هدف: ایبوپروفن دارویی از خانواده داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی است که جهت تسکین دردهای متوسط تا شدید به کار می رود. در عین حال این دارو اثرات نامطلوب ثابت شده ای مانند گاستریت را بر دستگاه گوارش تحمیل می نماید؛ لذا فرموله کردن این ماده بصورت شیاف به خصوص جهت استفاده در اطفال کمک بزرگی به پزشکان در تجویز دارو جهت بیماران نیازمند و بدون اراده بلعی و یا کودکان حساس به مصرف خوراکی می باشد. به علاوه به نظر می رسد مساله فراهمی زیستی و انحلال ناموفق این دارو بشکل شیاف مشکل اساسی آن در عدم عرضه آن به بازار دارویی بوده است.روش بررسی: در این مطالعه مقادیر مختلف دارو (50 و 100 میلی گرم) با اندازه ذره ای متفاوت 60 و 100 میکرون در پایه وایتپسول H15و W35 و بتاسیکلودکسترین با مقادیر مختلف 5 و 10 درصد به عنوان کمک کننده به انحلال دارو در محیط سیلیکلون دی اکسید کلوئیدی بهمراه توئین 80 به نسبتهای 0.25 و 0.5 و 1 درصد به منظور عوامل سوسپانسیون کننده و قوام بخش در فرمولاسیون شیاف ایبوپروفن مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: نتایج این پژوهش نشان داد که استفاده از پایه وایتپسول H15، توئین 80 با غلظت 0.5 درصد، اندازه ذره ای 60 میکرون، استفاده از 10 درصد بتا سیکلودکسترین به عنوان افزاینده حلالیت و کاربری 100 میلی گرم دارو در فرمولاسیون بهترین نتایج را در آزادسازی به موقع دارو از پایه نشان داده بود. ضمن آنکه استفاده از 0.5 درصد ماده سلیکیون دی اکساید کلوئیدی حین ساخت جهت ایجاد یکنواختی و پخش بهتر دارو در شیاف ها، محتوای یکنواخت تری به شیاف های تولیدی می بخشد.نتیجه گیری: بنظر میرسد از مجموع فرمولاسیونهای ساخته شده با عوامل متغیر هیچکدام تفاوت معنی داری با هم نداشتند (p>0.05) و تنها فرمولاسیون برتر بود که با آزاد کردن 75 درصد از داروی خود در 42.52 دقیقه نسبت به فرمولاسیوهای دیگر تفاوت معنی داری داشت (p>0.05).

زمینه و هدف: جراحی های آنال از جراحی های نسبتا شایع می باشند و به دلیل نگرانی در مورد درد پس از عمل کمتر به صورت سرپایی انجام می شوند. هدف مطالعه حاضر، مقایسه اثرات استامینوفن و دیکلوفناک رکتال در کنترل درد پس از اعمال جراحی آنال در بیماران بالغ بود. روش بررسی: در این مطالعه کارآزمایی بالینی که در شهر زاهدان در سال 1392 انجام شد، تعداد 70 بیمار که تحت هموروییدکتومی قرار گرفته بودند در دو گروه دریافت کننده شیاف دیکلوفناک و استامینوفن تحت بررسی قرار گرفتند. شدت درد به وسیله سیستم VAS در ساعات صفر، 2، 4، 12 و 24 اندازه گیری شد و داده ها به وسیله آزمون Repeated measures ANOVA مورد آنالیز قرار گرفت. یافته ها: شدت درد در زمان های مورد بررسی به طور قابل توجهی در گروه شیاف دیکلوفناک کمتر از گروه دیگر بود. میانگین فاصله زمانی تا تجویز مخدر در گروه دیکلوفناک 98/26± 14/183 دقیقه و در گروه استامینوفن برابر با 30/27± 85/166 دقیقه بود. بین دو گروه تفاوت آماری معنی داری مشاهده شد (014/0=P). نتیجه گیری: شیاف دیکلوفناک نسبت به استامینوفن اثر ضد درد بهتری در کاهش درد بعد از هموروییدکتومی دارد. استفاده از شیاف دیکلوفناک در کاهش درد پس از عمل می تواند نتایج رضایت بخش تری دشته باشد.

