مارگزیدگی تهدیدی بزرگ برای سلامتی در ایران تلقی میگردد. بیشترین موارد مارگزیدگی در ایران مربوط به افعیها است.گزیدگی توسط مارهای افعی موجب انتشار پلاسما و خون به نسوج اطراف گزیدگی، التهاب و آسیب نسجی میگردد. وقوعاپیدیدیمیت در غیاب گزیدگی در ناحیه اسکروتوم پدیدهای نامعمول است. مقاله حاضر به معرفی و گزارش موردی از وقوعاپیدیدیمیت در بیمار 16 ساله میپردازد که در ناحیه پای راست دچار مارگزیدگی با افعی از گونه گرزه مار شده است. بیمارنخست دچار خونریزیهای موضعی و کوآگولوپاتی برگشتپذیر )ترومبوسیتوپنی و افزایش زمان پروترومبین و نسبت نرمالشده بین المللی(، لکوسیتوز و نوتروفیلی میشود. به دلیل عارضه ارگانی جدید در بیمار، تزریق مجدد پنج ویال سرم پلی والانپادزهر مار به همراه کورتیکوستروئید، ضددرد و آنتیهیستامین در درمان اپیدیدیمیت مؤثر واقع شده و بیمار با بهبودی کاملترخیص گردید. در این مقاله جزئیات اقدامات تشخیصی و درمانی مربوطه در این فرد ارائه میشود.

سابقه و هدف: تورشن بیضه حالتی اورژانسی بوده و احتیاج به اقدام جهت تشخیص و درمان دارد. این بیماری تقریبا 40 درصد موارد درد ناگهانی بیضه را تشکیل می دهد و مهم ترین تشخیصهای افتراقی آن شامل تورشن آپندیکس بیضه، ادم ایدیوپاتیک اسکروتوم، ورم بیضه و اپیدیدیم و تورشن اپیدیدیم می باشد. مواد و روشها: در این تحقیق که بر روی  63کودک مراجعه کننده به بیمارستان مفید طی سالهای 1378-1373 انجام شده، از طریق مطالعه توصیفی Retrospective و با استفاده از اطلاعات پرونده های بیماران به خصوصیات اپیدمیولوژیک تورشن بیضه پی برده، نوع علایم و سن بیماری مشخص شد. یافته ها: تشخیص اکثرا بر اساس یافته های بالینی بوده است. بیشترین فراوانی مربوط به تورشن بیضه (33.3 درصد)، و تورشن آپندیکس آن (27 درصد) بود. اکثریت بیماران در فاصله سنی صفر تا یکسال قرار داشتند (22.2 درصد). شایع ترین علامت اولیه بیماری درد و تورم (27 درصد) بود، درد به تنهایی 23.8 درصد و تورم به تنهایی 25.4 درصد و مجموع این سه حالت 76.2 درصد علایم اولیه را تشکیل می دادند. از بین بیماران عمل شده (73 درصد)، 11.1 درصد ارکیدکتومی و 20.6 درصد اپندکتومی شدند که 80 درصد آنها مراجعه بالای 12 ساعت را داشته اند و 100 درصد علامت اولیه آنها شامل درد، تورم و قرمزی بوده است. نتیجه گیری و توصیه ها: این بررسی نشان می دهد که تشخیص و درمان سریع جراحی بیمارانی که با درد و یا تورح حاد بیضه مراجعه می کنند می تواند از انجام ارکیدکتومی و یا اپندکتومی جلوگیری نماید.

