مقدمه: درمان فوری مننژیت باکتریال به عنوان یک اورژانش پزشکی مورد توجه قرار گرفته است. زیرا می تواند از مرگ ومیر و یا عوارض بعدی پیشگیری نماید. از این رو، تشخیص سریع مننژیت باکتریال بسیار حایز اهمیت است. به علاوه، اقدام مناسب درمانی مستلزم تشخیص افتراقی صحیح می باشد. هدف این تحقیق طراحی روش تشخیص مولکولی جهت تفکیک مننژیت باکتریال از مننژیت غیر باکتریال است.روش کار: در این تحقیق، از پرایمر universal استفاده شد. در حقیقت، این پرایمر در بر دارنده بخشی از ژن رمز کننده 16S rRNA  با ترادف مشخص است که در تمام باکتری ها به صورت یک بخش حفاظت شده وجود دارد. ژنوم 20 سویه باکتریایی استخراج و با شرایط استاندارد شده،PCR  انجام گردید. محصول با ژل %1 آگاروز الکتروفورز و با مقایسه با نمونه های استاندارد نتایج آنالیز گردید.یافته ها: استخراج نمونه باکتریایی حاوی حداقل 10 عدد باکتری در هر میلی لیتر امکان ردیابی آن را اثبات نمود. چنانچه استفاده از پرایمر universal ساخته شده از ژن 16S rRNA امکان تکثیر یک قطعه 1000 جفت بازی را تکثیر می نماید که در تمام باکتری ها مشابه است. هر یک از 20 گونه باکتریایی استفاده شده در این تحقیق همگی قابل ردیابی و در الکتروفورز باند مزبور را نشان دادند.نتیجه گیری: طبق یافته های این تحقیق، با استفاده از روش مولکولی می توان در فاصله 3 ساعت وجود عفونت باکتریایی را نشان داد؛ بین مننژیت باکتریال از غیرباکتریال افتراق ایجاد نمود درمان موثر بیمار مبتلا به مننژیت باکتریال و نجات او. نتایج این تحقیق نشان دهنده سرعت، ارزانی و روشی موثر برای تشخیص سریع مننژیت باکتریال به ویژه در کشور های در حال توسعه می باشد. احتمالا با استفاده از این روش در آزمایشگاه های تشخیص طبی بتوان سطح بهداشت و سلامت جامعه را ارتقا داد.

بیان مساله: گیر پست یکی از عوامل مهم در دوام ترمیم نهایی دندان های معالجه ریشه شده است و عواملی همچون گونه پست و سمان و پیوند میان سمان و عاج و همچنین سمان با سطح پست می تواند بر این دوام اثرگذار باشد.هدف: هدف از پژوهش کنونی، بررسی اثر یک پرایمر فلزی بر گیر پست های ریختگی سمان شده با سمان رزینی بود.مواد و روش: در این بررسی آزمایشگاهی بخش تاجی 30 دندان کانین سالم قطع و پس از ترمیم ریشه، فضای پست با طول 12 میلی متر آماده گردید. برای هر یک از نمونه ها پست ریختگی از یک آلیاژ غیرقیمتی آماده و سند بلاست شد. دندان ها به گونه تصادفی به دو گروه مساوی بخش گردیدند. در هر دو گروه پست ها توسط یک سمان رزینی درون فضای پست سمان شدند، ولی در گروه یک پیش از سمان کردن، سطح پست به یک پرایمر یا آماده ساز فلزی آغشته گردید. پس از چرخه حرارتی، نمونه ها تحت نیروی کششی در دستگاه اینسترون با سرعت یک میلی متر در دقیقه قرار گرفتند و نیروی لازم برای جداسازی پست بر پایه نیوتن ثبت و به عنوان میزان گیر درنظر گرفته شد. شیوه شکست دو گروه با استفاده از استریومیکروسکوپ تعیین و داده ها با آزمون تی (T test) واکاوی گردید.یافته ها: میانگین میزان گیر برای گروه 1 و 2 به ترتیب برابر 28.37±112.45 و 7.19±59.05 نیوتن به دست آمد. گیر پست در گروه 1 نسبت به گروه 2 از نظر آماری به گونه معنادار بیشتر بود .(p£0.05) در بررسی استریومیکروسکوپی شکست در سطح تماس سمان - پست در گروه 1، 20 درصد و در گروه شاهد 60 درصد موارد را تشکیل داد.نتیجه گیری: نتایج نشان داد، که آماده سازی سطحی پست های ریختگی با پرایمر فلزی موجب افزایش مطلوب در گیر آنها می شود.

