به منظور ارزیابی خصوصیات مورفولوژیکی متمایزکننده ارقام پنبه و همبستگی بین صفات مختلف با نوع گونه، پژوهش حاضر در سال 1394 در ایستگاه تحقیقات پنبه هاشم آباد گرگان بر روی ارقام پنبه ساحل، گلستان، سپید، SKT-133، M-13، لطیف، ترمز 14 ، باربادنس و دکتر عمومی از دو گونه مختلف Gossypium hirsutumوG.barbadense در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی اجرا شد. خصوصیات مورد بررسی شامل ارتفاع، تعداد و طول شاخه های زایا و رویا و تعداد گره ها، تعداد و وزن غوزه ها، وزن بذر، عملکرد وش و درصد کیل الیاف ارقام بودند. براساس نتایج، برای تمام خصوصیات مورد بررسی، اختلاف معنی دار آماری در سطح احتمال یک درصد مشاهده شد که نشان دهنده وجود تفاوت های بارز و قابل تمایز در بین ارقام مورد بررسی بود. خصوصیات مربوط به شاخه های رویا و زایا از روند خاصی در بین ارقام دو گونه تبعیت نکردند و این صفات را نمی توان وابسته به گونه دانست. از طرفی صفات ارتفاع گیاه، تعداد غوزه، وزن غوزه، وزن بذر و درصد کیل الیاف را می توان به نوع گونه نسبت داد، به طوری که ارقام دکتر عمومی از گونه G.barbadense و SKT-133 از گونه G.hirsutum به ترتیب بیش ترین و کم ترین تعداد غوزه را تولید کردند. وزن غوزه از 3.25 گرم در رقم باربادنس تا 5.29 گرم در رقم ساحل متغیر بود. بیش ترین درصد کیل الیاف (42.2 درصد) مربوط به رقم گلستان بود و رقم باربادنس از گونه G.barbadense کم ترین درصد کیل الیاف را داشت. عملکرد وش همبستگی مثبت و معنی داری با وزن غوزه و عملکرد چین اول داشت. در مقابل، تعداد غوزه همبستگی منفی با درصد کیل الیاف داشت. طبق نتایج مقایسات گروهی، گونه G.hirsutum از نظر صفات درصد کیل الیاف 10.9 درصد، طول بلندترین شاخه رویا 27.5 سانتی متر، عملکرد چین اول 753 کیلوگرم در هکتار، عملکرد کل 791 کیلوگرم در هکتار و وزن غوزه 1.39 گرم نسبت به گونه G.barbadense برتری داشت به طوری که بالا بودن این صفات نسبت به سایر صفات زراعی بیش ترین تاثیر را بر عملکرد نهایی داشتند. لذا آگاهی از روابط بین صفات و تاثیر آن بر عملکرد کل می تواند در افزایش تولید این گیاه ارزشمند مفید باشد.

