هدف: هدف از مطالعه فوق مقایسه اثر افزودن نیوستیگمین به روپیواکایین و سوفنتانیل به روپیواکایین در اسپاینال انستزی برای جراحی هرنیورافی بود. روش اجرا: دراین مطالعه کارازمایی بالینی دوسوکور تعداد105 بیمارکه کاندید هرنیورافی در بیمارستان ولیعصر اراک بودند وارد مطالعه شده و براساس روش تصادفی سازی بلوکه ای به سه گروه 35 نفره تقسیم شدند. در تمام بیماران از روپیواکایین 5/0 درصد 3 میلی لیتر (15 میلی گرم) جهت اسپاینال استفاده نمودیم. در گروه اول بیماران 50 میکروگرم نیوستیگمین، در گروه دوم بیماران 5 میکروگرم سوفنتانیل و در گروه سوم بیماران 1 میلیلیتر اب مقطر اینتراتکال دریافت نمودند. بلوک حسی و حرکتی و درد در ریکاوری ودرساعتهای 1 و 2 و 4 و 6 و 12 پس از عمل و مقدار مخدر مصرفی ثبت گردید. داده ها توسط نرم افزار spss 20 آنالیز گردید. نتایج: در زمان 105 و120 دقیقه بعد از شروع جراحی درگروه سوفنتانیل ضربان قلب کمتر از گروه نیوستیگمین بود (027/0=P). مدت زمان سپری شده تا شروع بلوک حسی در گروه پلاسبو بیشتر از سایر گروه ها و طول مدت بلوک حسی و حرکتی در گروه پلاسبو از همه کمتر بود(0001/0= P). اما از نظر مدت زمان سپری شده تا شروع بلوک حسی و حرکتی و طول مدت یا دوام بلوک حسی و حرکتی بین دو گروه سوفنتانیل و نیوستیگمین اختلاف آماری معنی داری مشاهده نشد (05/0 P>). درد در گروه پلاسبو به جز ریکاوری از دو گروه دیگر بیشتر بود (0001/0= P). اما بین دوگروه سوفنتانیل و نیوستیگمین اختلاف آماری معنی داری در هیچ یک از زمان ها مشاهده نشد (05/0< P). مقدار مخدر مصرفی در گروه پلاسبو بیشتر بود (0001/0= P). اما اختلاف آماری معنی داری از نظر مقدار مخدر مصرفی بین 2گروه مشاهده نشد. 05/0

مقدمه: ایلئوس کولون یک سندرمی است که بطور کامل شناسایی نشده است و بوسیله علایم انسداد کولون بدون علت مکانیکی شناخته می شود. یک عدم تعادل در فعالیت اتونوم کولون بعنوان پاتولوژی دخیل در این بیماری مطرح شده است. اخیرا نتایج امید بخشی با دخالت داروی نئوستیگمین در درمان این بیماری گزارش شده است.نئوستیگمین در حال حاضر در بیماری های مشابه همانند انسداد کاذب کولون در کتب مرجع به عنوان درمان ارایه شده است. مصرف نئوستیگمین بجز در بیماران قلبی با PR<60 کنترااندیکاسیونی ندارد.مواد و روشها: در این مطالعه آینده نگر 42 بیمار با علایم بالینی و رادیولوژی ایلئوس کولون در طی دو سال و در دو مرکز وارد مطالعه گردیدند. بیماران به دو گروه (هر گروه 21 بیمار) تقسیم گردیدند. گروه نئوستیگمین با 2.5 میلی گرم نئوستیگمین در 250 سی سی نرمال سالین درمان شدند.نتایج: 20 بیمار از 21 بیمار (95.21%) گروه مورد با دوز اول نئوستیگمین دفع گاز و مدفوع پیدا کردند درحالیکه هیچکدام از بیماران در گروه کنترل دفع گاز یا مدفوع نداشتند.(P=0.000). میانگین (±SD) اندازه دور شکم قبل از مداخله و در گروه مورد 121.42±17.13 سانتی متر و در گروه کنترل 128.38±16.70 سانتی متر بود (P>0.05) در حالیکه این میزان 3 ساعت بعد از مداخله در گروه مورد و کنترل به ترتیب به 100.85±14.61 و 124.71±16.15 رسید. P=0.000بحث: نئوستیگمین یک درمان ساده و موثر در انسداد کاذب کولون می باشد.

