مقدمه: التهاب و استرس اکسیداتیو در پاتوژنز بیماری پارکینسون نقش دارند. آستاگزانتی ندارای اثرات آنتی اکسیدانی، ضد التهابی است و ممکن است برای درمان بیماری پارکینسونمفید باشد. در مطالعه حاضر، ما اثرات مفیدآستاگزانتینرا در برابر سمیت 6-هیدروکسی دپامیندر مدل های حیوانی و سلولی بررسی کردیم. روش کار: از موش نژاد NMRIاستفاده شد. پارکینسون با تزریق6-هیدروکسی دوپامینبه داخل جسم مخطط چپ ایجاد شد. موش های پارکینسونی به گروه شاهد و درمانی تقسیم شدند. گروه درمانی به مدت 28 روز آب یا آستاگزانتین (10، 20و30 میلی گرم برکیلوگرم) را به صورت خوراکی دریافت کردند. فعالیت های رفتاری موش ها با آزمون چرخشی ناشی از آپومورفین تعیین شد. سلول های دوپامینرژیکSH-SY5Y به مدت 48 ساعت با آستاگزانتین(25/1، 5/2، 5، 10و20 میکرومول ) در حضور یا عدم حضور6-هیدروکسی دوپامین کشت داده شدند. نقش محافظتی آستاگزانتین با روش شمارش سلولیآبی تریپان ارزیابی شد. میزان زنده ماندن سلولهای SH-SY5Y با استفاده از روش MTT تعیین شد. نتایج: نتایج نشان داد که اختلالات رفتاری ناشی از 6-هیدروکسی دوپامین در موش ها توسط آستاگزانتین بهبود یافته است. انکوباسیون با آستاگزانتین آپوپتوز و نکروز سلول های SH-SY5Y ناشی از 6-هیدروکسی دوپامینرا مهار کرد. همچنین اختلال زنده ماندن سلول های SH-SY5Y توسط پیش درمانیبا آستاگزانتینترمیم شد. نتیجه گیری: نتایج ما نشان داد که درمان با آستاگزانتینمی تواند از سلول های SH-SY5Y و نورون های دوپامینرژیک جسم سیاه در مقابل سمیت ناشی از 6-هیدروکسی دوپامینبه صورت وابسته به دوز محافظت کند.

سابقه و هدف: موضوع اثرات و مکانیسم فلج کنندگی آمپول دیکلوفناک سدیم که سبب توقف توزیع این فرآورده از سوی وزارت بهداشت شد، هنوز در پرده ابهام قرار دارد. عوامل مختلفی چون اثر مستقیم دارو بر انتقال عصبی- عضلانی به خصوص در موارد تزریق مکرر، فرآیندها و کمک حلالهای استفاده شده در تهیه آن، از جمله مواردی هستند که جهت روشن شدن موضوع مورد مطالعه قرار گرفته اند. در این مطالعه اثرات فلج کنندگی غلظت های مختلف محلول تهیه شده از پودر و آمپول دیکلوفناک ایرانی بر سیستم عصبی- عضلانی به صورت درون تنی (In vivo) و برون تنی (In vitro) مورد مطالعه قرار داده شد.مواد و روش ها: جوجه های 3-7 روزه براساس روش وارینر و گینبرگ (8) توسط ماده بیهوش کننده اتر کشته می شدند و پس از کندن کرکهای ناحیه گردن، با ایجاد برش در طول خط وسط گردن، دو عضله در بطنی گردن (CBC) جدا و به دستگاه فیزیوگرافی متصل می شد. برای بررسی اثرات محلول تهیه شده از پودر دیکلوفناک سدیم روی عضله CBC، دو سری آزمایش یکی تحریک غیر مستقیم (وقتی الکترود روی عصب قرار دارد) و یکی تحریک مستقیم (وقتی الکترود روی عضله قرار دارد) انجام شد. پیش از انجام آزمایش دورن تنی با غلظت های 750mg/ml، 250، 125، 75 و 25 آمپول دیکلوفناک، موش های سوری تحت 72 ساعت آموزش استقامت در مقابل سقوط در برابر دستگاه روتارود قرار داده شدند. از آزمون تی مزدوج برای داده های مربوط به دو سری آزمایش و از آزمون ANOVA با ملاک P<0.05 جهت آنالیز آماری در بیش از دو سری آزمایش استفاده شد. در بررسی داده های درون تنی، نتایج به دست آمده ناشی از عدم تطابق درست یا گذاردن صحیح حیوان بر روی دستگاه که منجر به افتادن سریع و عدم مقاومت موش سوری نسبت به سقوط می شد، در نظر گرفته نشد.