زمینه و هدف: پره اکلامپسی نوعی سندرم اختصاصی حاملگی است که می تواند سبب مرگ و میر در مادر و جنین شود. روش های تشخیص پروتیینوری مبتنی بر اندازه گیری پروتیین ادرار 24 ساعته است که نیازمند صرف زمان برای جمع آوری ادرار است. در این مطالعه سعی شده است که تا ارزش تشخیصی ادرار هشت ساعته در تخمین پروتیینوری 24 ساعته مشخص شود.روش بررسی: در این مطالعه که به روش مقطعی در بخش زنان و زایمان بیمارستان ولیعصر مجتمع امام خمینی در سال های 1387 و 1388 انجام شده، 50 مادر باردار وارد مطالعه شدند. به مادران یک گالن جهت جمع آوری ادرار داده می شود و پس از هشت ساعت پروتیین ادرار و همزمان حجم ادرار هشت ساعته تعیین می شد. در پایان 24 ساعت مجددا پروتیین و حجم ادرار اندازه گیری شده و نتایج به دست آمده از نمونه های هشت و 24 ساعته با یکدیگر مقایسه می شد.یافته ها: میانگین سنی مادران 5.4±27.5 سال و میانگین سن بارداری 4±30.5 هفته بود. میانگین پروتیین ادرار هشت و 24 ساعته به ترتیب 119±79 و 1218±532 میلی گرم بود. با در نظر گرفتن حد تمایز پروتیینوری هشت ساعته برابر با 105mg، حساسیت پروتیینوری هشت ساعته برای تشخیص پروتیینوری در ادرار 24 ساعته 61%، ویژگی 98%، ارزش اخباری مثبت و منفی به ترتیب 88% و 90% بود  .(p<0.001)نتیجه گیری: حساسیت پروتیین ادراری هشت ساعته چندان بالا نیست ولی ویژگی آن قابل توجه بوده و برای تشخیص موارد نرمال بسیار مناسب است و استفاده از آن از سوی محققین پیشنهاد می شود.

مقدمه: اختلالات بالا بودن فشارخون در حاملگی شایع هستند. ترکیب فشارخون بالا و پروتیینوری در حاملگی یا به عبارتی پره اکلامپسی، خطر مرگ و میر و عوارض پریناتال را به طور چشمگیری افزایش می دهد. با این وجود ادرار 2 ساعته همچنان استاندارد طلایی است. این مطالعه به منظور تعیین ارتباط پروتیین ادرار 2 ساعته و نمونه تصادفی ادرار با پروتیین ادرار 24 ساعته طراحی شده است.روش کار: این مطالعه به تحلیلی - مقطعی بر روی 32 خانم باردار مبتلا به فشارخون بالا با سن حاملگی بالای 20 هفته که جهت بررسی پروتیینوری و رد پره اکلامپسی در بخش زنان بیمارستان دکتر علی شریعتی بندرعباس بستری شدند، انجام گردید. از هر بیمار سه نمونه شامل نمونه تصادفی ادرار، نمونه ادرار 2 ساعته و 24 ساعته جمع آوری شد. پروتیین نمونه تصادفی به صورت کیفی و پروتیین نمونه 2 و 24 ساعته به صورت کمی محاسبه گردید. ضریب همبستگی پیرسون بین نمونه 2 و 24 ساعته و حساسیت، ویژگی و ارزش اخباری مثبت و منفی نمونه تصادفی و نمونه 2 ساعته محاسبه شد.نتایج: ضریب همبستگی بین پروتیین ادرار 2 و 24 ساعته 59/0 محاسبه شد (P<0.0001). ادرار 2 ساعته دارای حساسیت78% ، ویژگی66% ، ارزش اخباری مثبت 64% و ارزش اخباری منفی 80% در پیشگیری پروتیینوری قابل توجه بود. نمونه تصادفی ادرار حساسیت78% ، ویژگی77% ، ارزش اخباری مثبت 73% و ارزش اخباری منفی  82%داشت. همه افراد دارای پروتیینوری همزمان در نمونه تصادفی و 2 ساعته بودند و پروتیینوری قابل توجه در ادرار 24 ساعته داشتند. نتیجه گیری: ارتباط متوسطی بین پروتیین ادرار 2 و 24 ساعته وجود دارد. نتیجه مثبت یا منفی همزمان از نظر پروتیینوری در آزمون ادرار 2 ساعته و نمونه تصادفی ارزش قابل توجهی در اثبات وجود یا رد پروتیینوری قابل توجه در جمع آوری 24 ساعته ادرار دارد.