زمینه و هدف: بین شیوه های جلوگیری از حاملگی، وازکتومی تقریبا 100% موثر است و باعث محدودیت میل جنسی نمی شود این روش توسط مردانی که اعضای خانواده شان کامل شده و دیگر بچه نمی خواهند انتخاب می شود. این جراحی از طریق قطع واز و مسدود ساختن دو انتها با دو روش لیگاتور کردن انتها های واز و کوتریزاسیون انتها های واز قابل انجام می باشد و همچون سایر اعمال جراحی می تواند با یک سری عوارض همراه باشد. هر کدام از تکنیک های وازکتومی می تواند مزایا یا معایبی داشته باشد و هدف ما از این مطالعه مقایسه دو روش جراحی مختلف برای انجام وازکتومی و تعیین مزایا ومعایب آن می باشد.مواد و روش ها: طی یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده، تعداد 100 نفر که قرار بود تحت عمل وازکتومی با یکی از این دو روش قرار گیرند انتخاب شدند (در دو گروه 50 تایی). افراد مورد مطالعه گروهی از مراجعه کنندگان جهت انجام عمل سر پایی وازکتومی در اتاق عمل سرپایی بیمارستان بقیه اله الاعظم (عج) می باشند. با معاینه و ارایه پرسشنامه به بررسی مدت زمان عمل جراحی، شدت درد حین عمل، شدت درد بعد از عمل، هماتوم، عفونت، گرانولوم، اسپرماتوسل، اپیدیدیمیت، برگشت باروری (میزان شکست)، درد مزمن بعد از عمل، تاثیر بر تعداد نزدیکی، تاثیر بر میل جنسی و ... پرداخته شد.یافته ها: نتایج حاصله نشان داد که گروه کوتریزاسیون در موارد زیر به روش لیگاتور ارجحیت دارد: از نظر مدت زمان عمل جراحی به طور متوسط 7.56 دقیقه در مقابل 9.88 دقیقه، شدت درد بعد از عمل 3 مورد (6%) درد کم در مقابل 10 مورد (20%)، گرانولوم 2 مورد (4%)، در مقابل 8 مورد (16%) و اپیدیدیمیت هیچ مورد (0%) در مقابل 5 مورد (10%) و در سایر موارد اختلاف آماری معنی داری بین دو گروه مشاهده نشد.نتیجه گیری: لذا با توجه به مدت زمان عمل جراحی کوتاه تر، شدت درد بعد از عمل کمتر، تشکیل گرانولوم کمتر و اپیدیدیمیت کمتر و نیز عدم استفاده از جسم خارجی (نخ) در متد کوتریزاسیون، این روش جراحی را برای وازکتومی توصیه می نماییم.

سابقه و هدف: بررسی بیماران با اسکروتوم حاد بر پایه شرح حال (به ویژه سن)، معاینه فیزیکی، آزمایش های خونی و ادراری و مطالعات تصویرنگاری است. تشخیص افتراقی در بعضی موارد ممکن است مشکل باشد. این مطالعه با هدف بررسی ارزش پروتئین های فاز حاد در تشخیص افتراقی اسکروتوم حاد انجام شده است.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی تحلیلی 45 بیمار شامل 3 گروه:1- اپیدیموارکیت و ارکیت حاد (26 نفر)؛ 2- تورشن بیضه (9 نفر) و 3- موارد متفرقه مثل هیدروسل، واریکوسل، ترومای اسکروتال وتورشن آپاندیس بیضه (10نفر) که با اسکروتوم حاد مراجعه کرده بودند، وارد مطالعه گردیدند. یک گروه 20 نفری که با شکایت از یک بیماری غیرحاد و غیر التهابی مراجعه کرده بودند، به عنوان گروه شاهد (گروه 4) در نظر گرفته شد. در همه موارد میزان آلفایک آنتی تریپسین، هاپتوگلوبین، CRP و فیبرینوژن اندازه