آرام بخشی و کنترل آن از مسایل مهم در مورد بیماران بستری در بخش مراقبتهای ویژه است که در مورد چگونگی ایجاد آن اختلاف نظر وجود دارد. هدف از این مطالعه مقایسه تغییرات همودینامیک (تغییرات فشار سیستولیک، دیاستولیک و ضربان قلب) ناشی از تجویز ترکیب میدازولام و مورفین با میدازولام و فنتانیل در آرام بخشی بیماران بستری در واحد مراقبتهای ویژه است.در این مطالعه که به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی انجام شده است، تعداد 50 بیمار جراحی عمومی در محدوده سنی 15 تا 40 سال، که حداقل نیاز به24 ساعت تهویه مکانیکی در بخش مراقبتهای ویژه داشتند، بدون در نظر گرفتن جنسیت به صورت تصادفی انتخاب و به دو گروه تقسیم شدند. در گروه یک بیماران ترکیب میدازولام و مورفین و در گروه دو میدازولام و فنتانیل در یافت کردند. آرام بخشی دردوگروه یکسان بود و در محدوده معیار (50-60) به وسیله بیس کنترل شد. سپس تغییرات همودینامیک در دو گروه ثبت شد و توسط آزمون تی تجزیه و تحلیل انجام گردید.این مطالعه نشان داد که بین تغییر فشار خون سیستولیک دوگروه اختلاف معنی داری وجود دارد (P=0.003) (%24 ±%88) گروه دو در مقابل (58% ±5.4) گروه یک. همچنین در تغیرات فشار خون دیاستولیک دو گروه تفاوت معنی داری دیده شد: 1.1±0.64؛ (P=0.003) گروه دو در مقابل 1.1 ±4.12 گروه یک. ولی بین تغیرات ضربان قلب دو گروه اختلاف معنی داری وجود ندارد(P=0.4) .استفاده از ترکیب میدازولام و فتنانیل از جهت ایجاد تغییرات کمتر همودینامیک ارجح است.

در یک سیکل درمانی (Invitro Fertilization) IVFجهت بدست آوردن اووسیت، پونکسیون تخمدان (ترانس واژینال) انجام می‏گیرد. این عمل جراحی به صورت سرپایی و در بیشتر اوقات تحت بیهوشی عمومی انجام می‏شود. جهت جلوگیری از عوارض احتمالی هوشبرهای استنشاقی روی کیفیت اووسیت و میزان حاملگی، ترجیحا از این داروها در اینجا صرف نظر شده و از داروهای هوشبروریدی استفاده می‏شود. در مطالعات متعددی، جهت بیهوشی در این بیماران از ترکیب میدازولام – مخدر استفاده شده است و در هیچ کدام از مقالات مربوطه عارضه سویی از میدازولام بر روی اووسیت ذکر نشده است. این  مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی و در سال 1377 انجام شده که از ترکیب میدازولام - فنتانیل به همراه دوز نسبتا پائین تیوپنتال استفاده شده است. تعداد 120بیمار به روش تصادفی به دو گروه مورد) 60نفر (و شاهد ) 60نفر) تقسیم شدند. جامعه مورد بررسی زنان ناباروری بودند که جهت عمل پونکسیون تخمدان تحت بیهوشی عمومی قرار گرفتند. در گروه مورد القاء بیهوشی با داروهای میدازو 0.07mg/kg)) + فنتانیل (  mcg/kg 1.5) + تیوپنتال ( 2mg/kg ) انجام شد و در طول بیهوشی در صورت حرکت بیمار در واکنش به تحریک جراحی (سبک شدن بیهوشی) از دوزهای متناوب 50 میلی گرمی تیوپنتال استفاده شد. در گروه شاهد القاء بیهوشی به روش استاندارد و ادامه بیهوشی مانند گروه مورد بوده است. فشار خون و تعداد نبض قبل از القاء بیهوشی و پس از آن در ادامه بیهوشی و ریکاوری برای هر بیمار ثبت شد. هم چنین میزان نیاز بیماران به دوزهای تکراری تیوپنتال در طول بیهوشی عمومی مشخص شد. مدت زمان ریکاوری و دپرسیون تنفسی بیماران در ریکاوری نیز مشخص شد و در گروه مورد پس از گذشت 15دقیقه از زمان ریکاوری در صورت نیاز فلومازنیل (  0.1-0.2mg) تزریق شد. با توجه به وضعیت همودینامیک بیماران در طول عمل جراحی و نیاز به دوزهای اضافی تیوپنتال، سطح بیهوشی بیماران مشخص شد. در گروه مورد  85 % بیماران سطح بیهوشی مناسبی در طول عمل جراحی داشتند که اختلاف آن نسبت به گروه شاهد معنی‏دار بود ( .(P =0.049  زمان ریکاوری در گروه مورد در مقایسه با گروه شاهد طولانی‏تر بود، این اختلاف با استفاده از آزمون Tو P = 0.002معنی‏دار بود. هم چنین در 3/33% بیماران گروه مورد دپرسیون تنفسی در زمان ریکاوری مشاهده شد. اختلاف این میزان با گروه شاهد نیز معنی‏دار است ( .(P = 0.002این عارضه با استفاده از فلومازنیل برطرف گردید. با توجه به نتایج حاصله، همان گونه که در مطالعات متعدد در مورد جراحی‏های مختلف سرپایی پیشنهاد شده است، می‏توان با استفاده از میدازولام در عمل‏پونکسیون تخمدان نیز سطح بیهوشی مناسبی را ایجاد کرد و از پاسخهای همودینامیک نسبت به تحریکات جراحی جلوگیری نمود. هم چنین با استفاده از فلومازنیل می‏توان دپرسیون تنفسی بیماران را در ریکاوری برطرف ساخت و یک ریکاوری سریع را بدست آورد.  

