هدف: هدف از این مطالعه تعیین شیوع هیپرکلسیوری ایدیوپاتیک در کودکان دبستانی شهر تهران بود.روش مطالعه: با مراجعه به دبستان های مختلف شهر تهران، 778 کودک دبستانی (سن 11-6 سال، میانگین سنی 1/9 سال) را از نظر وجود هیپرکلسیوری در  د و مرحله تحت بررسی قرار دادیم: مرحله اول (تست غربالگری)، نسبت کلسیم به کراتی نین را در نمونه راندوم کودکان اندازه گیری نمودیم و در مرحله دوم برای کودکانی که نسبت کلسیم به کراتی نین در نمونه ادرارشان بالاتر از 21% میلی گرم به میلی گرم بود اندازه گیری مقدار کلسیم ادرار 24 ساعته (تست قطعی) انجام دادیم.  کودکانی که هیپرکلسیوری داشتند تحت معاینه و آزمایشهای لازم از نظر هیپرکلسیوری قرار گرفتند و کودکانی که مبتلا به انواع مختلف هیپرکلسیوری ثانویه بودند از مطالعه حذف شد ند. یافته ها: از 778 کودک در 195 نفر (1/25 درصد) نسبت کلسیم به کراتی نین بالای 21% بود. از این 195 نفر تنها  128 نفر همکاری نموده و ادرار 24 ساعته جهت اندازه گیری کلسیم ادرار 24 ساعته تحویل دادند و از این تعداد 28 نفر دفع کلسیم بیشتر از 4 میلی گرم به ازای هر کیلو وزن در 24 ساعت داشتند که هیپرکلسیوریک شناخته شدند، چنانچه تمامی 195 نفر نمونه ادرار تحویل می دادند احتمالا 42 مورد هیپرکلسیوری داشتیم که معادل 4/5% می شود. نتیجه گیری: شیوع هیپرکلسیوری در کودکان مورد مطالعه 4/5 درصد بدست آمد و علایم موجود در کودکان مبتلا عبارت بود از هماچوری، دیزوری، دردهای شکمی، بی اختیاری ادرار، اورژنسی، عفونت ادراری و سنگ.

مقدمه: هیپریوریکوزوری )افزایش ترشح اسید اوریک ادرار( علایم متفاوتی در کودکان دارد و یکی از ایجاد سنگ کلیه است. هدف از انجام این مطالعه بررسی علایم بالینی و تعیین شیوع هیپریوریکوزوری در کودکان مبتلا به هماچوری، دیزوری، درد راجعه شکم/ پهلو و تغییر رنگ صورتی یا نارنجی ادرار بوده است.روش کار: این مطالعه توصیفی از مهر ماه 1381 لغایت اردیبهشت 1385 در بیمارستان دکتر شیخ مشهد برروی 88 کودک مبتلا به هیپریوریکوزروی انجام شده است. از کلیه کودکان از شروع تحقیق آزمایش کامل و کشت ادرار، اندازه گیری تصادفی و 24 ساعته اسید اوریک، کلسیم و کراتینین ادرار، بررسی میزان اوره، کراتینین، اسید اوریک، کلسیم، فسفر و بی کربنات سرم و سونوگرافی از کلیه و سیستم ادراری انجام شد. مشخصات فردی، سابقه بیماری، علایم بالینی، نتیجه آزمایشات و سونوگرافی در پرسشنامه ای ثبت گردید. اطلاعات جمع آوری شده با استفاده از آمار توصیفی و جداول توزیع فراوانی پردازش شد.نتایج: از 88 کودک مورد مطالعه 51.1% پسر و 48.8% دختر بودند. میانگین سنی بیماران 5.3±1.2 سال بود. میانگین میزان اسید اوریک ادرار 24 ساعته 13.4 mg/kg و میانگین PH ادرار 5.3 بود. در 41 بیمار هماچوری به عنوان علایم اولیه مراجعه وجود نداشت و در 33 بیمار آزمایش کامل ادرار اولیه طبیعی بود. در سونوگرافی انجام شده در 28 کودک میکرولیتیازیس )قطر کمتر از (3mm و در 12 نفر سنگ کلیه (4-13 mm) گزارش شد. در آزمایش کامل ادرار 24.3% از کودکان مبتلا به میکرولیتیازیس یا سنگ کلیه هماچوری وجود نداشت. دیزوری و درد راجعه شکم/ پهلو به ترتیب در 22 و 15 بیمار وجود داشت. سابقه فامیلیال سنگ کلیه در 63 بیمار مثبت بود.نتیجه گیری: در کودکان مبتلا به دیزوری، درد راجعه شکم/ پهلو، تغییر رنگ صورتی یا نارنجی ادرار با سابقه فامیلیال مثبت از نظر سنگ کلیه باید هیپریوریکوزوری را مدنظر داشت. همچنین فقدان هماچوری رد کننده سنگ کلیه نیست.

