مننژیوماکیستیک، تومور نادری است که به علت تشابه تصاویر سی تی اسکن یا ام ار آی با تومورهای گلیال و تومورهای متاستاتیک که نمای تغییرات کیستیک یا نکروتیک دارند، قابل افتراق نمی باشد.در این مطالعه توصیفی، پرونده 250 بیماری که با تشخیص مننژیوما در بخش جراحی مغز و اعصاب بیمارستان قائم (عج) مشهد در مدت 20 سال از سال 1360 لغایت 1380 بستری شده بودند، مورد بررسی قرار گرفت. از این تعداد فقط ده مورد (4%) مننژیوماکیستیک تشخیص داده شد که 7 مورد (70%) زن و 3 مورد (30%) مرد بودند. از نظر سنی، کوچکترین آنها 25 سال و بزرگترین آنها 70 ساله و متوسط سنی 2/41 سال بوده است.مهمترین علائم به ترتیب عبارت بودند از: سردرد (6 مورد)، کاهش بینایی 5) مورد)، اختلال مغزی (3 مورد) و اپی لپسی (5 مورد). شایع ترین یافته های بالینی مشاهده شده در بیماران، ادم پاپی دو طرفه (5 مورد) و آتروفی عصب بینایی (2 مورد) و همی پارزی (3 مورد) بوده است. محل تومور از روی یافته های سی تی اسکن و ام آر آی به ترتیب در ناحیه فرونتال (5 مورد)، تامپورال (3 مورد) و پاریتال (2 مورد) بوده است.امروزه با توجه به پیشرفت در روش های تصویر برداری، ام آر آی و چسبندگی تومور به دورا و اینترفاز بین تومور و مشورت با نوروپاتولوژیستها میتوان تا حدودی مننژیوماکیستیک را قبل از عمل جراحی از تومورهای گلیال کیستیک یا تومورهای متاستاتیک با تغییرات کیستیک تشخیص داد تا نتایج درمان جراحی با عوارض کمتری حاصل گردد.

مقدمه: این مطالعه ارتباط بین اندکس ki-67 و درجه بندی هلسینکی و هیستوپاتولوژی مننژیوما را نشان می دهد.مواد و روش کار: رنگ آمیزی ki-67 با نوع پلی کلونال در 29 نمونه بافتی آغشته به پارافین فیکس شده در فرمالین از 29 بیماری که مننژیوما داشته اند انجام شده. درجه بندی هلسینکی و هیستوپاتولوژی ها (بر طبق تقسیم بندی راسل، رابینشتین) توسط یک پاتولوژیست مطالعه شده است.نتیجه گیری: اندکس ki-67 در مننژیوما آتی پیک به طور معنی داری بالاتر بوده، ممکن است تهاجمی بودن مننژیوم را نشان دهد همچنین احتمال عود تومور را پیش بینی کند.

انواعی از نواحی خارج جمجمه شامل بینی، احشای مختلف ، پوست، حفره چشم، چشم و بافت های خارج نخاع مستعد مننژیوما توصیف کرده اند. مننژیوم جلدی به طور شایع در پوست سر، نواحی پیشانی یا پاراورتبرال رخ می دهد. ما در این مقاله یک مورد مننژیوم جلدی در ناحیه پیشانی را گزارش می کنیم که با توجه به منابع موجود بسیار نادر می باشد. بیمار ما زن میانسالی بود با توده سمت راست پیشانی از دو سال قبل که در عکس برداری از جمجمه و سی تی اسکن به عمل آمده از بیمار، هیچ ضایعه داخل جمجمه ای دیده نمی شد و فقط گرفتاری استخوان پیشانی به صورت ضخیم شدگی آن وجود داشت. بعد از برداشتن توده به وسیله جراحی و در آزمایش میکروسکوپی نمونه ها، تشخیص هیستوپاتولوژیک، مننژیوم نوع مننگوتلیوماتوس بوده و در مطالعه ایمنوهیستوشیمی، برای پادگان غشای اپی تلیکال واکنش نشان داد. در سیر بالینی، مننژیوم های خارج جمجمه ای به آهستگی بزرگ می شوند و معمولا فقط با برداشتن بهبود می یابند و اما برداشت نا کامل آن می تواند به عود منجر شود؛ چیزی که برای بیمار ما نیز اتفاق افتاد.

