سابقه و هدف: تاکنون درمان قاطع و جامعی برای بیماران آسم ارائه نشده است. جهت درمان نگهدارنده و طولانی مدت آسم بایستی دارویی انتخاب شود که حداقل عوارض را با اثربخشی بالا داشته باشد. ایپراتروپیوم بروماید در درمان کمکی آسم استفاده شده و دارای عوارض کمی می باشد. در این مطالعه اثرات ایپراتروپیوم بروماید و بکلومتازون در درمان نگهدارنده آسم بعنوان داروی اصلی مقایسه شده است. مواد و روشها: تعداد 60 بیمار مبتلا به آسم براساس علائم کلینیکی و پاراکلینیکی، تست عملکرد ریه با تست برونکودیلاتور بصورت تصادفی انتخاب و در دو گروه مجزا به مدت دو هفته تحت درمان قرار گرفتند. (گروه اول 120 µgr/day ایپراتروپیوم بروماید، گروه دوم 300 µgr/day بکلومتازون). پس از دو هفته، نتایج درمان در آنها با معاینات و اسپیرومتری اولیه مقایسه شد. یافته ها: این مطالعه نشان می دهد که ایپراتروپیوم بروماید در 83% و بکلومتازون در70% بیماران باعث بهبودی کلینیکی شده است که این اختلاف معنی دار نمی باشد درحالیکه اگر مبنای پاسخ را تست عملکرد ریه در نظر بگیریم ایپراتروپیوم در 50% و بکلومتازون در 10% بیماران باعث بهبودی واضح در نتایج اسپیرومتری می شود(p<0.05) .نتیجه گیری: طبق نتایج این مطالعه ایپراتروپیوم بروماید در مقایسه با بکلومتازون اثرات واضحتری در جهت بهبود عملکرد ریه بخصوص از نظر تست عملکرد ریه دارد درحالیکه این نتایج از نظر کلینیکی کمتر مشهود می باشد. البته جهت اظهار نظر دقیق، تحقیقات در ابعاد وسیعتری لازم است.

سابقه و هدف: در کودکانی که دچار آسم متوسط و شدید هستند، کورتیکواستروئیدهای استنشاقی اندیکاسیون مصرف دارند. فلوتیکازون پروپیونات از نسل جدید کورتیکواستروئیدها می باشد و مطالعات اندکی، به خصوص در کودکان در زمینه اثربخشی و عوارض این دارو موجود است. هدف اصلی این مطالعه بررسی و مقایسه اثربخشی و بی خطر بودن فلوتیکازون پروپیونات در درمان کودکان آسمی که به درمانهای غیراستروئیدی پاسخ نداده اند، می باشد. روش بررسی: در این کارآزمایی بالینی تصادفی 70 کودک (33 دختر و 37 پسر) بین سنین 14-6 سال مورد بررسی قرار گرفتند. 52 کودک با آسم پایدار متوسط یا شدید که تحت درمان با فلوتیکازون (با دوز 100 میکروگرم دوبار در روز بمدت 12 هفته) بودند با 18 کودک آسمی که بکلومتازون (200 میکروگرم در روز) دریافت می کردند، مقایسه شدند. نتایج در پرسشنامه به صورت بررسی تظاهرات بالینی و اندازه گیری میزان حداکثر جریان بازدمی (PEER) ثبت شد. همچنین برای ارزیابی بی خطر بودن این کارها، کورتیزول ادراری 24 ساعته در ابتدا مطالعه اندازه گیری و سپس با نمونه اندازه گیری شده آن در آخر هفته 12 مقایسه گردید.یافته ها: در شروع و 3 ماه پس از درمان علایم در گروه بکلومتازون به شرح زیر بود: سرفه (%16.7, %88.9)، سرفه بعد از فعالیت (%11.1, %88.9)، تنگی نفس (%11.1, %66.7) و خس خس سینه (%16.7, %72.2). در همین حال درگروه درمانی فلوتیکازون علایم در شروع و 3 ماه پس از درمان به شرح زیر بود: سرفه (%15.4, %75)، سرفه بعد از فعالیت (%9.6, %76.9)، تنگی نفس (%1.9, %46.2) و خس خس سینه (%3.8, %59.6). براساس نتایج فوق بهبودی در یافته های بالینی گروه فلوتیکازون بیشتر از بکلومتازون بود (p<0.05). همچنین تستهای عملکرد ریوی نشان از عملکرد بهتر ریه درگروه فلوتیکازون داشت (p<0.05). نتایج کورتیزول ادراری 24 ساعته که در ابتدا و انتهای هفته 12 اندازه گیری شده بود در هر گروه درمانی در حد طبیعی گزارش شد.نتیجه گیری: فلوتیکازون در مقایسه با بکلومتازون موجب بهبودی قابل توجه در علایم بالینی بیماران آسمی و کنترل آسم می شود. با مصرف فلوتیکازون بهبودی چشمگیری در عملکرد ریه ایجاد می گردد که این اثر بخشی بدون بروز عوارض دارویی حاصل می شود.