زن جوان بیست ساله مجرد در بیمارستان به دلیل تب و یرقان پیشرونده مورد بررسی قرار گرفت. بیمار از 45 روز پیش دچار ضعف بی اشتهایی، کاهش وزن و عظم غدد لنفاوی گردنی گردیده است. دو هفته قبل از بستری شدن در بیمارستان، توسط پزشک معاینه و آزمایشات لازم انجام شد. در آن موقع بیمار سرفه نمی کرد، اسهال، دیزوری و راش روی پوست نداشت ولی شکایت بیمار از دفع مدفوع کمرنگ، ادرار پر رنگ و استفراغ بود.

هدف از این مطالعه بررسی مقایسه ای عوارض خارج کردن سوند ادراری، 24 ساعت پس از ترمیم سیستوسل و انجام دادن Kelly Plication در مقابل خروج سوند 72 ساعت پس از این عمل جراحی بوده است. در این مطالعه که به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی (Randomized Clinical trial) در بیمارستان شهید اکبرآبادی انجام شد، 83 بیمار که تحت عمل جراحی ترمیم سیستوسل و انجام دادن Kelly Plication به علت بی اختیاری استرسی ادرار قرار گرفته بودند بررسی شدند. بیماران به صورت تصادفی در 2 گروه قرار گرفتند. در 34 نفر از بیماران 24 ساعت بعد از جراحی و در 49 نفر 72 ساعت پس از جراحی سوند فولی خارج گردید و عوارض بعد از خروج سوند مانند دیزوری، درد سوپراپوبیک، احتباس ادرار و عفونت ادراری در 2 گروه مقایسه شد. رابطه عوارض با مشخصات بیماران (سن، پاریتی و نحوه زایمان) نیز بررسی گردید. براساس نتایج به دست آمده بیماران 2 گروه از نظر سن، پاریتی، میزان سیستوسل اختلاف معنی داری نداشتند. در رابطه با عوارض دیزوری، دردسوپراپوبیک، احتباس ادرار و عفونت ادراری بین 2 گروه اختلاف معنی داری وجود نداشت. خارج کردن سونــد فولـی 24 ساعت پس از عمل جراحی ترمیم سیستوسل و انجام دادن Kelly suture مشکل خاصی را برای بیمار ایجاد نمی کند اما مدت بستری، هزینه بستری، خطر بروز عفونت های بیمارستانی و بار روانی ناشی از دوری از خانواده و بستری در بیمارستان را کاهش می دهد بنابراین پیشنهاد می شود در این بیماران روش ذکر شده جای گزین خروج سوند ادراری پس از 72 ساعت گردد.

