دررفتگی سر رادیوس و شکستگی شفت رادیوس به طور همزمان در بالغین نادر است. گزارش زیر مرد 20 ساله ای بود که دچار این ضایعه شده و با جراحی باز و تثبیت شکستگی با پلاک درمان گردید. بیمار محدودیت حرکات ساعد و آرنج داشت.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: شکستگی های جا به جا شده استخوان های ساعد (رادیوس و النا) در بزرگسالان معمولا توسط جا اندازی باز شکستگی و فیکساسیون داخلی درمان می شوند. هدف این مطالعه بررسی نتایج فانکشنال این شکستگی ها بود.مواد و روش ها: در این مطالعه طی مدت پنج سال تعداد 52 بیمار که توسط جا اندازی باز رادیوس و النا و فیکساسیون داخلی توسط پلاک های Dynamic compression plate (DCP) شماره 3.5 درمان شده اند مورد بررسی قرار گرفته اند. بعد از جراحی اندام به مدت یک هفته بی حرکت شده و سپس حرکات اکتیو آرنج و مچ دست و سپس تقویت عضلات ساعد بعد از دو ماه شروع شده است. مدت پیگیری 18 ماه (23-11) بوده و بیماران از لحاظ دامنه حرکات ساعد و مچ دست و قدرت گریپ گرفتن دست بررسی شدند. نتایج فانکشنال توسط پرسشنامه DASH بررسی شدند.یافته ها: پرونیشن ساعد در مقایسه با سوپینیشن و در مقایسه با اندام سالم طرف مقابل کاهش یافته بود. دامنه حرکات فلکشن و اکستنشن مچ و آرنج به سطح نرمال قبل از عمل برگشته بود. قدرت Grip در مقایسه با طرف مقابل کاهش پیدا کرده بود. در پرسشنامه (DASH) نتایج رضایت بخش بودند.نتیجه گیری: ریداکشن اناتومیک و فیکساسیون داخلی روش استاندارد درمان شکستگی های با جابه جایی هر دو استخوان رادیوس و النای ساعد در بالغین است. با در نظر گرفتن یافته ها به نظر می رسد توجه بیشتر به انجام حرکات ساعد به خصوص پرونیشن و تقویت عضلات ساعد بعد از عمل جراحی در بهبود فانکشنال بیمار به خصوص پرونیشن و قدرت Grip تاثیر به سزایی داشته باشد.

زمینه و هدف: استوئید استوما یک تومور خوش خیم استخوانی است که عموما استخوان های بلند اندام تحتانی و دیافیز استخوان را درگیر می کند. این مقاله یک مورد نادر استوئید استوما را در متافیز دیستال رادیوس راست گزارش می نماید.معرفی بیمار: بیمار مردی 26 ساله دارای شغل خدمات کامپیوتری است. شکایت اصلی بیمار درد در مچ دست راست می باشد که از سه سال پیش شروع شده و به تدریج یک برآمدگی کوچک استخوانی نیز در دیستال رادیوس او تظاهر یافته است. درد بیمار شب ها شدت پیدا می کرده و در این مدت بیمار با مصرف ایبوپروفن درد خود را تسکین می داده است. عکس ساده اشعه X و MRI گرفته شده از دست بیمار مطرح کننده استوئید استوما بودند. تومور تحت بیهوشی عمومی خارج گردید و بیوپسی فرستاده شده به آزمایشگاه پاتولوژی نیز استوئید استوما را تایید کرد.نتیجه گیری: یکی از علل درد مزمن در مچ دست بیماران می تواند استوئید استوما باشد که باید از مواردی همچون سندرم تونل کارپ، استئومیلیت، آرتریت روماتوئید و سینوویت لنفوپرولیفراتیو افتراق داده شود.