مقدمه: تعداد نقاط (Argyrophlic nucleolar oranizer regions) AgNOR با فعالیت رشد سلولی مطابقت دارد. در این مطالعه قابلیت عود و پتانسیل بدخیمی مننژیوما را با شمارش نقاط AgNOR در هسته مقایسه نموده ایم.مواد و روشها: ابتدا کلیه موارد مننژیوما در بیمارستان سینا طی سالهای 1376-1381 مورد بررسی قرار گرفته، درجه بندی آنها با روش سازمان بهداشت جهانی و محمود مجددا تعیین شد. سپس 81 نمونه شامل 14 مننژیوم خوشخیم کرانیال اولیه فاقد عود (تا پایان سال 1382)، 14 مننژیوم خوشخیم کرانیال اولیه دارای عود، نمونه آنها، 14 آتیپیک، 11 بدخیم و 14 اسپاینال انتخاب شدند. در کلیه آنها رنگ آمیزی AgNOR انجام شد و میانگین، میانه و انحراف معیار نقاط در آنها تعیین شد.یافته ها: میزان نقاط AgNOR متناسب با گرید افزایش نشان میداد، اختلاف معنی داری بین مننژیوم خوشخیم با آتیپیک و بدخیم (P<0.0001) و نیز بین مننژیوم خوشخیم کرانیال بدون عود و دارای عود (P<0.0001) وجود داشت. اما فرم آتیپیک و بدخیم، کرانیال و اسپاینال و نیز انواع اولیه و عود آنها با هم اختلاف معنی داری نداشتند. متوسط تعداد AgNOR کمتر از 2.3 با اختصاصیت %93 تومورهای خوشخیم را از انواع اتیپیک و بدخیم جدا می نماید. همچنین در %93 از تومورهای دارای نمای بافت شناسی خوشخیم در صورتی که متوسط نقاط AgNOR کمتر از 1.8 باشد قابلیت عود ندارند.نتیجه گیری و توصیه ها: با توجه به نتایج بدست آمده بنظر می رسد میزان AgNOR با گریدو قابلیت عود تومور ارتباط دارد و ممکن است در پیشگویی رفتار بالینی مننژیوم مفید باشد.

سابقه و هدف: شیوع تومورهای CNS در حدود 17-10 در هر 100000 نفر برای تومورهای اینتراکرانیال و 1 تا 2 در 100000 نفر برای تومورهای اینترااسپاینال می باشد. مطالعات پیشین برخی ریسک فاکتورها را در بروز تومورهای CNS دخیل می دانند. در این مطالعه ما برخی از ریسک فاکتورهای مرتبط مثل سن، جنس، سابقه رادیشن به سر، سابقه خانوادگی و سیگار را بررسی کردیم.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت مجموع موارد (case-series) بر روی 40 بیمار بستری شده در بیمارستان بعثت نهاجا با تشخیص تومور مغزی در طی سال های 1378-1382 انجام شد. تشخیص این بیماران توسط آسیب شناسی تایید شده بود. جمع آوری اطلاعات با استفاده از یک چک لیست شامل 7 متغیر شامل نوع تومور، سن و جنس بیمار، سابقه انتشار به سر، سابقه خانوادگی و سیگار طی بررسی پرونده بیماران مورد مطالعه صورت گرفت. اطلاعات حاصل وارد نرم افزار SPSS نسخه 11.5 شد و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: از میان 40 بیمار مورد مطالعه (62.5%) مورد مرد و (37.5%) 15 مورد زن بودند. بیشترین فراوانی تومورها در بالغین به ویژه در دهه 4 و 5 زندگی بود. در بین تومورها گلیوم ها با 45% شایعترین تومور و پس از آن منژیوما با 22.5% بیشترین فراوانی را دارا بودند. فراوانی تمام تومورها بجز مننژیوما در جنس مذکر بالاتر بود. 10% از بیماران سیگاری بودند.نتیجه گیری: جنس و سن در بروز تومورها نقش مهمی را دارا می باشند. نئوپلاسم های اولیه اینتراکرانیال با افزایش سن، افزایش می یابد. درگیری در جنس مذکر بیشتر است اما فراوانی برخی تومورها مثل مننژیوما در جنس مونث بالاتر است. برخی ریسک فاکتورهای محیطی را در بروز تومورهای مغز موثر می دانند که با شناسایی و حذف آنها می توانیم ریسک ابتلا را کاهش داد.