هیپرتروفی آدنوئید ایجاد کننده انسداد راه هوایی هنوز به عنوان شایعترین اندیکاسیون عمل جراحی در کودکان محسوب می شوند. اگر چه انسداد طولانی مدت راه هوایی به وسیله آدنوئید باعث سندرم وقفه تنفسی در خواب و ایجاد نارسایی قلبی - ریوی می شود که نیازمند اقدام سریع جراحی است، درجات کمتری از انسداد می تواند مشکلاتی برای کودکان ایجاد نماید که البته اقدامات غیرتهاجمی تری را می طلبد. این کار آزمایی بالینی دارویی در 30 کودک 5 تا 12 ساله با علائم انسدادی راه هوایی فوقانی و هیپرتروفی آدنوئید و در قالب دو گروه شاهد و درمان انجام شد و طی یک ماه بیماران روزانه 336 میکروگرم اسپری بکلومتازون نازال به صورت روزی دوبار در هر بینی استفاده نمودند. پس از یک ماه درمان، در گروه مطالعه افزایش چشمگیر اندازه راه هوایی نسبت به گروه شاهد مشاهده شد. (در گروه درمان P=0.05 و در گروه شاهد P=0.3) همچنین بیماران گروه مطالعه از بهبود ملاحظه نشد. از میان 5 علامت احتقاق بینی، صدای تو دماغی، خرخر شبانه، خواب آلودگی روزانه و خواب ناآرام، سه علامت احتقاق بینی (P=0.01) خرخر شبانه (P=0.001) و خواب ناآرام (P=0.04) بهبودی قابل ملاحظه نسبت به قبل از درمان در گروه مطالعه داشتند و بهبودی دو علامت صدای تو دماغی و خواب آلودگی روزانه نسبی بود. این مطالعه نشان داد که استفاده از اسپری بکلومتازون بدون ایجاد عوارض جانبی قابل ملاحظه میتواند باعث افزایش اندازه راه هوایی و بهبود علائم انسدادی راه هوایی فوقانی ناشی از هیپرتروفی آدنوئید در کودکان شود.

لوله گذاری تراشه در جریان بیهوشی عمومی می تواند منجر به استریدور و لارنگواسپاسم پس از اعمال جراحی گردد. در کودکان به دلیل تفاوت آناتومیکی حنجره با بالغین، احتمال بروز این عوارض بیشتر می باشد، از طرفی این عوارض به دلیل بروز هیپوکسی می تواند تهدید کننده حیات باشند. لذا در خصوص پیشگیری از این عوارض روش ها و داروهای مختلفی مورد بحث محققین مختلف قرار گرفته و نتایج متفاوتی گزارش شده است. در خصوص مزایای اسپری بکلومتازون در این خصوص اتفاق نظر وجود ندارد. با عنایت به بحث انگیز بودن موضوع، مطالعه حاضر انجام گردید. در این کارآزمایی بالینی تعداد 200 کودک 1 تا 10 ساله کاندیدای اعمال جراحی مختلف را (به جز اعمالی که روی ناحیه سر و گردن و حلق صورت می گیرد) که همگی از گروه ASA1 بودند را بطور راندوم به دو گروه مساوی تقسیم نمودیم. آماده سازی قبل از عمل، مدت زمان ناشتا، روش القای بیهوشی و داروهای مصرف شده در حین القا بیهوشی و نگهداری در تمام موارد یکسان بوده است (تیوپنتال سدیم 6 میلی گرم/ کیلوگرم، سوکسی نیل کولین 2 میلی گرم/کیلوگرم، فتانیل2 میکروگرم/کیلوگرم، O2، N2O به نسبت مساوی و هالوتان). در گروه مورد مطالعه قبل از قرار دادن لوله تراشه، نواحی گلوت آغشته به 2 پاف اسپری بکلومتازون گردیده است و در گروه شاهد از دارویی در این خصوص استفاده نشده است. پس از اتمام عمل جراحی، کودک به ریکاوری منتقل و لوله تراشه در حالت بیداری خارج گردیده است. در ریکاوری وجود یا عدم وجود استریدور ولانگواسپاسم در فرم هایی از قبل تهیه شده ثبت شده است.  میانگین سنی و توزیع فراوانی جنس در دو گروه تفاوت معناداری باهم ندارند (P>0.05).شیوع استریدور در گروه مورد مطالعه 8% و در گروه شاهد 29% بوده است و شیوع لانگواسپاسم نیز در گروه مورد مطالعه 0% و در گروه شاهد 5% بوده و در تمام موارد P<0.05 بدست آمده  لذا تفاوت بین دو گروه از نظر آماری معنادار می باشد. با عنایت به نتایج فوق استفاده از اسپری بکلومتازون در ناحیه حنجره باعث کاهش شدید بروز استریدور ولارنگواسپاسم بعد از اعمال جراحی در اطفال می گردد، لذا مصرف روتین آنرا پیشنهاد می کنیم.