مقدمه: رهائی از اضطراب و کاهش تهوع و استفراغ پس از عمل و حین القاء بیهوشی، ثبات همودینامیک از جمله اهداف مهمی هستند که در مداوای قبل از عمل یا پره مدیکاسیون دنبال می شوند. میدازولام از جمله شایعترین داروهائی است که بصورت خوراکی جهت رفع اضطراب و آرامبخشی بکار می رود ولی بهر حال درصد موفقیت جهت آرامبخشی با میدازولام در حدود 50 تا 80 درصد بیشتر نمی باشد. به همین دلیل در این مطالعه ترکیب کتامین میدازولام ( کتامین با دوز mg.kg 2.5 و میدازولام با دوز 0.25 mg.kg ) با میدازولام خوراکی با دوز 0.5 mg.kg و کتامین با دوز 5mg.kg بصورت مطالعه آینده نگر و دو سویه کور تصادفی از نظر اثرات آرامبخشی مورد مقایسه قرار گرفتند. مواد و روشها: ما 105 کودک با متوسط سنی 6 سال ( از 2 تا 10 سالگی)را که تحت عمل جراحی بیش از نیم ساعت قرار گرفتند را مورد مطالعه قرار دادیم. پره مدیکاسیون خوراکی در اطاق انتظار در کنار مادر بیمار انجام شده و 30 دقیقه بعد بیماران از نظر تسکین، رفتار حین جدا شدن از والدین، رفع اضطراب مورد ارزیابی قرار گرفتند و از 1 تا4 امتیاز دریافت کردند.یافته ها: این امتیازات در گروه ( کتامین میدازولام) بهتر از دو گروه دیگر بود. هر سه گروه از نظر سن، جنس، وزن نوع عمل جراحی و زمان بیهوشی تقریباً یکسان بودند درصد موفقیت برای رفع اضطراب (anxiolysis) و رفتار حین جدا شدن از والدین در گروه کتامین میدازولام بیشتر بود 90 درصد در مقایسه با میدازولام تنها با 80 درصد و کتامین با 75 درصد. شیوع آپنه، آسپیراسیون، تهوع، استفراغ، ترشح بزاق فراوان، تحریک پذیری و رفتارهای سایکوتیک در تمام گروها خیلی پایین بود. تحریک پذیری و حالت تهوع و استفراغ قبل از اینداکشن در گروه کتامین بیشتر دیده شد. در طی ریکاوری تفاوتی در آرامبخشی یا زمان ترخیص از اتاق عمل در گروههای سه گانه دیده نشد.نتیجه گیری و توصیه ها: بطور خلاصه اثرات ضد اضطرابی واضح بهتر و جدا شدن از والدین راحتتر در گروه پره مدیکاسیون خوراکی مخلوط کتامین میدازولام نسبت به گروه میدازولام و کتامین تنها دیده شد. مدت زمان آرامبخشی و عوارض جانبی یکسان بود در حد بسیار پایینی قرار داشت.