مقدمه: پروژسترون اصلی ترین پروژستین انسانی با کاربردهای متعدد است. این هورمون با مهارکردن قاعدگی و کاهش انقباضات رحمی، نقش مهمی در حفظ حاملگی و پیشگیری از سقط عادتی و سقط تهدیدکننده دارد. در تجویز خوراکی، پروژسترون متابولیسم عبور اول کبدی از خود نشان می دهد. همچنین تزریق عضلانی آن تحریک موضعی قابل ملاحظه ای ایجاد کرده و بسیار دردناک است. به همین علت شیاف های واژینال یا رکتال پروژسترون با نام تجارتی Cyclogestâ در بازارهای دارویی دنیا موجود است که در درمان سندرم پیش از قاعدگی (syndrome Premenstrual)، دپرسیون زایمانی (200 تا 800 میلی گرم در روز) و درمان نقص فاز لوتئال (25 میلی گرم هر 12 ساعت) استفاده می گردد. با توجه به عدم وجود شیاف پروژسترون ساخت داخل در بازار دارویی ایران، هدف تحقیق حاضر تهیه این شکل دارویی در پایه های مختلف هیدروفیل و هیدروفوب و مقایسه آزادسازی دارو از آنها می باشد.روش: برای تهیه شیاف، پایه های هیدروفیل از نوع PEGs و یک نوع پایه هیدروفوب (ویتپسولH35) انتخاب شد. بعد از تعیین فاکتور جابجایی، شیاف ها به وسیله روش ذوب و اختلاط مواد با پایه، ساخته شد. به منظور کنترل فیزیکوشیمیایی فرآورده ها، انواع آزمایشات نظیر تغییرات وزنی، یکنواختی محتوی، زمان مایع شدن و سرعت آزادسازی دارو انجام گرفت. برای تعیین روند آزادسازی شیاف از روش غشاء سلولزی در دستگاه سنجش انحلال (کارخانه فارماتست آلمان، مدل PTSW3) استفاده گردید. تعیین مقدار نمونه ها به روش اسپکتروفتومتری (nm241 UV) انجام شد.یافته ها: آزمایشات یکنواختی، تغییرات وزنی و زمان مایع شدن پایه ها نشان داد شیاف های تهیه شده در محدوده قابل قبول فارماکوپه های USP وBP قرار دارند. بررسی روند آزادسازی دارو از پایه‏های مختلف شیاف در محیط نرمال سالین حاوی 0.1% سدیم لوریل سولفات بیانگر آزادسازی سریع تر دارو از پایه های PEG نسبت به وایتپسول بود. نتیجه گیری: پایه های PEG و وایتپسول پایه های مناسبی برای فرمولاسیون شیاف پروژسترون بوده و حضور مواد کمکی دیگر قادر است روند آزادسازی را تغییر دهد. بررسی کلینیکی شیاف های پروژسترون ساخته شده و نیز تعیین فراهمی زیستی آن در درون تن هدف مطالعات بعدی می باشد.

این مطالعه با هدف کلی مقایسه میزان موفقیت درمانی شیافهای مهبلی لاکتوباسیل اسید و فیلوس و کلوتریمازول در درمان زنان غیرباردار مبتلا به عفونت کاندیدایی مراجعه کننده به مراکز بهداشتی درمانی منتخب شهر مشهد انجام شد. تحقیق به صورت نیمه تجربی، آینده نگر و دوسوکور صورت گرفت. در این مطالعه 70 بیمار زن که از علایم کاندیدای مهبیلی رنج میبردند و کشت ترشحات مثبت داشتند به طور تصادفی در دو گروه قرار گرفتند. به یک گروه 14 عدد شیاف واژینال یک گرمی لاکتوباسیل اسیدوفیلوس که حاوی 109 عدد لاکتوباسیل زنده بود داده شد تا روزی 2 بار به مدت 7 روز مصرف کنند و به گروه دیگر شیاف 100 میلیگرمی کلوتریمازول به مدت 6 شب داده شد. پس از 14 روز بیماران مجددا مراجعه نموده و کشت ترشحات مهبل و بررسی علایم کاندیدا بر روی آنها صورت گرفت. نتایج تحقیق نشان میدهد میزان موفقیت درمانی (کشت منفی ترشحات از نظر کاندیدا پس از درمان و رفع علایم بیماری) در گروه کلوتریمازول 62.9% (n=22) و در گروه لاکتوباسیل اسیدوفیلوس 85.7% (n=30) و شکست درمانی (کشت مثبت ترشحات از نظر کاندیدا همراه با علائم بیماری) 37.1% در گروه کلوتریمازول (n=13) و 14.3% در گروه لاکتوباسیل اسیدوفیلوس (n=5) میباشد. بنابراین میزان موفقیت درمانی ارتباط معنی داری با گروه تحت مطالعه دارد (P<0.05) .

