مقدمه: سرطان پستان یکی از مهم ترین معضلات بهداشتی درمانی زنان است. به دلیل ناهمگونی و سختی این بافت های سرطانی، امروزه از لیپوزوم ها به عنوان سیستم های انتقال دارو بدرون این سلول ها استفاده می شود.مواد و روش ها: لیپوزوم های حاوی بار الکتریکی منفی با اختلاط ترکیبات دستیل فسفات، کلسترول و فسفاتیدیل کولین (1:2:1) و فاقد بار الکتریکی از ترکیب فسفاتیدیل کولین - کلسترول (1:1) تهیه شد. سپس لیپوزوم ها با غلظت های 5، 2، 1، 5/0 و 2/0 میلی گرم بر میلی لیتر با داروی دوکسوروبیسین پر شدند. سمیت سلولی غلظت های مشابه داروی آزاد در برابر داروی محصور در لیپوزوم های مذکور در زمان های 24، 48 و 72 ساعت با آزمون تی مورد سنجش و مقایسه قرار گرفت.نتایج: نظر به این که سمیت سلولی در غلظت 5 میلی گرم بر میلی لیتر دارو در زمان های مذکور در لیپوزوم های بدون بارالکتریکی به ترتیب 88.37، 91.7 و 93.4 درصد و در غلظت و زمان مشابه برای داروی آزاد 34/72، 41/79 و 9/79 درصد به دست آمد، سمیت سلولی داروی محصور در این لیپوزوم ها نسبت به داروی آزاد بیشتر است. همچنین نظر به این که در غلظت و دوره زمانی مشابه سمیت سلولی داروی محصور در لیپوزوم با بار منفی به ترتیب 40/59، 28/67 و 56/74 درصد به دست آمد، سمیت سلولی داروی محصور در لیپوزوم دارای بار منفی نسبت به داروی آزاد کمتر است.نتیجه گیری: لیپوزوم های بدون بار الکتریکی حاوی داروی دوکسوروبیسین سمیت سلولی بیشتری در مقایسه با شکل آزاد دارا هستند. نتیجتا می توان از این لیپوزوم ها برای بهبود تاثیر و کاهش اثرات سمی دارو پس از تکمیل این آزمایش ها در شرایط محیط زنده استفاده کرد.

در این بررسی تعداد پنجاه استرین جداشده از میزبانهای سیب، گلابی، به، گل سرخ و ازگیل از مناطق قزوین، تهران، کرج، هشتگرد، طالقان، خوی، سلماس و ارومیه مورد بررسیهای فنوتیپی و الکتروفورز پروتئین و پلاسمید و حساسیت نسبت به آنتی بیوتیکها قرار گرفت. استرین ها لوان و کاتالاز مثبت، قادر به تحریک واکنش فوق حساسیت در برگهای توتون و شمعدانی و تولید تراوشات باکتریایی بر روی میوه های نارس گلابی بودند. واکنش گرم و اکسیداز منفی بوده و قادر به احیای نیترات و یا تولید رنگ فلورسانت نبودند. همه استرین ها هوازی اختیاری، اوره آز منفی، قادر به تحمل نمک طعام 5% و دمای 35 درجه سانتی گراد بودند. واکنش تولید مواد احیا کننده از ساکارز در تمامی استرینها مثبت بود. تولید استوئین پس از دو روز مثبت و پس از پنج روز منفی ثبت گردید. ژلاتین به کندی هیدرولیز شده ولی هیچکدام از استرینها قادر به هیدرولیز نشاسته، کازئین، آرژینین، توئین80 و یا اسکولین نبودند. تولید اندول، گاز از گلوکز، فنیل آلانین دی آمیناز، لستیناز، فسفاتاز و یا تولید رنگ صورتی در محیط YDC در تمامی استرینها منفی بود. تمامی استرینها از گلوکز، ساکارز، گالاکتوز، مانیتول، تری هالوز، ریبوز، سالیسین، آرابینوز، سلوبیوز، اینوزیتول، فروکتوز، گلیسرول، سیترات، سوکسینات و فومارات استفاده کرده و تولید اسید یا قلیا نموده و اکثرا توانایی مصرف فرمات را داشتند ولی قادر