مقدمه: شکستگی دیستال رادیوس شایع ترین شکستگی در زنان یایسه مسن می باشد و احتمال وقوع در 15% است. شواهد موجود نشان می دهد که بین اوستئوپروز و شکستگی دیستال رادیوس ارتباط وجود دارد. اوستئوپروز را با انجام تست تراکم استخوان مرکزی (مهره و هیپ) به روش «دگزا» می توان تشخیص داد. پایین بودن تراکم مهره یا هیپ زنگ خطر مهمی برای احتمال شکستگی های مهره ها، انحراف ستون مهره ها و شکستگی های هیپ در آینده نزدیک می باشد. در حال حاضر بررسی های لازم برای تشخیص اوستئوپروز در زنان مسن دچار شکستگی دیستال رادیوس به طور روتین انجام نمی شود. هدف از این مطالعه، بررسی ارتباط شکستگی دیستال رادیوس با تراکم استخوان در هیپ و مهره و بررسی احتمال نیاز به غربال گری برای اوستئوپروز در زنان مسن مبتلا به شکستگی دیستال رادیوس می باشد.مواد و روش ها: این مطالعه آینده نگر در بیمارستان امام رضا (ع) در یک دوره دو ساله بین سال های 1383 و 1384 در مشهد انجام شد. 104 زن (با سن متوسط 66.9 سال) مبتلا به شکستگی دیستال رادیوس با تست تراکم استخوان مورد مطالعه قرار گرفتند. برای کسانی که اوستئوپروز تشخیص داده شد، داروی فسفونامید تجویز گردید و دو سال پس از درمان مجددا تست تراکم استخوان انجام شد.یافته ها: در 87 (83.65%) بیمار میانگین نمره t مهره 1.06±2.10- بود و ضعف استخوانی وجود داشت، به طوری که اوستئوپروز در 46 مورد (44.23%) و اوستئوپنی در 41 بیمار (39.42%) دیده شد و 17 مورد (16.23%) استخوان طبیعی داشتند. در 46 بیمار تحت درمان، تراکم استخوان، میانگین نمره t مهره در شروع درمان 0.23±2.88-، و بعد از دو سال 0.32±2.55- بود (p<0.01).نتیجه گیری: از آنجا که حدود نیمی از زنان بالای 55 سال مبتلا به شکستگی دیستال رادیوس اوستئوپروز در هیپ داشتند انجام تست های تشخیصی برای اوستئوپروز به صورت روتین در بین در این گروه از بیماران توصیه می شود.

مقدمه: شکستگی های دیستال رادیوس به خصوص شکستگی کالز، از شایع ترین شکستگی ها در میان افراد مسن می باشد و عوارض زیادی دارد. روش های درمانی متعدد برای یک تیپ از این شکستگی ها که شکستگی ناپایدار نام دارد و درمان آن مشکل می باشد، پیشنهاد شده است. هدف از این مطالعه بررسی بیمارانی است که به روش پین و پلاستر درمان شده اند.روش کار: در این مطالعه 543 بیمار که شکستگی ناپایدار دیستال رادیوس داشتند و طی سال 1376 تا پایان 1380 در بیمارستان امام رضا (ع) و امدادی مشهد بستری و به روش پین و پلاستر درمان شده اند، مورد بررسی قرار گرفتند. در این روش دو پین، یکی دیستال در قاعده دومین و سومین متاکارپ و پروگزیمال در داخل استخوان اولنا و یا مواردی در ثلث دیستال رادیوس گذاشته شده و بعد از ریداکشن، این دو پین در گچ ثابت گردید که در موارد رادیوس، یک سر پین از پوست خارج و در گچ ثابت شد. پس از یونیون که معمولا 6 تا 8 هفته طول می کشد، گچ باز و پین ها خارج شدند و بیماران تا زمان بهبودی کامل یا استقرار عوارض، از نظر عوارض جانبی تحت مطالعه قرار گرفته و پس از آن از مطالعه خارج شدند.نتایج: در این مطالعه 189 بیمار مرد و بقیه زن بوده اند. عوارض ایجاد شده شامل عوارض محل پین گذاری 46 مورد (8.4%)، محدودیت حرکتی در جهت فلکشین واکستنشین 41 بیمار (7.5%) محدودیت حرکتی در جهت پرونیشین و سوپینیشین 43 بیمار (7.9%)، مال یونیون در جهت انگولیشین قطعه دیستال به خلف 48 بیمار (8.8%)، مال یونیون در جهت کوتاهی رادیوس 44 مورد (8.1%) بوده اند، عوارض عصبی 17 مورد (3.1%)، مال یونیون در جهت جایجایی قطعه دیستال به سمت رادیال 27 مورد (4.9%).نتیجه گیری: ارجحیت این روش کاربرد ساده و ارزان و خطرات کم برای جراح و بیمار و نتایج خوب در مقایسه با روش های دیگر مانند اکسترنال فیکساتور، ریداکشن باز و فیکسیشن با پیچ و پلاک، ریداکشن بسته و فیکسیشن با پین، ریداکشن با کمک آرتروسکوپ و پین گذاری می باشد.