یافته ها: مطالعه برون تنی بر روی عضله دو بطنی گردن جوجه، نشان داد که غلظت های پایین دیکلوفناک (0.2 mg/ml و 0.02) در تحریک غیر مستقیم عصب تاثیری بر پاسخ های انقباضی سریع وابسته به عصب (توئیچ) بافت CBC ندارد ولی در غلظت های بالاتر (20mg/ml و 2) باعث افزایش تدریجی ارتفاع انقباضات می شود که تا حذف کامل انقباضات و فلج عضله به طور برگشت پذیر ادامه می یابد. تاثیر دیکلوفناک بر افزایش ارتفاع و تعداد انقباضات توئیچ و تغییر در انقباضات آهسته عضلانی (کنتراکچر) در تحریک مستقیم (عضله) در مقایسه با تحریک غیر مستقیم کمتر بوده است. با توجه به نتایج به دست آمده مطالعه برون تنی، به نظر می رسد که اثرات مهاری دیکلوفناک سدیم بر انتقال عصبی- عضلانی عضله CBC در غلظت های مورد استفاده به واسطه تاثیر مستقیم دارو اعمال می شود و با توجه به تغییرات معنی دار (P<0.05) پاسخ توئیچ CBC به استیل کولین، کارباکول و کلرور پتاسیم در حضور غلظت های مختلف دیکلو فناک سدیم، احتمالا از طریق مکانیسم پس سیناپسی واسطه گری می شود. هر چند که اثرات پیش سیناپسی آن را نمی توان نادیده گرفت. مطالعه درون تنی با استفاده از دستگاه روتارود نشان می دهد که تزریق محدوده غلظت های 25-750 mg/ml دیکلوفناک سدیم در عضله تیبیالیس موش سوری در حضور مواد افزودنی جانبی به شکل تزریقی (اکسپیانت) و عدم حضور اکسپیانت (غلظت های مختلف تهیه شده دارو) باعث کاهش وابسته به غلظت تعادل و مقاومت حیوان در برابر افتادن از روی سکو می شود. نتایج مطالعات درون تنی نشان می دهد که الگوی پاسخ دهی بافت به آمپول و محلول های تهیه شده دیکلوفناک سدیم، تفاوت معنی داری ندارد و می توان گفت که کمک حلال ها و سایر اعمال داروسازی استفاده شده در فرآیند تولید دیکلوفناک تزریقی نقش چندانی در اثرات دارو بر انتقال عصبی- عضلانی ندارند.نتیجه گیری: با توجه به نتایج آزمایش های درون تنی و برون تنی احتمال اثر مهاری آمپول دیکلوفناک بر انتقال عصبی- عضلانی با فعالیت مستقیم آن بر بافت عصبی- عضلانی وجود دارد.

لیشمانیوز بیماری انگلی است که توسط نیش پشه خاکی منتقل شده و این بیماری باعث زخم های پوستی در مواضع مورد گزش پشه می شود که متاسفانه اسکار ناشی از آن در بیشتر موارد تا مادام العمر باقی مانده و مقاومت دارویی ایجاد شده به این انگل از مشکلات عمده بهداشتی است. هدف از این تحقیق بررسی اثر ضد لیشمانیایی عصاره اسطوخودوس در برابر لیشمانیا ماژور (Leishmania major) در محیط درون تنی و برون تنی می باشد. تک یاخته لیشمانیا تهیه شده از موش های آزمایشگاهی آلوده به این انگل به قاعده دم 50 موش Balb/c تزریق شد و موش ها نیز به پنج گروه تقسیم شدند و با محلول های تهیه شده با سه غلظت (1/0، 01/0 و 001/0 درصد) از عصاره اسطوخودوس به مدت پنج هفته، درمان و اندازه گیری زخم ها در طول دوره درمان انجام گردید و پس از مقایسه نتایج با گروه کنترل و تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار (SPSS, 19) و با کمک آزمون تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون غیر پارامتریک انجام شد و سطح معنی داری (p<0. 