به مصرف اینولین، اسید نیکوتینیک، نیکوتین، نیکوتین آمید، مالونات، تارتارات، آسکوربات، گلوکانات، گالاکتیورونات، پروپیونات، اگزالات، دی گلوتامیک اسید، لاکتات، بنزوات، استات و یا پلی پکتات سدیم نبودند. نقوش الکتروفورز پروتئین همه استرینها یکسان بود و در الکتروفورز ژل آگارز نیز تمامی آنها دارای دو نوار پلاسمیدی با وزن های مولکولی مشابه بودند. تمامی استرین ها در آزمون نشت دوطرفه در آگار در برابر سه آنتی سرم مصرفی یک باند رسوبی قوی ایجاد نمودند. واکنش غیراختصاصی مشاهده نگردید. آنتی ژن حاصل از باکتری کشته شده با حرارت، واکنش قوی تری نسبت به آنتی ژن تیمارنشده (سوسپانسیون باکتری زنده) تولیدنمود. کروماتوگرام حاصل از کروماتوگرافی لیپیدهای استرین ها روی صفحه نازک سیلیکاژل شامل سه لکه عمده بوده و تفاوتی بین استرین ها مشهود نبود. براساس نتایج حاصله، استرین های باکتری عامل آتشک سیب و گلابی جداشده از مناطق مختلف ایران در خصوصیات بررسی شده همانند (هموژن) و غیرقابل تمایز بودند.

سابقه و هدف: اثرات سمی آلومینیوم درسالهای اخیر مورد توجه بیشتری قرارگرفته است. با توجه به اینکه پیشنهاد شده که آلومینیوم روی کانالهای کلسیم و سیستم اینوزیتول تری فسفات اثر مهاری دارد و از سوی دیگر از آنجایی که فعالیت عضله صاف دربیشتر موارد تحت تاثیر این دوسیستم است در این مطالعه اثر تجویز الومینیوم در رژیم غذایی روی فعالیت انقباضی آئورت جدا شده موش صحرایی مورد بررسی قرار گرفته است. مواد و روش ها: آلومینیوم به مقدار 1620 میلیگرم به ازای هر کیلوگرم غذا به غذای مصرفی اضافه و حیوان ها به مدت 40 روز از این رژیم استفاده کردند. حیوان های گروه کنترل از همان رژیم غذایی، بدون آلومینیوم اضافی استفاده کردند و پس از 40 روز، در روز آزمایش حیوان ها بی هوش و نمونه خون برای اندازه گیری آلومینیوم تهیه شد، سپس قسمتی از آئورت سینه ای جدا و فعالیت آن پس از اضافه کردن غلظت های مختلف از کلرور پتاسیم و فنیل افرین در حمام بافت و با استفاده از یک ترانسدیوسر ایزومتریک ثبت گردید. آلومینیوم با استفاده از دستگاه جذب اتمی بدون شعله اندازه گیری شد. یافته ها: نتایج نشان می دهد که فعالیت انقباضی آئورت حیوانی که تحت تأثیر آلومینیوم زیاد قرار گرفته بود در جوابگویی به فنیل افرین تفاوتی با گروه کنترل نداشته، درحالی که انقباض آئورت این حیوان ها برای غلظت های 20 و 50 میلی مول کلرور پتاسیم به ترتیب 2.5 ± 0.2 و 3.1±0.3 گرم به ازای میلیمتر مربع بافت است، به طور معنی داری از مقادیر بدست آمده برای گروه کنترل 1.6 ±0.3 و 2 ±0.1 بیشتر بود. غلظت آلومینیوم در سرم دو گروه تفاوت معنی داری نداشت. نتیجه گیری: با توجه به نتایج این بررسی می توان نتیجه گیری کرد که قرار گرفتن در معرض آلومینیوم در موش ها اگر چه منجر به افزایش معنی دار در غلظت آن در سرم نشده ولی سبب تغییر در واکنش انقباضی عضله دیواره آئورت گردیده است. این یافته توجه به اثر غیر طبیعی آلومینیوم روی سیستم عروقی را در افرادی که برای مدت طولانی در معرض آلومینیوم قرار می گیرند جلب می کند.