گیری شد. نتایج با یافته های بالینی، آزمایش های معمول خون و ادرار و سونوگرافی مقایسه شد. نتایج بررسی با استفاده از آزمون واریانس مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: در آنالیز آماری گروهی، میانگین آلفایک آنتی تریپسین در گروه های 1،2، 3 و 4 اختلاف معناداری با هم نداشتند (0.234 P=). میانگین هاپتوگلوبین در گروه های 1،2، 3 و 4 به ترتیب 1347.92، 418.33، 525.6 و 973.5 mg/l بود که در آنالیز آماری اختلاف بین گروه ها معنادار بود (0.001 P<). گروه 1(اپیدیدیمیت) با 2 و 3 اختلاف معناداری داشت. هاپتوگلوبین درگروه اپیدیدیمیت حاد به طور معناداری بیش از گروه های 2 و 3 بود که در افتراق آن ها از دو گروه دیگر کمک کننده است (P<0.001). میزان هاپتوگلوبین بین سایر گروه ها تفاوت آماری معناداری نداشتد. میانگین CRP در گروه های 1، 2، 3 و 4 به ترتیب.102.47، 12.45، 17.57 و 1.59 mg/l بود. اختلاف گروه ها از نظر آماری معناداربود. (P<0.001) گروه 1 (اپیدیدیمیت) با 2، 3 و4 اختلاف معناداری داشت. میزانCRP در گروه 1 (اپیدیدیمیت) بیشتر از سایر گروه ها بود که در افتراق آن ها از یکدیگر کمک کننده است (P<0.001). اختلاف سایر گروه ها با یکدیگر از این نظر قابل توجه نبود. میانگین فیبرینوژن در گروه های چهارگانه از نظر آماری اختلاف معناداری با هم نداشتند (0.533 P=).بحث: به نظر می رسد به علت اینکه عیار سرمی CRPو تا حدی هاپتوگلوبین در بیماران مبتلا به اپیدیدیموارکیت حاد به وضوح بیش از مبتلایان به تورشن بیضه، تروما واریکوسل، هیدروسل و تورشن آپاندیس بیضه با علایم اسکروتوم حاد می باشد، لذا می توان از  CRPو هاپتوگلوبین در تشخیص افتراقی بیماران با اسکروتوم حاد استفاده نمود؛ در حالی که فیبرینوژن و آلفایک آنتی تریپسین در افتراق بیماران اسکروتوم حاد از یکدیگر و از گروه کنترل کمک کننده نیست. در صورت شک تشخیصی و در صورت نیاز بدون توجه به نتایج بررسی های تصویری و سطح پروتئین های فاز حاد برای رد تورشن ممکن است اقدام جراحی لازم باشد و چنانچه نیازی به جراحی نباشد، می توان از عیار سرمی  CRPو هاپتوگلوبین استفاده نمود. در واقع بیشترین ارزش کمیت های ذکرشده اثبات عدم وجود تورشن در مواردی است که اقدام جراحی غیر ضروری به نظر می رسد.

آنچه در پی می آید «چکیده نوشتجات پزشکی» است که به همت استاد ارجمند جناب آقای دکتر یلدا و سرکار خانم دکتر رسولی نژاد در زمینه عفونت های دستگاه ادراری تهیه گردیده است.یک علت اصلی در سیستیت عود کننده در مردها، عبارتست از پروستاتیت مزمن. که یکی از عوارض غیر شایع پروستاتیت شامل اپیدیدیمیت. درسیستیت عفونت سطحی است و بدین جهت با یک دوره درمان کوتاه مدت سه روزه برطرف می شود ولیکن در پیلونفریت ها، عفونت در پارانشیم کلیه نفوذ کرده و ریشه کن نمودن آن راحت نیست و از این روی درمان با داروی موثر را باید 2 هفته یا بیشتر ادامه داد و بیمار را با تکرار کشت ادرار بعد از خاتمه درمان زیر نظر داشت. 