مقدمه: لیکن پلان دهانی، یک بیماری التهابی مزمن و با علت نامعلوم می باشد. قابل قبول ترین روش کنترل بیماری استفاده از کورتیکواستروئید موضعی است. از رایج ترین داروهای مورد استفاده جهت کنترل این ضایعات، ادکورتیل می باشد. از طرفی اسپری بکلومتازون به عنوان یک کورتیکواستروئید موضعی با کاربرد آسان در دهان مطرح می باشد، هدف از این مطالعه، مقایسه اثر بالینی این دو دارو در کنترل ضایعات بود.مواد و روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی و یک سویه کور بر روی 19 بیمار (6 مرد، 13 زن) با میانگین سنی 53 سال در سال 89-1388 در بخش بیماری های دهان دانشکده دندان پزشکی شهید بهشتی انجام شد. اسپری بکلومتازون و ادکورتیل به طور هم زمان در ضایعات دو طرف که در مخاط گونه، لثه یا کناره های زبان قرار داشتند به مدت 6-3 هفته تجویز و سپس میزان دارو تعدیل گردید. جهت ارزیابی اثر داروها از مقیاس VAS و سیستم های درجه بندی Kaliakatsoau و REU استفاده شد. سپس داده ها توسط آزمون هایWilcoxon ، Kolmogorov-Smirnov و t زوج مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند (a=0.05).یافته ها: تاثیر این دو دارو در کاهش وسعت و شدت ضایعات اختلاف معنی داری نداشت و در پایان هفته سوم، درصد کاهش درد ضایعات ناشی از ادکورتیل به طور معنی داری بیشتر از بکلومتازون بود (p value=0.042).نتیجه گیری: اثرات درمانی دو دارو در کنترل ضایعات دهانی لیکن پلان مشابه یکدیگر بود. از نظر تسکین علایم درد و سوزش، مصرف پماد نسبت به اسپری کمی موثرتر بود ولی این اختلاف از نظر آماری معنی دار نبود. از سوی دیگر همکاری بیمار در استفاده از اسپری به دلیل استفاده آسان تر آن نسبت به پماد بیشتر بود.

مقدمه: رینیت آلرژیک بیماری شایعی است و استفاده از داروی مناسب جهت تخفیف علایم، در آن ضروری است. اسپری های بینی بکلومتازون و کرومولین سدیم داروهایی هستند که به فراوانی جهت درمان رینیت آلرژیک تجویز می شوند. با توجه به تفاوت در قیمت و عوارض آنها، این مطالعه جهت مقایسه اثر بخشی این دو دارو انجام شده است. روش کار: مطالعه حاضر یک کار آزمایی بالینی است که در یک کلینیک ENT خصوصی در اصفهان بر روی 52 بیمار بالای 10 سال دچار رینیت آلرژیک انجام شده است. در این بیماران 5 علامت بالینی رینوره، خارش بینی، خارش چشم، عطسه و احتقان بینی، از نظر وجود و شدت، قبل و بعد از یک ماه درمان، ارزیابی و نمره دهی شد. نتایج: هر دو دارو در کنترل علایم 5 گانه فوق در بیماران موثر بوده اثر دهی یکسانی از نظر آماری داشتند. لذا با توجه به هزینه های درمانی و عوارض، اسپری کرومولین توصیه می گردد.

