نقش نباتات تناوبی و علفهای هرز مزارع جالیز استان فارس در پایداری Phytophthora drechsleri عامل بوته میری کدوئیان مورد بررسی قرار گرفت. با استفاده از محیط کشت انتخابی، جدایه های قارچ عامل بیماری از ریشه خارشتر، شیرین بیان، ترب وحشی، یونجه زرد و گونه های سلمک جدا گردید. از گیاهان فوق فقط یونجه زرد در شرایط مزرعه دارای علائم بوته میری و پوسیدگی ریشه بود. قارچ مذکور از ریشه سایرعلفهای هرز غالب مزراع جالیز مانند تاج خروس، تاجریزی، گلرنگ وحشی، پیچک صحرائی، مرغ، فرفیون، آفتاب پرست، ازمک، پنیرک، عروسک پشت پرده، خرفه، ترشک، چسبک و از ریشه های گیاهان زراعی مانند گندم، جو، سیب زمینی، یونجه، و فلفل که غالبا در تناوب با جالیز کشت می شوند جدانگردید.تمام جدایه های P. drechsleri از گیاهان میزبان و علفهای هرز قادر به رشد در دمای 37 درجه سانتی گراد بودند و روی طالبی قدرت بیماریزایی داشتن دبیشتر علفهای هرز کشت شده در شرایط خاک بکر سترون و غیر سترون با زئوسپور جدایه های قارچ P. drechsleri آلوده شدند. برخی از علفهای هرز از جمله عروسک پشت پرده، ازمک، جغجغک، گلرنگ وحشی و پنیرک درمایه زنی مصنوعی آلوده نشدند. حضور هردو تیپ سازگاری جنسی در P. drechsleri درریشه برای تشکیل ااسپور درتمام گیاهان ضروروی بود. کلامیدوسپور در ریشه های مایه زنی شده مشاهده نگردید.

بیماری پژمردگی باکتریایی (پوسیدگی قهوه ای) سیب زمینی در جنوب استان کرمان توسط فنوتیپ B بیووار 2/نژاد 3 باکتری Ralstonia solanacearum ایجاد می گردد. به منظور بررسی دامنه میزبانی باکتری مذکور طی سال های 77 75 و 81-80 ضمن بازدید از مزارع سیب زمینی منطقه جیرفت و کهنوج در جنوب استان کرمان، از ریشه و ساقه گیاهان زراعی د رکشت مخلوط یا مجاور مزارع سیب زمینی و نیز علف های هرز غالب هر مزرعه نمونه برداری انجام و امکان جداسازی این باکتری روی محیط کشت افتراقی حاوی تری فنیل تترازولیوم کلراید بررسی شد. آزمون بیماری زایی با کاشت بذور گیاهان زارعی مهم و علف های هرز غالب منطقه درگلخانه و مایه زنی سوسپانسیون باکتری به ریشه و ساقه آنها مورد بررسی قرار گرفت. براساس نتایج به دست آمده، بیووار مذکور باکتری عامل پژمردگی سیب زمینی در شرایط طبیعی منطقه جیرفت و کهنوج، تنها روی سیب زمینی بیماری زا می باشد، اگر چه از ریشه یا ساقه گیاهان هرز سلمه تره، پنیرک، ماشک و تلخه نیز بدون تظاهر علایم پژمردگی جداسازی گردید. در شرایط گلخانه، این باکتری علاوه بر سیب زمینی روی گوجه فرنگی و بادمجان و نیز علف های هرز تاجریزی سیاه، تاتوره، عروسک پشت پرده و ماشک بیماری زا بوده و مجددا جداسازی شد. این باکتری در شرایط گلخانه روی گیاهان لوبیا، تاج خروس، سلمه تره، یونجه باغی، ازمک، خرفه و ترشک بیماری زا نبوده اما یک تا دو هفته پس از مایه زنی به ساقه، از پنج سانتیمتری بالاتر از محل مایه زنی جداسازی شد.