مقدمه و هدف: بلوک کودال با استفاده از بیحس کننده های موضعی بصورت شایعی در کودکان برای تامین بیدردی حین عمل و بعد از اعمال جراحی نظیر هرنیورافی و ارکیوپکسی بکار میرود. برای تقویت و افزایش طول مدت بیدردی ناشی از بیحس کننده های موضعی پیشنهاد شده که از ترکیب بیحس کننده ها با داروهای دیگر استفاده شود. هدف از این مطالعه مقایسه اثربخشی افزودن فنتانیل یا نئوستیگمین به بوپیواکائین %0.25 در بلوک کودال در کودکان کاندید عمل هرنیورافی اینگوینال می باشد.روش کار: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی دوسوکور می باشد که در آن 75 بیمار را بطور تصادفی در سه گروه قرار دادیم. بلوک کودال در گروه اول از مخلوط 1 میکروگرم/کیلوگرم نئوستیگمین و 0.75 میلی لیتر/کیلوگرم بوپیواکائین %0.25، در گروه دوم از مخلوط 1 میکروگرم/کیلوگرم فنتانیل و 0.75 میلی لیتر/ کیلوگرم بوپیواکائین %0.25 و در گروه سوم از 0.75 میلی لیتر/کیلوگرم بوپیواکائین %0.25 تنها استفاده شد. متغیرهای همودینامیک، شدت درد و آرامبخشی بیمار، میزان نیاز به مسکن اضافی و عوارض جانبی در بیماران ارزیابی شد. متوسط سن، وزن مدت جراحی و بیهوشی در هر سه گروه شبیه یکدیگر بودند. اطلاعات بدست آمده با استفاده از آزمون های دقیق فیشر و آنوا تجزیه و تحلیل گردید.نتایج: میانگین فشار خون سیستولیک و ضربان قلب قبل از بیهوشی نیز در گروه ها نظیر یکدیگر بود. میانگین فشار خون سیستولیک و ضربان قلب در زمان عمل جراحی در گروه بوپیواکائین تنها بیشتر از دو گروه دیگر بود ولی اختلاف گره ها معنی دار نبود. در زمان جراحی بیدردی حین جراحی و میزان بیدردی و آرامبخشی بعد از عمل در هر سه گروه کافی بود و اختلاف معنی داری نداشت. شیوع تهوع و استفراغ بعد از عمل نیز بین گروه ها مشابه بود. عارضه جانبی دیگری مشاهده نشد.نتیجه نهایی: افزودن 1 میکروگرم/کیلوگرم فنتانیل یا نئوستیگمین به 0.75 میلی لیتر/کیلوگرم بوپیواکائین %0.25 در بلوک کودال تاثیر بیشتری از نظر بیدردی نسبت به بوپیواکائین %0.25 به تنهایی در کودکان تحت هرنیورافی اینگوینال یکطرفه نخواهد داشت.

سابقه و هدف: با توجه به شایع بودن درد پس از عمل و وجود گزارشات مبنی بر تاثیر افزودن نئوستیگمین بر کاهش درد پس از عمل و به منظور ارایه تجربه ای در بیماران ایرانی، این تحقیق روی بیمارانی که کاندید عمل ارتوپدی یا ناحیه تحتانی شکم بودند در زمستان 1379 در بیمارستانهای طالقانی و شهدای تجریش انجام گرفت. مواد و روش ها: تحقیق به روش کارآزمایی بالینی روی 40 نفر که کاندید اعمال جراحی ارتوپدی یا ناحیه تحتانی شکم بودند، انجام گرفت. بیماران به طور تصادفی به دو گروه تقسیم و در گروه شاهد لیدوکائین به تنهایی و در گروه مورد نئوستیگمین (250 میکروگرم) توام با لیدوکایین تجویز و تاثیر آن بر میزان درد پس از عمل به روش VAS اندازه گرفته شد و همچنین عوارض داروها و نیز زمان نیاز تا مصرف مسکن بعد از عمل بررسی و با آماره t-test مورد قضاوت قرار گرفت. یافته ها: بیماران دو گروه به لحاظ سن، جنس، نوع عمل و طبق بندی ASA مشابه بود. میزان درد پس از گروه شاهد 5.7±0.38 و در گروه مورد (P<0.01) 3.65±0.36 و میزان درد پس از 8 ساعت به ترتیب 7.05±0.32 و (P<0.001) 4.75±0.28 بود. زمان نیاز به اولین مسکن بعد از عمل در گروه شاهد 2.25±0.16 ساعت و در گروه مورد 4.85±0.24 ساعت بود (P<0.001).نتیجه گیری و توصیه ها: افزودن نئوستیگمین موجب کاهش درد می شود. انجام تحقیق روی انواع دیگر اعمال جراحی و بررسی از نظر احتمال بروز عوارض ناخواسته بدنبال مصرف دارو توصیه می شود.

