سابقه و هدف: یکی از دلایل مهم ایجاد کننده ناباروری استرس اکسیداتیو است. پراکسیدهیدروژن به دلیل داشتن رادیکال آزاد تاثیر نامطلوبی بر دستگاه تولیدمثلی مردانه دارد. از آن جاکه اسپیرولینا و فایکوسیانین دارای خاصیت آنتی اکسیدانی هستند، می توانند استرس اکسیداتیو را تعدیل نمایند. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی 36 سر موش صحرایی نر بالغ به صورت تصادفی به شش گروه شامل گروه آب و غذای معمولی، گروه محلول mg/kg300 فایکوسیانین، گروهmg/kg 500 اسپیرولینا، گروه محلول 0/5 درصد پراکسید هیدروژن، گروه پراکسیدهیدروژن در آب آشامیدنی (0/5درصد) و mg/kg300 فایکوسیانین، گروه پراکسید هیدروژن در آب آشامیدنی (0/5درصد) و mg/kg 500 اسپیرولینا تقسیم شدند. توزین و تشریح بیضه ها جهت مطالعه بافت شناسی و ارزیابی اسپرم انجام شد. یافته ها: تجویز پراکسید هیدروژن دارای اثرات منفی بر بافت بیضه بود به طوری که منجر به کاهش معنی دار (0/05

کاربرد های خمیرترش در تولید نان از دهه های اخیر به دلیل تمایل مصرف کنندگان به محصولات طبیعی محتوی نگهدارنده های شیمیایی کمتر، به طور مداوم در حال افزایش است. در خمیرترش، باکتری های اسید لاکتیک نقش کلیدی در فرایند تخمیر را بر عهده دارند. در این مطالعه از باکتری های لاکتوباسیلوس پلانتاروم و لاکتوباسیلوس سانفرانسیسنسیس به عنوان آغازگر تکی و از مخلوط آن ها به عنوان آغازگر ترکیبی در تهیه خمیرترش استفاده شد.نتایج حاصل نشان دادند که استفاده از آغازگرها باعث افزایش میزان دی استیل و پراکسید هیدروژن خمیرترش گردید و خمیرترش حاوی آغازگر ترکیبی بیشترین میزان دی استیل و پراکسیدهیدروژن را داشت. بیشترین تعداد باکتری های اسیدلاکتیک نیز در انتهای دوره تخمیر خمیرترش، مربوط به خمیرترش حاوی آغازگر لاکتوباسیلوس سانفرانسیسنسیس بود. تاثیر آغازگرهای مختلف بر روی میزان pH و اسیدیته قابل تیتر خمیرترش، خمیر و نان معنی دار بود (0.05>p) و باعث کاهش pH و افزایش اسیدیته قابل تیتر نان در مقایسه با نان شاهد گردید. نتایج حاصل از ارزیابی ویژگی های فیزیکوشیمیایی و حسی نان نشان داد که خمیرترش حاوی آغازگر ترکیبی در مقایسه با آغازگرهای تکی در ترکیب نان حجیم سبب افزایش ارتفاع، حجم مخصوص و تخلخل، کاهش سختی پوسته و سفتی مغز نان و به تعویق انداختن زمان ظهور پرگنه های کپک گردید. بیشترین امتیاز ویژگی های حسی نیز در بین نان های خمیرترشی به این تیمار تعلق گرفت. بنابراین استفاده از ترکیب دو آغازگر لاکتوباسیلوس پلانتاروم و لاکتوباسیلوس سانفرانسیسنسیس می تواند کشت آغازگر مناسبی برای تولید خمیرترش و نانی با کیفیت مطلوب مدنظر قرار گیرد.