زمینه و اهداف: سنگ شکنی وراجلدی (Percutaneous nephrolithotripsy, PCNL) یکی از درمانهای کمتر تهاجمی سنگهای ادراری است که در آن مستقیما از طریق جلد وارد کلیه و لگنچه شده سنگ شکسته و خارج می شود. علی رغم اینکه نتایج مربوط به تخلیه سنگ در این روش بسیار عالی و بیش از 90% می باشد، عوارض نامحسوس آن روی کلیه بسیار کم مطالعه شده است. اندازه گیری آنزیم های ادراری و پروتیینهای اختصاصی از جمله تستهای غیرتهاجمی و در دسترس برای ارزیابی میزان آسیبهای کلیوی می باشد. هدف این مطالعه ارزیابی اثرات کوتاه مدت سنگ شکنی وراجلدی روی کارکرد کلیه با استفاده از اندازه گیری بتادومیکروگلوبولین (Beta 2microglobulin, β2 MG) ادراری می باشد این ماده پروتیینی است که افزایش آن مارکری برای آسیب توبولهای کلیوی می باشد.روش بررسی: تعداد 20 بیمار تحت سنگ شکنی وراجلدی و 18 بیمار بعد واریکوسلکتومی بعنوان گروه شاهد در این مطالعه وارد شدند. نمونه های ادراری در روزهای قبل و 24 ساعت بعد و روز سوم و هفتم و چهاردهم در هر دو گروه برای اندازه گیری بتادومیکروگلوبولین جمع آوری شد. در بیماران تحت سنگ شکنی وراجلدی مدت زمان سنگ شکنی و اندازه سنگ بر اساس عکس ساده از پرونده بیماران استخراج شده و روند افزایش و کاهش بتادومیکروگلوبولین و ارتباط آن با اندازه سنگ و طول زمان سنگ شکنی وراجلدی بررسی گردید.یافته ها: سنگ شکنی وراجلدی و واریکوسلکتومی بدون عارضه خاصی انجام شده بود. افزایش چشمگیر بتادومیکروگلوبولین ادراری در دوره اول بعد از سنگ شکنی وراجلدی تا روز سوم وجود داشت اما بعد از روز هفتم کاهش یافت. ارتباطی بین افزایش بتادومیکروگلوبولین با طول زمان سنگ شکنی وراجلدی و سایز سنگ وجود نداشت (به ترتیب: (P=0.165, P=0.983. در تمام آزمایشات بیماران واریکوسلکتومی شده بتادومیکروگلوبولین ادراری در حدود صفر بود.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که اگرچه آسیب توبولار گذرا بود از سنگ شکنی وراجلدی وجود دارد این پروسه به نظر سالم می رسد و آسیب ایجاد شده در کارکرد کلیه در طول مدت بررسی به صورت گذرا بود.