مقدمه: این مطالعه، با هدف بررسی اثرات نئوستیگمین بر روی شاخص های التهابی و تغییرات هیستوپاتولوژی بافت گرانولوماتوز انجام شد. روش ها: مدل Air pouch در شش گروه از موش های صحرایی نر نژاد Wistar ایجاد شد. در ناحیه ی پشتی حیوان بیهوش شده، هوای استریل (10 و 20 میلی لیتر) به ترتیب در روزهای اول و سوم تزریق شد. جهت القای التهاب، در روز ششم 2 میلی لیتر کاراژنین (1 درصد) به داخل Pouch تزریق شد. هم زمان با کاراژنین، نرمال سالین به عنوان شاهد و نئوستیگمین با دزهای 35، 70، 140، 200 و 310 میکروگرم بر کیلوگرم به داخل صفاق تزریق شد. بعد از 6 ساعت، موش ها کشته شدند و مایع داخل Pouch برای تعیین حجم اگزودا و شمارش لکوسیتی جمع آوری شد. بافت گرانولوما خارج شد و پس از تعیین وزن، خصوصیات هیستوپاتولوژیک آن مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: دز 70 میکروگرم بر کیلوگرم نئوستیگمین میزان تجمع لکوسیتی (050/0 > P)، حجم اگزودا (001/0 > P) و وزن بافت گرانولوماتوز (001/0 > P) را در مقایسه با گروه شاهد کاراژنین، با تفاوت معنی داری کاهش داد. در عین حال، دز 200 میکروگرم بر کیلوگرم دارو باعث افزایش مقادیر شاخص های التهابی پیش گفته گردید (050/0 > P). نتایج مطالعات هیستوپاتولوژیک بافت گرانولوماتوز نشان داد که دزهای بالاتر نئوستیگمین اثرات ضد التهابی بیشتری در مقایسه با گروه شاهد ایجاد می کنند. نتیجه گیری: با وجود اثرات متفاوت نئوستیگمین در مدل التهابی Air pouch، در مجموع دزهای پایین نئوستیگمین اثرات ضد التهابی بیشتری بر روی شاخص های التهاب محیطی نشان دادند. با توجه به مکانیسم های متنوع پیشنهادی، احتمال می رود این اثرات به واسطه ی عملکرد مجموعه ای از اثرات تنظیمی نئوستیگمین بر سیستم ایمنی ایجاد می شود.