مشکلات ناشی از حضور گسترده میکروپلاستیک ها در محیط زیست و منابع انتشار آنها توجه بسیاری از پژوهشگران را جلب کرده است. در این میان، تصفیه خانه های فاضلاب شهری به عنوان یکی از منابع انتشار آنها شناخته شده اند. در این پژوهش میکروپلاستیک ها در لجن و پساب خروجی تصفیه خانه فاضلاب شهر ساری، به عنوان یکی از منابع انتشار میکروپلاستیک ها به رودخانه تجن و دریای خزر و زمین های کشاورزی بررسی شد. نمونه برداری از لجن و پساب خروجی در سه تکرار در اردیبهشت و خرداد 1397 انجام شد. نمونه های پساب از الک های استیل 500، 300 و 37 میکرومتر گذرانده و سپس مواد آلی موجود در آن ها و نمونه های لجن با پراکسیدهیدروژن هضم و میکروپلاستیک ها بهروش جداسازی مبتنی بر چگالی با نمک سدیم یدید استخراج و توسط استریومیکروسکوپ و طیف سنج میکرورامان بررسی شدند. میانگین تعداد میکروپلاستیکها بر مترمکعب پساب 4/423 بهدست آمد که بیش از 77% آن ها فیبر و اندازه 300-37 میکرومتر فراوان ترین طول بود. هم چنین 8/128 میکروپلاستیک بر گرم وزن خشک لجن یافت شد که نوع غالب آن ها فیبر با فراوانی 87. 5% بود. نوع غالب فیبرها و ذرات در نمونه ها به ترتیب پلی استر (پساب 40% و لجن 59%) و پلی اتیلن (پساب 73% و لجن 68%) شناسایی شد که بیش تر ناشی از فاضلاب شستشوی منسوجات و میکروبیدهای مورد استفاده در محصولات آرایشی و بهداشتی می باشند. بدین ترتیب با توجه به میزان میکروپلاستیک های موجود در پساب و لجن، انجام پژوهش های بیشتر برروی میزان میکروپلاستیک های رهاسازی شده توسط تصفیهخانه های فاضلاب و سایر منابع احتمالی انتشار و سهم آنها در آلودگی میکروپلاستیکی در منابع آب و خاک ضروری می باشد.

مقدمه. عفونت بیمارستانی از عواقب بستری شدن در مرکز بیمارستانی محسوب می گردد. بروز این عفونتها از 1.9 درصد تا بیش از 25 درصد گزارش شده است. شایع ترین عفونت بیمارستانی در بخشهای مراقبت ویژه، پنومونی و مهم ترین علت ایجاد پنومونی، لوله گذاری نای و تهویه مکانیکی است. بهترین راه پیشگیری از پنومونی در بیماران زیر تهویه مکانیکی استفاده از تکنیک های مناسب و صحیح برای ضدعفونی کردن دستگاه، لوله های تنفسی و مرطوب کننده و کنترل کیفی آنه است. هدف از انجام این مطالعه تعیین و مقایسه تاثیر مواد ضدعفونی کننده سایدکس، ساولن و پراکسیدهیدروژن بر مقدار و نوع آلودگی لوله های تنفسی دستگاههای تهویه مکانیکی در بخشهای مراقبت ویژه بود.روشها. مطالعه تجربی بر روی سه گروه 20 تایی لوله های تنفسی دستگاه تهویه مکانیکی انجام شد. سه گروه لوله تنفسی به ترتیب با سایدکس، ساولن و پراکسید هیدروژن ضدعفونی شدند. قبل و بعد از انجام ضدعفونی نمونه کشت از لوله ها تهیه و روی محیط بلاد آگار کشت داده شد. نتایج کشت میکروبی در سه گروه مقایسه شد.نتایج. فراوانی نوع باکتری و نیز تعداد باکتری رشد کرده، در سه گروه لوله تنفسی در سه گروه سایدکس، ساولن و پراکسیدهیدروژن اختلاف نداشت. هر سه ماده توانسته اند درصد آلودگی لوله های تنفسی را به ترتیب 100 ، 98.8 و 100 درصد کاهش دهند.بحث. با توجه به یکسان بودن تاثیر پراکسید هیدروژن 7.5 درصد و سایدکس 2 درصد در کاهش مطلوب آلودگی لوله های تنفسی دستگاه تهویه مکانیکی و با عنایت به اینکه پراکسید هیدروژن نسبت به سایدکس اثرات سوی کمتری بر روی انسان و محیط اطراف دارد و قیمت آن نیز نسبت به سایدکس ارزان تر است، توصیه می شود از این ماده برای ضدعفونی کردن لوله های تنفسی دستگاههای تنفسی مکانیکی استفاده شود.

