دانشجویان خلبانی و مهندسی نگهداری و تعمیر ملزم به طی دورة زبان تخصصی هوانوردان هستند. این دوره ها در مرکز آموزش هوانیروز ارتش جمهوری اسلامی ایران، توسط مدرسان زبان انگلیسی و معلمان زبان انگلیسی که متخصص هوانوردی نیستند، تدریس می شود. مطالعه حاضر به مقایسه دیدگاه ها و عملکردهای این دو گروه مدرسان در خصوص تدریس زبان هوانوردی برای اولین بار در ایران می پردازد. دیدگاه ها و عملکرد هشت مدرس این دوره ها (دو خلبان، دو مهندس نگهداری و تعمیر و چهار مدرس زبان انگلیسی) با بهره گیری از مصاحبه و مشاهده کلاسی مورد مطالعه قرار گرفت. نتایج نشانگر عدم یکنواختی در تدریس زبان انگلیسی در بین دو گروه مدرسان این دوره ها بود. همچنین نتایج آزمون های T مستقل نشان داد که در بین دو گروه مدرس، از نظر طول مدت زمان کار گروهی/زوجی، استفاده از زبان مادری فراگیران و مدت زمان اختصاص داده شده به صحبت مدرس تفاوت معنا داری وجود دارد. برای بررسی انواع سوال مورد استفاده در کلاس زبان هوانوردی، انواع بازخورد های آموزشی و چرخة تدریس مهارت های زبانی، نخست داده های جمع آوری شده از نظر نرمال بودن توزیع توسط آزمون کولموگورو-اسمیرنف بررسی شد. از آنجایی که مشخص شد که توزیع داده ها نرمال نیست، آزمون مان-ویتنی U اجرا گردید و یافته ها نشانگر تفاوت معنادار بین دو گروه مدرس از همه جنبه ها بود. نتایج این تحقیق می تواند در انتخاب مدرسان اصلح با توجه به آخرین دستاوردها در امر آموزش زبان انگلیسی برای اهداف ویژه مفید واقع شود.

آزمون های غیرمخرب به عنوان یکی از شاخه های کنترل کیفی و گاه اطمینان از مرغوبیت، روش هایی هستند که بدون اعمال هر گونه تخریبی قادرند عیوب احتمالی در قطعات، سیستم ها و مواد اولیه را شناسایی نمایند. لذا این تخصص و مهارت مورد توجه جهانی قرار گرفته و نگاه خاص به آن را طلب کرده است. آزمون های غیرمخرب همواره از منظرهای مختلف مورد بررسی قرار گرفته و به صورت مستمر توسعه داده شده اند. از منظر تجهیزات، سخت افزار و نرم افزار تجهیزات روز به روز توسعه یافته و از منظر روند اجرایی، دستورالعمل ها و استانداردها پیوسته تدوین، ویرایش و توسعه یافته است. از منظر عوامل انسانی نیز روند آموزش و اثبات صلاحیت کارکنان توسعه و ارتقاء پیدا کرده است. این رشد و توسعه همه جانبه، حاصل و نتیجه چیزی جز استفاده از خرد جمعی و کار گروهی نیست که به دلایل مختلف در ایران این فرایند هنوز کمتر شکوفا، گسترش و همگانی شده است. هر چند در ایران به تاسی از کشورهای پیشرفته مجامع و انجمن های مختلفی تاسیس گردیده ولی بهره لازم از آن گرفته نشده است. در این مختصر ابتدا مقوله اثبات صلاحیت کارکنان و سپس نظام های اثبات صلاحیت معرفی می گردد و ضمن بررسی روند اثبات صلاحیت کارکنان آزمون های غیرمخرب در صنعت هوایی کشور، به نقش پررنگ هیئت ملی آزمون های غیرمخرب برای برطرف کردن کاستی ها و همچنین مشکلات موجود اشاره می شود.

توسعه شناختی سرمایه های انسانی به عنوان یک عامل کلیدی در بهبود عملکرد و بهره وری سازمان ها و جوامع مطرح است. هدف اصلی پژوهش حاضر طراحی الگوی توسعه و تعالی سرمایه های انسانی حوزه هوانوردی با رویکرد شناختی بود. برای نیل به این مقصود از رویکرد آمیخته متوالی اکتشافی استفاده شد، بدین صورت که در مرحله کیفی با استفاده از روش تحلیل محتوا، ابعاد، مولفه­ها و شاخص­های الگوی توسعه و تعالی شناختی سرمایه های انسانی حوزه هوانوردی از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته با 16 نفر از خبرگان، احصاء شد، لذا در این مرحله سه مقوله اصلی، نه مقوله فرعی با سی و یک شاخص به دست آمد. در مرحلۀ کمی، برای اعتبارسنجی عوامل احصاء شده، از روش دلفی کلاسیک استفاده شد، بدین صورت که پرسشنامه­ای بر اساس عوامل احصاء شده در مرحله کیفی، طراحی و در بین 12 نفر خبره دانشگاهی، توزیع شد تا میزان اجماع آن­ها در مورد عوامل احصاء شده به دست آید. داده­های مرحله کمی نیز با استفاده از روش­های آماری مانند ضریب هماهنگی کندال و اندازه­های گرایش به مرکز و دور از مرکز مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته­های حاصل از دو مرحله کیفی و کمی نشان داد که خبرگان بر روی الگوی توسعه و تعالی شناختی سرمایه­های انسانی حوزه هوانوردی ­ توسعه توانایی پردازش اطلاعات و تفکر منطقی است (با چهار مولفه توسعه توانایی شناختی عمومی، آگاهی موقعیتی، تصمیم گیری و توانایی فضایی) مهارت­های شناختی و اجرایی، مهارتهای اجرایی شناختی(شامل انجام چند کار همزمان، توانایی برنامه­ریزی و توجه به جزییات) و مدیریت تنشهای روانی و روابط بین فردی(با دو مولفه توانایی ارتباطی و مدیریت استرس) به اجماع رسیدند.نتایج این پژوهش می تواند برای توسعه و تعالی شناختی سرمایه­های انسانی حوزه هوانوردی مفید باشد.

