خنده پدیده ای اجتماعی و همگانی است و در تئاتر، به گفته مولیر، گریاندن آسان تر از خنداندن است. به همین خاطر نویسندگان، برای سرگرم کردن و خنداندن حضار، به شیوه های مختلفی متوسل می شوند. خواننده یا تماشاگر با تضادها خو می گیرد، خود را با شخصیت ها همسان می پندارد و کوشش می کند برای هر نکته نا گفته یا بی معنا، مفهومی بیابد. در تئاتر معاصر سکوت جای کلام را می گیرد و پر گویی خلا وجود را از نظرها پنهان می دارد. این تئاتر مرگ شخصیت و فقدان معنا را طلب می کند. لیکن خنده به منزله پاسخی است در برابر انکار وجود و به خاطر تأثیرات مثبت آن، انسان می تواند سلامت خود را بازیابد.

در آثار ژان اشنوز، و به ویژه در رمان من می روم، طنز را نمی توان صرفاً آرایه ای روایی دانست؛ بلکه شکلی انتقادی و هستی شناختی است که در مرکز زیبایی شناسی پست مدرن جای می گیرد. این مقاله در پی آن است که نشان دهد چگونه کمدی ساختارهای سنتی روایت را درهم می شکند و هم زمان بحران سوژه ی مدرن را برملا می سازد. با بهره گیری از خوانشی ژرف از متن و در پیوند با رویکردهای فلسفی و زیباشناختی، نشان می دهیم که طنز اشنوزی، هم معنای روایت را متزلزل می سازد و هم انسجام ذهنی را تضعیف می کند. خنده، به نوبه ی خود، میان فاصله گذاری انتقادی، شکاف با واقعیت، و خلأ وجودی در نوسان است. این تنش، زیبایی شناسی ای از جنس تردید پدید می آورد، جایی که کمدی به مثابه ی فضایی برای بقا و آگاهی در برابر امر پوچ عمل می کند. از این منظر، کمدی نزد اشنوز بخشی از بحرانی سازی دائمی نشانه های هستی شناختی و روایی است. کمدی به ابزاری برای کاوش در مرزهای زبان و بازنمایی تبدیل می شود. از این رو، طنز نزد اشنوز به مثابه راهبردی پست مدرن برای زیستن در دل شکنندگی سوژه پدیدار می شود، بی آنکه ادعای بازسازی حقیقتی از دست رفته داشته باشد.

زمینه و هدف: فرد مبتلا به سرطان خون حالاتی از یاس، ناامیدی به آینده، و احساس ناراحتی از ابتلا به این بیماری را تجربه می ­ کند. یکی از روی­ آوردهای درمانی موثر، خنده ­ درمانی کاتاریا است که مستلزم تحریک از طریق خنده و آرام ­ بخشی از طریق یوگا است. بدین ترتیب هدف از پژوهش حاضر، تعیین تأثیر آموزش یوگای خنده کاتاریا برکاهش احساس ناامیدی و تنهایی کودکان مبتلا به سرطان خون بود. روش: پژوهش از نوع نیمه ­ آزمایشی با طرح پیش ­ آزمون-پس ­ آزمون و دوره پیگیری با گروه گواه بود. جامعه آماری را تمامی کودکان مبتلا به سرطان خون مراجعه ­ کننده به مرکز پژوهشی-درمانی بیمارستان امید اصفهان در سال 96-1395تشکیل دادند که به این مرکز مراجعه کرده بودند. نمونه ­ ای به حجم 28 نفر با روش نمونه ­ گیری در دسترس از جامعه مذکور انتخاب شده و به صورت تصادفی در گروه­ های آزمایش (13 نفر) و گواه (15 نفر) جایدهی شدند. ابزارهای این پژوهش شامل مقیاس ناامیدی کودکان (کازدین، روگرز و و کالبوس، 1986) و مقیاس احساس تنهایی کودکان (آشر، هیمل و رنشاو، 1984) بود. داده­ های به­ دست آمده با روش تحلیل واریانس اندازه­ گیری مکرر تحلیل شد. یافته­ ها: نتایج نشان داد که تمرینات یوگای خنده موجب کاهش معنادار نمرات احساس ناامیدی و احساس تنهایی گروه­ آزمایش در مراحل پس­ آزمون و پیگیری شده است (0/05>p). نتیجه­ گیری: با توجه به نتایج پژوهش می ­ توان گفت که استفاده از تمرینات یوگای خنده بر کاهش احساس ناامیدی و تنهایی موثر است، در نتیجه این درمان می­ تواند به عنوان یک شیوه­ تکمیلی در کنار درمان­ های اصلی سرطان خون به­ کار رود.