حذف رنگ از فاضلاب یا پساب صنایع هنوز یکی از معضلات اصلی محیط زیست محسوب می گردد بطوری که بسیاری از روش های متداول تصفیه دارای راندمان مناسبی برای تصفیه نمی باشد. لذا این پژوهش با هدف بررسی راندمان اثر پراکسید هیدروژن، تشعشع ماورای بنفش و سیستم ترکیبی تشعشع اشعه ماورای بنفش پراکسیدهیدروژن برای حذف سه نوع رنگ آزو در محلول های آزمایشگاهی و پساب صنعتی مورد مطالعه قرار گرفت. محلول های رنگی و پساب صنعتی در معرض تابش UV در سیستم UV برای زمان های متفاوت قرار گرفت. در سیستم شیمیایی به همه محلول ها و پساب ها 25 mg/l آب اکسیژنه اضافه شد و همچنین این محلول ها در سیستم ترکیبی در معرض مقادیر متفاوت پراکسیدهیدروژن قرار گرفت و سپس به واحد تشعشع UV با دبی های متفاوت پمپ شد. یافته ها نشان داد که رنگ آبی و قرمز به ترتیب بعد از 7 و10 دقیقه در معرض اشعه ماورای بنفش به کمتر از 300 واحد ADMI کاهش رنگ داد. در حالی که محلول سبزرنگ مقاومت بیشتری داشت. نتایج این پژوهش نشان داد که تصفیه با روش  UV/H2O2 ماکزیمم کاهش رنگ را در سه نوع رنگ داشت. بطوری که افزودن 5، 12.5 و 25 میلی گرم بر لیتر آب اکسیژنه به محلول های رنگی در معرض تشعشع ماورای بنفش کاهش سریع تر رنگ را بهمراه داشت. بدون افزودن پراکسید هیدروژن، حذف رنگ از محلول ها به 300 واحد ADMI نیاز به زمان بیشتر از 10 دقیقه دارد. محاسن روش ترکیبی می توان سرعت تصفیه این پساب ها را نام برد.

این تحقیق برای بررسی امکان ساخت تخته خرده چوب به روش های خود چسبندگی و به کارگیری پلیمرهای خطی و پلیمرهای طبیعی به عنوان اتصال دهنده از چوب گونه صنوبر دلتوییدس انجام گرفت. ذرات چوب با دو اکسید کننده، اسیدنیتریک و پراکسیدهیدروژن و هر کدام به مقدار 3 درصد وزن خشک چوب به طور جداگانه تیمار شدند و سپس از یکی از اتصال دهنده های  1.6-Hexanediamineگلیسرین، لیکورسیاه و Maleic anhydride به مقدار 5 درصد وزن خشک چوب برای ایجاد اتصال به خرده چوب  های تیمار شده افزوده شد. در شرایط آزمایشگاهی از این خرده چوب ها تخته هایی با دانسیته 0.75گرم برسانتی مترمکعب ساخته شد و خواص فیزیکی مکانیکی آنها اندازه گیری و با نمونه های شاهد مقایسه شد. نتایج این بررسی نشان داد که شرایط بهینه مصرف مواد اکسید کننده و اتصال دهنده مربوط به تیمار اسیدنیتریک  1.6-Hexanediamineولیکورسیاه می باشد. به طوری که مقاومت خمشی و چسبندگی داخلی تخته های مورد مطالعه به ترتیب 21.82، 21.06، 0.461، 0.422 مگاپاسکال و پایداری ابعاد آنها در حد مناسب می باشد. گفتنی که تخته های ساخته شده با اکسید کننده اسیدنیتریک نسبت به پراکسید هیدروژن دارای خواص کاربردی بهتری هستند، ولی این ویژگی ها در مقایسه با نمونه شاهد که با 5 درصد رزین فنل فرمالدیید ساخته شده اند، درحد پایین تری قرار دارند.