زمینه و هدف: بعد از سزارین بیماران به علت واکنش فیزیولوژیک پیچیده در پاسخ به آسیب بافتی و اتساع احشاء و انقباضات رحم، درد حاد دارند. این مطالعه برای بررسی اثر شیاف رکتال ایندومتاسین به عنوان ضد درد بعد از سزارین طراحی شده و به مقایسه شدت درد و دفعات مصرف مخدرهای ضد درد در صورت استفاده و یا عدم استفاده از شیاف ایندومتاسین می پردازد. مواد و روش کار: این مطالعه کارآزمائی بالینی است که روی 104 خانم سزارین شده با بیهوشی عمومی در زایشگاه قدس زاهدان طی سالهای 82-1381 انجام شد. با استفاده از روش نمونه گیری احتمالی در گروه مورد 52 بیمار به صورت تصادفی انتخاب شدند و هر 12 ساعت یکبار برای سه بار بعد از سزارین 100 میلی گرم شیاف رکتال ایندومتاسین دریافت کردند. در 52 نفر گروه شاهد بعد از سزارین ایندومتاسین استفاده نشد. همه بیماران از نظر سابقه بیماریهای مزمن، سابقه جراحی قبلی، نوع بیهوشی، برش جراحی قبلی یکسان بودند. بیماران هر 6 ساعت بعد از سزارین از نظر دفعات درد شدید، دفعات تزریق مخدرها، زمان شروع رژیم غذایی و خارج شدن از بستر مقایسه شدند. اطلاعات آماری توسط آزمون کای دو آنالیز شدند و برای بررسی ارتباط مصرف ایندومتاسین با بروز درد، مصرف مخدر و زمان شروع رژیم و برخاستن از بستر Odds Ratio محاسبه شد. یافته ها: بر اساس یافته های این مطالعه در گروه دریافت کننده ایندومتاسین نسبت به گروه شاهد، اظهار درد شدید و نیاز به مصرف مخدرهای ضد درد بعد از عمل جراحی 6.2 برابر کمتر بوده و از نظر آماری تفاوت معنی داری داشته (0.01=P) و بیماران گروه مصرف کننده ایندومتاسین به نسبت 6.7 برابر زودتر از بستر بلند شده و 12.2 برابر سریعتر رژیم غذایی را شروع کرده اند (0.0001=P). نتیجه گیری: استفاده از شیاف رکتال ایندومتاسین بعد از عمل سزارین باعث کاهش بارز احساس درد شدید و کاهش نیاز به مصرف مخدرهای ضد درد شده و با کوتاه کردن زمان خارج شدن از بستر و شروع رژیم غذایی، دوره نقاهت بعد از سزارین را کوتاه می کند.  