مقدمه: نظر به اینکه گیرنده های کلینرژیک نخاعی یک عمل ضد درد خصوصا در مقابل دردهای سوماتیک دارند، می توان با تجویز داخل ساک نخاعی مهار کننده های کولین استراز ( نئوستیگمن) این اثر را تقلید و تقویت کرد. پژوهش اخیر به منظور تعیین تاثیر نئوستیگمین اینتراتکال در کاهش درد پس از عمل جراحی دیسک کمر طراحی و انجام شد. مواد و روشها: طی یک مطالعه مداخله ای ـ تجربی از تیر ماه 1379 لغایت شهریور 1380 در بیمارستان امام خمینی تهران 66 بیمار مبتلا به بیرون زدگی ( اکستروژن) یک طرفه و یک فضای دیسک کمر بطور تصادفی به دو گروه 33 نفری کنترل ( ک) و نئوستیگمین (ن) تقسیم و طی بیهوشی عمومی با تکنیک مشابه تحت عمل جراحی قرار گرفتند. در پایان جراحی به داخل ساک نخاعی در گروه ـ ک 2cc سالین نرمال و در گروه ـ ن 100 میکروگرم نئوستیکمین متیل سولفات ( 0.2cc در ترکیب با 1.8cc سالین نرمال) تزریق شد. میزان درد محل جراحی در ساعات 1 ، 4 ، 8 و 12 پس از عمل با روش چارت 10 سانی متری مقیاس آنالوگ بینایی Visual Analogue Scale (VAS) اندازه گیری شد. مقدار مرفین تجویز شده پس از عمل، بعنوان داروی ضد درد کمکی، در 24 ساعت اول و نیز عوارض احتمالی بعد از جراحی مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: میانگین نمره VAS درد محل جراحی در ساعات اول و چهارم به ترتیب در گروه ـ ن (Standard Error Mea=SEM=0.36) 2.24 و (SEM=0.28) 1.82 و در گروه ـ ک (SEM=0.39) 5.36 و (SEM=0.37) 5.61 و میانگین مخدر تجویز شده در 24 ساعت اول در گروه ـ ن (SEM=0.4) 0.9 میلی گرم و در گروه ـ ک (SEM=0.65) 4.7 میلی گرم بود که این تفاوتها از لحاظ آماری معنی دار بودند (P<0.05) . در هیچ یک از بیماران دو گروه نقص عصبی جدید و نشت مایع نخاعی از محل برش جراحی مشاهده نشد و شیوع تهوع و استفراغ در دو گروه ک و ن ( به ترتیب %15 و %24.2 ) از لحاظ آماری تفاوت معنی داری نداشت. نتیجه گیری و توصیه ها: در این پژوهش دریافتیم تجویز 100 میکروگرم نئوستیگمین هیپرباریک اینتراتکال یک روش ضد درد سالم، موثر و با عوارض جانبی حداقل جهت کنترل درد پس از جراحی دیسک کمر بوده، موجب کاهش قابل ملاحظه مصرف مخدر پس از عمل می شود.

مقدمه و هدف: تسکین درد در حین عمل جراحی و پس از آن از وظایف مهم متخصصین بیهوشی می باشد. بی دردی منطقه ای که پس از تزریق داروهای مسکن به داخل فضای ساب آراکنویید حاصل می شود نسبت به بی حسی موضعی یا بی دردی سیستمیک عوارض کمتری داشته و بی دردی طولانی تر و با کیفیت بالا ایجاد می کند. هدف از این مطالعه مقایسه اثرات بی دردی افزودن اپی نفرین، میدازولام و مخلوط میدازولام و نئوستیگمین به لیدوکایین در بی حسی نخاعی برای عمل جراحی رزکسیون پروستات از راه شکم می باشد. مواد و روش ها: این تحقیق یک کارآزمایی بالینی دوسوکور تصادفی بوده که در بیمارستان دکتر شریعتی فسا در سال 1383 انجام شد. تعداد 90 بیمار کاندید عمل جراحی انتخابی پروستات از راه شکم که در کلاس 1 و 2 تقسیم بندی انجمن متخصصین بیهوشی آمریکا بودند به صورت تصادفی به سه گروه تقسیم شدند. در گروه یک 100 میلی گرم لیدوکایین 5 درصد به علاوه 5 میکروگرم اپی نفرین، در گروه دو 100 میلی گرم لیدوکایین 5 درصد به علاوه 2 میلی گرم میدازولام و در گروه سه 100 میلی گرم لیدوکایین 5 درصد به علاوه 1 میلی گرم میدازولام توام با 25میکروگرم نئوستیگمین در فضای ساب آراکنوئید تزریق گردید. سپس مدت زمان بی دردی و عوارض همراه نظیر تهوع و استفراغ، دپرسیون تنفسی و خواب آلودگی حین عمل و تا 24 ساعت پس از عمل ثبت گردید. داده های جمع آوری شده از طریق نرم افزار SPSS و با استفاده از آزمون های آماری مجذور کای و تحلیل واریانس تجزیه و تحلیل گردید.یافته ها: مدت زمان بی دردی در گـروه یک 130.20±11.59 دقیقه، در گروه دو 321.60±30.90 دقیقه و در گروه سه 1417.8±53.34 دقیقه مشاهده شد. میزان بروز تهوع و استفراغ در گروه یک 6.5 درصد، در گروه دو 6 درصد و در گروه سه 19.4 درصد گزارش شد. خواب آلودگی و دپرسیون تنفسی در هر سه گروه گزارش نشد. نتیجه گیری: با تجویز داخل نخاعی چند دارو که از محل های مختلف در مسیر درد عمل کرده و باعث کاهش درد می شوند، می توان طول مدت بی دردی را افزایش داد، به طوری که با مصرف 25 میکروگرم نئوستیگمین همراه 2 میلی گرم میدازولام همراه با لیدوکائین نخاعی بی دردی در حدود 24 ساعت در بیماران ایجاد شده، در حالی کـه مهمترین عارضه تهوع و استفراغ بود که با تزریق داروهای ضد تهوع و استفراغ قابل کنترل بود.