در این تحقیق، پاسخ های فیزیولوژیک و مولکولی دو رقم دیپلویید (قوزه درشت Gossypium herbaceum) و تتراپلویید (ساحل Gossypium hyrsutum) پنبه در شرایط تنش شوری بررسی شده است. پس از رشد، گیاهچه ها در 5 سطح شوری 0، 50، 75، 100 و 150 میلی مولار کلرید سدیم در شرایط گلخانه تیمار شدند. آزمایش به صورت طرح کاملا تصادفی انجام یافت. نتایج نشان داد که تیمار شوری سبب کاهش طول هر دو رقم می شود. تیمار شوری سبب کاهش بیشتر محتوای کلروفیل a، b و کلروفیل کل در رقم قوزه درشت نسبت به رقم ساحل شد. همچنین، با تیمار شوری غلظت سدیم برگی در رقم قوزه درشت نسبت به رقم ساحل افزایش بیشتری یافت. بررسی فعالیت آنتی اکسیدان نشان داد که با تیمار شوری فعالیت دو آنزیم کاتالاز و پلی فنل اکسیداز در هر دو رقم کاهش معنی داری را نشان می دهد. بررسی فعالیت آنزیم پراکسیداز در تیمار شوری نشان داد که با افزایش غلظت نمک فعالیت این آنزیم در رقم ساحل به طور معنی داری افزایش یافت، در حالی که فعالیت این آنزیم در رقم قوزه درشت کاهش معنی داری را نشان داد. بررسی بیان ژن TPS1 در برگ و ریشه این دو رقم نشان داد که با تیمار شوری بیان این ژن افزایش می یابد. همچنین، بیان ژن TPS1 در رقم ساحل بیشتر از رقم قوزه درشت در تنش شوری است. این نتایج پیشنهاد می کند که افزایش فعالیت آنزیم پراکسیداز و افزایش بیان ژن TPS1 در مقاومت رقم ساحل به تنش شوری نسبت به رقم قوزه درشت نقش دارد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

عملکرد پنبه از پارامترهای کمی است که به وسیله ژن های متعدد کنترل می شود. افزایش عملکرد پنبه فاکتور مهمی است که تحت تاثیر فاکتورهای ژنتیکی و محیطی قرار می گیرند. شناخت عوامل موثر بر عملکرد و زودرسی، و تاثیرات ژنتیکی و محیطی آن می تواند در اصلاح ارقام جدید موثر باشد. در این تحقیق 20 ژنوتیپ پنبه از گونه های زراعی هیرستوم و باربادنس در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سال 1392 مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که رقم بختگان با 6.68 گرم و برگ پهن برگ قرمز با 6.74 گرم سنگین ترین وزن یک غوزه را داشتند و ارقام گیزا با 105.9گرم و ترمز 14 با 108.3 گرم و بار بادنس 111.5 گرم (همگی از گونه باربادنس) دارای سبک ترین وزن سی غوزه بودند. بین عملکرد با صفات تعداد شاخه رویا (0.64)، طول بلندترین شاخه رویا (0.44) و وزن 30 غوزه (0.45) همبستگی ژنوتیپی مثبت و معنی داری در سطح یک درصد وجود داشت. همچنین عملکرد با ارتفاع و تعداد شاخه زایا همبستگی منفی و معنی دار داشت (به ترتیب 0.47- و 0.50-). همبستگی ژنوتیپی مثبت و معنی دار بین زودرسی با تعداد شاخه زایا (1.01)، طول شاخه زایا (0.61) و تعداد غوزه (0.58) مشاهده گردید. در ضمن زودرسی با صفات ارتفاع (1.01-)، تعداد شاخه رویا (0.56)، طول بلندترین شاخه رویا (0.34-)، وزن 30 غوزه (0.28-) و عملکرد (0.46-) همبستگی ژنوتیپی منفی معنی دار نشان داد. بیشترین عملکرد مربوط به ژنوتیپ های سپید (1862 کیلوگرم در پلات)، بختگان (2025)، خرداد (2330)، سیلند (1912)، سوپراکرا (2200)، تابلادیلا (1965) و چکوروبا (1933) بوده است.