زمینه و هدف: بیماری کاتاراکت یکی از شایع ترین بیماری های چشم در دو طیف سنی کودکان و افراد پیر می باشد و بیشتر این بیماران نیاز به عمل جراحی پیدا می کنند. هدف از این مطالعه مقایسه اثربخشی و عوارض دو ترکیب دارویی میدازولام-کتامین و میدازولام-فنتانیل جهت انجام سدیشن در عمل جراحی کاتاراکت در بزرگسالان می باشد. روش بررسی: در این مطالعه مورد-شاهدی، تعداد 80 بیمار در فاصله زمانی آبان تا آذر 1396 جهت انجام عمل جراحی کاتاراکت به بیمارستان فارابی تهران مراجعه کرده بودند و تحت عمل جراحی قرار گرفتند. بیماران به دو دسته چهل تایی تقسیم شدند و روش استفاده از ترکیب میدازولام-کتامین (گروه کتامین) با روش ترکیب میدازولام-فنتانیل (گروه فنتانیل) مقایسه شد. در این مطالعه متغیرهای همودینامیکی، آژیتاسیون، رضایت جراح و پرستار بخش ریکاوری و تهوع و استفراغ بین دو گروه مقایسه شدند. یافته ها: از کل بیماران، 22 بیمار فشارخون زیر mmHg 119/79 پیدا کردند که 3 نفر (13/6%) از آن ها متعلق به گروه کتامین و 19 نفر (86/4%) آن ها جز گروه فنتانیل بودند. تغییرات همودینامیکی و افت فشارخون پس از سدیشن در گروه فنتانیل بیشتر مشاهده شد. دو گروه مورد مقایسه از نظر تعداد ضربان قلب، میزان اشباع اکسیژن شریانی حین عمل، رضایت جراح از بیمار در حین جراحی و همچنین میزان تهوع و استفراغ پس از عمل با هم تفاوتی نداشتند. نتیجه گیری: استفاده از ترکیب کتامین-میدازولام به جای فنتانیل-میدازولام باعث ثبات بیشتر همودینامیک حین عمل شده و عوارض دیگر مانند اشباع اکسیژن، تغییرات ضربان قلب، تهوع و استفراغ افزایشی نشان نداد.

فواید کاهش اضطراب و تاثیر این کاهش در ریکاوری بهتر، بهبودی سریعتر، کاهش مصرف داروها حین بیهوشی و ترخیص زودتر از بیمارستان که نهایتا منجر به کاهش هزینه ها و عوارض بعد از عمل می شود، امری ثابت شده می باشد. بدین طریق می توان احتمال دعاوی قصور پزشکی از سوی بیماران را کاهش داد. به این منظور از داروهای مختلفی از جمله بنزودیازپینها استفاده می شود که میدازولام از این گروه می باشد. در این مطالعه 126 بیمار که دارای پارامتر اضطراب بودند به دو گروه تقسیم شده و به گروه اول داروی میدازولام و به گروه دوم داروی دیازپام تزریق شده و در نهایت این دو گروه مورد مقایسه قرار گرفتند. در این تحقیق مشاهده شد که در گروه اول که داروی میدازولام دریافت نموده اند، بجز هیپررفلکسی هر 6 پارامتر مورد نظر دیگر بعد از تزریق دارو کاهش یافته و این کاهش از نظر آماری معنی دار می باشد. (p<0.05) درگروه دوم که دیازپام دریافت کرده بودند، فقط تعداد تنفس و ترمور کاهش پیدا کرده و بقیه پارامترها تغییر معنی دار آماری نشان ندادند.همچنین مشاهده گردید که اضطراب در گروه اول 55.6 درصد و در گروه دوم 23 درصد کاهش یافته که تفاوت این دو عدد نیز از نظر آماری معنی دار می باشد.

هدف. پیشگیری از ترس و اضطراب کودکان به هنگام جدایی از والدین نیاز به آمادگی روانی و دارویی قبل از جراحی دارد. هدف از این مطالعه مقایسه روشهای تجویز خوراکی و رکتال میدازولام قبل از جراحی است، تا اینکه علاوه بر کاهش اضطراب کودک، قابل قبول ترین روش پره مدیکاسیون در کودکان تعیین گردد.روش ها. تعداد 40 کودک 6 تا 84 ماهه ASA 1، کاندیدای اعمال جراحی الکتیو کوچک مثل ترمیم فتق اینگوئینال، هیدروسل بطور اتفاقی در دو گروه 20 نفری قرار گرفتند. برای یک گروه میدازولام خوراکی 0.5 mg/kg و برای گروه دوم میدازولام رکتال 0.5 mg/kg، داده شد. میدازولام خوراکی در 20 میلی لیتر آبمیوه حل شده و سپس به کودک خورانده شد. فرم رکتال دارو نیز پس از حل در 20 میلی لیتر آب مقطر از طریق سوند ساکشن به کودک انما گردید. علایم حیاتی ثبت و شدت آرامبخشی طبق پرسشنامه تنظیمی تکمیل گردید.نتایج. در مقایسه بین دو گروه، کودکان دریافت کننده دارو را از طریق رکتال، شرایط قابل قبولتری در حین جدا شدن از والدین (%90) و نیز موقع گذاشتن ماسک (%100) نشان دادند. %90 این کودکان در دوره بعد از جراحی نیاز به داروی مسکن نداشتند، ولی در کودکان دریافت کننده داروی خوراکی، %45 به داروی مسکن بعد از عمل نیاز پیدا کردند (P=0.05).نتیجه گیری. در بررسی عوارض ناشی از اینداکشن، لوله گذاری، سرعت ریکاوری و ارزیابی 24 ساعت اول بعد از جراحی، گروه دریافت کننده داروی رکتال با پاسخهای بهتری همراه بودند. تغییرات فشار خون، نبض و اشباع اکسیژن در بین دو گروه تفاوت معنی داری نداشت (P>0.05).