کاربرد داروهای بیهوشی همراه با داروهای بی حس کننده موضعی در تکنیک های سد نوراگزیال به منظور کاهش عوارض بیهوشی و افزایش کیفیت بی دردی همواره مورد نظر بوده است. در این تحقیق، کاربرد یکی از داروهای همراه یعنی نئوستیگمین در بیهوشی کودال اطفال همراه با بیهوشی عمومی، جهت بررسی درد حاد پس از عمل مورد تحقیق قرار گرفته است. در یک مطالعه توصیفی- تحلیلی از نوع کارآزمایی بالینی دو سوکور 60 کودک ASA کلاس I بین 2 تا 8 سال، در دو گروه 30 نفری به صورت تصادفی تقسیم شدند. در انجام بیهوشی تمام بیماران فنتانیل (1 میکروگرم / کیلوگرم) نسدونال (5 میلی گرم / کیلوگرم)، هالوتان (1 مک) نیتروس اکساید (66%) و اکسیژن (34%) دریافت کردند. تنفس بیماران خود به خودی بود. پس از اتمام جراحی گروه اول (یعنی گروه شاهد یا گروه کنترل) و گروه دوم (گروه مورد) به ترتیب با مواد زیر تحت بلوک کودال قرار گرفتند: لیدوکائین 0.5% با حجم کلی (1 سی سی / کیلوگرم) و لیدوکائین 0.5%+ نئوستیگمین (20 میکروگرم / کیلوگرم) با حجم کلی (1 سی سی / کیلوگرم). مدت زمان تمامی اعمال جراحی انجام شده کمتر از 1 ساعت بود وهمگی از نوع جراحی تحتانی شکم انتخاب شدند. از معیار سنجش درد و رفتار کودکان CHEOPS جهت بررسی درد در ساعت های 1 و 3 و 6 و 24 پس از عمل استفاده شد. از آزمون های تی- تست و مجذور کای برای بررسی و مقایسه نتایج استفاده گردید. p.value کمتر از 0.05 معنی دار تلقی شد. نرم افزار آماری اس. پی. اس. اس ورسیون 10 جهت تجزیه و تحلیل داده ها مورد استفاده قرار گرفت. دو گروه از نظر متغیرهای دموگرافیک شامل سن، جنس و طول مدت عمل مساوی بودند. نمرات درد در گروه تحت بیهوشی کودال با "لیدوکائین + نئوستیگمین" در کلیه ساعت های 3 و 6 و 24 بررسی کمتر از گروه کنترل بود. تنها نمره درد در گروه کنترل در ساعت اول پس از عمل، مختصری کمتر از گروه لیدوکائین+ نتوستیگمین بود. در هیچ یک از دو گروه نیاز به مصرف مسکن پس از عمل وجود نداشت. همچنین در هیچ یک از دو گروه عوارض پس از عمل شامل افت خون، کاهش ضربان قلب، تهوع، استفراغ و ضعف عضلانی دیده نشد. یافته های این تحقیق، پیشنهاد می کند که تجویز نئوستیگمین کودال در کودکان می تواند اثرات بی دردی به صورت موثر و کارآمدی، همراه با کاهش استرس جراحی داشته باشد. همچنین این مطالعه پیشنهاد می کند که کارآیی تجویز نئوستیگمین+ لیدوکائین می تواند بیشتر از لیدوکائین به تنهایی باشد. مطالعات تکمیلی جهت کاهش درد در ساعت اول پس از عمل در گروه لیدوکائین+ نئوستیگمین نسبت به گروه کنترل پیشنهاد می شود تا بتوان بهترین دوز نئوستیگمین را به دست آورد.

