساعت تاریکی انجام شد. هیچ کدام از سه حشره کش مورد آزمایش حتی در غلظت های بالاتر از دز مزرعه ای، اثر تخم کشی قابل توجهی روی تخم بالتوری سبز نداشتند. در مرحله شفیرگی، مقادیر LD50 برای اندوسولفان، ایمیداکلوپرید و ایندوکساکارب به ترتیب 144، 33 و 21 میگروم ماده تکنیکال به ازای هر حشره برآورد گردید. حشره کش ها در غلظت های توصیه شده مزرعه ای اثر کشندگی قابل توجهی روی لاروهای سن سوم بالتوری سبز نشان ندادند، بنابراین مقادیر LC50 آن ها برای این مرحله زیستی تعیین نشد. اثرهای زیرکشندگی با استفاده از تیمار با دز مزرعه ای بررسی گردید. از بین فراسنجه های مورد بررسی فقط نرخ تولیدمثل خالص بین شاهد و تیمارها اختلاف معنی داری داشت. با وجود این، اختلاف بین تیمارهای حشره کش معنی دار نبود. بیشترین و کمترین نرخ ذاتی افزایش جمعیت در شاهد (0.176) و تیمار ایندوکساکارب (0.152) به دست آمد. ترتیب سمیت این ترکیبات به روش سم شناسی حاد و دموگرافیک به صورت: ایمیداکلوپرید < اندوسولفان < ایندوکساکارب تعیین شد.

سابقه و هدف: آگاهی از آناتومی داخلی دندان و اپیکال فورامن همواره به عنوان پیش نیازی اساسی قبل از انجام درمان های کانال ریشه محسوب شده، برای موفقیت درمان اندودنتیک یک ضرورت است. هدف از این مطالعه تعیین فاصله اپیکال فورامن از اپکس آناتومیک و تنگه اپیکال، بررسی انحراف فورامن اپیکال از اپکس اناتومیک و تعیین شایع ترین انواع کانال در دندان های پره مولر فک بالا توسط استریومیکروسکوپ بود.مواد و روشها: در بررسی تجربی آزمایشگاهی حاضر 100 عدد دندان پره مولر اول و دوم ماگزیلا کشیده شده از بیماران مراجعه کننده به مراکز درمانی شهر تهران انتخاب شده، پس از ضدعفونی ریشه ها و تهیه حفره دسترسی، جهت انحراف فورامن اپیکال و فاصله آن از اپکس آناتومیک به کمک فایل شماره 10 و توسط مشاهده با استریومیکروسکوپ تعیین گردید. سپس به منظور اندازه گیری فاصله فورامن اپیکال تا تنگه اپیکال و بررسی نوع کانال دندان ها، تزریق متیلن بلو %2، دمینرالیزاسیون و شفاف سازی دندان ها انجام گرفت.یافته ها: در پره مولرهای اول ماگزیلا بطور میانگین فاصله فورامن اپیکال تا اپکس آناتومیک و تنگه اپیکال به ترتیب 0.5 - 0.4 و 0.7 - 0.5 میلی متر و در پره مولرهای دوم ماگزیلا به ترتیب 0.7 - 0.3 و 1 - 0.6 میلی متر بدست آمد. کمتر از %17 کانال های پره مولر اول و کمتر از %37 کانال های پره مولر دوم در دو بعد مزیودیستال و باکولینگوال بدون انحراف به اپکس آناتومیک رسیدند. بیشترین نوع کانال، بر طبق طبقه بندی Vertucci در پره مولر اول TypeIV و در پره مولر دوم TypeI بود. %94 (47 عدد) دندان های پره مولار اول و %46 (23 عدد) پره مولارهای دوم، دو کاناله و باقی موارد یک کاناله بودند.نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد در دندان های پره مولار فورامن اپیکال در فاصله حدود 0.7 - 0.3 میلی متری از اپکس آناتومیک و 1 - 0.5 میلی متری تنگه اپیکال واقع شده است. در بیشتر از %83 از پره مولرهای اول و بیشتر از %63 از پره مولرهای دوم، فورامن اپیکال بر اپکس آناتومیک منطبق نبود. دندان های پره مولار اول در %94 و پره مولار دوم در %46 موارد دو کاناله بودند.