تعیین مقدار پروتئین موجود در ادرار جهت تعیین پیش آگهی، تشخیص و دستیابی به بهترین درمان در بیماران کلیوی دارای اهمیت است. روشهایی که به طور عمده برای اندازه گیری پروتئین موجود در نمونه های ادرار 24 ساعته به کار میرود اغلب وقت گیر بوده و دقیق نمیباشد. در این مطالعه نسبت پروتئین به کراتینین (میلی گرم: میلی گرم) در 3 نمونه ادرار که در ساعتهای مشخص روز جمع آوری شده بود اندازه گیری گردید،سپس نتایج حاصل ازاین آزمایشها با نتیجه نمونه ادرار 24 ساعته مقایسه شد. افراد مورد مطالعه شامل 20 فرد سالم و 81 فرد بیمار با بیماریهای گسترده کلیه همراه با پروتئنوری بودند که در محدوده سنی 17 تا 72 سال قرار داشتند. برای اندازه گیری پروتئین نمونه های ادرار، از روشهای پسه (Pesce) و استراند (Strand) استفاده شد. علاوه بر آن نوارهای ادراری نیز جهت تشخیص پروتئین در نمونه های ادرار به کار برده شدند. اندازه گیری کراتینین با روش ژافه صورت گرفت. یافته های ما همبستگی بسیار نزدیکی را بین مقدار پروتئین نمونه های تصادفی و نمونه های ادرار 24 ساعته نشان دادند. بیشترین همبستگی درنمونه های ادرار جمع آوری شده در ساعت 11 صبح وکمترین در ادراری جمع آوری شده در ساعت 6 صبح به دست آمد بیشترین همبستگی در ادرار 24 ساعته بیمارانی که دفع پروتئین آنها کمتر از 1 گرم بود مشاهده گردید. با مشاهده مقادیر متفاوت ترشح کراتینین، ما به این نتیجه رسیدیم که میتوان تعیین نسبت پروتئین به کراتینین را در نمونه های ادرار 11 صبح، به عنوان جانشین ادرار 24 ساعته برای تعیین مقدار پروتئین در ادرار به کار برد. این روش ساده و سریع بوده و در مقایسه با نوارهای ادراری که با نتایج مثبت و منفی کاذب همراه هستند اعتمادتر است.

نفروپاتی دیابتی شایعترین علت نارسایی مرحله انتهایی کلیه (ESRD) میباشد و پروتیینوری نقش مهمی در تسریع پیشرفت به سمت ESRD دارد. پنتوکسی فیلین (PTX) دارویی است که با مهار TNF-α و با کاهش پروتیینوری در کند کردن سیر نفروپاتی موثر است. برای بررسی اثر PTX بر پروتیینوری و مقایسه آن با کاپتوپریل، 40 بیمار دیابتی نوع دو مورد مطالعه قرار گرفتند. این افراد پروتیینوری بیش از 300 میلیگرم در روز داشته، منع مصرف PTX نداشتند و تحت درمان با PTX یا خانواده مهارکننده های مبدل آنژیوتانسیون (از جمله کاپتوپریل) قرار نبودند. در طی مطالعه تغییری در برنامه درمانی کنترل قند خون یا فشار خون بالا (در صورت مبتلا بودن) داده نشد. بیماران به روش Cross over در دو دوره 2 ماهه و با فاصله زمانی یک ماه (wash out) تحت درمان با PTX و کاپتوپریل قرار گرفتند و در شروع و پایان هر دوره درمانی فشارخون، قند خون ناشتا، کراتینین سرم، کراتینین، پروتیین و حجم ادرار 24 ساعته اندازه گیری شد. PTX سبب کاهش پروتیینوری به میزان 63/0±44/0 گرم در روز و کاپتوپریل به طور متوسط باعث کاهش 22/0±1/0 گرم در روز شد. مقایسه این دو از نظر آماری معنادار است (P=0.008 ) و نشان میدهد PTX در کاهش پروتبینوری موثر بوده و اثر آن از کاپتوپریل بیشتر است.