زمینه و هدف: تومورهای هیپوفیز از جمله علل شایع بزرگی غده هیپوفیز می باشند. در سری های اتوپسی انتخاب شده تا %25 غده های هیپوفیز دارای یک میکرو آدنومای اتفاقی کوچک بودند. با توجه به اینکه قبلا مطالعه جامعی در خصوص فراوانی تومورهای هیپوفیز در ایران انجام نشده است این بررسی دارای اهمیت خاصی می باشند. هدف از این مطالعه بررسی توزیع فراوانی تومورهای هیپوفیز در اجساد 20 ساله و بالاتر اتوپسی شده در مرکز پزشکی قانونی تهران در سال های 1383 و 1384 است.روش بررسی: در این مطالعه مقطعی و مشاهده ای توصیفی، تعداد 186 غده هیپوفیز مربوط به اجساد کالبد گشایی شده در نیمه دوم سال 1383 و تمام طول سال 1384، مورد بررسی میکروسکوپی قرار گرفته و از نظر وجود یا عدم وجود تومور، نوع تومور، اندازه آدنوم و سن و جنس اجساد مطالعه شده اند.یافته ها: فراوانی کلی تومورهای هیپوفیز، %10.2 (19مورد از 186 غده هیپوفیز) بود که %4.3 (8 مورد) کرانیوفارنژیوما، %4.3 (8 مورد) آدنوما و %1.6 (3 مورد) مننژیوما بود. بیشترین فراونی تومورهای هیپوفیز در دهه سوم (6 مورد) و پس از آن دهه هشتم عمر (5 مورد) بود. فراوانی تومور هیپوفیز در جنس مونث %11.26 (8 مورد) از 71 جسد و در جنس مذکر %9.56 (11 مورد) از 115 جسد بود. از نظر فراوانی هر یک از انواع تومورهای هیپوفیز در جنس مونث 5 مورد کرانیوفارنژیوما و 3 مورد آدنوما بود؛ در جنس مذکر 5 مورد آدنوما و 3 مورد مننژیوما و 3 مورد کرانیوفارنژیوما بود. 7 آدنوما قطر کمتر از 1 سانتی متر (میکرو آدنوما) و یک مورد قطر 1.8 سانتیمتر (ماکروآدنوما) داشتند.نتیجه گیری: بین جنس اجساد و فراوانی و نوع تومور هیپوفیز رابطه آماری معنی داری وجود نداشت. شیوع آدنوما و کرانیوفارنژیوما یکسان بود. بین فراوانی تومورها و سن اجساد رابطه آماری معنی دار وجود داشت. میکروآدنوما واضحا شایع تر از ماکروآدنوما بود.

مقدمه: مننژیوم اینتراکرانیال با گسترش به داخل اربیت از طریق کانال اپتیک، شیار فوقانی اربیت و یا استخوان (مننژیوم ثانویه) و مننژیوم شیت عصب اپتیک (مننژیوم اولیه) می تواند منجر به پروپتوز و کاهش دید همان چشم می شود. در این بررسی ما بیماران مننژیوم با تظاهر پروپتوزیس را از سال 1374 تا 1384 در بیمارستان قائم (عج) با عنایت به عوامل اتیولوژیک، یافته های بالینی، رادیولوژیکی، آسیب شناسی و پیش آگهی مورد مطالعه قرار داده ایم.روش کار: در این مطالعه پرونده 50 بیمار که به دلیل پروپتوز و توده اربیت تحت عمل جراحی قرار گرفتند بررسی شد و بیمارانی که گزارش پاتولوژی مننژیوم بوده، انتخاب شدند و از روش آماری X2 برای تجزیه و تحلیل یافته های استفاده شد.نتایج: از 50 بیمار مورد بررسی، 6 مورد (12%) مننژیوم با درگیری اربیت علت پروپتوزیس بوده است. از 6 مورد مننژیوم در 5 مورد (83%) مننژیوم اینتراکرانیال بال اسفنویید با درگیری اربیت و 1 مورد (17%) مننژیوم شیت عصب اپتیک علت پروپتوزیس بوده است. از 6 بیمار مورد بررسی، 4 مورد (67%) زن و 2 مورد (33%) مرد بودند متوسط سن بیماران مبتلا در مننژیوم ثانویه 54.4 سال (70-43 سال) و در مننژیوم اولیه سن بیمار 21 سال بوده است. در تمام موارد علاوه بر پروپتوز در همه بیماران، کاهش دید در همان چشم نیز وجود داشته است.نتیجه گیری: شایع ترین مننژیوم های اربیت، مننژیوم ثانویه از اینتراکرانیال می باشند و مننژیوم اربیتال در اکثر موارد با کاهش دید همراه بود. شایع ترین علت پروپتوزیس در بیماران بخش جراحی مغز و اعصاب مننژیوم بال کوچک اسفنویید می باشد.