امروزه استفاده از پروانه های نیمه مغروق (SPP) برای شناورهای تندرو، با توجه به بازدهی بالا و داشتن قابلیت مانور افزایش روزافزونی یافته است. با توجه به نحوه عملکرد این نوع پروانه ها که هم در حالت دوفازی (آب و هوا)، و هم در سرعت دورانی بالا کار می کند محاسبات و تحلیل عددی آن بسیار پیچیده است. آزمایش های انجام شده روی هندسه پروانه و شرایط فیزیکی آن نشان می دهد که پارامترهای هندسی- نظیر تعداد پره ها، گام، فرم پروفیل پره- و شرایط کارکرد آن- نظیر ارتفاع غوطه وری، زاویه محور، سرعت شناور و سرعت دورانی پروانه- تاثیر به سزایی بر عملکرد هیدرودینامیکی پروانه نیمه مغروق دارد. در این نوشتار، با استفاده از داده های حاصل از نتایج تجربی موجودمرجع نسبت به تعیین شرایط گذرا اقدام، و با کمک روش المان مرزی به محاسبات و تحلیل هیدرودینامیکی این نوع پروانه پرداخته شده است. این نتایج تجربی به عنوان شرایط مرزی مهم در حل به روش المان مرزی اعمال شده است. در روش حاضر دو نوع پروانه نیمه مغروق نوع اول (SPP101) و پروانه نیمه مغروق نوع دوم (SPP102) برای محاسبات در نظر گرفته شده است، همچنین نتایج حاصله- شامل ضرایب تراست، گشتاور و راندمان- در مقایسه با نتایج تجربی دیگران نشان می دهد که روش المان مرزی با شرایط مرزی تعریف شده مطلوب و رضایت بخش است و می تواند برای تحلیل این نوع پروانه ها مرجع مناسبی باشد.

در این تحقیق عملیاتی که منجر به ساخت یک بالگرد تک سرنشین با دو مجموعه پره هم محور شده، روش تامین توان الکتریکی جایگزین سامانه-های سوختی گردیده است. با هدف تغییر بنیادی در سامانه تامین توان و یا انرژِی محرکه، پروژه طراحی و ساخت یک نمونه بالگرد، در دستور کار قرار گرفت. در ابتدا با طراحی مشخصات مطلوب سامانه، طرح اولیه ای از آن به دست آمد. سپس با طراحی شناور کمیت ها، سامانه به گونه ای طراحی و ساخته شد که در صورت لزوم و با تاثیر عدم قطعیت های طراحی، بتوان از آن پاسخ مناسب را گرفت. در این مقاله، تحلیل، ساخت و تست بالگردی تک سرنشین با ساختاری ویژه، با انرژی محرکه الکتریکی و جعبه دنده انتگرالی انجام شده است. رسیدن به دانش فنی روش تولید مقرون به صرفه پره ها به روش بدون قالب (با شکل مخروطی، پیچش آیرودینامیکی و هندسه نامتقارن) طراحی و ساخت جعبه دنده سیاره ای با 16 ورودی و دو خروجی هم محور با قابلیت کاهش تعداد ورودی، سامانه کنترل دور دو مجموعه پره، و بسیاری موارد دیگر عملاً راه را برای ساخت نمونه های با عملکرد ویژه باز می کند. با استفاده از تحلیل های ریاضی و نرم افزاری محدوده عملکرد مناسب برای سامانه به دست آمد. با طراحی و ساخت و نصب جاذب های ارتعاشی، رفتار مناسب سامانه اثبات گردید. در سکوی تستی که به همین منظور طراحی و ساخته شد، ضمن بررسی رفتار ارتعاشی سامانه، توانایی سامانه در بلند شدن نیز با موفقیت آزمایش شد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

قرارگیری پوشش های سد حرارتی در دما بالا، باعث ایجاد پخت در لایه سرامیکی شده و این امر تغییرات درصد تخلخل را همراه دارد. با توجه به این موضوع که ضریب رسانش حرارتی هوا موجود در تخلخل لایه ها بسیار کمتر از مواد سرامیکی موجود در پوشش است، کاهش و یا افزایش تخلخل تغییرات ضریب رسانش پوشش را به دنبال خواهد داشت که این امر بر عملکرد کلی لایه های پوشش، تاثیر مستقیم دارد. در این پژوهش ابتدا بر روی نمونه های تهیه شده از پره توربین از جنسInconel738، پوشش سد حرارتی اعمال شد و سپس نمونه ها در مدت زمان مشخص در داخل کوره تحت فرآیند پیرگرمایی قرار داده شدند. تغییرات تخلخل موجود در لایه سرامیکی پوشش در طی فرایند پیرگرمایی با استفاده از پردازش تصاویر SEM بررسی شد. درصد تخلخل موجود در تصاویر به دست آمده از SEM در نرم افزار ImageJ تعیین شده و در نرم افزار OOF2 ضریب رسانش حرارتی در تخلخل های مختلف به صورت عددی محاسبه شد. به منظور صحت سنجی نتایج عددی، توزیع دما بر روی پوشش های سد حرارتی با حل تحلیلی معادله انتقال حرارت فوریه به دست آمد. مطابق آنالیز تصاویر SEM به دست آمده از نمونه ها طی ساعات پیرگرمایی مختلف، مشاهده شد که با افزایش ساعات پیرگرمایی در طی 48 ساعت، درصد تخلخل کل لایه سرامیکی 8٪ کاهش داشته است. مطابق نتایج به دست آمده با کاهش تخلخل در لایه سرامیکی افزایش ضریب رسانش حرارتی مشاهده می شود که این امر باعث افزایش دمای بستر شده و به مرور زمان عملکرد اصلی این نوع پوشش ها را کاهش می دهد.