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

صرع پایدار تشنجی یک اورژانس تهدید کننده حیات در اطفال است. اگرچه عموما، درمان های اولیه با دیازپام، فنی یا فنوباربیتال در عرض 30 تا 60 دقیقه به تشنج خاتمه می دهد، بیماران با صرع پایدار مقاوم نیاز به مداخلات درمانی دیگر دارند. انفوزیون میدازولام ( 0.15 mg/kgبه صورت بولوز داخل وریدی که متعاقبا با دوزµg/kg/min  5-1 ادامه می یافت) برای درمان 15 کودک با صرع پایدار تشنجی مقاوم در مرکز پزشکی کودکان تبریز به کار برده شد. تاریخچه و معاینه بالینی، حین ورود به بیمارستان ثبت گردید. مقادیر الکترولیتها، آنزیم های کبدی، اوره، کراتی نین و گازهای خون شریانی قبل از شروع درمان و 24 ساعت بعد اندازه گیری شد. سی تی اسکن مغز و الکتروآنسفالوگرافی بعد از پایان شدن علایم به عمل آمد. همچنین نمونه خون جهت تعیین سطوح سرمی فنی توئین و فنوباربیتال قبل از شروع میدازولام اخذ گردید. سطح هوشیاری، تعداد تنفس و ضربان قلب در دقیقه، فشار خون، اشباع اکسیژن خون شریانی در طی درمان و مقدار میدازولام و مدت زمان لازم برای کنترل تشنج ثبت گردید. تشنج در 11 بیمار (%73.3) به طور کامل کنترل شد. متوسط زمان لازم برای کنترل تشنجات 27.9 دقیقه و مقدار متوسط میدازولام لازم2.18  µg/kg/min  بود. سطح خونی فنی توئین و فنوباربیتال در هیچ یک از بیماران کمتر از سطح درمانی نبود. در یک بیمار به علت دپرسیون تنفسی و نیاز به تهویه مکانیکی میدازولام قطع گردید. اختلال الکترولیتی و متابولیکی و افت فشار خون در هیچ یک از بیماران به وجود نیامد. انفوزیون میدازولام می تواند یک روش درمانی موثر و نسبتا کم خطر برای درمان صرع پایدار مقاوم باشد.

مقدمه: اگرچه استفاده از داروهای مخدر وریدی یا عضلانی و یا داروهای ضد التهابی برای کنترل درد بعد از عمل بسیار رایج است ولی عوارض جانبی این داروها باعث ایجاد محدودیت در استفاده از این داروها می گردد. هدف: در این مطالعه موثر بودن تجویز داخل نخاعی میدازولام در اداره درد حاد پس از عمل جراحی سزارین مورد مطالعه قرار گرفته است.مواد و روش ها: از 151 بیمار که تحت بی حسی نخاعی قرار می گرفتند، 75 بیمار، 80 میلی گرم لیدوکائین هیپربار به علاوه 5/2 میلی گرم میدازولام دریافت می نمودند و در گروه شاهد 76 بیمار بی حسی نخاعی را با 80 میلی گرم لیدوکائین هیپربار دریافت می نمودند. در مرحله پس از عمل جراحی، درد بیمار توسط سیستم نمره دهی درد از راه دیداری در یک و سه ساعت پس از سزارین مورد ارزیابی قرار می گرفت.نتایج: میانگین نمره درد بر اساس سیستم نمره دهی دیداری در یک و سه ساعت پس از سزارین در گروه مورد و شاهد بترتیب عبارتند از: (2/1±5/2 و 9/1±9/4) و 5.9±1.7) و 5/1 ± 8/8) با (p<0.0001). تجویز کتامین، افت فشار خون و لرز در گروه مورد کمتر از گروه کنترل بود. (p<0.01) که به ترتیب عبارتند از (3/1 در برابر (%50 و (3/29% در برابر 1/42%) و (4% در برابر 9/57%). نتیجه گیری: میدازولام اینتراتکال بدون عارضه جانبی درد پس از عمل جراحی را کاهش می دهد.