مقدمه: کورتیکواستروئیدهای استنشاقی به عنوان موثرترین داروهای ضد التهابی در درمان آسم مورد استفاده قرار می گیرند. لازم است از نظر عوارض بالقوه احتمالی آنها روی رشد قدی کودکان مبتلا به آسم تحقیقات لازم بعمل آید. هدف از این مطالعه ارزیابی اثر درمان با کورتیکواستروئید های استنشاقی(ICSs) بر سرعت رشد قدی کودکان 6 تا 12ساله مبتلا به آسم بود.روش کار: در این کارآزمایی بالینی، 70 کودک بیمار 6 تا 12 ساله مبتلا به آسم با شدت مداوم خفیف یا متوسط به عنوان گروه مورد و 70 کودک سالم در همان مقطع سنی به عنوان گروه شاهد به صورت تصادفی انتخاب شدند. بیماران نیازمند به دریافت ICS به صورت کاملا تصادفی در دو گروه 35 نفری یکی دریافت کننده 450 میکروگرم روزانه بکلومتازون و دیگری دریافت کننده 250 میکروگرم روزانه فلوتیکازون قرار گرفتند. در طول 18 ماه مطالعه از کودکان حاضر در مطالعه طی سه مرحله، اندازه گیری قد به صورت استاندارد بعمل آمد و نهایتا اطلاعات حاصله با نرم افزارSPSS  و آزمونهایT مستقل و کای اسکوئر و آنالیز واریانس برای داروهای تکراری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.نتایج: در این مطالعه، 106 نفر پسر (75.7%) و 34 نفر دختر (24.3%) شرکت کردند. میانگین سن کودکان 1.09±7.35 سال بود که تفاوت معنی داری از لحاظ سن بین افراد سه گروه مشاهده نشد. میانگین رشد قد در 6 ماه پس از مصرفICSs  در گروه بکلومتازون 3.26 سانتی متر و در گروه فلوتیکازون 2.9 سانتی متر و گروه کنترل 3.01 سانتی متر بود که تفاوت معنی داری وجود نداشت. میانگین رشد قد پس از یک سال از مصرفICS در گروه بکلومتازون 6.21 سانتی متر و در گروه فلوتیکازون 6.07 سانتی متر و در گروه کنترل 5.92 سانتی متر بود که اختلاف معنی داری مشاهده نشد.نتیجه گیری: به نظر می رسد مصرف ممتد 3 تا 6 ماهه کورتیکواستروئیدهای استنشاقی (بکلومتازون 450 میکروگرم و فلوتیکازون 250 میکروگرم روزانه) در درمان کودکان 6 تا 12 ساله مبتلا به آسم تاثیری منفی روی رشد قدی یک سال زمان مصرف ندارد .

بیان مساله: کاندیدا یک ریزجاندار (میکروارگانیسم) فرصت طلب است، که هرگاه عوامل آماده کننده آن وجود داشته باشند، حالت بیماری زایی پیدا می کند. یکی از عوامل آماده کننده افزایش شیوع کاندیدا، مصرف داروهای کورتیکواستروئید است. بررسی های موجود در خصوص عفونت های قارچی در بیماران مصرف کننده کورتیکواستروئیدهای استنشاقی دارای تناقض است.هدف: هدف از این پژوهش، بررسی اثر دو داروی کورتیکواستروئید استنشاقی فلوتیکازون و بکلومتازون بر شمار و فراوانی گونه های کاندیدا در بزاق بیماران دچار آسم و مقایسه آن با افراد سالم بود.مواد و روش: در این بررسی تجربی، بررسی بر روی سه گروه از افراد انجام گرفت، یک گروه 30 نفری، شامل افرادی، که به آسم دچار بودند و داروی فلوتیکازون استنشاقی مصرف می کردند، یک گروه 30 نفری افراد آسمی، که بکلومتازون استنشاقی مصرف می کردند و یک گروه 60 نفری از افراد سالم، که به عنوان گروه شاهد برگزیده شدند. پس از بررسی پیشینه پزشکی و اطمینان از نبود عوامل آماده کننده کاندیدا، افراد برگزیده شدند. بزاق افراد در لوله های آزمایش سترون شده گردآوری شده و در محیط کشت کروم آگار برای بررسی انواع گونه کاندیدا کشت داده شدند و گونه کاندیدا و فراوانی آنها ثبت گردید. داده ها با استفاده از واکاوی واریانس یک سویه (One way ANOVA) و آزمون توکی (Tukey) واکاوی شدند.یافته ها: بر پایه این بررسی، شمار کلونی های کاندیدا در سه گروه یادشده نسبت به هم تفاوتی معنادار داشت و در افراد مصرف کننده فلوتیکازون نسبت به دیگر گروه ها، میزان کاندیدا بیشتر بود (p<0.001).نتیجه گیری: این بررسی نشان داد، که میزان گونه های کاندیدا در افراد مصرف کننده کورتیکواستروئیدهای استنشاقی، به مراتب بیشتر از افراد گروه سالم است و برای پیشگیری از عفونت کاندیدایی، رعایت درست بهداشت دهان و جلوگیری از عوامل آماده کننده عفونت کاندیدایی، در این بیماران سفارش می شود.

