در این بررسی، ابتدا با تجویز خوراکی 100 میلی گرم یدور پتاسیم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، به مدت 8 روز، در 4 راس گوساله اقدام به ایجاد هیپومنیزیمی تجربی شد و سپس با انفوزیون داخل وریدی دو میلی لیتر EDTA سدیم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن هیپوکلسمی نیز ایجاد گردید و در حضور هیپومنیزیمی، کلیه مراحل بالینی تب شیر مورد مشاهده قرار گرفت. سپس، اثرات تزریق داخل وریدی نالوکسان بر پارزی زایمانی تجربی، به طور بالینی و اثر آن بر عیار سرمی کلسیم و فسفر خون در دو راس گوساله، در برابر داروی CMP شرکت نصر خراسان مورد ارزیابی قرار گرفت. دامهای درمان شده با نالوکسان، در عرض 11 الی 15 دقیقه پا گرفتند که تفاوت قابل توجهی را با داروی CMP، هم به لحاظ طول مدت، از لحظه درمان تا لحظه پاگیری و هم به لحاظ مقدار داروی مصرفی نشان دادند. در پی موفقیت آمیز بودن نالوکسان در درمان هیپوکلسمی تجربی، موارد بالینی این عارضه در دامداریهای اطراف تهران و ساوه نیز تحت درمان با این دارو قرار گرفتند و از 8 مورد دام بیمار، 5 مورد با تجویز نالوکسان تنها، 100% بهبودی حاصل کردند. در دو مورد، نالوکسان با داروی CMP همراه گشت که در این موارد، مقدار CMP مصرفی بسیار کمتر از توصیه کارخانه سازنده بود. در یک مورد دیگر، علاوه بر کم بودن مقدار نالوکسان، سایر عوامل مستعد کننده پارزی زایمانی، به عنوان دلایل عدم موفقیت کامل در درمان با نالوکسان قلمداد شدند. در مورد نحوه اثر نالوکسان در درمان پارزی زایمانی، پس از تجویز داروی شل کننده عضلانی پنکورونیوم به خرگوش، از نالوکسان جهت برگرداندن فلجی حاصله از دارو، استفاده شد که با موفقیت همراه بود، لذا این فرضیه در ذهن شکل گرفت که شاید نالوکسان اثری شبیه به نئوستیگمین داشته و با افزایش استیل کولین، موجبات رفع پارزی زایمانی را فراهم نموده است که جهت اثبات این فرضیه به آزمایشات بیشتری نیاز می باشد.

الکتروشوک درمانی (ECT) جزء یکی از روش های بسیار موثر درمان بیولوژیک در اختلالات روانپزشکی به ویژه افسردگی درون زا، اختلالات خلقی دو قطبی و اسکیزوفرنیا به شمار می رود. تاثیر درمانی آن مستلزم ایجاد یک تشنج جنرالیزه حداقل به مدت 25 ثانیه می باشد و هر چه طول مدت تشنج بیشتر باشد تاثیر درمانی ECT نیز افزایش می یابد. عوامل متعددی بر طول مدت تشنج ناشی از ECT موثر هستند که از آن جمله میزان انرژی داده شده به بیمار، داروهای دریافتی توسط بیمار و اوپیوئیدهای درون زا را می توان نام برد. هدف این مطالعه بررسی تاثیر داروی نالوکسان به عنوان یک آنتاگونیست اوپیوئیدهای درون زا بر طول مدت تشنج ناشی از ECT می باشد. این مطالعه یک کارآزمایی بالینی است که بر روی 60 بیمار غیر معتاد در دو گروه 30 نفره که برای اولین بار تحت درمان با ECT قرار می گرفتند انجام شده است. به گروه مورد بلافاصله قبل از شروع بیهوشی 2 میلی گرم نالوکسان به صورت وریدی تزریق شد ولی سایر شرایط از جمله دوز داروهای بیهوشی و میزان انرژی داده شده در دو گروه مورد و شاهد یکسان بوده است. بر اساس نتایج حاصله میانگین طول مدت تشنج در گروه شاهد 21.3 ثانیه و در گروه مورد 27.8 ثانیه بود. با توجه به اینکه طول مدت تشنج به دنبال ECT مهم ترین فاکتور در میزان اثر درمانی آن می باشد. لذا، نالوکسان را به عنوان یک پیشنهاد و جهت افزایشی طول مدت تشنج و نتیجتا افزایش اثر درمانی ECT می توان مطرح نمود.

مقدمه: درک به موقع نشانه های خطر برای بقای موجودات زنده ضروری است. موجودات زنده به هنگام مواجه شدن با خطرف درچار ترس می شوند و پاسخ های رفتاری نشان می دهند.مواد و روشها: Elevated plus – maze برای سنجش ترس کارایی بیشتری دارد و از آن برای تعیین ترس استفاده می شود. افزایش در دو پارامتر، یکی درصد ورود به بازوی باز (%OAE) و دیگری درصد زمان سپری شده در بازوی باز (%OAT)، Elevated plus – maze (ماز + مرتفع) نشان دهنده کاهش ترس می باشد. در مطالعه حاضر تستوسترون و نالوکسان بر روی رفتار ترس در رتهای گنادکتومی شده بوسیله Elevated plus – maze مورد بررسی قرار گرفته است. همچنین در این پژوهش برهمکنش تستوسترون با نالوکسان مورد بررسی قرار گرفت.نتایج: تزریق زیر جلدی (SC) دوزهای مختلف تستوسترون (100, 200, 300, 450, mg/rat) موجب افزایش وابسته به دوز %OAE و %OAT گردید بیشترین پاسخ را دوز 450, mg/rat دارو ایجاد نمود (P<0.001). تزریق نالوکسان، آنتاگونیست گیرنده های اپیوئیدی با دوزهای (1, 2.5, 5, 7.5 mg/kg) باعث کاهش %OAE و %OAT گردید (P<0.01).نتیجه گیری: با توجه به این یافته ها می توان نتیجه گرفت که تستوسترون موجب کاهش رفتار ترس و نالوکسان موجب افزایش رفتار ترس می شود. همچنین نتایج آزمایشات نشان داد، تستوسترون با نالوکسان بر همکنش دارد (P<0.001).

