مقدمه: حدود 10 درصد از بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید دارای فاکتور روماتوئید منفی هستند (سرونگاتیو). این بیماران ممکن است نسبت به داروهای ضد روماتیسمی کنترل کننده بیماری روتین (DMARDs) مقاوم باشند. پامیدرونات یک دارو از دسته بیس فسفونات ها می باشد که می تواند باعث مهار باز جذب استخوان از طریق اثر بر استئوکلاست ها شود. این دارو اثرات ضد التهابی خود را از طریق افزایش آپوپتوز منوسیت ها اعمال می کند که باعث کاهش سطح سرمی سیتوکین التهابی انترلوکین -1 شده، می تواند در کنترل آرتریت روماتوئید سرونگاتیو موثر باشد.گزارش مورد: من در این مقاله دو مورد آرتریت روماتوئید سرونگاتیو مقاوم به درمان های معمول ضد روماتیسمی را گزارش کرده ام که پاسخ خیلی خوبی به پامیدرونات داده اند.

منشا ابتلا به هپاتیت B در بعضی از افراد مشخص نمی باشد. همچنین مواردی از هپاتیت B در اثر انتقال خون با تمام احتیاط های لازم به جهت جلوگیری از انتقال بیماری گزارش شده است لذا به نظر می رسد باید مواردOccult Hepatitis B (OHB) را مشخص کرد و از این طریق، از انتقال هپاتیت B جلوگیری کرد. مطالعات متعدد همزمانی (OHB) را با مثبت بودن HBCAb در افراد سرونگاتیو HBSAg نشان داده است. هدف از این پژوهش تعیین شیوع HBS Ab, HBC Ab, HCV Ab در بیماران داوطلب اهدای خون که فاقد آنتی ژن سطحی هپاتیت (HBSAg) B می باشد. روش بررسی: این مطالعه یک مطالعه توصیفی – مقطعی است که بر روی 1230 فرد داوطلب مراجعه کننده به سازمان انتقال خون شهر یزد انجام شد از بیماران بعد از بررسی های لازم و ثبت اطلاعات خون جهت بررسیHBSAb, HBCAb, ALT, AST گرفته شد. HBSAb, HBCAb, HCVAb با استفاده از کیت های «بهرینگ» ساخت آلمان انجام و برای بیماران HBCAb مثبت بررسی از نظر وجود آنتی بادی علیه آنتی ژن سطحی (HBSAb) انجام شد. بیماران مبتلا به HCVAb تحت بررسی هیستولوژیک، با انجام بیوپسی کبد قرار گرفتند. نتایج: 15.1% جامعه مورد بررسی HBCAb+ بودند که از این تعداد 51.6% HBSAb مثبت بودند بین مثبت بودن HBCAb و سطح آمینوترانسفراز رابطه ای وجود نداشت در بیماران با HCVAb مثبت، 50% بیماران آمینوترانسفراز بالا داشتند و در بررسی بافت شناسی همه بیماران دارای التهاب در کبد بودند. نتیجه گیری: 15.1% افراد داوطلب انتقال خون سرونگاتیو برای HBSAg، دارای HBCAb+ هستند و به نظر می رسد در این افراد شیوع Occult Hepatitis B بسیار بالا باشد. لذا بررسی تست های تکمیلی در این افراد نظیر استفاده از روش های مولکولی مانند PCR (Polymerase Chain Reaction) جهت جلوگیری از انتقال خون آلوده با ویروس ضروری به نظر می رسد.