مقدمه: درمان دارویی رینیت آلرژیک بیشتر بر پایه داروهای آنتی هیستامین و ضد التهاب ها است. گلیسیریزیک اسید ماده موثره ریشه گیاه شیرین بیان است که دارای خواص آنتی هیستامین و ضد التهابی اثبات شده می باشد.هدف: مطالعه حاضر به بر رسی بالینی اثر موضعی اسید گلیسریزیک بر درمان یا تخفیف علایم رینیت آلرژیک پرداخته است.روش بررسی: مطالعه بالینی، به صورت دو سو کور در بیماران مبتلا به رینیت آلرژیک مراجعه کننده به درمانگاه گوش و حلق و بینی بیمارستان بقیه ا... (عج) انجام شد. شدت علایم رینیت (رینوره، عطسه، خارش و احتقان بینی) قبل و پس از درمان دارویی با بکلومتازون یا قطره موضعی اسید گلیسریزیک تحت بررسی قرار گرفتند و عوارض ناشی از درمان و میزان بهبودی نیز ثبت شدند.نتایج: علایم رینیت آلرژیک شامل موارد شدید رینوره، عطسه، خارش و احتقان بینی به دنبال استفاده از قطره موضعی گلیسریزیک اسید یا اسپری بکلومتازون در روز سوم به طور معنی داری کاهش یافتند. در ضمن علایم متوسط عطسه و احتقان بینی توسط بکلومتازون کاهش بیشتری نشان داده لیکن، رینوره، عطسه و احتقان خفیف با بکلومتازون به طور معنی داری تشدید شده است.نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه کارآیی قطره بینی گلیسریزیک اسید در درمان رینیت آلرژیک شدید بسیار شبیه اسپری بکلومتازون می باشد. لذا، با توجه به دسترسی و عوارض کمتر این دارو در مقایسه با داروهای موجود استفاده از آن می تواند جهت درمان رینیت آلرژیک شدید مورد توجه قرار گیرد.

مقدمه: فنتانیل که یک مخدر مصنوعی می باشد کاربرد گسترده ای در بین متخصصین بیهوشی دارد. تزریق بولوس فنتانیل قبل از اینداکشن بیهوشی در 28-45% از بیماران موجب سرفه می گردد. سرفه ناشی از تزریق فنتانیل همیشه خوش خیم نیست و گاهی به صورت انفجاری بوده و نیاز به اقدامات خاصی دارد. هدف این مطالعه مقایسه اثرات سالبوتامول و بکلومتازون استنشاقی و لیدوکائین وریدی در پیشگیری از سرفه ناشی از فنتانیل قبل از اینداکشن بیهوشی بوده است.روش کار: این مطالعه کارآزمایی بالینی در سال 1385 در بیماران بستری در بخش جراحی استخوان بیمارستان قائم (عج) انجام شده است. 320 بیمار که بین 60-20 سال و در کلاس II وI  ASA که قرار بود تحت اعمال جراحی ارتوپدی انتخابی قرار گیرند به طور تصادفی به 4 گروه 80 نفری تقسیم شدند. گروه I به عنوان کنترل و گروه II و III و IV به ترتیب سالبوتامول، بکلومتازون استنشاقی و لیدوکائین وریدی دریافت کردند. بدنبال تزریق فنتانیل وریدی (2mg/kg) بروز سرفه در هر گروه، به صورت خفیف (2-1 سرفه)، متوسط (4-3 روز) و شدید (5 ≤ سرفه) ثبت شد. مشخصات فردی، نتایج استفاده از داروها و تعداد سرفه ها درپرسشنامه جمع آوری و با استفاده از آمار توصیفی پردازش شد. P.Value کمتر از 0.05 قابل اهمیت درنظر گرفته شد.نتایج: بروز سرفه در گروه کنترل 40% و در گروه سالبوتامول، بکلوکتازون و لیدوکائین به ترتیب 6.25% و 1.25% و 11.25% بود. بروز سرفه در سه گروه درمانی به طور قابل ملاحظه ای پایین بود با این حال بین سه گروه اختلاف قابل ملاحظه ای وجود نداشت.نتیجه گیری: تجویز سالبوتامول و بکلومتازون استنشاقی و لیدوکائین وریدی قبل از تزریق فنتانیل موجب کاهش سرفه ناشی از فنتانیل شده و در مواردی همانند پارگی قرنیه و افزایش فشار داخل چشم که سرفه کردن بیمار خطرناک است می تواند مفید باشد.