نیاز فوری به اقدامات پزشک هر طبیبی را بر آن می دارد که اورژانس را بطور علمی بشناسد تا آسایش در طبابت و اطمینان در بهبودی بیمار مهیا گردد. این مقاله براساس آخرین مطالب کتب مرجع و مقالات از سال 1991 تا 2002 میلادی تنظیم شده است و واژگان کلیدی اورژانس در بیضه، آلت، مثانه و پروستات مورد توجه قرار گرفته است. در این مقالات اذعان گردیده که اگر به تورشن بیضه با معاینه و شرح حال مشکوک می شویم و در صورت شک باید بیمار در 6-4 ساعت اولیه تحت عمل جراحی قرار گیرد و در تورشن آپاندیکس بیضه عمل جراحی نیاز نمی باشد. آبسه بیضه را باید با درناژ و آنتی بیوتیک درمان کرد و اپیدیدیمیت حاد را در صورتیکه در سنین فعالیت جنس باشد با داکسی سایکلین و سفتریاکسون و در غیر اینصورت براساس نوع میکروب در ادرار درمان می کنیم. فموزیس را با آنتی بیوتیک کنترل می کنیم و با کنترل آن، ختنه راه بعدی بیماری فوق است پارافموزیس نیز کاندید Dorsal slit می گردد. خونریزی به دنبال ختنه را باز کردن مجدد و بستن ورید دورسال آلت می توان درمان نمود و قطع آلت را باید ظرف 8 ساعت آناستوموز کرد و در پریاپیسم Low flow بایستی شستشو ولین اقدام درمانی باشد و در نوع flow High شریان پودندال داخلی را باید بست در پارگی مجرای خلقی سیستومی گذاشته و 6-4 ماه بعد مراحل دیگر درمان را انجام می دهیم. پارگی مجرای قدامی و مثانه را سریعا جراحی نموده و در سیستیت حاد درمان سه روز در خانمها پیشنهاد شده است.

مقدمه و هدف: در بعضی عفونت ها دستگاه ادراری، باکتریوری قابل ملاحظه ای وجود ندارد و یکی از عوامل میکروبی که می تواند سبب بروز عفونت ادراری - تناسلی کشت منفی شود و ضمناً جزو بیماریهای منتقله از راه جنسی (STD) نیز محسوب می گردد، کلامیدیا تراکوماتیس است. لذا با توجه به میزان بالای موارد کشت منفی (تا 60 درصد) در مبتلایان به عفونت های ادراری مراجعه کننده به بیمارستان بوعلی شهر زاهدان بر آن شدیم تا توزیع فراوانی کلامیدیا تراکوماتیس را در مبتلایان به عفونتهای ادراری مراجعه کننده به این بیمارستان را بررسی نماییم. مواد و روشها: این مطالعه از نوع توصیفی روی 320 نفر از بیماران مراجعه کننده به بیمارستان بوعلی شهر زاهدان با روش نمونه گیری غیر تصادفی انجام شد. از این بیماران، یک نمونه ادراری صبحگاهی (اولین ادرار) گرفته شد. سپس نمونه ادرار، سانتریفوژ گردید و از سدیمان آن برای مرحله بعد به عنوان آنتی ژن برای تست الیزا استفاده شد. هم چنین در این تحقیق از کیت های Chlamy- check-1 (از شرکت VEDA-LAB فرانسه) استفاده گردید. یافته ها: از 320 نمونه ادراری، 95 نمونه (29.69 درصد) مثبت و 225 (70.31 درصد) منفی گزارش شدند. از 95 مورد مثبت، 43 نفر (45.27 درصد) مرد و 52 نفر (54.73 درصد) زن بودند که بالاترین درصد فراوانی، مربوط به گروه سنی 29-20 سال در هر دو جنس بود. نتیجه گیری: توجه به شیوع حدود 29.69 درصد عفونت کلامیدیا تراکوماتیس و در صورت برقرار نشدن درمان مناسب، بروز عوارضی مثل PID، عقیمی، حاملگی خارج رحمی، اپیدیدیمیت اهمیت تشخیص درمان به موقع عفونت های ادراری کلامیدیایی را مشخص می کند.