امروزه یکی از مسایل بسیار مهم دندانپزشکی سیستم های استفاده از مواد همرنگ جهت ترمیم دندانهاست. یکی از روشهای اتصال مواد ترمیمی کامپوزیتی به دندان استفاده از اچینگ مینا توسط اسید می باشد، که نفوذ رزین به درون تخلخلهای حاصل سبب باند میکرومکانیکال بین دو سطح می شود. سیستم های چسبنده متداول از سه جزء اسید پرایمر و عامل باندینگ تشکیل شده اند که هم وقت گیر بوده و حساسیت فنی آن بالا می باشد و هم هزینه زیادی دربر دارد. به همین دلیل در این مطالعه استحکام برشی باند کامپوزیت به مینا با استفاده از پرایمر عاجی و بدون استفاده از آن بررسی شده است. در این بررسی سیستم های چسبنده Scotch bond multi-purpose، سینتک (Syntac) و سینگل باند (Single bond) مورد ارزیابی قرار گرفتند. شصت دندان پرمولر انسانی به طور تصادفی به شش گروه ده تایی تقسیم شدند. سطوح با کال کلیه دندانها توسط دیسک الماسی بدون اکسپوز شدن عاج صاف گردید. در تمامی گروهها دندانها توسط اسیدفسفریک 37% به مدت 15 ثانیه اچ شده، توسط پوآر آب و هوا به مدت ده ثانیه شسته شدند. طبق تقسیم بندی زیر از باندهای مورد نظر استفاده شد.گروه اول: اسکاچ باند با استفاده از پرایمر عاجی                                                                 Primer + Adhesive گروه دوم: اسکاچ باند بدون استفاده از پرایمر عاجی                                                           ------       Adhesive گروه سوم: سینتک با استفاده از پرایمر عاجی                                                  Primer + adhesive + Heliobond گروه چهارم: سینتک بدون استفاده از پرایمر عاجی                                              -------------------    Heliobond گروه پنجم: سینگل باند روی مینای خشک                                                               Single bond (dry enamel) گروه ششم: سینگل باند روی مینای مرطوب                                                        Single bond (moist enamel) سپس کامپوزیت رزین هلیومولار (Heliomolar) توسط قالب پلاستیکی به قطر 1/3 میلی متر و ارتفاع سه میلی متر روی سطوحی که قبلاً باند زده شده بود قرار گرفت. استوانه کامپوزیتی از چهار جهت و از هر جهت به مدت چهل ثانیه با دستگاه نور داده شد. نمونه ها به مدت یک هفته در درجه حرارت اتاق، داخل آب نگهداری شدند و در نهایت استحکام برشی باند هر نمونه توسط دستگاه Instron universal testing machine (40204) اندازه گیری شد. نتایج توسط آزمونهای ANOVA دوطرفه و TUKEY آنالیز شدند. میانگین استحکام برشی باند در محدوده (9.24± 20.12 مگاپاسکال) برای گروه اسکاچ باند با استفاده از پرایمر تا 7.06 ± 37.86  مگاپاسکال برای سینگل باند روی مینای مرطوب می باشد. میانگین استحکام برشی باند بین تمامی گروهها از لحاظ آماری معنی دار است. (P<0.0001). اختلاف بین میانگین استحکام برشی باند بین گروههای استفاده شده از پرایمر عاجی و گروه بدون استفاده از پرایمر عاجی از لحاظ آماری معنی دار می باشد. (P<0.005). 1- در صورت استفاده از پرایمر عاجی استحکام برشی باند کامپوزیت به مینای اچ شده کاهش می یابد. 2- در سیستم های باندینگ وان باتل (One bottle) میزان استحکام برشی باند به مینای مرطوب بیشتر از مینای خشک می باشد. 3- استحکام برشی باندینگ های وان باتل بیشتر از سیستم های باندینگ عاجی متداول است. 