در رفتگی مادرزادی سر رادیوس بدون وجود ناهنجاری های دیگر، نادر بوده و به طور شایع، با بدشکلی هایی در اندام های دیگر تظاهر می نماید. این ناهنجاری می تواند خود را به صورت یک طرفه یا دو طرفه نمایان می سازد. معمولا تشخیص در رفتگی مادرزادی سر رادیوس به دلیل تظاهرات دیررس آن، مشکل است. اهمیت تشخیص، در افتراق ناهنجاری مادرزادی از در رفتگی ناشی از تروما می باشد. مورد گزارش شده در مطالعه حاضر، کودکی 6 ساله با در رفتگی قدامی یک طرفه و بدون ناهنجاری همراه است.

مقدمه: یکی از عوامل موثر در پیش بینی شکستگی انتهای رادیوس، اصلاحات آناتومیکی است. مطالعات مربوط به بازسازی آناتومیکی با پیامدهای عملکردی نتایج متعارضی داشته است. این مطالعه با هدف بررسی رابطه بین شاخص های رادیوگرافی (آناتومیکی) پس از در رفتگی شکستگی های انتهای رادیوس با عملکرد و نتایج بالینی انجام شده است. روش ها در یک مطالعه کوهورت گذشته نگر، شاخص های رادیوگرافی شامل رادیوس، کجی کف دست، زاویه پارگی، عمق حفره مفصلی و فاصله AP مورد بررسی قرار گرفت. قدرت نیشگون گرفتن و چنگ زدن مورد سنجش قرار گرفت و عملکرد به وسیله پرسشنامه کوییک-دش ارزیابی شد. یافته ها: نمره درد با کوتاهی رادیال ارتباط معنی داری داشت (038/0 = P)، اما مستقل از روش درمانی نبود. میزان رضایت بیماران در بیماران با عمق مفصل غیرطبیعی، جدای از سن و روش درمانی، به طور قابل توجهی پایین تر بود (004/0 = P). نمره کوییک-دش به طور معنی داری با کوتاهی رادیال و عمق حفره مفصلی، مستقل از روش درمانی و سن، ارتباط دارد (006/0 = P). پین گذاری از طریق پوست به طور معنی داری با درد کمتر، معلولیت کمتر و رضایت بیشتر همراه بود (05/0 > P). نتایج: کوتاهی رادیال و عمق حفره مفصلی با نتایج بالینی و عملکردی ارتباط دارد. در حالی که برخی مطالعات نشان می دهد که شاخص های رادیوگرافی در افراد مسن لزوما با پیامدهای عملکردی ارتباط ندارند، در این مطالعه ارتباط شاخص های رادیولوژی با نتایج بالینی و عملکردی مستقل از سن بود.