مقدمه: به دلایل گوناگونی همچون عدم تمرکز مطالعات بر ارتباط بین پریودنتیت و پره اکلامپسی و همچنین تعداد اندک افرادی که پس از ابتلاء به پریودنتیت به پره-اکلامپسی مبتلا می شوند، تحقیقات پراکنده ای در قسمت های مختلف دنیا انجام شده است که تابه حال در یک مطالعه منظم گردآوری نشده اند تا محققان نتایج آن را به صورت یکجا در اختیار داشته باشند؛ لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط پریودنتیت با پره اکلامپسی انجام شد تا نقش پریودنتیت به عنوان یک عامل مستقل بر پره اکلامپسی بررسی شود. روشکار: این مطالعه مرور سیستماتیک در سال 1400 و با جستجوی کلیدواژه های پره اکلامپسی، پریودنتیت، پریودنتال، عوارض بارداری، نتایج بارداری، پیامدهای بارداری، ارتباط و درمان (بر اساس Mesh) در پایگاه های داده های PubMed، Scopus، Google Scholar، SID، IranDoc، Web of Sciences، Science Direct، OVID و Springer بدون محدودیت زمانی در میان مطالعات چاپ شده به زبان فارسی و انگلیسی انجام شد و اطلاعات آنان در لیست طراحی شده برای این تحقیق ثبت شد. یافتهها: از مجموع 759 مقاله یافت شده، تنها 9 مقاله (6 مقاله کوهورت و 3 مقاله کارآزمایی بالینی) وارد مطالعه شدند. 5 مقاله کوهورت تأیید کردند که بیماری پریودنتیت می تواند منجر به پره اکلامپسی شود و 3 مقاله کارآزمایی بالینی ارتباطی بین درمان پریودنتیت و کاهش پره اکلامپسی نیافتند. نتیجهگیری: پریودنتیت می تواند در ابتلاء به بیماری های حین بارداری اثرگذار باشد؛ سهم اثر این متغیر در پره اکلامپسی به صورت دقیق مشخص نشد، اما نتایج مطالعات حاکی از آن است که ممکن است ابتلاء به پریودنتیت منجر به بروز پره اکلامپسی گردد؛ نتایج این مطالعه باید با احتیاط استفاده شود.

زمینه و هدف: پژوهش حاضر آمایه انتقال (Set Shifting) را که از جمله مهمترین کارکردهای اجرایی در انجام تکالیف یادگیری و کنش های هوشی هستند، در کودکان مبتلا به اتیسم با عملکرد بالا بررسی می کند. با توجه به اینکه این قابلیت ذهنی در تکالیف یادگیری و همچنین امور روزمره نقش کلیدی را ایفا می کند، ارزیابی این عنصر در جلسات توانبخشی و مدنظر قرار دادن آن در اهداف درمانی می تواند کمک شایانی در امر توانبخشی به خصوص کاردرمانی کودکان اتیسم باشد.روش بررسی: در این پژوهش توصیفی- تحلیلی مقطعی، 30 کودک 6 تا 12 سال در دو گروه 15 نفره شامل کودکان مبتلا به اتیسم با عملکرد بالا با میانگین سنی 7.86 (انحراف استاندارد1.38 ) سال و گروه کودکان طبیعی با میانگین سنی 8 (انحراف استاندارد 1.68) سال بر اساس نمونه گیری غیرتصادفی انتخاب و مقایسه شدند. برای به دست آوردن داده ها از آزمون عصبی روان شناختی CANTAB (Cambridge neuropsychological test automated battery) و آزمون هوش وکسلر کودکان استفاده شد. داده ها نیز با آزمون t مستقل تحلیل شدند.یافته ها: کودکان مبتلا به اتیسم با عملکرد بالا در آمایه انتقال، با گروه کودکان طبیعی تفاوت معناداری در مراحل انتهایی داشتند. مقایسه میانگین 2 حوزه: تعداد دفعات تلاش و تعداد خطاها نشان داد که تفاوت معناداری بین دو گروه در مرحله 8 و 9 که انتقال به بعد خارجی است وجود دارد (p<0.05).نتیجه گیری: با توجه به یافته های فوق به نظر می رسد که کودکان مبتلا به اتیسم با عملکرد بالا در توانایی فراشناختی آمایه انتقال در مقایسه با کودکان طبیعی هم سن خود در غالب حوزه ها به صورت معناداری ضعیف ترند. این نتیجه گیری علیرغم ضعیف تر بودن قابل ملاحظه این کودکان در بسیاری از توانایی های فراشناختی دیگر همچون طرحریزی و مهارغالب در مقایسه با کودکان هم سن خود می باشد.