سابقه و هدف: آرتریت روماتویید سرونگاتیو بیماری التهابی با سیر پیشرونده است که با التهاب مفاصل، تاندون ها و بورساها می تواند منجر به تخریب آنها شود. روش های مختلفی برای درمان این بیماری ارایه شده است، اما تمام این درمان ها با عوارض جدی همراه بوده و نمی توانند عوارض این بیماری مثل انحراف یا خشکی مفاصل را برطرف کند. از طرفی برمبنای این تیوری احتمالآرژیم غذایی می تواند در سیر بیماری موثر باشد، بنابراین این تحقیق انجام گرفت. از این رو درمان کامل بدون به جا ماندن عوارض ناشی از درمان یا توقف کامل سیر بیماری میسر نیست. گزارش مورد: بیمار خانمی 65 ساله با شکایت درد زانوها، ساق ها، پاها و محدودیت شدید جمع کردن زانوها و مچ پاها برای حدود 30 سال در تاریخ 20 فروردین 1398 شمسی به دلیل جواب نگرفتن با درمان های متعارف مراجعه کردند که در معاینه بالینی تورم، سفتی، خشکی و عدم توانایی خم کردن زانوها داشته و از طرفی عضلات و بافت نرم ساق پاها متورم و سفت بوده و با دست ها نیز نمی توانستیم عضلات پشت ساق ها را حرکت داد. تورم دو طرفه مچ دست ها، درد، حساسیت و ضخیم شدگی فاشیا های کف دست ها نیز داشت. بیمار سابقه درمان بیماری در جهت سرکوب بیماری روماتیسمی مثل مصرف ضد التهاب ها و کورتون داشته، حتی تعویض استخوان کشکک چپ که هیچ یک از این درمان ها نتوانست جلوی پیشرفت بیماری او را بگیرد بر مبنای تیوری حکیم ذکریای رازی که می توان با رژیم غذایی درمان و پیشگیری کرد (24) بنابراین در این روش درمانی بیمار با ترکیبی از رژیم غذایی سرشار از آنتی اکسیدان های مختلف، ویتامین ها و داروهای ضد التهابی غیر استروییدی با دوز پایین تحت درمان قرار گرفته است، معرفی می شود. پیگیری بعد از درمان به مدت یک سال، بیماری هیچ گونه عود و پیشرفتی نداشت. نتیجه گیری: به نظر می رسد که گزارش این مورد می تواند توجه محققان و پزشکان گرامی را به این بیماری که افراد زیادی را مبتلا کرده و اصلاح تولرانس سلولی که پاتوژنز اصلی این بیماری است و همچنین به روش سلول درمانی درون تنی جلب کرده و نقش مهم استفاده از مواد غذایی سالم حاوی آنتی اکسیدان ها، ویتامین های مختلف و پرهیز از غذاهای التهاب زا در بهبود التهاب و علایم بالینی بیماری آرتریت روماتویید را نشان می دهد.

سابقه و هدف: آرتریت روماتوئید بیماری است پیشرونده که منجر به تخریب مفاصل می شود. تا کنون روش های درمانی مختلفی برای این بیماری ارائه شده است، اما تمامی این درمان ها با عوارض زیادی همراه هستند و درمان کامل نیز میسر نمی شود. مواد و روش ها: این مقاله گزارش یک مورد بیمار مبتلا به آرتریت روماتوئید سرونگاتیو مزمن با سیر پیشرونده مقاوم به درمان است که با ترکیبی از رژیم غذایی خاص و ویتامین ها و داروهای ضدالتهابی غیر استروئیدی با دوز پایین تحت درمان قرار گرفته است. یافته ها: این بیمار بعد از 35 سال ابتلا به بیماری به این درمان پاسخ سریع داده و محدودیت های حرکتی او هم بازگشت قابل توجهی را نشان می دهد. به طوری که پس از دریافت 10روز درمان با کاهش قطر پاها و رفع محدودیت حرکتی زانوها، به تنهایی قادر به حرکت شد. طول درمان برای بیمار 43روز بود که با بهبودی قابل توجه و دریافت کامل توانایی حرکتی زانوها، ران ها و. . . همراه بود. در پیگیری پس از درمان به مدت یک سال بیماری پیشرفتی نداشت. نتیجه گیری: این گزارش می تواند توجه محققان و پزشکان را به تشخیص این بیماری که افراد زیادی را مبتلا کرده و اصلاح مکانیسم تولرانس سلولی که پاتوژنز اصلی این بیماری ها هستند به روش سلول درمانی درون تنی جلب کروده و از طرفی نقش مهم استفاده از مواد غذایی سالم حاوی آنتی اکسیدان ها و پرهیز از غذاهای التهاب زا در بهبود التهاب و علایم بالینی بیماری آرتریت روماتوئید را نشان دهد.