مقدمه: عفونت تناسلی اوره پلاسما اوره لیتیکم از عفونت های منتقله از راه جنسی است که در ایجاد یورتریت غیرگونوککی، پروستاتیت، اپیدیدیمیت و ناباروری دخالت دارد. این باکتری در زوج های نابارور بیشتر از زوج های سالم دیده می شود. عفونت اوره پلاسما اوره لیتیکم نه تنها باروری را به مخاطره می اندازد، بلکه خطری برای درمان ناباروری وآبستنی حاصل از آن نیز می باشد. تشخیص این باکتری با روش های مرسوم باکتریایی بسیار مشکل است. هدف این مطالعه، مقایسه دو روش کشت و PCR برای تشخیص اوره پلاسما اوره لیتیکم در مایع منی مردان نابارور و سالم بود.روش کار: از هر یک از دو گروه افراد نابارور و افراد سالم مراجعه کننده به مرکز درمان ناباروری انستیتو رویان تهران، 100 نمونه مایع منی تهیه گردید. آزمایش معمول اسپرموگرام بر روی نمونه ها انجام شد. DNA باکتری با روش Cadieux استخراج شد و با استفاده از پرایمرهای اختصاصی اوره پلاسما اوره لیتیکم (ژن اوره آز)، PCR انجام گردید. همچنین کشت باکتری با روش براث- آگار انجام شد.یافته ها: اوره پلاسما اوره لیتیکم در 12 نمونه مایع منی (12%) افراد نابارور و در سه نمونه (3%) افراد سالم با روش PCR تشخیص داده شد. نتیجه کشت در پنج نمونه بیماران نابارور (5%) و یک نمونه افراد سالم (1%) مثبت بود. حجم مایع منی، تعداد سلول های اسپرم و درصد سلول های اسپرم با مرفولوژی طبیعی در مردان نابارور به طور معنادار کاهش داشت. سه مشخصه اخیر، در مردان نابارور با نتیجه مثبت PCR، کمتر از مقادیر مشابه در مردان ناباروری بود که نتیجه PCR منفی داشتند.نتیجه گیری: از آنجا که اوره پلاسما اوره لیتیکم نقش سببی بالقوه در چندین بیماری منتقله از راه جنسی، ناباروری، بیماری و مرگ ومیر نوزادان دارد؛ تشخیص آن با PCR در زوج های نابارور لازم ومهم است. PCR روشی حساس است و برای تشخیص اوره پلاسما اوره لیتیکم در نمونه های بالینی بسیار سریع تر از کشت می باشد (کمتر از 24 ساعت در مقابل 2 تا 4 روز).

زمینه و اهداف: سازمان بهداشت جهانی در 1993 اعلام کرد که سل یک فوریت جهانی است. بروز سل خارج ریوی در سالهای اخیر افزایش یافته و بر روی سل ادراری تناسلی تاکید بیشتری شده است. برای ارزیابی وضعیت موجود سل ادراری تناسلی در استان آذربایجان شرقی، مطالعه حاضر به صورت توصیفی انجام شد تا ضمن بررسی روند شیوع، تابلوی بالینی و علایم اختصاصی و وضعیت موجود این بیماری مورد مطالعه قرار گیرد.روش بررسی: با بررسی پرونده های بیماران در مدت 15 سال (1367-1381) در مراکز مبارزه با بیماریها، تعداد 162 بیمار مبتلا به سل ادراری تناسلی در 16 شهرستان استان آذربایجان شرقی تشخیص داده شد. کلیه این بیماران از نظر شیوع علایم، وضعیت کلیه ها و تابلوی بالینی و توزیع جغرافیایی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها: بیشترین شیوع نسبت به جمعیت به ترتیب به شهرستان های اسکو، تبریز و آذرشهر تعلق داشت و کمترین آن در شهرستان میانه