مقدمه: یکی از شکایات بیمار پس از اعمال جراحی، درد می باشد. جهت تسکین درد از داروهای مختلفی از جمله داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAID) و داروهای مخدر استفاده می گردد. در مورد کاربرد داروهای NSAID در تسکین درد گزارش های متفاوتی ارائه شده است. این مطالعه جهت ارزیابی اثرات ضددرد شیاف ایندومتاسین و دیکلوفناک سدیم با پتیدین تزریقی در تسکین درد بعد از عمل جراحی فتق مغبنی طراحی شد.  روش کار: پژوهش حاضر از نوع کارآزمایی بالینی یک سوکور بود. این بررسی روی 55 بیمار 17 تا 60 ساله متعاقب عمل جراحی فتق مغبنی یک طرفه انجام پذیرفت. طی این پژوهش بیماران مورد مطالعه به طور تصادفی به سه گروه تقسیم شدند. در گروه ایندومتاسین (17 نفر) ، هر 8 ساعت یک عدد شیاف 100 میلی گرمی استفاده شد. در گروه دیکلوفناک سدیم (18 نفر)، هر 8 ساعت یک شیاف 100 میلی گرمی مورد استفاده قرار گرفت. در گروه پتیدین (20 نفر)، که به عنوان گروه شاهد مطالعه در نظر گرفته شده بودند، هر 8 ساعت نیم میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن آمپول پتیدین به صورت عضلانی تزریق شد. سپس به مدت 24 ساعت شدت درد بیماران با نمودار مقیاس بصری هر 2 ساعت اندازه گیری شده میانگین شدت درد در طول 24 ساعت در فواصل زمانی هر 6 ساعت بین سه گروه مقایسه گردید. نتایج: میانگین و انحراف معیار شدت درد در کل 24 ساعت بعد از عمل در گروه ایندومتاسین معادل 23±12، در گروه پتیدین معادل 31±9 و در گروه دیکلوفناک سدیم معادل 27±12 ساعت محاسبه گردید. بین میانگین شدت درد در سه گروه مورد مطالعه اختلاف آماری معنی داری مشاهده نشد. نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که شیاف های ایندومتاسین و دیکلوفناک سدیم می توانند داروهای مناسبی جهت جایگزینی پتیدین تزریقی در فواصل زمانی 6 ساعته در طول 24 ساعت اول بعد از عمل جراحی فتق مغبنی باشند.  

زمینه و هدف: زایمان پیش از موعد از علل اصلی مرگ ومیر نوزادی در سطح جهان محسوب می شود، لذا پیشگیری از زایمان زودرس از اهداف اصلی مراقبت های مامایی است. مطالعه حاضر به منظور بررسی تأثیر شیاف پروژسترون واژینال در پیشگیری از زایمان زودرس انجام شد. روش بررسی: در این کار آزمایی بالینی تصادفی 200 زن باردار تک قلو با سن حاملگی 34-24 هفته با تشخیص زایمان زودرس تحت درمان با سولفات منیزیم وریدی و کورتیکو استروئید قرار گرفتند. در گروه مداخله (100 نفر) علاوه بر داروهای فوق، 200 میلی گرم شیاف پروژسترون در شروع درمان و سپس هر 12 ساعت تا از بین رفتن انقباضات رحمی تجویز گردید و پس از توکولیز موفق شیاف پروزسترون تا پایان 34 هفتگی ادامه داده شد. نتایج مامایی شامل فاصله زمانی بین شروع توکولیز تا از بین رفتن انقباضات رحمی، فاصله زمانی تا وقوع زایمان، سن بارداری در زمان زایمان و پیامدهای نوزادی در دو گروه ثبت گردید. یافته ها: میانگین فاصله زمانی بین شروع توکولیز تا از بین رفتن انقباضات رحمی در گروه کنترل 3. 78± 6. 33 ساعت و در گروه مداخله 3. 07± 6. 72 ساعت بود (0. 432=p). فاصله بین توکولیز موفق تا وقوع زایمان در دو گروه به ترتیب 21. 9± 35. 1 و 1/25± 7/36 روزبود (0. 634=p). از نظر سن بارداری در هنگام زایمان و پیامدهای نوزادی بین دوگروه اختلاف معنی داری دیده نشد. هر چند مورتالیتی نوزادی در گروه کنترل دو برابر گروه مداخله بود ولی این اختلاف معنی دارنبود (0. 194=p). نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد تجویز شیاف پروژسترون واژینال تأثیری در پیشگیری از زایمان زودرس ندارد.