الگوی واکنش بیوشیمیایی بیست و پنج سویه P. multocida جدا شده از پاستورلوز طیور در ایران با استفاده از هگزوزها، پنتوزها، دی ساکاریدها و الکل های پلی هیدریک تعیین گردید. از لحاظ الگوی خواص بیوشیمیایی تشابه زیادی بین سویه ها مشاهده شد. تمام سویه ها سوربیتول، مانیتول، گالاکتوز، دکستروز، فروکتوز، مانوز و سوکروز را مورد استفاده قرار داده و در محیط پایه قندی (فنل رد) اسید تولید نمودند. با این وجود هیچ کدام دلسیتول، اینوزیتول، آرابینوز، سالیسین، رافینوز و اینولین را تخمیر نکردند. با در نظر گرفتن این ویژگی ها تمامی نمونه های P. multocida در این مطالعه متعلق به بیوتیپ multocida شناخته شدند. آزمون حساسیت آنتی بیوتیک ها با روش دیسک، حساسیت سویه ها را در مقابل سیزده آنتی بیوتیک و یا ترکیب ضد میکروبی نشان داد. حساسیت سویه ها در مقابل سولفامتوکسازین - تری متوپریم، نیتروفورانتویین و کلرامفنیکل %100 و در مقابل تتراسیکلین و پنی سیلین به ترتیب %96 و %88 بود. از طرفی تمامی نمونه ها در مقابل با سیتراسین، لینکومایسین و کلوکساسیلین 100 مقاوم بوده و پس از آن ها فورازولیدین و کلیستین با %84 و %68 قرار می گیرند. سروتایپینگ نمونه ها به روش هدلستون و به کمک آنتی سرم های اختصاصی تولید شده در این مطالعه انجام شد. بر این اساس سروتیپ های 1، 3، 4 و 3×4 به دست آمد که سروتیپ های 3، 4 و 3×4 برای اولین بار از ایران گزارش می شوند.

یک بیماری لگه برگی و سوختگی برگ چغندرقند (Beta vulgaris L) با عامل ناشناخته ای در مزارع اطراف اصفهان از سال 1372 مشاهده شده است. لکه های سوخته دایره ای یا نامنظم به قطر کمتر از یک تا چندین سانتیمتر روی برگ ها ظاهر شده و با گسترش لکه ها و بهم پیوستن آنها سطح وسیعی از برگ سوخته به نظر می رسد. یک باکتری گرم منفی، هوازی، غیر متحرک و میله ای شکل از برگهای دارای علایم جدا گردید. کلنی باکتری روی محیط آگار غذایی حوای ساکارز زرد، برجسته، صاف و غیر لعاب دار بود. جدایه ها اکسیداز منفی و غیر فلورسانت بوده و کازئین، ژلاتین ، اسکولین، نشاسته و توئین - 80 را هیدرولیز کردند. نتایج آزمونهای تولید آرجی نین دی هیدرولاز، اوره آز و لسیتیناز، احیاء نیترات و تولید اندول و استوئین منفی بود. بعضی جدایه های از سیستین SH2 تولید کردند. رشد باکتری در حضور 0.1 درصد تری فنیل تترازولیوم