05) بود که نشان از معنی دار بودن تحقیق داشت. غلظت موثر عصاره اتانولی اسطوخودوس با اثر ضد لیشمانیایی در محیط درون تنی مربوط به غلظت 1/0 درصد در آب مقطر استریل و در محیط کشت (برون تنی) غلظت های 1/0 و 01/0 درصد در 15 و 60 دقیقه ابتدایی آزمایش می باشد که نشان دهنده غلظت کشندگی وابسته به زمان در کنار بالا بودن توان ضد لیشمانیایی عصاره اسطوخودوس می باشد. با توجه به نتایج به دست آمده از این مطالعه و تفاوت بین غلظت های عصاره ای که در یک دوره خاص زخم ها را التیام داده است، می توان نتیجه گرفت که مصرف این گیاه در بهبود زخم های ناشی از لیشمانیوز پوستی مؤثر بوده و می توان پس از بررسی های تکمیلی از این گیاه برای درمان این عارضه استفاده نمود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: اگرچه سنتز و مطالعات اولیه بر روی نانو کپسول سنجد دلالت بر اثربخشی آن در پوکی استخوان در مدل تجربی موش صحرایی داشته و با افزایش معنی دار سطح خونی کلسیم همراه بوده اما سمیت این نانو کپسول تاکنون مورد ارزیابی قرار نگرفته است. هدف: در این مطالعه سمیت ژنتیکی نانوکپسول سنجد با دو آزمون ایمز (برون تن) و میکرونوکلیوس (درون تن) ارزیابی شد. روش بررسی: جهت انجام آزمون ایمز، از دو سویه سالمونلاتیفی موریوم TA100 و TA98 و جهت آزمون میکرونوکلیوس از رت های نر و ماده، پس از تجویز 45 روزه خوراکی نانوکپسول سنجد با دوز µ g/Kg 1000 صورت گرفت. بدین منظور لنفوسیت ها از طحال حیوانات تحت رژیم جدا شده و تعداد موارد میکرونوکلیوس در بین گروه های مورد و شاهد مقایسه شد. نتایج: علاوه بر اینکه نانو کپسول در آزمون ایمز فاقد هرگونه اثرات موتاژنیک بود، در مواجهه همزمان با سدیم آزاید، اثرات آنتی موتاژنیک برروی هر دو سویه سالمونلاتیفی موریوم TA100 و TA98 را نیز به وضوح نمایش داد و این یافته با کاهش معنی دار و وابسته به دوز تعداد کلونی در رقت های مختلف نانوکپسول سنجد و کنترل مثبت (سدیم آزاید) شناسایی شد (001/0 ≤ P). لیکن نتایج مطالعه در آزمون میکرونوکلیوس افزایش معنی دار تعداد میکرونوکلیوس، پل های نوکلیوپلاسمی و جوانه های هسته ای نسبت به گروه کنترل را در هر دو جنس نر و ماده نمایش داد (001/0 ≤ P). نتیجه گیری: با توجه به ارزش های درمانی نانو کپسول سنجد، بازنگری در ساختار نانو کپسول و تکرار مطالعه درون تن در دوزهای کمتر، پیش از انجام مطالعات کلینیکی این شکل اولیه دارویی ضرورت دارد.

تفاله پرتقال همراه با کاه گندم و اوره در سه فرمول شامل؛ 1) مخلوط تفاله پرتقال با کاه گندم به ترتیب با نسبت 90 و 10 درصد وزنی، 2) فرمول اول بعلاوه 5گرم اوره در کیلوگرم وزن تر، 3) فرمول اول بعلاوه 10گرم اوره در کیلوگرم وزن تر، در کیسه های پلاستیکی 40 کیلویی. پس از گذشت سه ماه، از سیلاژها نمونه برداری شد. ترکیب شیمیایی و تخمیرپذیری آزمایشگاهی نمونه ها با روش آزمون گاز تعیین شد. قابلیت هضم درون تنی سیلاژها بر روی گوسفند، به همراه خوراک پایه (مخلوط یونجه و کاه) تعیین شد. pH سیلاژها به ترتیب 59/3، 74/3 و 71/3 بود که تفاوت معنی داری بین آن ها وجود داشت. پروتئین خام و نیتروژن آمونیاکی با افزودن اوره افزایش یافت (05/0> P). میزان گاز تولیدی و نیز فراسنجه های تولید گاز، بین سیلاژها مشابه بود. قابلیت هضم درون تنی ماده خشک، ماده آلی، الیاف نامحلول در شوینده خنثی و انرژی قابل متابولیسم بین جیره های آزمایشی و نیز سیلاژها مشابه بود، به جز این که قابلیت هضم پروتئین در جیره های سیلاژ حاوی اوره افزایش نشان داد (05/0> P). مصرف ماده خشک سیلاژ در مقایسه با جیره پایه تمایل به افزایش داشت. میزان ادرار روزانه دام ها، با تغذیه سیلاژ حاوی یک درصد اوره افزایش نشان داد و pH ادرار نیز بالاتر بود (05/0> P) اما جیره های آزمایشی اثر معنی داری بر pHشکمبه نداشتند. به طور کلی با تهیه مخلوطی از تفاله پرتقال و کاه و افزودن 5/0 تا یک درصد اوره می توان سیلاژی تهیه نمود که ارزش غذایی معادل مخلوط یونجه و کاه اما با پروتئین بالاتر داشته باشد.