مقدمه: سرخک بیماری قابل سرایتی است که می تواند سبب مرگ و میر و عوارض متعددی در کودکان و بالغین شود و علیرغم انجام برنامه های واکسیناسیون، همچنان موارد بسیاری از سرخک خصوصا در نوجوانی در کشور ایران گزارش می شود. همچنین با تکیه به این موضوع که واکسیناسیون مناسب می تواند موارد سرخک را تا حد بسیار زیادی محدود سازد، در این مطالعه سطح سرمی آنتی بادی سرخک را در یک گروه نوجوان 14 تا 19 ساله که در شیرخوراکی واکسینه شده بودند، اندازه گیری و ارتباط آن با سن، جنس و محل سکونت آنان بررسی گردید.روش کار: در این مطالعه 172 نفر (98 پسر و 74 دختر) در فاصله سنی 14 تا 19 سال به طور تصادفی خوشه ای از دانش آموزان دبیرستان های نواحی هفتگانه مشهد انتخاب شدند. این افراد در شیرخوارگی بر علیه سرخک واکسینه شده بودند، اما سابقه ابتلا به سرخک را نداشتند. پرسشنامه ای شامل سن، جنس، محل سکونت و بیماری های همراه پر شد و سپس سرم این افراد جمع آوری شد و IgG اختصاصی ضدسرخک آنها با کیت سنجش کمی IgG الایزا مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد که در این گروه، 50 نفر (29.1%) سرونگاتیو یا تیترسرمی آنتی بادی ضد سرخک کمتر از 8 و 9 نفر (5.2%) جمعیت مشکوک یا تیتر آنتی بادی ضد سرخک بین 8 تا 12 و 113 نفر (65.7%) سروپوزیتیو یا تیتر آنتی بادی ضد سرخک بالای 12 بودند.طبق بررسی های انجام شده، بین نتایج منفی و سن رابطه معکوس وجود داشت یعنی برخلاف انتظار، با افزایش سن نتایج منفی بیشتر نبود (P=0.0004). همچنین بین میانگین تیتر آنتی بادی سرخک و سن رابطه معنی دار وجود داشت، به عبارت دیگر در گروه های سنی بالاتر، میانگین تیتر آنتی بادی بیشتر بود (P=0.038).در این بررسی میزان نتایج منفی در جنس مذکر بیشتر بود (P<0.0001). همچنین میانگین تیتر آنتی بادی در جنس مذکر کمتر بود (P<0.0001). بین محل سکونت و نتایج منفی و همچنین میانگین تیتر آنتی بادی ضد سرخک و محل سکونت رابطه معنی دار آماری وجود داشت.(P<0.0001) نتیجه گیری: علت اینکه چرا برخلاف انتظار با افزایش سن، نتایج منفی بیشتر نشد و میانگین سطح آنتی بادی نیز کمتر نشد، این است که افت تدریجی آنتی بادی، تنها دلیل پایین بودن سطح سرمی آنتی بادی نیست و شکست اولیه نسبت به واکسیناسیون دوره شیرخوارگی نقش مهمی در ایجاد نتایج منفی دارد و احتمالا نوع واکسن با شرایط نگهداری آن در مقاطع زمانی خاص می تواند سبب ایجاد شکست اولیه بالا در گروه های سنی پایین تر شده باشد.

وضعیت ایمنی جامعه نسبت به ویروس سرخک، ممکن است به دلیل پوشش ناکافی واکسیناسیون و یا شکست واکسیناسیون نامناسب باشد و به این لحاظ بررسی شکت اولیه و ثانویه واکسن سرخک در افراد سرونگاتیو ضروری بوده است. در این پژوهش 50 دانش آموز 19-15 ساله سرونگاتیو از مطالعه قبلی که تیتر سرمی آنتی بادی IgG ضد سرخک کمتر از 12 یا غلظت کمی کمتر از 30IU/ml داشتند، انتخاب شدند. یک ماه (4 هفته) پس از تزریق یک نوبت واکسن سرخک به صورت زیرجلدی، نمونه های سرمی از نظر IgM و IgG با روش الیزا بررسی شدند. نتایج IgM به صورت کیفی و IgG به صورت کمی بیان شد. از نظرIgM ،38  نفر (76%) سرونگاتیو و 12 نفر (24%) سروپوزیتیو بودند. از نظرIgG ، 2 نفر4%) ) سرونگاتیو و 48 نفر (96%) سروپوزیتیو بودند. شکست اولیه به واکسن در 12 نفر (24%) و شکست ثانویه در 36 نفر (72%) مشاهده شد و 2 نفر (4%) به واکسن پاسخ ندادند. بیشترین موارد شکست اولیه واکسن در گروه سنی 9/17-17 سال بود. بیشترین موارد شکست ثانویه در گروه سنی 9/19-19 سال بود. هیچ ارتباط معنی داری بین وضعیت اجتماعی اقتصادی اشخاص و شکست اولیه یا ثانویه مشاهده نشد.در این مطالعه مشخص شد که 12 نفر (7%) شکست اولیه و 2 نفر (1/1%) غیر پاسخ دهنده و 36 نفر (9/20%) شکست ثانویه داشتند. واضح است که هر دو شکست اولیه و ثانویه واکسیناسیون سرخک رخ داده است. به این منظور اندازه گیری آنتی بادی IgM اختصاصی سرخک در سرم، این دو حالت را از یکدیگر افتراق می دهد. نتایج این طرح بر ضرورت برنامه ریزی برای واکسیناسیون مجدد اشخاص پرخطر مثل سربازان و دانشجویان خوابگاه ها تاکید می نماید.