مقدمه: اثرات سوء هیپریوریسمی بر روی عملکرد کلیه حائز اهمیت است. بیماران با سابقه پیوند کلیه در خطر هیپریوریسمی و عوارض ناشی از آن قرار دارند. شناسایی و کنترل عوامل موثر در ایجاد هیپریوریسمی در این بیماران می تواند مفید باشد و نیاز به مصرف داروهای کاهنده اسید اوریک را مرتفع نماید. هدف از این مطالعه تعیین شیوع هیپریوریسمی و عوامل مرتبط با آن در بیماران پیوند کلیه می باشد. مواد و روش ها: مطالعه حاضر یک تحقیق مقطعی-تحلیلی بوده که بر روی بیماران پیوند کلیه بالای هجده سال مراجعه کننده به کلینیک مهدیه کرمانشاه درسال 1398 انجام شده است. نمونه گیری به صورت غیراحتمالی و در دسترس بود. یافته های پژوهش: این مطالعه با حضور 165 بیمار پیوند کلیه انجام شد. شیوع هیپریوریسمی در این مطالعه 8/58 درصد بود. بیماران هیپریوریسمیک، میزان فیلتراسیون گلومرولی(GFR) کمتر و پروتیینوری بیشتری داشتند(P<0. 05). سطوح بالای اوریک اسید با جنسیت مرد، مصرف داروهای دیورتیک و مصرف داروهای ایمنوساپرسیو خصوصاً سیکلوسپورین ارتباط معناداری داشت(P<0. 05). بحث و نتیجه گیری: در این مطالعه، هیپریوریسمی در بیماران پیوند کلیه شیوع بالایی داشت و بیماران هیپریوریسمیک عملکرد کلیوی ضعیف تری داشتند. به نظر می رسد تشخیص به موقع هیپریوریسمی و انجام اقداماتی نظیر کاهش مصرف دیورتیک و انتخاب داروهای ایمنوساپرسیو با اثرات هیپریوریسمیک کمتر، نیاز به تجویز داروهای کاهنده اسید اوریک را کاسته و می تواند عملکرد و طول عمر کلیه پیوندی را بهبود ببخشد.

مقدمه: مطالعات انجام شده بر روی حیوانات نشان دهنده اثر هورمون رشد در تشدید عوارض کلیوی دیابت بوده است. هدف این مطالعه بررسی ارتباط بین غلظت پایه و تحریک شده هورمون رشد با دفع کلیوی آلبومین در بیماران دیابتی نوع 2 می باشد.روشها: 21 بیمار دیابتی نوع 2 که دچار ماکروآلبومینوری بودند انتخاب شدند و با 21 بیمار دیابتی نوع 2 که میزان دفع پروتیین در ادرار 24 ساعته کمتر از 50 میلی گرم داشتند ازنظر غلظت پایه و تحریک شده هورمون رشد و میزان انسولین درحالت ناشتا مقایسه شدند. دو گروه از نظر جنس، سن، طول مدت دیابت، شاخص توده بدن، پاکسازی کراتینین، قند خون ناشتا، درصد هموگلوبین گلیکوزیله و داشتن یا نداشتن فشارخون با هم مشابه بودند.یافته ها: در بیماران با ماکروآلبومینوری میانگین غلظت هورمون رشد درحالت پایه 2.6 ± 3.1 و درگروه فاقد ماکروآلبومینوری 0.7±1.25 نانوگرم در میلی لیتر بود (P=0.024). اختلاف بین غلظت هورمون رشد تحریک شده و انسولین در دوگروه بدون اهمیت بود.نتیجه گیری: در بیماران دیابتی نوع 2 بین غلظت بالاتر هورمون رشد درحالت پایه و ایجاد نفروپاتی ارتباط مستقیم وجود دارد.