هدف. باکتریمی یک مشکل اولیه است که می تواند شرایط تهدید کننده زندگی همانند سپتی سمی، شوک و مرگ را ایجاد نماید. بر این اساس تشخیص سریع میکروارگانیسم ها در نمونه های کلینیکی جهت کنترل بیماریهای عفونی حیاتی است. در دهه اخیر روش های تشخیصی سریع نظیر روش های بیوشیمیایی، ایمنولوژیک و ملکولی توسعه یافته اند. روش PCR در مقایسه با روش های متداول یک روش سریع، ویژه و حساس است. ژن RNA ریبوزومی 16 سوودبرگ (16S rRNA gene) در تمام باکتری ها وجود داشته و دارای یک منطقه مشترک ثابت در بین تمام گونه های باکتریایی است. پرایمرهای فراگیر ناحیه ثابت موجود در توالی ژن RNA ریبوزومی 16 سوودبرگ (16S rDNA) که در تمام باکتری ها ثابت است را تکثیر می نمایند. هدف از این مطالعه بررسی ارزش تشخیصی پرایمر فراگیر ژن 16S rRNA در تشخیص باکتریمی می باشد.روش ها. در این مطالعه جهت تشخیص باکتری در خون 100 بیمار مراجعه کننده به بیمارستان الزهرا اصفهان در خلال ماه های آذر تا اسفند سال 1383 با استفاده از پرایمر فراگیر (Universal-Primer) آزمایش PCR از توالی 16S rRNA بعمل آمد.نتایج. نتایج بدست آمده نشان داد که روش PCR نسبت به روش کشت دارای حساسیت %83 و ویژگی %94 است.نتیجه گیری. بر این اساس شروع درمان بیماران میتواند توسط تکثیر توالی 16S rDNA توسط پرایمر فراگیر مورد تایید قرار گیرد. این مطالعه نشان داد که تشخیص ملکولی باکتریمی یک روش سریع و کاربردی بوده و می تواند در بیمارستان های ایران بکار رود.

زمینه و هدف: آلودگی رطوبتی و یا بزاقی مینای اچ شده حین کاربرد سیلنت، بیشترین علت شکست درمان ذکر شده است. تعدادی از مطالعات نشان داده اند که عوامل باندینگ هیدروفیل قادرند بعد از آلودگی بزاق به مینا اچ شده باند شوند. در این مطالعه اثر پرایمر بر نفوذ سیلنت در سطح مینا اچ شده با آلودگی و یا بزاق مورد بررسی قرار گرفت.روش بررسی: 40 دندان انسیزور دایمی کشیده شده و سالم انتخاب شدند و سطح مینایی دندان ها با یک ژل اسید فسفریک به مدت 20 ثانیه اچ شده و به مدت 30 ثانیه با جریان آب شسته و تا رسیدن به سطح گچی خشک شدند. در این مرحله دندان ها به صورت تصادفی به 4 گروه درمانی 10 تایی تقسیم شدند:1- سیلنت نوری Deguseal از کارخانه Degussa برروی سطح مینا اچ شده به عنوان گروه کنترل قرار گرفت.2- سطح اچ شده با یک لایه بزاق و سپس پرایمر و سیلنت نوری پوشانده شد و پس از 10 ثانیه پرایمر،Scotchbond Multe-Purpose  از کارخانه3M  بر روی سطح قرار گرفت و با پوار هوا پخش شد، سپس سیلنت نوری بکار رفت.3- سطح اچ شده با برس مویی آغشته به آب مرطوب گشته و سپس پرایمر پوشانده شد و سیلنت نوری بکار رفت.4- سیلنت روی مینای اچ شده و آلوده به بزاق و رطوبت بکار رفت. سپس کلیه دندان ها طی مراحلی جهت مشاهده توسط SEM آماده شدند. در بزرگنمایی ×1400 در 4 ناحیه به صورت تصادفی تگ ها شمارش گشتند. تجزیه و تحلیل داده ها توسط آنالیز واریانس یک طرفه انجام شد.