کلراید، 2.5 درصد کلرید سدیم و 30 درصد گلوکز متوقف گردید. فرکتوز، گلوکز ، سلوبیوز، ترهالوز، ساکارز، مالتوز، ملی بیوز، زایلوز، گلیسرول، نشاسته ، دکسترین، آمیگدالین، اربوتین، لاکتات، مالات، D و L آلانین و پرولین از جمله منابع کربن قابل استفاده برای رشد باکتری بودند. هیچ یک از جدایه نتوانستند از ادونیتول، دلسیتول، اینوزیتول، رامنوز یا تارتارات استفاده کنند. جدایه ها تولید رنگدانه زانتومونادین نمودند. بیماریزایی جدایه ها با مایه زنی روی جدایه های بدست آمده از چغندر قند به اثبات رسید. بر اساس ویژگی های فیزیولوژیکی و بیوشیمیایی جدایه های بدست آمده از چغندر به عنوان Xanthomonas sp. شناسایی شدند. ویژگی های فنوتیپی، نقوش الکتروفورزی پروتئین های سلولی و نوع علائم ایجاد شده توسط جدایه ها در چغندرقند با ویژگیهای مربوط به باکتری Xanthomonas sp. Betae )قبلا (X. campestris pv. Betae گزارش شده از برزیل، متفاوت است. به نظر می رسد سوختگی برگ چغندرقند در ایران یک بیماری قبلا توصیف نشده و باکتری عامل گونه یا پاتووار جدیدی از جنس Xanthomonas باشد.

یکی از روش های نگهداری، حفظ و ازدیاد گیاهان کمیابی همچون نارون رعنا کشت بافت است. نارون رعنا درختی زیبا است که برای فضای سبز پارک ها توصیه می گردد. ریز ازدیادی نارون رعنا با استفاده از قطعات جدا کشت ساقه انجام می شد. مناسبترین جدا کشت ها تنها یک گره داشتند و این به دلیل آلودگی قارچی کمتر آنها و در عوض به دست آوردن تعداد بیشتری جدا کشت بود. حداکثر ازدیاد ساقه در محیط MS حاوی 2) BAP میلی گرم در لیتر) و اینوزیتول به دست آمد. پس از ازدیاد ساقه ها اینوزیتول را حذف کردیم و غلظت BAP را به یک میلی گرم در لیتر کاهش دادیم. انتقال ساقه ها به محیط ریشه زا پس از پنجمین واکشت انجام شد و بهترین نتیجه با تیمار 24 ساعتی ساقه ها با 1) BAP میلی گرم در لیتر) در تاریکی و محیط MS حاصل شد. تمام مراحل در دمای 25±2°C و تناوب نوری 16 ساعتی و شدت نور 3000 لوکس به انجام رسید. گیاهچه های ریشه داری که به این روش تولید شدند به گلدان های حاوی مخلوطی از خاک و شن و ورمیکولیت ( با نسبت مساوی) منتقل گردیدند. گیاهان مذکور به مدت 3 تا 5 هفته در وضعیت دمایی 25±2°C و تناوب نوری 16 ساعتی و رطوبت نسبی 85 _90 % نگهداری شدند و سپس به خاک کشاورزی انتقال یافتند.