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

هدف: مطالعه اثر آنتاگونیست اپیوئیدی نالوکسان بر ترشح هورمون های LH و FSH در میش در فصل غیر آمیزشی.طرح: طرح اندازه گیریهای مکرر.حیوانات: شش راس میش نژاد زندی که دارای میانگین (± خطای معیار) وزنی و سنی به ترتیب 42.4± 4.2 کیلوگرم و 760± 8 روز و تمام آنها یک شکم زایش کرده بودند.روش: شش راس میش به طور تصادفی به دو گروه سه تایی تقسیم شدند. از هر دو گروه ابتدا به مدت چهار ساعت و به فواصل 15 دقیقه ای نمونه های خون جمع آوری شد. سپس به هر دام در گروه اول و دوم به ترتیب به میزان 0.5 و 0.2 میلیگرم نالوکسان به ازا هر کیلوگرم وزن بدن به فواصل هر 30 دقیقه و به تعداد پنج بار تزریق شد. ضمن آنکه همچنان خونگیری به فواصل 15 دقیقه ای و از ساعت چهارم تا ساعت هشتم ادامه یافت. در پایان ساعت هشتم به تمام دامها مقدار یک میکروگرم گنادورلین )آنالوگ سنتتیک (GnRH به ازا هر کیلوگرم وزن بدن تزریق شد و تا یک ساعت پس از آن نمونه های خون به فواصل 15 دقیقه ای از کلیه دامها اخذ شد.تجزیه و تحلیل آماری: آزمون آنالیز واریانس به منظور پی بردن به اختلاف بین گروههای درمانی.نتایج: میانگین غلظت پلاسمایی و بسامد پالسهای  LH در هر دو گروه در دوره پس از تزریق نسبت به دوره قبل از تزریق نالوکسان افزایش معنی داری نشان داد. میانگین دامنه پالس های LH در دوره قبل از تزریق نالوکسان نسبت به دوره بعد از تزریق تغییر معنی داری را نشان نداد. همچنین میانگین غلظت پایه هورمون LH در هر دو گروه پس از تزریق نالوکسان افزایش یافت ولی از نظر آماری معنی دار نبود. در این آزمایش میانگین غلظت پلاسمایی، بسامد، دامنه پالس ها و غلظت پایه ای FSH بعد از تزریق نالوکسان نسبت به دوره قبل از آن در هر دو گروه تغییر معنی داری را نشان نداد. تزریق گنادورلین باعث افزایش معنی داری در میانگین غلظت هورمون LH در دوره بعد از تزریق آن نسبت به دوره قبل از تزریق شد.نتیجه گیری: می توان اظهار داشت که اپیوئیدها در تنظیم ترشح هورمون LH در فصل غیر آموزشی نقش دارند، ولی اثر آن بر روی هورمون FSH به طور واضحی مشخص نیست.

در این مطالعه، اثرات کورکومین (ماده فعال زردچوبه)، مرفین (آگونیست گیرنده های اپیوئیدی) و نالوکسان (آنتاگونیست گیرنده های اپیوئیدی) به صورت جداگانه و ترکیبی بر ادم پنجه پای ناشی از فرمالین در موش های صحرایی بررسی شده است. تزریق زیر جلدی فرمالین (50 میکرولیتر، 2.5 درصد) در کف پنجه پا یک ادم قابل توجهی در پنجه پا ایجاد کرد که تا 24 ساعت پس از تزریق فرمالین قابل مشاهده بود. خوراندن مزمن 15) روز) کورکومین در مقادیر 30 و 60 میلی گرم به ازای یک کیلوگرم وزن بدن و تزریق زیر جلدی مرفین در مقدار 1 میلی گرم به ازای یک کیلوگرم وزن بدن به طور معنی دار (p<0.05) ضخامت پنجه پای ناشی از فرمالین را کاهش دادند. نالوکسان در مقدار 1 میلی گرم به ازای یک کیلوگرم وزن بدن به تنهایی اثر نداشت، در حالی که پیش تزریق نالوکسان قبل از مرفین به طور معنی دار (p<0.05) از اثر تضعیف کننده مرفین بر ادم پنجه یا جلوگیری کرد. اثر کاهش دهنده کورکومین بر ادم پنجه پا به وسیله مرفین تقویت شد، در حالیکه نالوکسان اثر ضد ادم کورکومین را تغییر نداد. کورکومین در حضور درمان با نالوکسان به علاوه مرفین، یک اثر ضدادم ایجاد کرد که مشابه اثر ضدادم ایجاد شده پس از تجویز به تنهایی کورکومین بود.نتایج حاضر بیان می کنند که کورکومین ممکن است اثر ضدادم ایجاد کند. سیستم اپیوئیدی داخلی ممکن است در تعدیل ادم موضعی دخالت نماید. به علاوه مرفین اثر ضدادم ناشی از کورکومین را تقویت می نماید.