سابقه و هدف: آرتریت روماتوئید (RA) نوعی بیماری خودایمنی مزمن با سیر پیشرونده است که نیاز به تشخیص زودرس و درمان به موقع و جدی دارد. ارزش تشخیصی آنتی بادی های ضدسیترولینی (Anti-CCP) در تشخیص زودرس RA در مطالعات متعددی نشان داده شده است. مطالعه حاضر با هدف تعیین و مقایسه ارزش تشخیصی Anti-CCP  و فاکتور روماتوئیدی (RF) برای RA انجام شد.روش بررسی: تحقیقی با طراحی کارآزمایی بالینی از نوع تشخیصی روی 255 بیمار RA که تشخیص بیماری بر اساس معیارهای تشخیصی کالج روماتو لوژی آمریکا (ACR) در آنان تایید شده بود و 290 بیمار غیر RA انجام شد. نمونه سرم از کلیه بیماران و غیربیماران جهت سنجش Anti-CCP و RF گرفته شد. حساسیت، ویژگی، ارزش اخباری مثبت (PPV)، ارزش اخباری منفی (NPV) و نسبت درست نمایی مثبت (LR+) و نسبت درست نمایی منفی (LR-) و حدود اطمینان 95 درصد آنها با درنظر گرفتن علایم بالینی معیارهای ACR به عنوان استاندارد تشخیصی برآورد گردید.یافته ها: Anti-CCP در 2/79 درصد و فاکتور روماتوئید در 1/72 درصد و هر دو آنتی بادی در 3/13 درصد بیماران RA مثبت بودند. در 47/8 درصد بیماران RA سرونگاتیو، آزمون AntiCCP مثبت بود. حساسیت، ویژگی، PPV، NPV، LR+  و LR- برای Anti-CCP در تشخیص RA بترتیب 2/79 درصد، 8/94 درصد، 93 درصد، 8/83 درصد و 5/13 درصد و برای RF  بترتیب 1/72 درصد، 6/90 درصد، 2/87 درصد، 7/78 درصد، 81/6 و 26/0 و برای هر دو آنتی بادی 7/64 درصد، 5/ 97 درصد، 9/95 درصد، 8/75 درصد، 8/26 درصد و 36/0 درصد بود. آزمون مثبت Anti-CCP برای تشخیص RA سرونگاتیو، ویژگی 6/89 درصد و PPV معادل 85 درصد را نشان داد.نتیجه گیری: Anti-CCP از نظر شاخص های تشخیصی نسبت بهRF  خصوصا در تشخیص RA سرونگاتیو برتری دارد. بهرحال وجود دو آنتی بادی با هم از هر کدام به تنهایی ارزش تشخیصی بیشتری را نشان میدهد.

مقدمه و اهداف: CMV یک هرپس ویروس و از عوامل مهم ایجاد بیماری های مادرزادی نظیر کری و عقب افتادگی ذهنی است. میزان شیوع این ویروس در کشورهای مختلف بین 100-40 درصد است. با توجه به اهمیت شناسایی دختران سرونگاتیو که در سنین ازدواج هستند و کاهش خطرات بالقوه در زمان حاملگی، مطالعه ما بر سرواپیدمیولوژی عفونت CMV در دانشجویان دختر دانشگاه آزاد اسلامی کازرون متمرکز بود.روش کار: 360 نفر از دانشجویان دختر رشته های پرستاری و مامایی به صورت اتفاقی انتخاب شدند. پس از جمع آوری اطلاعات دموگرافیک و تهیه سرم، آزمایش ELISA انجام گرفت و در پایان، نتایج مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت.نتایج: میانگین سنی دانشجویان 8/20 سال بود (انحراف معیار= 42/1). 340 نفر (4/94%) با CMV آلودگی قبلی داشتند (دارای IgG) در حالی که IgM در 4 نفر (1/1%) قابل شناسایی بود. همچنین تفاوت معنی داری بین دانشجویان از نظر رشته تحصیلی و محل سکونت و میزان آلودگی به ویروس مشاهده نشد (P>0.05).نتیجه گیری: شیوع عفونت CMV در این پژوهش 4/94% تعیین شد که به سایر مطالعات انجام شده در ایران و دیگر نقاط دنیا به خصوص کشورهای در حال توسعه نزدیک است. با توجه به تعداد خانم های در خطر و اهمیت بیماری های مادرزادی ناشی از CMV، گسترش برنامه های پیشگیری و آموزش های لازم به خصوص به پرسنل بهداشتی سرونگاتیو (مثل پرستاران و ماماها) و خانم های سرونگاتیوی که در سنین ازدواج هستند از ارزش فوق العاده ای برخوردار می باشد.