سیستیت آمفیزماتو ناشی از وجود هوا در حفره و جدار مثانه می باشد که در سنین میان سالی و در زنان دیابتیک شایع می باشد بیماران با عفونت های مزمن، کاتترهای مجرا طولانی مدت، انسداد و خروجی سیستم ادراری یا مثانه نروژنیک که مستعد کننده عفونت های مشکل دار می باشند، در معرض خطر هستند. بیمار گزارش شده آقای 71 ساله ای با تب و درد شکم و علایم ادراری به صورت تکرار ادرار و دیزوری مراجعه می کند. طی بررسی های به عمل آمده جهت بیمار تشخیص سیستیت آمفیزماتو به علت ارگانیسم E.coli داده شد، بیمار تحت درمان درمان تجربی با سفتریاکسون وریدی قرار گرفت سپس بر اساس آنتی بیوگرام با سیپروفلوکساسین خوراکی درمان ادامه یافت.

مقدمه : سالمندی به عنوان یک فرایند فیزیولوژیک، افراد را مستعد ابتلا به بیماریهای مختلف می نماید و بی اختیاری ادراری از شایعترین بیماریها و مشکلات دوره ی سالمندی محسوب می شود که غالبا ناشی از ضعف عضلات کف لگن می باشد و عوارض بالقوه جسمی ، اقتصادی – اجتماعی و روانی متعددی را باعث می شود.روش بررسی : پژوهش حاضر یک مطالعه نیمه تجربی است که به منظور بررسی تاثیر انجام ورزشهای کف لگن ( کژل ) در درمان بی اختیاری ادراری سالمندان بر روی 30 بیمار بستری در بیمارستانهای مذکور که شرایط پژوهش را دارا بوده و مایل به شرکت در پژوهش بوده اند انجام  گرفت . 66.6% بیماران را آقایان تشکیل داده و اکثر نمونه ها سن بالای 50 سال داشتند و نوع بی اختیاری آنان از نوع استرسی و اضطراری بود. این بیماران پس از بررسی های اولیه شامل گرفتن تاریخچه پزشکی، معاینه فیزیکی ، آزمایشات تشخیصی ( U/A,U/C و ….) تحت معاینه سیستم ژنیتال قرار گرفتند و پرسشنامه پژوهش در مورد آنها تکمیل شد. سپس به تمام بیماران نحوه ی انجام ورزشهای کف لگن همراه با تصاویر مربوطه عملا نمایش و آموزش داده شد و از آنان خواسته شد که این ورزشها را که شامل مجموعه ای از انقباضات 5 ثانیه ای وبه دنبال آن 10 ثانیه استراحت بود را روزانه 60 بار به مدت 40 روز متوالی انجام دهند. بیماران در طی برنامه درمانی هر هفته توسط پژوهشگران مورد بررسی قرار گرفتند . در انتهای برنامه درمانی مجددا پرسشنامه پژوهش در مورد بیماران تکمیل گردید.یافته ها :  نتایج پژوهش نشان داد که در پیگیری 3 ماهه تعداد دفعات بی اختیاری ادراری به کمتر از 30 درصد کاهش یافته و علایم  دفع قطره قطره ادرار به 15 درصد ، فوریت در دفع ادرار به 30 درصد ، تکرر ادرار به 22 درصد، دیزوری به 44 درصد، خیس نمودن خود قبل از رسیدن به دستشویی به 20 درصد و دفع ادرار همراه با سرفه یا عطسه به 12.5 درصد کاهش یافت که این تغییرات بجز علامت دیزوری از نظر آماری با آزمون مک نمار معنی دار بود.نتیجه گیری: یافته های پژوهش نشان داد که نجام ورزشهای کژل می تواند به عنوان یک روش درمانی موثر در بیماران مبتلا به بی اختیاری ادراری مورد استفاده قرار گیرد.