مقدمه : شکستگی انتهای رادیوس یکی از شکستگی های شایع اندام فوقانی است که درمان آن مورد بحث و اختلاف نظر است و درمان نامناسب می تواند عوارض قابل توجهی به دنبال داشته باشد. در این مطالعه قصد داریم نتایج درمان با روش ثابت کننده خارجی را بررسی نماییم. روش کار: مطالعه به صورت بدون شاهد و نمونه گیری به روش آسان بود. این بررسی  به مدت یکسال روی 30 شکستگی (26 بیمار) انجام شد که براساس رادیوگرافی محل شکستگی نوع 4 یونیورسال5 بودند. عمل جراحی با تکنیک استاندارد با بیهوشی عمومی یا منطقه ای انجام و بیماران تا یکسال پس از عمل جراحی پیگیری و از نظر میزان کوتاهی، زاویه سطح مفصلی و دامنه حرکتی و وجود درد مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج: 24  مرد و 2 زن با میانگین سنی 5±28 سال مورد بررسی قرار گرفتند. در همه بیماران جوش خوردن به طور بالینی و رادیوگرافی حاصل شد. 2 مورد عفونت خفیف محل پین وجود داشت که با درمان دارویی برطرف شد. در یک مورد اختلال خفیف شاخه حسی عصب رادیال روی داد که پس از مدتی برطرف شد و در هیچ مورد ضایعه تاندونی وجود نداشت. میانگین انحراف به طرف کف دست 6.6±5.4 و انحراف اولنار 4.5±12.5 بود.   در 4 مورد درد هنگام فعالیت های شدید، 2 مورد محدودیت حرکت خفیف و یک مورد محدودیت حرکت شدید وجود داشت. نتیجه گیری: در مقایسه با سایر مطالعات نتایج این مطالعه در بسیاری از موارد خیلی بهتر است و توصیه می شود که در درمان شکستگی های ناپایدار انتهای تحتانی رادیوس و بخصوص در صورت توسعه به داخل مفصل رادیوکارپال از این روش درمانی استفاده شود.

پیش زمینه: شکستگی دیستال رادیوس بسیار شایع است. در مورد درمان شکستگی های ناپایدار هنوز در بین جراحان ارتوپد بحث و جدل وجود دارد و اتفاق نظر دیده نمی شود. استفاده از تثبیت خارجی هیبرید (non-bridging hybrid fixation)، یکی از روش های درمانی است که در این مطالعه نتایج آن مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش ها: در یک مطالعه توصیفی، در 18 بیمار که با شکستگی ناپایدار دیستال رادیوس بین سال های 1386-1383 به یک مرکز درمانی اصفهان مراجعه کردند، از ثابت کننده خارجی هیبرید الیزاروف به مدت 7 هفته استفاده شد. در محل شکستگی، 5-3 پین ظریف به یک نیم حلقه الیزاروف و در پروگزیمال به شانز پین متصل شده بود. پیگیری بیماران در روز اول، یک هفته، 7 هفته و 6 ماه بعد از جراحی انجام شد. یافته ها: در تمام موارد جوش خوردگی مشاهده شد ولی در %90 بیماران (16 مورد) جااندازی آناتومیک به دست آمد. دامنه حرکتی %80 خم شدن مچ دست، %85 بازشدن و %90 سوپیناسیون و پروناسیون نسبت به سمت سالم گزارش شد. هیچ مورد آسیب تاندون اکستانسور، التهاب تاندون و شل شدن پین ملاحظه نشد. در 5 مورد عفونت سطحی اطراف پین دیده شد که با تجویز آنتی بیوتیک خوراکی به مدت 3 روز برطرف گردید. نتیجه گیری: به نظر می رسد این روش در شکستگی های داخل مفصلی دیستال رادیوس روش بی خطر و مطمئن است که همزمان با تثبیت استخوان اجازه حرکت مفصل را می دهد و مانع خشکی مفصل می گردد.