سیتی کولین یک واسطه مهم در سنتز فسفاتیدیل کولین می باشد. فسفاتیدیل کولین از اجزا مهم غشا سلولی است. مطالعات متعدد حیوانی و چند مطالعه انسانی اثرات مفید سیتی کولین را در سکته مغزی، اختلال حافظه و اختلالات شناختی نشان داده اند. مطالعه حاضر به صورت کارآزمایی بالینی در بیماران 70-50 ساله ای که برای اولین بار در محل شریان مغزی میانی دچار سکته مغزی شده بودند و بیماری دیابت نداشتند انجام شده است. تعداد بیمارانی که مورد درمان سیتی کولین قرار گرفته اند، 40 نفر و گروه شاهد شامل 20 نفر می باشد. دارو طی 24 ساعت اول پس از سکته مغزی شروع شده و به مدت 4 هفته به میزان 500 میلی گرم روزانه به صورت تزریقی تجویز شد. توانایی حرکتی و انجام کار در بیماران بر اساس اندکس بارتل هنگام ورود به بیمارستان و در هفته های چهارم و هشتم ارزیابی شده است.بر اساس این مطالعه بیمارانی که سیتی کولین دریافت کرده بودند در هفته چهارم به طور قابل ملاحظه ای نسبت به گروه شاهد از بهبودی بیشتری برخوردار بودند. میانگین بهبودی بالینی بر اساس اندکس بارتل در هفته چهارم در گروه سیتی کولین 38.4 و در گروه شاهد 25 بود (P=0.01). همچنین بر اساس این مطالعه بیمارانی که در ابتدای زمان سکته مغزی از ناتوانی بیشتری برخوردار بودند و سیتی کولین دریافت داشتند، در هفته چهارم و هشتم به میزان بیشتری نسبت به گروه شاهد بهبودی نشان دادند (P=0.001).نتایج حاصله نشان دادند که دسترسی به بهبودی کامل در بیماران گروه سیتی کولین به مراتب بیشتر از گروه شاهد بود.در مجموع، این مطالعه نشان می دهد که سیتی کولین در تسریع و افزایش میزان بهبودی بالینی در بیماران مبتلا به سکته مغزی به خصوص در گروه که در ابتدا ناتوانی بیشتری داشته اند موثر بوده است.

برای مطالعه ارتباط بین ترکیب بیوشیمیایی تخمک اووله شده و درصد لقاح در تاسماهی ایرانی (Acipenser persicus Borodin 1987) تخمک 24 عدد از ماهیان مولد که از لحاظ مراحل تکامل جنسی شرایط یکسانی را داشته و مورد تکثیر مصنوعی قرار گرفته بودند، مورد بررسی قرار گرفت، (به صورت اتفاقی از میان کل ماهیان تکثیر شده). هنگام اوولاسیون حدود 50 گرم از تخمک آنها نمونه برداری و درصد لقاح بقیه تخمها ثبت گردید و ترکیب بیوشیمیایی تخمک شامل درصد چربی، اسیدهای چرب، نسبت فسفولیپیدها به کل لیپیدها و سطح فسفولیپیدها مورد بررسی قرار گرفت .نتایج نشان داد ترکیب تخمک در ماهیان دارای درصد لقاح بالا (بالاتر از 50 درصد) با ماهیان دارای لقاح پایین در بعضی موارد اختلاف معنی داری وجود دارد و مقدارد متوسط اسید چرب اولئیک در ماهیان دسته اول 41.48 درصد و در ماهیان دسته دوم 44.9 درصد بوده است (P<0.05) و نسبت فسفولیپیدها به کل لیپیدها در ماهیان دسته اول 8.8 درصد و در دسته دوم 17.6 درصد بوده است P<0.05)). مجموع سطوح فسفاتیدیل کولین و لیزوفسفاتیدیل اتانول آمین در ماهیان دسته اول 53.2 و در ماهیان دسته دوم 55.5 درصد بوده است (P<0.05). ولی از لحاظ مقادیر سایر اسیدهای چرب، متوسط درصد چربی و سطوح فسفولیپیدهای دیگر اختلاف معنی داری نشان نداده است (P<0.05).