پسوریاریس اختلال پرولیفراتیو مزمن التهابی پوست است که به اشکال مختلف تظاهر پیدا می کند و می تواند قسمت های مختلفی از بدن از جمله ناخن ها و مفاصل را مبتلا کند. این بیماری ممکن است از طریق ایجاد استرس روانی اجتماعی بر کیفیت زندگی اثر بگذارد. آرتریت پسوریاتیک یک اسپوندیلوآرتروپاتی سرونگاتیو همراه با درگیری مفاصل محوری و محیطی است. درگیری مفصل تمپورومندیبولار به ندرت به عنوان تظاهری از آرتریت پسوریاتیک گزارش شده است. در این مقاله یک مورد نادر آنکلیوز در طرفه مفصل تمپورومندیبولار ثانوی به بیماری پسوریازیس در یک خانم 50 ساله گزارش شد.

مقدمه: علت شیوع بالای اختلال تحمل گلوکز در بیماران هپایتت مزمن B وC به درستی شناخته شده نیست، اما تغییر متابولیسم گلوکز در بیماران مبتلا به بیماری مزمن کبدی به خوبی نشان داده شده است و به نظر می رسد عفونت ویروس هپاتیت B وC نقش مهمی درپاتوژنز ایجاد دیابت ملیتوس در این بیماران داشته باشد. هدف از این مطالعه تعیین تغییرات قند خون، وضعیت مقاومت به انسولین و عملکرد سلول بتا در افراد مبتلا به هپاتیت مزمن B وC درجمعیت دارای اختلال تحمل گلوکز شرق تهران طی 3 سال بود.مواد و روش ها: در یک مطالعه هم گروهی- مشاهده ای 560 نفر از مبتلایان به اختلال تحمل گلوکز وارد مطالعه شدند. سرولوژی این افراد در مرحله یک از نظر هپاتیت B وC بررسی شد. میزان قند خون ناشتا، HOMA-IR، وعملکرد سلول بتا در سه گروه مورد مطالعه (هپاتیت B، هپاتیت C، و سرونگاتیو) در ابتدا و پس از سه سال مورد بررسی و تغییرات آنها نسبت به ابتدای مطالعه سنجیده شد.یافته ها:64.9% نمونه ها زن و 35.1% نمونه ها مرد بودند. متوسط سن افراد در ابتدای مطالعه 12.7± 50.8سال بود. از گروه مورد بررسی در مجموع 2 نفر درمرحله اول سرولوژی مثبت هپاتیت C و 8 نفر سرولوژی مثبت هپاتیت B را داشتند. میزان قند خون ناشتا، HOMA-IR و عملکرد سلول بتا در سه گروه مورد مطالعه (هپاتیت B، هپاتیت C، و سرونگاتیو) در ابتدای مطالعه تفاوت معنی داری نداشتند. پس از سه سال 6 بیمار از نظر سرولوژی هپاتیت C و 6 بیمار از نظر سرولوژی هپاتیت B مثبت بودند. میزان قند ناشتا، HOMA-IR و عملکرد سلول بتا در سه گروه تفاوت معنی داری نشان نداد. تغییرات قند خون و عملکرد سلول بتا درافرادی که از نظر هپاتیت B یاC  در یکی از دو مرحله مطالعه مثبت بودند،پس از سه سال تغییر آماری معنی داری نداشت، درحالی که نمایه مقاومت به انسولین (HOMA-IR) کاهش معنی داری نسبت به ابتدای مطالعه داشت (از2±4 به 2.2±3.1 mlU/l، p<0.05). در مجموع در افرادی که در هر دو مرحله مطالعه از نظر سرولو‍‍ژی B وC منفی بودند تغییرات معنی داری پس از سه سال در درجات مختلف مقاومت به انسولین مشاهده شد (22.5% از افراد حساس به انسولین مقاوم شده بودند ولی 49.6% از مقاوم ها حساس شده بودند،p<0.001) و در مورد افراد سروپازتیو چنین تغییراتی مشاهده نشد.نتیجه گیری: تغییرات قند خون، مقاومت به انسولین، و عملکرد سلول بتا پس از 3 سال در گروه سروپازتیو از نظر هپاتیت B وC تفاوت آماری معنی داری با یکدیگر نداشتند؛ اما در گروه سرونگاتیو پس از سه سال افزایش معنی داری در قند خون همراه با کاهش نمایه مقاومت به انسولین و عملکرد سلول بتا دیده شد.