سابقه و هدف: شایع ترین روش بیهوشی در سزارین انتخابی، بیهوشی نخاعی است. از عوارض تاخیری پس از بیهوشی نخاعی، سردرد به دنبال پانکچر دورا می باشد. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر تزریق وریدی ترکیب آتروپین و نیوستیگمین در پیشگیری از سردرد پس از بیهوشی نخاعی بود. مواد و روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی دوسوکور شاهددار تصادفی شده روی 62 زن باردار کاندید سزارین الکتیو با بیهوشی نخاعی در بیمارستان شهیدبهشتی اصفهان انجام شد. بیماران به صورت تصادفی با Random allocation software در دو گروه مساوی تقسیم شدند. بعد از کلامپ بند ناف، در گروه اول ترکیب mg 5/0 نیوستیگمین و mg 5/0 آتروپین (که با نرمال سالین به حجم 10 ml رسانده شد) و در گروه دوم ml10 نرمال سالین، تزریق وریدی شد. سپس بروز و شدت سردرد در 48 ساعت اول وتا یک هفته بعد از عمل در دو گروه تعیین و مقایسه شد. یافته ها: طی این مطالعه، 1بیمار از گروه آتروپین نیوستیگمن (A-N) و 5 بیمار از گروه نرمال سالین (S) دچار سردرد بعد از عمل شدند (2/3 در مقابل 1/16درصد) که می تواند از نظر بالینی مهم باشد (195/0=P). فراوانی بروز سردرد در ریکاوری در2 بیمار(1 نفر از هر گروه) و دربخش 4 نفرازگروه (S) بود (11/0=P). میانگین شدت سردرد در تنها بیمار گروه (A-N) 5 و در بیماران گروه (S) (45/0±, 2/4) بود (18/0=P). فاصله زمانی بین پانکچر دورا تا اولین بروز سردرد در بیمار گروه (A-N) یک ساعت و در بیماران گروه (S) (1/11±, 8/20) ساعت بود (18/0=P). استنتاج: استفاده ازتک دوز ترکیب نیوستیگیمن و آتروپین (هرکدام 5/0 میلی گرم) با کاهش بروز سردرد و شدت آن بعد از پانکچر دورا همراه است، که می تواند از نظر بالینی مهم باشد.

مقدمه: درد یک مشکل پیچیده طبی است که کنترل ناکافی آن پس از عمل جراحی اثرات نامطلوبی بر وضعیت فیزیولوژیکی، متابولیکی و روحی بیمار دارد. افزودن مکمل های جدید منجر به افزایش مدت بی دردی می شود. هدف این مطالعه، مقایسه افزودن نئوستیگمین و کتامین به بوپیواکائین 0.25% در بی حسی اپیدورال در افزایش مدت بی دردی بعد از عمل می باشد. روش بررسی: در این کارآزمایی بالینی دوسوکور، 90 بیمار بالای 50 سال با ASA کلاس I, II کاندید عمل جراحی الکتیو ران به صورت تصادفی در سه گروه نئوستیگمین، کتامین و شاهد تقسیم شدند. همه بیماران بی حسی اپیدورال با بوپیواکائین 0.25% به میزان 2cc/segment دریافت کردند. به علاوه در گروه اول 60 میکروگرم نئوستیگمین، در گروه دوم 40 میلی گرم کتامین اضافه شد. میزان درد پس از عمل بر اساس معیار VAS و مدت زمان بی دردی و مقدار مسکن مصرفی تعیین و بین سه گروه مقایسه شد.نتایج: میانگین اسکور درد در 6 و 12 ساعت بعد از عمل در گروه کتامین به طور معنی داری کمتر از دو گروه دیگر و در گروه نئوستیگمین کمتر از پلاسبو بود (p£0.01). میانگین مدت بی دردی بعد از عمل در گروه کتامین به طور معنی داری بیشتر از دو گروه دیگر و درگروه نئوستیگمین بیشتراز پلاسبو بود (p£0.01). میانگین دوز مصرفی مسکن (پتدین) در گروه کتامین از همه کمتر بود (p£0.001).نتیجه گیری:نئوستیگمین و کتامین همراه با بوپیواکائین 0.25% در بی حسی اپیدورال موجب افزایش مدت بی دردی بعد از عمل و کاهش مصرف مسکن می شود که در مورد کتامین بیشتر از نئوستیگمین بوده است.