زمینه و هدف: بروسلوز بیماری مشترک انسان و حیوان می باشد که می تواند بسیاری از اعضا و بافت ها را درگیر کند. اپیدیدیموارکیت بروسلایی یکی از عوارض موضعی بروسلوز می باشد هدف این مطالعه مقایسه ویژگی های اپیدمیولوژیک، بالینی و آزمایشگاهی اپیدیدیموارکیت بروسلایی و اپیدیدیموارکیت غیراختصاصی بود.روش بررسی: این مطالعه تحلیلی- مقطعی بر روی دو گروه از بیماران مبتلا به اپیدیدیموارکیت بروسلایی و اپیدیدیموارکیت غیراختصاصی در بیمارستان ولی عصر اراک طی سال های 1385 تا 1390 انجام شد. 40 بیمار مبتلا به اپیدیدیموارکیت بروسلایی با 40 بیمار مبتلا به اپیدیدیموارکیت باکتریال (غیر بروسلایی) مقایسه شدند و نتایج با استفاده از روش Student T test و Mann-Whitney U test و آزمون Chi-Square مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: در این مطالعه از نظر سنی (p=0.82)، وجود تب (p=0.17)، سابقه دستکاری ارولوژیک (p=0.23)، افزایش (p=0.28) ESR و (p=0.45) CRP تفاوت معناداری بین دو گروه یافت نشد؛ ولی از نظر وجود تورم و درد مفاصل p=0.02)، افزایش گلبول های سفید (p<0.05)، پیوری (p=0.002) علایم ادراری شامل شوزش و تکرر ادرار (p=0.004)، وجود تعریق (p<0.05) و محل سکونت (p=0.004) تفاوت معناداری بین دو گروه مشاهده گردید.نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که وجود اپیدیدیموارکیت بدون علایمی نظیر دیزوری، فرکونسی، لوکوسیتوز و پیوری احتمالا به نفع اپیدیدیموارکیت بروسلایی است و در مناطق اندمیک بروسلوز به نظر می رسد پزشکان بتوانند از این یافته ها در تشخیص و درمان سریع تر اپیدیدیموارکیت بروسلایی استفاده کنند.

کاندیدا آلبیکانس شایع ترین علت واژینیت است. حدود 75 درصد زنان در طول زندگی حداقل یک بار دچار واژینیت کاندیدایی می شوند. در این پژوهش، 79 خانم مبتلا به واژینیت کاندیدایی علامتدار با کشت قارچی مثبت به طور تصادفی به گروه های درمانی "حمام آب و سرکه" و "حمام آب و جوش شیرین" به همراه یک گروه شاهد تقسیم شدند. در هر سه گروه، کلوتریمازول واژینال به عنوان درمان موضعی تجویز می شد. در این مطالعه، اساس درمان تغییر PH واژن با استفاده از درمان های کمکی بوده است. نتایج پژوهش نشان داد که در هر سه گروه فوق، نشانه هایی چون ترشح واژینال، خارش و علائمی نظیر واژینیت و ترشح کاندیدایی یک هفته بعد از اتمام درمان، بهبود یافته است. بهبودی در سوزش، دیسپارونیا، دیزوری در دو گروه آزمایشی و بهبودی در مورد ولویت و درد زیر شکم فقط در گروه حمام آب و جوش مشاهده شده است.اما آزمون آماری کروسکال والیس تفاوتی در میانگین رتبه ای بهبود علائم کلینیکی سه گروه نشان نداد. همچنین یک هفته پس از درمان، 48 درصد نمونه های گروه درمانی شاهد در مقابل 52.4 درصد گروه درمانی حمام آب و سرکه و 57.9 درصد گروه درمانی حمام آب و جوش شیرین کشت قارچی منفی داشتند که آزمون (P<0.05) X2 این تفاوت را معنی دار نشان نداد. با استفاده از آزمون آماری اسپیرمن، بین میزان بهبودی در واژینیت و متغیر سن ازدواج و نیز بین میزان بهبودی در ترشح واژن و دفعات مقاربت همبستگی یافت شد.

