به منظور بررسی اثر هیدروژل و نسبت های مختلف نیترات به آمونیم بر رشد و عملکرد گیاه شوید آزمایش مزرعه ای به صورت فاکتوریل در قالب بلوک های کامل تصادفی با دو فاکتور و سه تکرار در سال زراعی 1391 در منطقه جیرفت انجام شد. در این پژوهش عامل کود نیتروژن به مقدار 150 کیلوگرم در هکتار به صورت نسبت های مختلف نیترات به آمونیم در پنج سطح (100:0، 25:75، 50:50، 75:25، 0:100) و عامل سوپرجاذب در چهار سطح (0، 10، 20، 30 گرم در مترمربع) درنظر گرفته شد. نتایج نشان داد که نسبت های مختلف نیترات به آمونیوم و سطوح مختلف هیدروژل اثر معنی داری بر وزن خشک، تعداد چتر در بوته، تعداد چترک در چتر، تعداد دانه در چترک، عملکرد دانه و درصد اسانس داشتند. بیش ترین عملکرد دانه از مصرف هم زمان 25 درصد نیترات، 75 درصد آمونیوم و 20 گرم پلیمر سوپرجاذب و کم ترین عملکرد دانه از مصرف 100 درصد نیترات، عدم مصرف آمونیوم و سوپرجاذب حاصل گردید. بیشترین درصد اسانس از مصرف 100 درصد نیترات و عدم مصرف آمونیوم و مصرف 30 گرم سوپرجاذب و کم ترین درصد اسانس از مصرف 100 درصد آمونیوم و عدم مصرف نیترات و مصرف 10 گرم پلیمر سوپرجاذب حاصل گردید. براساس نتایج حاصله جهت افزایش عملکرد دانه بایستی نسبت آمونیوم و برای افزایش درصد اسانس بایستی نسبت نیترات را افزایش داد.

امروزه بیودیزل به دلیل مزیت های محیطی و پتانسیل تجدید پذیری شان، به عنوان یک سوخت مفید در دنیا مورد توجه قرار گرفته است. در این رابطه، ریز جلبک ها (سیانوباکتریها) به دلیل ترکیبات لیپیدی خود، به عنوان منابع مناسبی جهت تولید بیودیزل معرفی شده اند. هدف از این مطالعه، بررسی پتانسیل یک گونه از ریز جلبک ها به نام اسپیرولینا ماژور به عنوان یک تولیدکننده مناسب مواد خام بیودیزل می باشد. در این تحقیق، نمونه ها بعد از مرحله خالص سازی، در محیط کشت Zarrouk با دمای ◦ C30، نور دائمی و 7 pH=نگهداری شدند. سپس تحت تأثیر مقادیر مختلف دو فاکتور محیطی نیتروژن (g/L5/1-25/0 (NaNO3= و pH (5 تا 8) تیمار شدند. نتایج نشان داد که میزان رشد و تولید ترکیبات مختلف به وسیله اسپیرولینا ماژور، با مقادیر دو فاکتور محیطی ارتباط دارند. غلظت پایین نیتروژن ( g/L25/0) و 5/7 pH= به عنوان بهترین شرایط برای افزایش میزان نرخ رشد، فتوسنتز، تولید اسیدهای چرب و سایر پارامترهای فیزیولوژیک ازجمله فیکوبیلی پروتئین ها و کلروفیل در نظر گرفته شدند (به استثناء کارتنوئیدها که به غلظت بالایی از نیتروژن نیاز دارند). به علاوه، آنالیز لیپیدها نشان داد که 80% اسیدهای چرب از نوع اشباع و غیراشباع با یک پیوند دوگانه بودند. همچنین پالمیتیک اسید و اولئیک اسید مهم ترین اسیدهای چرب جداسازی شده می باشند؛ بنابراین اسپیرولینا ماژور به دلیل تولید بالاترین و بهترین محتوای لیپیدی می تواند به عنوان یک کاندید مناسب برای سوخت بیودیزل معرفی گردد.