به منظور بررسی اثر اتوتتراپلوییدی در گیاه بادمجان (Solanum melongenaL. )، بر قابلیت باروری، تعداد روز تا تشکیل میوه، سرعت و درصد جوانه زنی بذر و نشاپذیری؛ آزمایشی در قالب طرح کاملاً تصادفی برروی چهار رقم کشتزار، یلدا، چاه بلند و پاسارگاد انجام گرفت. در آزمایشی جداگانه و در سه تکرار اندازه گیری درصد و سرعت جوانه زنی در هر رقم و سطح پلوییدی انجام گرفت. بذور تتراپلویید از گیاهان اتوتتراپلویید که با تیمار کلشیسین به دست آمده بودند، تهیه شدند. برای مقایسه صفات بین سطوح مختلف پلوییدی موجود، بذرها در شرایط گلخانه ای در تخته پرورش نشا، کشت شده و درصد و سرعت ظهور گیاهچه محاسبه گردید. با گذر از دوره دانهالی، نشاها به گلخانه با بستر خاکی منتقل شدند. از زمان کشت بذرها در جعبه کاشت، سرعت نمو مراحل مختلف نونهالی (دو برگی شدن، چهار برگی شدن)، اندازه گیری شد. تعداد روز تا تشکیل میوه، خصوصیات بذر و دانهال و سرعت نمو در مراحل دانهالی به طور معنی داری در سطح احتمال 5 درصد تحت تأثیر تغییرات القا شده در تعداد دسته جات کروموزومی بودند. رنگ آمیزی دانه های گرده با استوکارمن به منظور تعیین درصد باروری آن ها نشان داد که با افزایش سطح پلوییدی، قابلیت باروری دانه های گرده در سطح احتمال 5 درصد افزایش می یابد. در تلاش برای تولید گیاهان تری پلویید، هیچ یک از تلاقی های انجام شده بین دو فرم دیپلویید و تتراپلویید موفقیت آمیز نبوده و میوه ای تشکیل نگردید.

هدف: ارزیابی آثار ولتاژ و زمان بر میزان فیوژن جنینهای دو سلولی گاو و تسهیم جنینهای تتراپلویید حاصل از الکتروفیوژن.مواد و روشها: پس از بلوغ و لقاح آزمایشگاهی توده های تخمک- کومولوس، جنینهای دو سلولی حاصل، به سه گروه تقسیم شدند: 1- گروه فیوز شده (FG: Fused group) شامل جنینهای دو سلولی بود که بلاستومرهایشان بعد از الکتروفیوژن، در ولتاژها (5/0, 75/0, 1, 25/1, 5/1 کیلو ولت بر سانتی متر) و زمانهای مختلف (20 , 40 , 60 , 80 , 100 میلیونیم ثانیه) به هم ملحق شدند. 2- گروهی که بعد از الکتروفیوژن، بلاستومرهایشان در هم الحاق نشدند. (ECG: Exposed control group) -3 گروه کنترل که در معرض الکتروفیوژن قرار نگرفتند. (UCG: Unexposed control group) توده جنینهای هر گروه در محیط SOF1 کشت شدند و میزان فیوژن و تسهیم در آنها با هم مقایسه شد.یافته ها: افزایش ولتاژ به طور معنی داری سبب افزایش میزان فیوژن و کاهش میزان تسهیم شد. افزایش زمان تاثیر معنی داری بر میزان فیوژن نداشت. افزایش زمان در ولتاژهای بالا به طور معنی داری سبب کاهش تسهیم اما در ولتاژهای پایین موجب افزایش تسهیم شد. میزان تسهیم در گروه ECG از گروه FG تبعیت می نمود، و در گروه FG وECG  به طور معنی داری از گروه UCG کمتر بود.نتیجه گیری: بهترین میزان فیوژن و تسهیم می تواند در ولتاژهای 75/0تا 1 کیلو ولت بر سانتی متر و مدت زمان 60میکروثانیه حاصل شود.