شناسایی علف های هرز مزارع گندم آبی به عنوان اساسی ترین اقدام در مدیریت علف های هرز این محصول محسوب می شود. بر اساس سطح زیر کشت گندم و مساحت مزارع در همه شهرستانهای استان تهران، طی 6 سال زراعی (در سالهای 1379 تا 1385) تعداد 61 مزرعه به عنوان نماینده مزارع گندم آبی کل استان انتخاب شدند و با شمارش علف های هرز به تفکیک جنس و گونه در هر مزرعه در نقاط نمونه برداری، شاخصهای جمعیتی آنها محاسبه شدند. در هر مزرعه طول و عرض جغرافیایی و ارتفاع از سطح دریا مکان مورد اندازه گیری توسط دستگاه GPS ثبت شد. با استفاده از این اطلاعات نقشه پراکنش گونه های مختلف علفه های هرز مزارع گندم استان تهران در محیط GIS تولید گردید. نتایج نشان داد که در مزارع گندم آبی استان تهران 87 گونه علف هرز وجود دارد. پهن برگهای مزارع گندم آبی استان تهران به ترتیب غالبیت شامل: خاکشیر (Descurania Sophia [L.] Schur.)، هفت بند (Polygonum aviculare L.)، شاه تره (Fumaria vaillantii Loisel.) و بی تی راخ (Galium aparin L.) بودند. باریک برگهای غالب مزارع گندم استان تهران نیز به ترتیب اهمیت یولاف وحشی زمستانه (Avena ludoviciana Durieu.)، جو دره (Hordeum spontaneum C. Koch.) و چاودار (Secale cereal L.) بودند. علاوه بر این مهمترین رستنیهای مزاحم قبل از برداشت گندم در استان تهران را پیچک صحرایی (Convolvulus arvensis L.)، کنگر وحشی (Cirsium arvense [L.] Scop.) و ازمک (Cardaria draba [L.] Desv.) تشکیل می دادند.

به منظور شناسایی فون مگس های خانواده Tachinidae در استان فارس، یک گونه از مگس پارازیتوئید از روی گل گیاه ازمک (Lepidium draba) از منطقه دشت برم واقع در 20 کیلومتری دشت ارژن در تاریخ شانزدهم فروردین ماه سال 1385 جمع آوری گردید. پس از بررسی مقدماتی، نمونه ها به موزه تاریخ طبیعی آلمان (برلین) ارسال و توسط نگارنده چهارم به نام Ectophasia leucoptera (Rondani, 1985) شناسایی شد. این گونه متعلق به زیر خانواده Phasiinae می باشد و محدوده پراکنش آن کشورهای مختلف منطقه پالئارکتیک بوده و از کشورهای بلغارستان، اسپانیا، فرانسه، آلمان، ایتالیا، ترکیه، ازبکستان، تاجیکستان، قرقیزستان، ترکمنستان و قزاقستان گزارش شده است. فعالیت این مگس روی سن های خانواده Pentatomidae مشاهده شده است (Herting & Dely-Draskovits, 1993).

بمنظور بررسی امکان کاربرد همزمان دو علف کش توفوردی ام سی پی و کلودینافوپ پروپارژیل دو آزمایش جداگانه گلخانه ای و مزرعه ای در طی سال های 1385 و 1386 انجام شد. در آزمایش های مزرعه ای که در میبد و ارومیه صورت گرفت علف کش توفوردی ام سی پی آ به میزان های 975 و 1300 گرم به همراه کلودینافوپ پروپارژیل در مقادیر 0، 64، 80، 96 و 112 گرم از ماده موثر در هکتار در قالب آزمایش فاکتوریل دو عاملی با طرح پایه بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار اجرا گردید. علف های هرز غالب در آزمایش مزرعه ای عبارت بودند: ازمک (Cardaria draba (L.) Desv.)، خونی واش (.Phalaris minor Retz)، گوش خرگوش (.Conringia orientalis (L.) Dumort) و علف پشمکی (.Bromus tectorum L). در آزمایش گلخانه ای نیز اثرات مخلوط دو علف کش توفوردی ام سی پی آ و کلودینافوپ پروپارژیل بر علف های هرز هفت بند (.Polygonum aviculare L)، خونی واش و چچم (.Lolium temulentum L) مورد ارزیابی قرار گرفت. در آزمایش مزرعه ای علف کش ها در ابتدا مرحله پنجه زنی گندم و چهار برگی علف های هرز باریک برگ و پهن برگ بکار برده شد. نتایج نشان داد که بیشترین کارایی علف کش در کنترل علف های هرز باریک برگ و پهن برگ تیمار کاربرد مخلوط توفوردی ام سی پی آ به میزان 975 تا 1300 گرم و کلودینافوپ پروپارژیل به میزان 96 گرم از ماده موثر در هکتار بود. در این تیمارها بیشترین عملکرد دانه گندم نیز برداشت گردید. با توجه به این نتایج در صورت استفاده از مخلوط این دو علف کش بایستی مقدار مصرف کلودینافوپ پروپارژیل از 64 گرم به 96 گرم از ماده موثر در هکتار افزایش یابد.