به منظور بررسی تاثیر مقادیر کود نیتروژن دار و تقسیط آن بر سرعت و طول دوره پر شدن دانه برنج رقم خزر در خاکی با بافت سبک، آزمایشی در سال 1382 در استان گیلان و در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با شش تیمار در سه تکرار اجرا گردید. تیمارها شامل: شاهد (بدون استفاده از نیتروژن)، 40 (به عنوان پایه)، 40+40 (پایه + اواسط پنجه زنی)، 20 + 20 + 40 (پایه + اواسط پنجه زنی + آغازش خوشه)، 60 + 60 (پایه + اواسط پنجه زنی) و 30 + 30 + 60 (پایه + اواسط پنجه زنی + آغازش خوشه) کیلوگرم نیتروژن در هکتار از منبع اوره بود. نتایج نشان داد که وزن دانه با سرعت پر شدن دانه و مساحت برگ پرچم در سطح احتمال یک درصد همبستگی مثبت معنی دار داشت r=0.937 و (r=0.893 .همچنین بین مساحت برگ پرچم و سرعت پرشدن دانه در تیمارهای نیتروژن در سطح احتمال یک درصد همبستگی مثبت و بالایی مشاهده شد (r=0.962)، در حالی که طول دوره پرشدن دانه همبستگی منفی و معنی داری را در سطح احتمال یک درصد با سرعت پرشدن دانه (r=-0.772) و مساحت برگ پرچم (r=-0.643) و در سطح احتمال 5 درصد با وزن دانه (r=-0.495) نشان داد. برخلاف طول دوره پرشدن دانه، سرعت پرشدن دانه برنج تحت تاثیر مقادیر و تقسیط نیتروژن قرار گرفت به طوری که بالاترین سرعت پرشدن دانه در تیمارهای سه تقسیطه نیتروژن (چهارم و ششم) مشاهده شد (0.689 میلی گرم در روز). بیشترین وزن دانه در مرحله رسیدگی فیزیولوژیک نیز در تیمارهای چهارم و ششم به مقدار 22.5 میلی گرم به دست آمد (شاهد 18.9 میلی گرم)، که این موضوع می تواند ناشی از مصرف کود سرک دوم نیتروژن و مساحت بالاتر برگ پرچم (45.5 و 44.8 سانتی متر مربع) و سرعت پرشدن بالاتر دانه در این دو تیمار باشد. در نتیجه به منظور افزایش وزن و سرعت پر شدن دانه مصرف کود سرک نیتروژن به ویژه در مرحله آغازش خوشه قابل توصیه می باشد.

به منظور بررسی اثر محلول پاشی نیتروژن، روی و منگنز بر عملکرد و اجزای عملکرد نخود، دو آزمایش به صورت کاشت پائیزه و بهاره در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه شهرکرد در سال زراعی 89 - 1388 در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با پنج تیمار شامل محلول پاشی سولفات روی، سولفات منگنز، مخلوط سولفات روی و سولفات منگنز، نیتروژن و آب مقطر (شاهد) در سه تکرار انجام شد. بر اساس نتایج حاصل از تجزیه مرکب داده ها اثر فصل کاشت بر ارتفاع بوته، وزن صد دانه، عملکرد دانه و عملکرد بیولوژیک معنی دار بود. تمام صفات مورد بررسی، به جز ارتفاع بوته، در کشت بهاره نسبت به پائیزه افزایش یافتند. این افزایش برای عملکرد دانه بیش از 12 درصد بود. اثر محلول پاشی بر تعداد غلاف در بوته، تعداد دانه در بوته، وزن صد دانه، عملکرد دانه و عملکرد بیولوژیک، غلظت روی و درصد پروتئین نیز معنی دار گردید. با محلول پاشی نیتروژن میزان عملکرد دانه، به دلیل افزایش تعداد غلاف در بوته، تعداد دانه در بوته و وزن صد دانه، نسبت به شاهد 6.2 درصد افزایش یافت. اثر متقابل محلول پاشی در فصل کشت بر ارتفاع بوته و تعداد غلاف در بوته معنی دار شد. محلول پاشی نیتروژن نسبت به تیمارهای دیگر باعث افزایش معنی دار اجزای عملکرد، عملکرد دانه و درصد پروتئین دانه گردید. محلول پاشی با سولفات روی نیز اگرچه میزان روی موجود در دانه نخود را به طور معنی داری افزایش داد، اما اثر معنی داری بر عملکرد دانه نداشت. بنابراین، انجام محلول پاشی نیتروژن برای بهبود پروتئین و عملکرد دانه نخود در شرایط مشابه این آزمایش پیشنهاد می گردد.

با توجه به افزایش استفاده از کود های ورمی کمپوست در کشت های گلخانه ای، اثر کاربرد کود ورمی کمپوست در کشت گیاه گوجه فرنگی بر ویژگی های این گیاه و یکی از آفات مهم آن، سفیدبالک گلخانه (Trialeurodes vaporariorum (Hem:Aleyrodidae، بررسی شد. در تمام آزمایش ها، پنج تیمار شامل گیاهان شاهد و تیمار شده با کود جامد به میزان 30 و 60 درصد بستر کشت و عصاره آبی ورمی کمپوست 20 و 40 درصد استفاده گردید و اثر ورمی کمپوست بر سفیدبالک گلخانه در دو حالت دارای حق انتخاب (آزاد در انتخاب میزبان) و بدون حق انتخاب (محدود به گیاه خاص) بررسی شد. نتایج، نشان دهنده افزایش معنی دار وزن خشک اندام هوایی و ریشه گوجه فرنگی در اثر کاربرد کود ورمی کمپوست بود، به طوری که بیشترین افزایش (به ترتیب 18 و 12 برابر) در تیمار کود جامد 60% مشاهده شد. بیشترین میزان نیتروژن (mg/kg 0.43)، پتاسیم (mg/kg 14.56) و فنول (ppm 1130.46) در گیاهان تیمار کود جامد 60% ثبت گردید. همچنین، درصد آلودگی برگ ها به تخم سفید بالک با کاربرد کود ورمی کمپوست کاهش یافته، به گونه ای که کمترین میزان به ترتیب در تیمار کود جامد 60% (6.67 درصد)، کود جامد 30% (8.97 درصد) و عصاره آبی 40% (10.53 درصد) به دست آمد. میزان مرگ و میر در پوره سن دوم، که مرحله ثابت شدن حشره روی گیاه و شروع مکیدن شیره گیاهی است، با کاربرد کود، افزایش 10 درصدی نشان داد.