زمینه و اهداف: سزارین از نظر شدت درد بعد از عمل در گروه اعمال جراحی متوسط تا شدید قرار می گیرد، بنابراین استفاده از یک پروتکل کنترل درد مناسب ضروری است. اهمیت این کنترل در ایجاد بی دردی و ارتباط سریعتر مادر با نوزاد است. با در نظر گرفتن توجه اخیر به استفاده از روش های چند دارویی در کنترل درد بعد از عمل و با توجه به مکانیسم متفاوت آنالژزیک دو داروی دیکلوفناک و پاراستامول، می توان فرض کرد که استفاده ترکیبی از این دو دارو می تواند موثرتر از تجویز هر کدام به تنهایی باشد.مواد و روش ها: در این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی آینده نگر دو سو کور، 95 زن داوطلب سزارین با بی حسی نخاعی به طور تصادفی در دو گروه جای گرفتند. پروتکل ضد درد برای گروه شاهد شیاف دیکلوفناک 100 میلی گرم هر 8 ساعت و برای گروه مداخله استامینوفن خوراکی 500 میلی گرم هر 6 ساعت و شیاف دیکلوفناک 75 میلی گرم هر 12 ساعت بود. شدت درد به فاصله 2 و 4 و 6 و 8 و 12 و 24 ساعت بعد از عمل با روش سنجش بصری درد ارزیابی شد.یافته ها: تعداد 51 زن با سن متوسط 30.39±5.02 سال به عنوان گروه مداخله و 44 زن باردار با سن متوسط 28.55±4.78 سال به عنوان گروه شاهد وارد مطالعه شدند. نمره شدت درد به طور معنی داری در ساعات 2 و 4 و 6 و 8 و 12 و 24 بعد از عمل در گروه مداخله کمتر از گروه شاهد بود (P=0.05). 21 نفر در گروه مداخله و 28 نفر در گروه شاهد مسکن اضافی دریافت نمودند که به طور معنی داری در گروه مداخله کمتر بود (P=0.02). از نظر عوارض دارویی تفاوت معنی داری بین دو گروه وجود نداشت (P=0.649).نتیجه گیری: مصرف همزمان قرص پاراستامول و شیاف رکتال دیکلوفناک در مقایسه با مصرف شیاف رکتال دیکلوفناک به تنهایی سبب کاهش نمره بصری درد و کاهش مصرف مخدرها بعد از عمل سزارین می شود.

سابقه و هدف: ولوواژینیت کاندیدیایی یکی از شایع ترین انواع واژینیت های قارچی است که عامل مولد آن کاندیداآلبیکنس است. به دلیل شیوع بالای این بیماری و نیز اثرات ضد قارچی گزارش شده از زیره سبز، استفاده از اسانس میوه این گیاه جهت ساخت شیاف واژینال گیاهی پیشنهاد شد. روش بررسی: ترکیبات موجود در اسانس به روش گازکروماتوگرافی متصل به طیف سنجی جرمی شناسایی و حداقل غلظت مهارکنندگی اسانس میوه زیره سبز به روش چاهک پلیت تعیین شد. یافته ها: شیاف واژینال محتوی ١ / ٠ میلی لیتر اسانس میوه زیره سبز در ٢ گرم پایه (پلی اتیلن گلیکول) ساخته شد و خصوصیات ظاهری، یکنواختی وزن، سختی، زمان باز شدن، مقدار و یکنواختی محتوی آن بررسی شد. پایداری شیاف های حاوی اسانس میوه زیره سبز پس از ١ ، ٢ و 6 ماه نگهداری در دماهای ٤ ، ٢ ٥ و ٤ ٠ درجه سانتی گراد بررسی شد. نتیجه گیری: نتایج نشان دادند که شیاف های نگهداری شده در دماهای ٤ و ٢ ٥ درجه سانتی گراد خصوصیات سطحی مناسب تری دارند. با توجه به مطلوب بودن کیفیت شیاف های ساخته شده از این اسانس، می توان پس از انجام مطالعات بالینی این شیاف ها را به عنوان فرآورده مناسب جهت بهبود واژینیت های ناشی از کاندیداآلبیکنس به کار برد.