یافته ها: نتایج این مطالعه نشان داد که پرایمر سبب نفوذ سیلنت در دندان های آلوده به بزاق شد، ولی تگ ها از نظر تعداد و شکل قابل قیاس با گروه شاهد نبودند (P<0.001). در گروهی که پرایمر در سطح مرطوب بکار رفت، تگ ها شکل منظم داشته و از نظر تعداد نیز با گروه شاهد برابری می کردند (P<0.05). درصورت کاربرد سیلنت روی سطح مینای آلوده تگ رزینی تشکیل نشد.نتیجه گیری: کاربرد پرایمر تا حدودی حساسیت سیلنت را به آلودگی بزاق کاهش می دهد ولی تعداد و شکل تگ ها تغییر می یابد و تعداد تگ ها کم می شود. بنابراین هنگامی که ایزولاسیون دقیق امکان پذیر نیست، کاربرد پرایمر تاحدی سودمند است اما ایزولاسیون در مورد سیلنت تراپی تاکید می شود.

هدف از انجام این تحقیق استفاده از دو نوع پرایمر RT-PCR برای تشخیص ویروس آنفلوانزای H9N2 پرندگان و مقایسه هم خوانی این دو روش نسبت به همدیگر بود تا مشخص شود کدام روش در رقت های متوالی تهیه شده دارای آستانه تشخیص بیشتری است. برای این منظور میزان EID50 ویروس آنفلوانزایی که با استفاده از کشت و کیت های تجاری مورد تایید قرار گرفته بود، با استفاده از روش Reed and Muench مشخص شد. تیتر ویروس 106 EID50 در میلی لیتر بود. از ویروس آنفلوانزای مذکور اقدام به تهیه رقت بر اساس لگاریتم دو شد و با استفاده از کیت RNA Pure ساخت شرکت سیناژن اقدام به خالص سازی ژنوم موجود در نمونه های رقیق شد. پس از تهیه cDNA برای تشخیص ویروس آنفلوانزا از پرایمرهای منتشر شده در مقالات Wu et al. 2008 و Spackman et al. 2002 استفاده شد. واکنش های RT-PCR برای تشخیص ژن ماتریکس (M) ویروس آنفلوانزای پرندگان بود که هر کدام به ترتیب قطعاتی به اندازه 131 و 100 جفت باز را تشخیص می دهند. همچنین برای اطمینان از اختصاصی بودن دو جفت پرایمر مذکور از نمونه ویروس های واکسن برونشیت H120 و ویروس واکسن نیوکاسل B1 به عنوان کنترل منفی استفاده شد. هر دو روش نسبت به تشخیص ویروس آنفلوانزا اختصاصی بودند و هیچ کدام از روش های مذکور در مورد ویروس برونشیت و نیوکاسل باند تشکیل ندادند. روش Wu et al. 2008 تا رقت 1: 4096 و 168 کپی از ژنوم در میلی لیتر و روش Spackman et al. 2002 تا رقت 1: 2048 و 336 کپی از ژنوم در میلی لیتر توانستند مشخص کنند. لذا پرایمرهای مربوط به روش Wu et al. 2008 حساس تر از روش دیگر می باشد.