مقدمه: لیپومننژیوما، یک تومور نادر خوش خیم مننژ است که دارای بافت چربی بالغ می باشد. نمای هتروژن تومور در سی تی اسکن، تومورهای بدخیم نکروتیک را تقلید می نماید.در این مقاله بیمار 48 ساله ای با توده مغزی در ناحیه فرونتوپاریتال معرفی شده است که در بررسی بافتی، پرولیفراسیون نئوپلازیک خوش خیم مننگوتلیال با تمایز چربی که مشخصه لیپومننژیوم است، وجود داشت.

مننژیوماتوموری است که از پرولیفراسیون سلولهای مننگوتلیال مننژ ایجاد می شود پیش آگهی تومور بسته به خوش خیم و بدخیم بودن آن تفاوت قابل ملاحظه ای دارد. از آنجا که افتراق مننژیوم خوش خیم از بدخیم براساس یافته های کلینیکی و میکروسکوپی مشکل است، وضعیت رسپتورهای استروئیدی میتواند به این مهم کمک نماید.در این مطالعه 105 عدد بلوک مربوط به مننژیوما با روش ایمینوهیستوکمیستری و با استفاده از آنتی بادیهای مونوکلونال اختصاصی برای رسپتورهای پروژسترون(PR)  و استروژن(ER)  رنگ آمیزی و برای مقایسه نتایج آن از آزمون  X2و فیشر استفاده گردید.از تعداد 105 مورد مننژیوم بررسی شده 89 مورد آن خوش خیم، 11 مورد بدخیم و 5 مورد آن آتی پیک بود. از این تعداد 29 مورد مرد، 76 مورد زن و طیف سنی بیماران بین 15 تا 84 سال متغیر بود. 76 مورد از مننژیومهای خوش خیم از نوع ترانزیشنال، 22 مورد از نوع مننگوتلیال، 6 مورد فیبروبلاستیک و یک مورد مترشحه بود. در 54 مورد از مننژیومهای خوش خیم (%60) رسپتور پروژسترونی در هسته سلولها دیده شد که از این تعداد 45 مورد را زنان تشکیل میدادند. رسپتور پروژسترونی در هسته هیچکدام از مننژیومهای آتی پیک و بدخیم دیده نشد و رسپتور استروژنی نیز در هیچکدام از مننژیومها وجود نداشت این مطالعه نشان می دهد که مثبت شدن رسپتورهای پروژسترونی در مننژیومها با گریدتومور نسبت معکوس دارد (P<0.001) و وجود رسپتور پروژسترونی حتی در تعداد کمی از سلولهای توموری یک فاکتور پیش آگهی مطلوب برای مننژیوما قلمداد می شود. همچنین میزان مثبت شدن رسپتور پروژسترون در زنان بیش از مردان است(P<0.001)  و هیچگونه ارتباطی بین انواع هیستولوژیک با سن و مثبت شدن رسپتور پروژسترونی وجود ندارد.

اهداف: تومورهای سرطانی مغز انسان در دسته بیماری های خطرناک هستند که کیفیت زندگی انسان ها را تا سالیان دراز تحت تاثیر قرار می دهند و تشخیص آنها در مراحل اولیه، راه را برای درمان بسیار هموار می کند. هدف از این مقاله تشخیص هوشمند تومورهای مغزی از سه کلاس تومور مننژیوما، گلیوما و هیپوفیز با استفاده از یادگیری عمیق است. مواد و روش ها: سیستم پیشنهادی شامل دو مرحله، استخراج ویژگی و طبق هبندی است. جهت استخراج ویژگی تصاویر، از یک شبکه کانولوشنی 12 لایه استفاده شده است. درنهایت، جهت طبق هبندی ویژگی ها از تابع فعال ساز Softmax استفاده شده است. سیستم پیشنهادی بر روی پایگاه داده استاندارد و شامل سه کلاس گلیوما، مننژیوما و هیپوفیز اعمال شده است. یافته ها: پیاده سازی سیستم تشخیص پیشنهادی روی پایگاه داده پیشنهادی، نشان دهنده برتری آن در مقایسه با روش های قبلی است که از این دیتاست استفاده کرده اند. برای روش کانولوشنال دو بعدی، دقت روش 98. 68 درصد به دست آمده است. نتیجه گیری: تومورهای مننژیوما، گلیوما و هیپوفیز در دسته شایع ترین بیماری های مغزی قرار دارند. تشخیص سریع و زودهنگام این ضایعات تا حد زیادی فرد بیمار را از خطر مرگ نجات می دهد. استفاده شبکه کانولوشنال عمیق با توجه به ساختار تمام متصل می تواند کمک شایانی به پزشکان در تشخیص صحیح انجام دهند.