به منظور بررسی اثرات آللوپاتیک عصاره آبی اندام های هوایی و زیرزمینی علف هرز ازمک (Cardaria draba) و مخلوط آنها بر خصوصیات جوانه زنی و رشد گیاهچه ذرت خوشه ای (Sorghum bicolor L.) آزمایشی در محیط پتری دیش در قالب طرح کاملا تصادفی با 4 تکرار در آزمایشگاه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه بیرجند در سال 1387 انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل عصاره آبی اندام هوایی و زیرزمینی ازمک و مخلوط آنها (به نسبت مساوی) در چهار سطح 25، 50، 75 و 100 درصد حجمی به همراه تیمار شاهد (آب مقطر) بود. نتایج نشان داد که با افزایش غلظت عصاره آبی اندام های هوایی و زیرزمینی ازمک درصد جوانه زنی، سرعت جوانه زنی، طول ریشه چه، طول ساقه چه، وزن تر ریشه چه، وزن تر ساقه چه، وزن تر گیاهچه، نسب وزن تر ریشه چه به ساقه چه و نسب طول ریشه چه به ساقه چه به طور معنی داری کاهش یافت به گونه ای که در غلظت های 75 و 100 درصد حجمی از عصاره اندام های مورد بررسی و مخلوط آنها جوانه زنی صورت نگرفت. برازش مدل لجستیک سه پارامتری، رابطه بین سطوح مختلف عصاره آبی و درصد جوانه زنی را به خوبی توجیه نمود. همچنین نتایج حاکی از کاهش 50 درصدی حداکثر جوانه زنی ذرت خوشه ای در غلظت 50 درصد عصاره آبی اندام های هوایی، زیرزمینی ازمک و مخلوط آنها بود. بیشترین سرعت کاهش درصد جوانه زنی ذرت خوشه ای در تیمار عصاره اندام هوایی و کمترین آن در تیمار عصاره اندام زیرزمینی ازمک مشاهده شد. زمان رسیدن به 50 درصد حداکثر جوانه زنی در تیمارهای شاهد، 25 درصد اندام های مختلف و همچنین 50 درصد اندام زیرزمینی ازمک تفاوت معنی داری با یکدیگر نداشت. بر اساس مقایسات ارتوگونال گروهی در مجموع چنین استنباط شد که عصاره آبی اندام های هوایی ازمک، بیشتر از اندام زیرزمینی آن و مخلوط آنها بیشتر از عصاره جداگانه آنها بر درصد جوانه زنی، طول ریشه چه و ساقه چه ذرت خوشه ای اثرات بازدارندگی دارند.

وجود بقایای گیاهی در سطح خاک می تواند اثرات معنی داری بر رفتار و فعالیت علف کش داشته باشد. بدین منظور آزمایشی در سال زراعی 1387 به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار و دو فاکتور مقادیر مختلف پسماند سطحی گندم (صفر، 1250، 2500 و 3750 کیلوگرم در هکتار) و غلظت های مختلف علف کش تریفلورالین (720، 1200 و 1680 گرم ماده موثره در هکتار به همراه شاهد (بدون مصرف علف کش) در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه بیرجند انجام شد. نتایج نشان داد که با افزایش مقادیر مختلف پسماند گندم و غلظت های تریفلورالین تراکم علف های هرز ازمک، تاج خروس ریشه قرمز و سلمه تره در طول فصل رشد نسبت به شاهد کاهش یافت ولی تراکم و وزن خشک خارشتر تحت تاثیر فاکتورهای مورد بررسی و اثرات متقابل آن ها قرار نگرفت. همچنین، اثر هم افزایی بین غلظت 720 گرم ماده موثره در هکتار تریفلورالین با سطح پسماند 1250 و غلظت 1200 گرم ماده موثره در هکتار با مقدار بقایای 2500 کیلوگرم در هکتار در کاهش تراکم علف های هرز مشاهده شد. همچنین مشخص شد که مقدار پسماند 3750 کیلوگرم در هکتار کاهش کارایی علف کش را به دنبال داشته است.