تا چندی پیش برای جلوگیری از خسارات قارچهای آبی در مراکز تکثیر ماهیان از جمله ماهی کپور معمولی (Cyprinus carpio) به طور معمول از داروی ضد قارچ مالاشیت گرین استفاده می شد. تا اینکه این دارو به عنوان عامل بروز ناهنجاری، ماده ای جهش زا، پیش ساز سرطان، آلوده کننده محیطهای آبی شناخته و مصرف آن ممنوع گردید. اگرچه هنوز در بسیاری ازمراکز تکثیر و پرورش آبزیان در ایران از آن استفاده می شود. یکی از جایگزینهای شناخته شده برای مالاشیت گرین، پراکسیدهیدروژن (H2O2) است؛ به طوری که آژانس دارو و غذای آمریکا (FDA) آن را در زمره داروهای کم ضرر یا با الویت نظارت کم (LPR ) رده بندی کرده است. طی پژوهشی که برای اولین بار در ایران بر روی ماهی کپور معمولی در مرکز تکثیر ماهیان استخوانی شهید انصاری رشت انجام شد، دردو سری آزمایش، تیمارهای پراکسید هیدروژن با غلظتهای 500، 750 و 1000mg/L برای تخم کپور معمولی به صورت حمامهای 10 دقیقه ای اعمال شد. مقایسه با مالاشیت گرین و شاهد (صفر) برای ارزیابی قارچی شدن تخمها و تعیین موثرترین غلظت برای افزایش درصد تفریخ لارو در تیمارهای مختلف انجام شد. بر اساس نتایج، حمام 10دقیقه ای تخمها در 750mg/L پراکسیدهیدروژن، در دمای 22.5ocمی تواند موجب کنترل عارضه قارچ زدگی تخمها شود؛ درصد تفریخ نیز در این غلظت در مقایسه با مالاشیت 5mg/L  تفاوت معنادار و برتری محسوس داشته است. همچنین طی این دو آزمایش با میانگین اکسیژن محلول آب 8.05± 0.6 mg/L مشخص شد که بدون نیاز به دستکاری و جابجایی تخمها، حبابهای ناشی از تجزیه پراکسید هیدروژن به عنوان عاملی برای حذف فیزیکی پوسته تخمهای ناسالم، لقاح نیافته و قارچی، که خود عامل بروز قارچ زدگی و تشدید این عارضه اند، عمل می کنند و آنها را به سطح آب می فرستند. بنابر نتایج به دست آمده، در شرایط یادشده می توان پراکسید هیدروژن را به عنوان یک ضد قارچ مؤثر به جای مالاشیت گرین به کاربرد.

این تحقیق به منظور بررسی عملکرد اکسید کننده های اسید نیتریک و پراکسید هیدروژن بر روی سطوح چوب با استفاده از طیف سنجی FTIR انجام گرفت. تراشه های چوب صنوبر دلتوییدس با دو اکسید کننده، اسید نیتریک و پراکسید هیدروژن و هر کدام با مقادیر 3، 4.5 و 6 درصد به طور جداگانه تیمار شدند، سپس از هر یک از آن ها و از نمونه تیمار نشده طیف FTIR گرفته شد. بررسی طیف ها نشان داد که در دامنه ناحیه 1730 – 1740 cm-1 که مربوط به گروه های کربوکسیل است، مقدار جذب گروه کربوکسیل در نمونه های تیمار شده بیشتر از نمونه شاهد بوده است، همچنین با افزایش شدت تیمار، مقدار جذب گروه های کربوکسیل نیز افزایش می یابد. به علاوه مقدار جذب گروه کربوکسیل نمونه های تیمار شده با اسید نیتریک بیشتر از نمونه های تیمار شده با پراکسید هیدروژن می باشد.