زمینه و هدف: در کار دندانپزشکی مواد جدیدی وجود دارد که امکانات و قابلیت بیشتر و بهتری را پیش روی دندانپزشک قرار می دهد. هدف از این مطالعه بررسی اسید فسفریک 37% پرایمر سلف اچ بر استحکام باند برشی کامپوزیت مینا می باشد. روش بررسی: سی عدد دندان قدامی فک پایین گاو تهیه و در آکریل فوری مانت شدند. مینای سطح فاسیال با کاغذ سیلیکون کارباید صاف گردید و نمونه ها به صورت سه دسته ده تایی آماده شد: گروه A: اچ با اسید فسفریک 37% و باندینگ مینایی (Colten). گروه B: عامل اتصال سلف اچ (Prompt – LP). گروه C: اچ با اسید فسفریک 37% و عامل اتصال سلف اچ (Prompt – LP). سپس یک استوانه کامپوزیتی به قطر دو میلی متر به سطح آماده شده و متصل شد، پس از یک هفته نگهداری و انجام چرخه های حرارتی نمونه ها با دستگاه اینسترون تحت نیروی برشی قرار گرفتند و نیروی شکست ثبت گردید.جایگاه جدا شدن استوانه از نظر نحوه شکست مورد بررسی قرار گرفت. داده ها با استفاده از آنالیز واریانس یک سویه و آزمون LCD در سطح P=0.05 مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: میانگین استحکام باند برشی برای گروه های A، B و C به ترتیب 6.5±15.4، 9.7±24.8 و 11±25.4 مگاپاسکال بود. مرز رزین- مینا شایعترین محل شکست در گروه A بود. شکست کوهزیو (Cohesive) در کامپوزیت یا مینا، به ترتیب در گروههای B و C بیشترین فراوانی را به خود اختصاص داد. بین گروه A با B و C اختلاف معنی دار وجود داشت ولی بین گروه B و C اختلاف آماری معنی دار نبود. نتیجه گیری: استفاده از عوامل سلف اچ می تواند به عنوان جایگزینی برای روش سنتی اچ مینا با اسید فسفریک مطرح و مورد استفاده قرار گیرد.

با افزایش عفونت های ناشی از مایکوباکتریوم های آتیپیک (Non- tuberculosis mycobacterium; NTM) در سال های اخیر، تشخیص سریع این دسته از اهمیت ویژه ای برخوردار است. از آنجایی که روش های فنوتیپی وقت گیر و پرهزینه هستند، امروزه از روش های مولکولی به طور وسیعی برای شناسایی و تمایز گونه های مختلف مایکوباکتریوم ها استفاده می شود. هدف ازاین مطالعه، تمایز مولکولی مایکوباکتریوم های آتیپیک با استفاده از سه پرایمر TB و 16S-23S rRNA gene spacer و hsp65 در روش RFLP -PCR و ارزیابی حساسیت این پرایمرها است.مواد و روش ها: بررسی روی 48 نمونه مایکوباکتریوم آتیپیک جدا شده از بیماران مبتلا به سل ریوی که توسط تست های فنوتیپی شناسایی شده بودند، صورت گرفت. حساسیت دارویی با روش نسبی (Proportional method) انجام و قطعاتی از ژنهای hsp65 ،16S-23S rRNA gene spacer توسط PCR تکثیریافت. سپس قطعات تکثیر یافته توسط آنزیم های AVaII، HpaII، HphI, HaeIII، BsteII هضم و الگوی بدست آمده روی آگارز 2% بررسی شد.بحث و نتیجه گیری: روش hsp65 PCR- RFLP از حساسیت و دقت بالایی برای تمایز گونه های مختلف مایکوباکتریوم های غیرتوبرکلوزیس برخوردار است.یافته ها: از مجموع 48 نمونه، 8 نمونه (6/16%) MDR (مقاوم به چند دارو)، 4 نمونه ( 3/8%) حساس و 36 نمونه (75%) غیر MDR (مقاوم به یک دارو) بود. 13 نمونه (27%) تند رشد و سایر نمونه ها ( 73%) کند رشد بود. سرعت تشخیص پرایمر hsp65 در روشPCR- RFLP، در بسیاری از گونه ها بالاتر از بقیه پرایمر ها گزارش شد.