مقدمه: امروزه از الکتروفیوژن جنین های دو سلولی و ایجاد تتراپلوئیدی به عنوان یکی از مهم ترین مراحل در بیوتکنولوژی حیوانی نام می برند، زیرا از جنین های تتراپلویید به عنوان بستری جهت رشد و تکوین سلول های ترانس ژنیک استفاده می گردد. این مطالعه به منظور تعیین اثر سرعت فیوژن ایجاد شده بوسیله تحریک الکتریکی بر میزان تکوین جنین های تتراپلویید انجام شد.روش کار: در این مطالعه تجربی پس از بلوغ توده های تخمک کومولوس و 35-33 ساعت پس از تلقیح، تعدادی از جنین های دو سلولی به عنوان گروه کنترل جدا گردید (UCG). مابقی جنین های دو سلولی به روش الکتروفیوژن تحت تاثیر ولتاژ 0.75 کیلووات بر سانتی متر و زمان 80 میلیونیم ثانیه قرار گرفتند و به محیط SOF1 منتقل شدند. سپس در زمان های 30 و 60 دقیقه بعد از الکتروفیوژن، جنین های فیوز شده (FG) از فیوز نشده (ECG)، در دو گروه FG30 و FG60 جدا شدند. میزان تکوین جنین ها در گروه های FG30 و FG60 و UCG و ECG با هم مقایسه شد و رابطه سرعت فیوژن و میزان تسهیم و تکوین مورد مطالعه قرار گرفت.نتایج: سرعت تسهیم تا مرحله 8 سلولی در جنین های گروه FG60 به طور معنی داری بیشتر از FG30 بود (P<0.05)، در حالی که میزان بلاستوسیست در دو گروه تفاوت معنی داری با هم نداشت. میزان تسهیم و تکوین به ترتیب در گروه UCG به طور معنی داری بیش از گروه های ECG و FG60 و FG30 بود. گسترش کروموزومی جنین های الکتروفیوز شده نیز نشان داد که 76 درصد آنها تتراپلویید واقعی بودند.نتیجه گیری: در صورت نیاز به تعداد بیشتری جنین های 8 سلولی و کمتر، احتمالا جنین های الکتروفیوز شده در گروه FG60 قادرند نسبت به FG30، تعداد بیشتری جنین تولید نمایند. توانایی تسهیمی و تکوینی جنین ها با تاثیر پالس های الکتریکی کاهش می یابد.

هدف: اهمیت سلول های شبیه بنیادی جنینی و شبیه سازی بر کسی پوشیده نبوده و تولید بافت ها و حیوانات شبیه سازی شده را می توان با ادغام و تزریق این سلول ها به مورولا و بلاستوسیست های تتراپلویید انجام داد. جنین های تتراپلویید که از آن ها به عنوان بستری برای رشد و تکوین سلول های شبیه بنیادی جنینی استفاده می شود را می توان با روش الکتروفیوژن جنین های دو سلولی در آزمایشگاه تولید نمود. هدف این مطالعه ارزیابی آثار ولتاژ و زمان بر میزان تکوین جنین های تتراپلویید حاصل از الکتروفیوژن و مقایسه آن با گروه های کنترل است.مواد و روش ها: پس از بلوغ و لقاح آزمایشگاهی توده های تخمک کومولوس، جنین های دو سلولی حاصل، به سه گروه تقسیم شدند: 1- گروه فیوز شدن (FG: fuesd Group) شامل جنین های دو سلولی بود که بلاستومرهایشان بعد از الکتروفیوژن؛ در ولتاژ های (0.5، 0.75، 1، 1.25، 1.5 کیلو ولت بر سانتی متر) و زمان های مختلف (20، 40، 60، 80، 100 میکروثانیه) به هم فیوز شدند. 2- گروهی که بعد از الکتروفیوژن بلاستومرهای شان در هم فیوز نشد (ECG: Exposed Control Group) 3- گروه کنترل که در معرض الکتروفیوژن قرار نگرفتند (UCG: Unexposed control Group) جنین ها در محیط SOF1 SOF2 کشت شدند و میزان تکوین در هر یک از گروه ها با هم مقایسه شد.یافته ها: افزایش ولتاژ به طور معنی داری سبب کاهش میزان تکوین شد. افزایش زمان در ولتاژ های بالا به طور معنی داری سبب کاهش میزان تکوین شد و در ولتاژهای پایین موجب افزایش آن شد. میزان تکوین در گروه ECG نیز از گروه FG تبعیت نمود و در گروه FG و ECG به طور معنی داری از گروه UCG کمتر بود.نتیجه گیری: بهترین میزان تکوین می تواند در ولتاژ 0.75 کیلو ولت بر سانتی متر و مدت زمان 60 میکروثانیه حاصل شود.