سابقه و هدف: با توجه به شایع بودن کلامیدیاتراکوماتیس (CT) و عوارض شناخته شده آن و نظر به این که تشخیص بیماری گران و نیازمند امکانات می باشد و شیوع آن در منطقه کاشان نامشخص بود. از این رو، به منظور تعیین شیوع CT در بیماران مبتلا به بیماری التهاب لگن (PID) این تحقیق صورت پذیرفت.مواد و روشها: این پژوهش به صورت توصیفی در 323 نمونه انجام گرفت. پس از تشخیص PID بر اساس شرح حال و معاینه بالینی نمونه آندوسرویکس با سواپ برداشته شد و نمونه ها به روش Fluorcent Antibody Dir آزمایش شدند.همچنین در مصاحبه با بیمار اطلاعاتی شامل سن، تعداد زایمان، روش جلوگیری از حاملگی و سایر متغیرها ثبت گردیدند و شیوع در نمونه های تعیین شده در جامعه برآورد شد.یافته ها: در این پژوهش در 323 خانم مبتلا به PID، 33 نفر (10.2 درصد) عفونت کلامیدیایی داشتند.این عفونت با افزایش سن شروع فعالیت جنسی، کاهش تعداد مقاربت در هفته، نولی پاریتی و بالا بودن سطح تحصیلات ارتباط معکوس داشت. در رابطه با روش های جلوگیری از بارداری، استفاده از کاندوم و قرص های جلوگیری از بارداری شیوع عفونت را کاهش می داد. افراد مبتلا به PID کلامیدیایی دیسمنوره و دیسپارونی بیشتری داشتند اما رابطه معنی داری بین عفونت کلامیدیایی و اختلالات خون ریزی رحمی و دیزوری دیده نشد. بیماران با هیپربروفی واکتوپی سرویکس بیشتر مبتلا به عفونت کلامیدیایی بودند.نتیجه گیری و توصیه ها: CT در PID منطقه مساله جدی نیست اما با توجه به عوارض آن، انجام تحقیق تحلیلی برای شناخت علل به وجود آورنده و تحقیق تجربی برای کاهش بیماری را توصیه می نماید.

مقدمه: عفونت ادراری دامنه ای از باکتریوری بدون علامت مشخص تا عفونت شدید کلیه با سپسیس را شامل می شود. عفونت ادراری ممکن است سبب عوارض زیادی (مانند آبسه، هیپرتانسیون، نارسایی کلیه، اسکار کلیه، رفلاکس و غیره) شود. بدلیل اینکه اتفاق نظری روی تجویز مایع اضافی (1.5 برابر نگهدارنده) در بهبودی زودرس علایم عفونت ادراری در مقابل مصرف مایعات نگهدارنده وجود ندارد. این مطالعه جهت بررسی اثر مایع درمانی اضافی طرح ریزی شد.روش کار: 206 بیمار، در دو گروه 103 نفری، که یک گروه مایع اضافی (1.5 برابر نگهدارنده) و یک گروه مایع نگهدارنده دریافت می کردند، بررسی شدند. این بیماران با تشخیص عفونت ادراری در بیمارستان امیرکبیر اراک از ابتدا تا انتهای سال 1384 بستری شده بودند. زمان بهبود دیزوری، تکرر ادرار، بوی بد ادرار، درد شکم، تب و همینطور زمان منفی شدن کشت ادراری در 3 نوبت (48 ساعت بعد از شروع درمان، 7-10 روز و در طول سه ماه بعد از اتمام درمان) در دو گروه بررسی و با هم مقایسه شدند. دو گروه بیماران از لحاظ سن و جنس یکسان بودند. بیمارانی که از ابتدا آنوریک بودند یا BUN و کراتینین بالا داشتند از مطالعه حذف شدند.یافته ها: در مقایسه دو گروه نتایج زیر حاصل شد: دریافت مایع اضافی تاثیر قابل توجهی در زمان بهبود زودرس بوی بد ادراری و سوزش ادراری دارد. ولی دریافت مایع اضافی اثر معکوسی در بهبود تب و تکرر ادراری دارد و باعث طولانی شدن زمان بهبود تب و تکرر ادراری می شود. در مورد مسایل دیگری مانند درد شکم و کشت ادراری در 3 نوبت هیچ تفاوتی مشاهده نشد.نتیجه گیری: تجویز مایع اضافی (1.5 برابر نگهدارنده) اثر قابل توجهی روی روند درمانی عفونت ادراری ندارد.