زمینه و اهداف: تب مدیترانه ای خانوادگی بیماری التهابی ارثی است که با حملات راجعه و خود محدود شونده تب و پلی سروزیت مشخص می شود. این بیماری بیشتر در ساکنین کشورهای منطقه مدیترانه دیده می شود. موتاسیون در ژن MEFV عامل ایجاد بیماری است.آمیلوییدوزیس کلیه خطیرترین عارضه این بیماری است. احتمال بروز آمیلوییدوزیس در حاملین موتاسیون M694V بیشتر است. M694V شایعترین موتاسیون گزارش شده در ایرانیان است. هدف از انجام این مطالعه بررسی فراوانی درگیری کلیه در بیماران مبتلا بهFamilial Mediterranean fever (FMF)  شناسایی شده در استان آذربایجان شرقی است.مواد و روش ها: پانصد بیمار مبتلا به FMF با موتاسیون شناخته شده انتخاب شدند. اطلاعات دموگرافیک، تظاهرات بالینی و یافته های آزمایشگاهی برای هر بیمار ثبت گردید. بیماران بر اساس نوع ژنوتیپ در 4 گروه طبقه بندی شدند (M694V/M694V، M694V/other، other/other، E148Q/other). درگیری کلیه به صورت وجود پروتیینوری مدام بیش از 500 میلی گرم در روز و هماچوری گلومرولی تعریف گردید و با بیوپسی کلیه تایید شد. یافته ها: 9 بیمار (%1.8، M/F:5.4) درگیری کلیه داشتند. پاتولوژی گزارش شده برای نمونه بافت کلیه در 8 مورد نشان دهنده آمیلوییدوزیس و در یک مورد نشان دهنده acute GN like mesangial proliferation بود. فراوان ترین موتاسیون در بین بیماران M694V بود (%42).نتیجه گیری: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که علیرغم بالا بودن فراوانی موتاسیون M694V در جمعیت مورد مطالعه که همگی از نژاد ترک آذری بودند درگیری کلیه در این بیماران شایع نیست.

مقدمه: سندرم HELLP یکی از عوارض شدید پره اکلامپسی است که با عوارض جدی مادری و جنینی همراه است. هدف از مطالعه حاضر، بررسی شیوع سندرم HELLP و عوارض مادری و نوزادی آن و نیز ریسک فاکتورهای آن در دو نژاد ایرانی و افغانی می باشد.روش کار: مطالعه به صورت گذشته نگر بر روی 46628 پرونده زایمانی که طی مدت 5 سال در مرکز شهیداکبرآبادی زایمان کرده بودند صورت گرفت. از این تعداد 1811 مورد (%3.88) مبتلا به پره اکلامپسی بودند. 1380 پرونده که اطلاعات آن ها به طور کامل درج شده بود، مورد ارزیابی نهایی قرار گرفت. از این تعداد 1196 نفر ایرانی و 184 نفر (%13.33) افغانی بودند. برای مقایسه بیماران مبتلا، آن ها به دو گروه با و بدون سندرم HELLP تقسیم شده و مورد مقایسه قرار گرفتند. گروه مبتلا به سندرم HELLP (گروه مورد)، شامل 164 نفر (%11.9) بودند که %0.35 کل بیماران زایمان کرده را تشکیل می دادند و گروه بدون سندرم HELLP (گروه کنترل) مشتمل بر 1216 نفر بودند.یافته ها: میانگین پلاکت در گروه مورد 81.3±20.4 هزار در میلی متر مکعب و در گروه کنترل 198.1±55.9 در میلی متر مکعب بود (p<0.001). میانگین پروتئینوری در گروه مورد 3.26±0.9 و در گروه کنترل 2.53±1.25 گرم بود (p<0.001). میانگین سن بارداری در زمان ختم حاملگی گروه مورد 33.85±4.21 و در گروه کنترل 35.9±3.43 هفته بود (p<0.002). از نظر سن مادر ، تعداد زایمان، میزان سزارین، میزان فشار سیستولیک و دیاستولیک و بیلی روبین در دو گروه تفاوت معنی دار نبود. میزان مرگ نوزاد 72 نفر (%44) در مقابل 170 نفر (p=0.001)(%14)، عوارض جنین 116 مورد (%71) در مقابل 389 مورد (%32)، (p=0.003) و علایم خطر مادری 116 نفر (%71) در برابر 389 نفر (p=0.002)(%32) در گروه مورد بیش تر از گروه کنترل بود. از نظر شیوع سندرم HELLP در دو گروه ایرانی و افغانی تفاوت معنی دار وجود نداشت، ولی در گروه مورد میزان مرگ نوزادان و عوارض جنینی در زنان ایرانی بیش تر از زنان افغانی بود. نیز در گروه شاهد عوارض فوق در گروه ایرانی بیش تر از گروه افغانی بود.نتیجه گیری: افغانی یا ایرانی بودن بر روی شیوع سندرم HELLP تاثیر ندارد ولی میزان دفع پروتئین بیش تر و سن حاملگی پایین تر در زمان ظهور پره اکلامپسی و وجود علایم تاری دید، درد اپیگاستر و سردرد از عوامل خطر برای سندرم HELLP می باشند.