به منظور ارزیابی توان باززایی درون شیشه ای خرما (رقم مضافتی)، جنین بالغ از میوه های نارس جداسازی و در محیطهای کشت شامل MS حاوی هورمونهای رشد گیاهی (2,4-D)، 1/2-MS و MS فاقد هورمون کشت گردیدند. بیشترین درصد جوانه زنی جنین در محیط کشت 1/2MS فاقد هورمونهای رشد مشاهده شد (69.24%). جهت تحریک سلولهای مریستمی در ایجاد جوانه های نا به جا، ساقه نهالهای درون شیشه ای در منطقه یقه قطع و پس از تقسیم آنها به جدا کشتهای 1 الی 3 سانتیمتری به صورت عمودی در محیط کشت MS حاوی 0.4 میلیگرم در لیتر Thiamine HCl، 100 میلیگرم در لیتر اینوزیتول، 30 میلیگرم در لیتر ساکارز، 80 میلیگرم در لیتر آدنین سولفات همراه هورمون 2ip در غلظت 10 میلیگرم در لیتر و NAA با غلظت 0.1 میلیگرم در لیتر کشت گردیدند. محیط کشت MS حاوی 10 میلی گرم در لیتر 2ip مناسبترین محیط کشت جهت ایجاد تحریک مریستمها و تولید شاخسارهای جدید بود. شاخه های باززایی شده جهت ازدیاد به صورت مکرر از منطقه یقه قطع و پس از تهیه جدا کشتها به محیط کشت شاخه زایی منتقل شد و تعدادی نیز جهت تولید نهال در محیطهای کشت ریشه زایی کشت گردیدند. بیشترین بازده ریشه زایی (بیش از 80%) پایه های حاصل در محیط کشت MS حاوی 10 میلیگرم در لیتر 2ip همراه 0.01 میلی گرم در لیتر IAA مشاهده شد.

مقاله حاضر در برگیرنده اطلاعاتی در زمینه افزایش تراوایی غشاء در اثر حضور مواد فعال سطحی است. مدل غشایی انتخاب شده پوست مار است که اغلب به عنوان یک غشاء مقلد شرایط آبدوست پوست انسان به کار می رود. این غشا در یک محفظه انتشاری که برای مطالعات پوستی طراحی شده بود، تعبیه و مورد استفاده قرار میگرفت. همچنین لیپوزوم های تهیه شده از کلسترول و فسفاتیدیل کولین با روش انجماد - ذوب نیز به عنوان یک غشاء مصنوعی مورد آزمایش قرار گرفت. مدل دارویی به کار رفته در این بررسی جنتامایسین سولفات است که به صورت خوراکی جذب مناسبی ندارد و برای اهداف سیستمیک به صورت تزریقی (عضلانی یا وریدی) مصرف میشود. همچنین از مدلهای دارویی آبدوست دیگر، یعنی فنل رد و 5 (6) - کربوکسی فلورسیین به جهت سهولت ردیابی و تعیین مقدار در کنار داروی اصلی استفاده شد. جذب افزاهای به کار رفته در این بررسی شامل دو سورفکتانت سنتزی سدیم لوریل سولفات (آنیونی) و بنزالکونیوم کلراید (کاتیونی) و همچنین افزای با منشاء طبیعی یعنی ساپونین تام کیلایاساپورناریا (Quillaja saponarial) و ساپونین تام اکانتوفیلوم اسکواروزوم (Acanthopyllum squarrusom) بود. در این بررسی همچنین ویژگیهای کاهش دهندگی کشش سطحی آب و اثرات همولیتیک جذب افزاها تعیین گردید تا رابطه احتمالی بین خواص سورفکتانت و اثرات جذب افزایی آن مشخص گردد. نتایج به دست آمده نشان داد که بیشترین اثرات جذب افزایی در غلظت های کمتر از غلظت بحرانی تشکیل میسل (cmc) حاصل می گردد، در حالی که حداکثر فعالیت همولیتیک، در غلظت های بیش از cmc دیده شد. نتایج به دست آمده بر این دلالت دارد که بنزالکونیم کلراید، همچگونه اثر افزایشی بر روی جذب از راه پوست مار ندارد، درحالی که بر روی مدل لیپوزوم دارای بیشترین اثر افزایندگی است. ساپونین های تام نیز در هر دو مدل غشایی دارای اثرات افزایندگی قابل قبولی در مقایسه با سورفکتانت های سنتزی بوده اند. مکانیسم دقیق جذب افزایی مواد فعال سطحی هنوز به درستی روشن نیست ولی نتایج به دست آمده نشان داده است که علاوه بر خاصیت سطحی، عوامل دیگری نظیر بار الکتریکی ملکول و مدل غشایی مورد استفاده در میزان افزایش جذب دارو موثر میباشند.