مقدمه: اضطراب در کودکان به دلیل عدم رشد شناختی دیر تشخیص داده می شود و بر عملکردهای اجتماعی، تحصیلی، عاطفی تاثیر گذاشته و در صورت عدم درمان به موقع بر مراحل دیگر زندگی اثر می گذارد. هدف: هدف اصلی پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی بازی درمانی و خنده درمانی بر اضطراب کودکان بود. روش: پژوهش از نوع شبه آزمایشی به همراه پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری تحقیق کودکان 6 تا 12 ساله مراجعه کننده به کلینیک های روان شناسی و روان پزشکی شهرستان شاهرود در سال 1398 بودند که تشخیص اضطراب تعمیم یافته دریافت نمودند. 45 نفر به صورت نمونه در دسترس انتخاب و در سه گروه بازی درمانی، خنده درمانی و کنترل قرار گرفتند. ابزار پژوهش مقیاس اضطراب کودکان اسپنس (SCAS) بود. همچنین برای تحلیل آماری از نرم افزار 22 spss و روش تحلیل واریانس و آزمون تعقیبی شفه استفاده شد. یافته ها: نتایج تحلیل واریانس نمرات اضطراب نشان داد که در سطح معنی داری 0/01 تفاوت معنی دار بین سه گروه وجود دارد. (16/70=F). آزمون تعقیبی شفه نیز نشان داد که بین بازی درمانی و خنده درمانی تفاوت معنی دار در کاهش اضطراب وجود ندارد، در حالی که بین گروه کنترل با خنده درمانی (14/13) و نیز با بازی درمانی (18/40) تفاوت معنی دار در سطح 0/001 وجود دارد؛ یعنی خنده درمانی و بازی درمانی در گروه های آزمایش باعث کاهش اضطراب شده است؛ ولی در گروه کنترل تغییری در میزان اضطراب مشاهده نشده است. نتیجه گیری: می توان نتیجه گرفت که بازی درمانی و خنده درمانی، اضطراب تعمیم یافته کودکان را کاهش می دهد؛ ولی بین میزان اثربخشی دو روش درمانی فوق تفاوتی وجود ندارد.

لطیفه به نوع ادبی خاصی اطلاق می شود که در بردارنده نکته ای هیجان آور است که این هیجان در خواننده منتهی به خنده می شود. این مقاله به بررسی ساختار و معنای این نوع ادبی می پردازد و با آشکار ساختن هنر و شیوه های ایجاد هیجان در لطیفه های فارسی، به یک جمع بندی از حیث لفظ و معنا می رسد. در ضمن این تحقیق، مشخص می شود که بخش عمده ایجاد هیجان و خنده ناشی از لطیفه ها، معلول همان آرایه های ادبی است که در شعر و نثر به گونه ای دیگر به آفرینش زیبایی کمک می کند و هیجانی ناشی از تعجب و اعجاب در مخاطب به وجود می آورد.

حکیمان و اندیشمندان گیتی از دیرباز درباره انگیزه ها و نتایج خنده که از ویژگیهای نوع انسان است،با یکدیگر همداستان نبوده اند.اگر حکیم ناصرخسرو قبادیانی سخنسرای نامدار قرن پنجم هجری آن را بر خاسته از بی خردی و در نتیجه زیانبار دانسته است واگر بودلر شاعر بزرگ قرن نوزدهم فرانسه پس از گذشت قرنها نظیر سخنان ناصرخسرو را تکرار می کند،اندیشمندان بسیار دیگری برای خنده فایده های تربیتی و اخلاقی قائل اند.نگارنده کوشیده است در این مقاله با یادآوری جایگاه بلندی که هنر ایجاد خنده در گستره ادبیات دارد نیز با بررسی نظریات بعضی از دانشمندان درباره خنده پاسخ مناسبی برای این پرسش بیاید که آیا به راستی آنچنان که ناصر خسرو می گوید خنده از بی خردی و به کلی نارواست؟