هدف: بررسی اثر آنتی بیوتیک سیپروفلوکساسین بر نوتروفیلها و منوسیتهای بیماران مبتلا به عفونت دستگاه ادراری ناشی از اشرشیا کولی پیش و پس از مصرف آنتی بیوتیک در تولید نیتریک اکساید (NO) و پراکسید هیدروژن (O2H2) از این سلول ها در محیط کشت.مواد و روشها: تعداد 45 بیمار خانم مبتلا به عفونت ادراری ناشی از اشرشیا کولی بین سنین 18 تا 50 سال انتخاب و سلول های منوسیت و نوتروفیل این بیماران در دو مرحله، یکبار بلافاصله پس از تشخیص عفونت ادراری از طریق تست آنالیز ادراری و پیش از درمان و دیگری پس از درمان با یک دز کامل سیپروفلوکساسین 500 میلیگرمی جدا شدند، سپس با انکوباسیون و تیمار متفاوت 18 ساعته با فعال کننده های اینترفرون گاما (IFN-g) و LPS برای سلول های منوسیت و 6 ساعته باPMA برای نوتروفیلها (شرایط ex vivo) و همچنین فعال کننده های مذکور وآنتی بیوتیک سیپروفلوکساسین (شرایط in vitro) کشت داده شدند و مایع رویی کشت سلولی جدا شد و از آن برای اندازه گیری NO به روش کالریمتری گریس و O2H2 به روش فلورومتری استفاده گردید.نتایج: نتایج in vitro و ex vivo نشان داد که میزان NO و O2H2 سلول های منوسیت و نوتروفیل بیماران در دو گروه پیش از درمان و پس از آن در مقایسه با نمونه شاهد از افراد داوطلب سالم بیشتر است (P<0.0001) و تولید NO پس از درمان در مقایسه با پیش از درمان نیز افزایش داشته است (P<0.0001) ولی تولید O2H2 در گروه های پیش و پس از درمان، تغییرات معنی داری نداشته است (P>0.05).نتیجه گیری: آنتی بیوتیک سیپروفلوکساسین علاوه بر فعالیت باکتریسیدال خود قادر است روی سیستم ایمنی اثر گذاشته و باعث افزایش تولید نیتریک اکساید شود. بنابراین مصرف آنتی بیوتیک سیپروفلوکساسین در بیماران، موجب افزایش مقدار نیتریک اکساید (NO) شده ولی روی مقادیر پراکسیدهیدروژن (O2H2) تاثیری ندارد. ضمنا نتایج in vitro نشان می دهد که این افزایش فقط در داخل بدن صورت گرفته و در in vitro که مقایسه درون گروهی هر یک از گروه هاست، دیده نمی شود.

در این تحقیق، پراکسیدهیدروژن به عنوان ماده شیمیایی در کنترل آلودگی های قارچی تخم های قزل آلای رنگین کمان مورد آزمایش قرار گرفت و با نتایج حاصل از سبز مالاشیت که به طور معمول برای ضدعفونی کردن تخم های ماهی به کار می رود، مقایسه شد، در آزمایش های In vitro، تیمارهای 250، 500 و 1000 قسمت در میلیون (ppm) از پر اکسید هیدروژن به طور موثری رشد قارچ  را بر روی محیط کشت کنترل کردند. در آزمایش های In vivo نیز، تیمار با غلظت ppm 250 از پر اکسید هیدروژن به مدت 30 دقیقه در دمای 7°C برای کنترل رشد قارچ، مناسب تشخیص داده شد و با تیمار سبز مالاشیت به میزان ppm 2  از لحاظ درصد آلودگی و میزان تلفات تا مرحله چشم زدگی تخم ها، تفاوت معنی داری نداشت. نتایج به دست آمده نشان داد که پراکسیدهیدروژن نه تنها از نظر بهداشتی و آلودگی های زیست محیطی خطری ندارد، بلکه به سبب آزاد کردن اکسیژن، موجب بهبود کیفیت آب محیط پرورشی می شود و از لحاظ اقتصادی نیز به صرفه خواهد بود.