خصوصیات مواد مختلف مورد استفاده به عنوان بستر کاشت، آثار مستقیم و غیرمستقیم بر رشد و تولید محصول می گذارد و انتخاب بستر مناسب یکی از مهم ترین عوامل موثر در موفقیت تولید در کشت بدون خاک است. تحقیق حاضر با هدف بررسی اثر خصوصیات فیزیکی و شیمیایی بسترهای مختلف کشت بر رشد و نمو کراسولا انجام شد. به همین منظور بسترهای کشت آلی و معدنی مختلف از جمله شن، کوکوپیت، زغال چوب، پومیس، پیت ماس و زئولیت با نسبت های مختلف ترکیب شدند و مورد آزمایش قرار گرفتند. صفات ترکیبات فیتوشیمیایی (کلروفیل a، b و کل، کاروتنوئید، میزان فعالیت آنزیم های SOD و (MDA، وزن تر و خشک ریشه و اندام هوایی، جذب عناصر (نیتروژن، فسفر و پتاسیم ) در گیاه کراسولا آتشین ارزیابی شد. بر اساس نتایج پژوهش حاضر، بین بسترهای مختلف کشت از نظر ارتفاع گیاه، وزن تر و خشک، میزان جذب عناصر غذایی و فعالیت آنزیم ها اختلاف معنی داری وجود داشت. گیاهان کراسولا رشد یافته در بستر ١, ٠,(٣, ٥,سی سی پومیس ریز + ٥,سی سی کوکوپیت + ٥,سی سی پیت ماس + ٥,سی سی زغال ) و بستر ١,(٣, ٥,سی سی شن ریز ٣,-٥,میلی متر + ٥,سی سی کوکوپیت + ٥,سی سی زغال ) نیز به ترتیب بیشترین و کمترین مقادیر عددی صفات ذکر شده را نشان دادند. به نظر می رسد که به کارگیری ترکیباتی با خصوصیات پومیس و کوکوپیت و زئولیت ها از طریق جلوگیری از هدر رفتن عناصر غذایی و نگهداری یون های مغذی باعث افزایش کارایی کودها و بهبود جذب عناصر غذایی و حفظ رطوبت شده و در نهایت موجب افزایش و بهبود رشد گیاه شد. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

به منظور مطالعه اثرات سه عنصر نیتروژن، بور و گوگرد بر عملکرد، اجزای عملکرد، میزان روغن و پروتئین دانه گلرنگ  (Carthamus tinctorius L.) رقم محلی اصفهان، آزمایشی در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید باهنر کرمان بصورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار انجام گرفت. تیمارها شامل نیتروژن در سه سطح (46، 92 و 138 کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار) از منبع اوره، بور در دو سطح (0 و 0.7 کیلوگرم بور خالص در هکتار) از منبع اسید بوریک و گوگرد در سه سطح (0، 150 و 300 کیلوگرم گوگرد در هکتار) از منبع گوگرد پودری بودند. نتایج حاصل نشان داد که با افزایش میزان نیتروژن، عملکرد دانه، تعداد غوزه و درصد پروتئین به طور بسیار معنی داری افزایش یافت ((P<0.01. اما تعداد دانه در غوزه، وزن هزار دانه و درصد روغن به طور بسیار معنی داری کاهش یافت ((P<0.01. با افزایش میزان گوگرد، عملکرد دانه، تعداد غوزه، تعداد دانه در غوزه و درصد روغن و پروتئین نیز به طور بسیار معنی داری افزایش یافت ((P<0.01. همچنین بور به طور بسیار معنی داری سبب افزایش درصد روغن و پروتئین دانه گردید. در مجموع بالاترین میزان عملکرد دانه (264.177 گرم در مترمربع) از تیمار 138 کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار به دست آمد. بهترین درصد روغن مربوط به اثر متقابل سه گانه نیتروژن 46، گوگرد 150 و بور 0.7 کیلوگرم در هکتار به میزان 42.1 درصد و کمترین آن مربوط به تیمار نیتروژن 138، گوگرد و بور صفر کیلوگرم در هکتار به میزان 15 درصد بود. بهترین درصد پروتئین از تیمار نیتروژن 92، گوگرد 150 و بور 0.7 کیلوگرم در هکتار به میزان 21.17 درصد و کمترین آن از تیمار نیتروژن 46، گوگرد و بور صفر کیلوگرم در هکتار به میزان 10.1 درصد حاصل شد. انجام تحقیقات بیشتر در مورد سایر عناصر غذایی و ارقام مختلف گلرنگ پیشنهاد می گردد.