پایه اصلی اعتماد عموم به صنعت حمل و نقل هوایی به عنوان شرط ضروری رشد و توسعه صنعت و اقتصاد ایمنی هواپیمایی است. لیکن چالشی که در حال حاضر صنعت هواپیمایی به آن دچار شده است، مستحکم نبودن مبنای امکان نظارت دولت ها بر رعایت مقررات و استانداردهای ایمنی توسط شرکت های هواپیمایی است. این مبنا که به عبارتی نقطه آغازین شناخت شخصیت برای یک هواپیما و بهره برداری از آن نیز به شمار می رود همان ثبت هواپیما است که در مواردی هیچ ارتباطی با کشور محل ثبت نداشته و تحقق ایمنی هواپیمایی را با مانع روبه رو می سازد.در این مقاله با تاکید بر جایگاه حقوق در حصول ایمنی هوانوردی، به بررسی مساله ثبت (پرچم) مصلحتی هواپیما و اثرگذاری آن در ایمنی هوانوردی پرداخته و راه کارهای مقابله با این پدیده مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است.

در ایران، دوره های زبان انگلیسی تخصصی هوانوردی را اغلب مدرسان زبان انگلیسی متخصص در امر هوانوردی و معلمان زبان انگلیسی تدریس می کنند که متخصص هوانوردی نیستند. پژوهش حاضر، به بررسی دیدگاه های این دو گروه مدرسان در خصوص تدریس زبان هوانوردی، برای اولین بار در ایران می پردازد. دیدگاه های هشت مدرس این دوره ها از طریق مصاحبه و پرسشنامه مطالعه شده است که نتایج، نشان دهندة عدم یکنواختی روش تدریس زبان انگلیسی در بین دو گروه مدرسان این دوره ها بود. از دیدگاه مدرسان متخصص، زبان تخصصی باید بیشتر به صورت عملی و کاربردی همراه با تأکید زیاد روی مفاهیم تخصصی، آموزش معلم محور و بازخورد های آموزشی مستقیم از طرف مدرسان تدریس شود. از نظر مدرسان زبان، این دوره ها بیشتر باید روش و اصول تدریس، آموزش مشارکت محور و بازخوردهای زبان-آموزمحور را مدّ نظر قرار دهد. نتایج این تحقیق می تواند در شناخت وضعیت مدرسان فعلی این دوره ها و انتخاب مدرسان اصلح (با توجه به آخرین دستاوردها) در امر آموزش زبان انگلیسی برای اهداف ویژه سودمند باشد.

هدف: طراحی ارزش پیشنهادی در مدل کسب‏ وکار مدارس هوانوردی از اهداف مورد نظر این پژوهش است.علم در سیر تاریخی آن ،به سازوکاری درخور، جهت تحقق مرجعیّت علمی با استمداد از نگرش های بدیل فلسفی دست یابد.روش: مقالۀ حاضر به صورت مطالعات کتابخانه‏ای و کیفی با روش نمونه‏برداری گلوله‏برفی به صورت خطی و استفاده از ابزار مصاحبه نیمه‏ساختاریافته از خبرگان آموزش در صنعت هوانوردی با حداقل 5 سال سابقه کار مرتبط انجام گرفته است.یافته ها: روش اصولی نیروپروری، امنیت پرواز، استفاده از ابزارهای دیجیتال، دسترسی به فرودگاه، دریافت ارزش اجتماعی، اشتغال در داخل و خارج، آموزش عملی، تنوع در زمان‏بندی آموزش، تنوع در هواپیما و سایر زیرساخت‏های آموزشی، ارائه کمک‏های مالی و غیرمالی به دانشجو از جمله‏ ارزش‏های پیشنهادی می‏باشند.نتیجه: آموزش نیروهای انسانی در صنعت هوانوردی از مهم ترین پارامتر های افزایش کیفیت و ایمنی در صنعت هوانوردی می باشد. وجود استاندارد های تدوین شده پزشکی و غیرپزشکی از سوی سازمان های هوانوردی بین المللی و هر کشور گواه این ادعاست. در این بین مدارس هوانوردی در کشور ایران از شرایط خاصی برخوردارند. عواملی همچون تحریم، مدیریت ضعیف، زیرساخت نامناسب و تورم باعث مشکلات عدیده‏ای در حفظ کیفیت آموزش از سوی این مدارس گردیده است. متاسفانه به دلیل عدم تبلیغات مناسب و آگاهی جامعه از تنوع رشته های هوانوردی، در برخی از رشته های این صنعت همچون خلبان زمین[1] و نگهداری و تعمیرات و نیروهای اداری این شرکت‏ها با کمبود نیرو مواجه هستند که این موضوع از توزیع نامناسب نیرو انسانی در این صنعت در کشور ایران حکایت دارد. داده های بدست آمده در مصاحبه های نشان از آن دارد که افراد به طور مشترک دارای ارزش های مشترک هستند حال در مرحله انتخاب آموزشگاه بوده و چه در مراحل آموزش عملی و اشتغال باشند.