سابقه و هدف: همچون سایر تلاش های بشری برای جلوگیری از بیماری ها از طریق واکسیناسیون یا تشخیص زودرس بیماری های بدون علامت (مثل معاینات غربالگری در کودکان سنین مختلف)، جستجو با آزمایش تجزیه ادرار برای پی بردن به وجود پروتیینوری، هماچوری، گلوکوزوری و پیوری برای تشخیص زودرس بیماری های کلیوی که قابل درمان و یا مهار هستند، در سه دهه اخیر رواج یافته است. مطالعات متعددی در این زمینه وجود دارند که در مجموع نتایج ضد و نقیضی با یکدیگر دارند. بعضی آن را بی فایده دانسته اند، بعضی آن را توصیه می کنند و بعضی ضروری دانسته اند. بدیهی است شرایط و امکانات کشور ما در خیلی از موارد از محل مطالعات یادشده تبعیت نمی کند. با توجه به ضرورت تشخیص زودرس و درمان به موقع بیماری، در این مطالعه به ارزیابی ارزش یک آزمایش ادرار ساده با نوار تجزیه ادرار و بررسی میکروسکوپی ادرار در کودکان بدون علامت پرداخته شده است.مواد و روش ها: این مطالعه از نوع توصیفی- مقطعی می باشد و نمونه گیری به صورت تصادفی خوشه ای از مدارس ابتدایی کرمانشاه انجام شد که در مجموع 6831 مورد (36/52% پسر و 64/47% دختر) مورد مطالعه قرار گرفتند. نمونه های ادرار از لحاظ چهار پارامتر هماچوری، پروتیینوری، پیوری و گلوکوزوری بررسی شدند و موارد غیرطبیعی مجددا بعد از معاینه بیمار آزمایش و ثبت شدند.یافته ها: کل موارد غیرطبیعی در بار اول و دوم به ترتیب برای پسران 06/1 و 56/0 درصد و برای دختران 8.17 و 38/3 درصد و در کل 45/4 و 90/1 درصد بوده است. در مورد هماچوری این اعداد برای پسران، دختران و کل به ترتیب 39/0 و 25/0 درصد، 8/0 و 25/0 درصد و 59/0 و 0.25 درصد بود. در مورد پروتیینوری نیز به ترتیب 36/0 و 17/0 درصد، 66/1 و 49/0 درصد و 98/0 و 32/0 درصد بود. در مورد گلوکوزوری این میزان 08/0 و 06/0 درصد، 18/0 و 0.06 درصد و 13/0 درصد و 06/0 درصد و در مورد پیوری 28/0 و 14/0 درصد، 39/6 و 89/2 و 3.19 و 45/1 درصد بود.بحث: نتایج این تحقیق با دیگر مطالعات از جمله مطالعه کاپلان قابل مقایسه است. این یافته ها در کلیه پارامترهای مورد بررسی نسبت به مطالعه کاپلان به جز گلوکوزوری و پروتئینوری از درصد فراوانی بیشتری برخوردار بودند. در این مطالعه عامل جنسیت در مورد پروتئینوری و پیوری تاثیر واضح داشته است. باتوجه به یافته های این مطالعه بیماریابی کودکان در سنین قبل از مدرسه توصیه می گردد.