زمینه و هدف: هایپرتروفی بیماری زای قلبی نوعی اختلال قلبی است که با تغییر ساختار قلب، آپوپتوز و فیبروز سلول های عضله ی قلب همراه است که به کاهش توانایی تلمبه زنی قلب و در نهایت احتمالاً به ایجاد نارسایی قلبی و مرگ ناگهانی منجر می شود. نشان داده شده است که مسیر پیام رسانی عوامل رونویسی NF-κ, B و NFAT نقش مهمی در فرایند هایپرتروفی بیماری زای قلبی دارند و با توجه به اینکه پژوهش های کمی تأثیر فعالیت ورزشی را روی این عوامل در فرایند هایپرتروفی بیماری زای بررسی کرده اند، هدف از پژوهش حاضر شناسایی تأثیر هشت هفته تمرین هوازی پیش از القای ایزوپروترنول بر بیان ژن های NF-κ, B و NFAT در بافت بطن چپ موش های صحرایی نر نژاد ویستار بود. مواد و روش ها: 18 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به طور تصادفی به دو گروه تمرین استقامتی و کنترل تقسیم شدند. تمرینات استقامتی به مدت هشت هفته، یک ساعت در روز و شش روز در هفته روی نوار گردان با شیب 15 درجه انجام گرفت. پس از هشت هفته تمرین، هایپرتروفی بیماری زا از طریق تزریق زیرجلدی 3 ایزوپرترنول طی هفت روز القا شد. 24 ساعت پس از آخرین جلسه ی تزریق، موش های صحرایی از طریق تزریق درون صفاقی 50 میلی گرم کتامین و 10 میلی گرم زایلازین بی هوش شدند. سپس موش های صحرایی تشریح شدند و بافت قلب استخراج و به دمای 70-انتقال داده شد. در پژوهش حاضر برای بررسی بیان ژن های NF-κ, B و NFAT از روش Real Time PCR استفاده شد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارSPSS نسخه ی 24 و با استفاده از آزمون t مستقل در سطح معناداری 05/0 ≥, P انجام گرفت. نتایج: یافته های پژوهش حاضر نشان داد، شاخص های وزن قلب، نسبت وزن قلب به وزن بدن و نسبت وزن بطن چپ به وزن بدن، به طور معناداری (01/0P= و 03/0P=) به ترتیب در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل افزایش پیدا کرده بود. همچنین میزان بیان نسبی ژن NF-κ, B به طور معناداری (03/0P=) در گروه تمرین نسبت گروه کنترل کاهش داشت. در بیان نسبی ژن NFAT تغییر معناداری در گروه های مورد بررسی مشاهده نشد (40/0P=). نتیجه گیری: هشت هفته تمرین استقامتی هوازی از طریق کاهش بیان نسبی ژن NF-κ, B ممکن است نقش مهمی در پیشگیری از هایپرتروفی بیماری زای قلبی داشته باشد.