بود. علیرغم کاهش سل ریوی در استان، میزان بروز سل ادراری تناسلی در 15 سال اخیر ثابت باقی مانده است. از 162 بیمار، 111 نفر مرد و 51 نفر زن بودند. متوسط سنی مردان 38.5 سال و متوسط سنی زنان 36.2 سال بود. شایع ترین علامت در دستگاه ادراری، سوزش ادرار (%31.4) و در دستگاه تناسلی، تورم بیضه (%68.4) بود. سل ریوی همزمان در %20 بیماران وجود داشت. در دستگاه ادراری، کلیه و مثانه و در دستگاه تناسلی، اپیدیدیم و بیضه بیشتر از بقیه قسمتها گرفتار بودند. آزمون توبرکولین در %70 موارد مثبت بود. اروگرافی وریدی در %91.5 موارد یافته مثبتی داشت. نارسایی کلیه تنها در %2 بیماران وجود داشت. اکثر بیماران در مراحل پیشرفته بیماری مراجعه کرده بودند و تقریبا در یک سوم موارد اعمال جراحی به صورت برداشتن عضو مبتلا به طور کامل یا ناقص و یا اعمال جراحی ترمیمی انجام شده بود که در میان این اعمال ارکیکتومی (%46.4) بیشتر از بقیه موارد را شامل می شد.نتیجه گیری: در مردان جوان بالاتر از بیست سال که با اپیدیدیمیت مراجعه می کنند باید سل را مد نظر قرار داد و در صورت مقاوم بودن به درمانهای رایج آزمون توبرکولین و آزمایش ادرار از نظر سل و سایر بررسی های تکمیلی انجام داد و با توجه به تفاوت عمده در شیوع سل ادراری تناسلی در شهرستانهای مختلف علل زمینه ای باید بررسی شود.

زمینه و هدف: کلامیدیا تراکوماتیس، یکی از متداول ترین باکتری های منتقل شونده از طریق جنسی است. این باکتری، عفونت های متعددی چون اورتریت، سرویسیت، اندومتریت، اپیدیدیمیت و لنفوگرانولوم آمیزشی را در دستگاه تناسلی ـ ادراری هر دو جنس مرد و زن، ایجاد می کند. میزان شیوع سرویسیت کلامیدیایی در جوامع مختلف، متغیر است. در یک مطالعه، میزان شیوع سرویسیت کلامیدیایی در زنانی امریکایی که از نظر جنسی فعال هستند، %5-15 و در زنان حامله، %1.2 تعیین شده است. هدف از این مطالعه، بررسی میزان شیوع سرویسیت کلامیدیایی و سپس مقایسه روشهای تشخیصی الیزا، میکروایمونوفلئورسانس (Microimmunofluorescence=MIF)، کیت تشخیص سریع Dima و روش میکروسکوپی مستقیم با رنگ آمیزی Giemenz، در تشخیص کلامیدیا بوده است. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی، 137 خانم مبتلا به سرویسیت (بنا بر تشخیص پزشک متخصص زنان و زایمان) مراجعه کننده به درمانگاه ژنیکولوژی بیمارستان حضرت رسول اکرم (ص) و آزمایشگاه تشخیص طبی نیلو، مورد بررسی قرار گرفتند. به وسیله دو سواب، از اندوسرویکس بیماران نمونه برداری شد. یک سواب، جهت انجام تست تشخیص سریع با استفاده از کیت و سواب دیگر، جهت رنگ آمیزی Gimenez بکار گرفته شد. از بیماران، جهت انجام آزمایش های الیزا و میکروایمونوفلئورسانس نیز خونگیری بعمل آمد. نتایج بدست آمده، با استفاده از نرم افزار SPSS (version 12) و آزمون Mc Nemar تحلیل گردیدند. یافته ها: با انجام روش الیزا، در 18 بیمار، آنتی بادی IgG و در 4 بیمار، آنتی بادی IgM بر علیه کلامیدیا تراکوماتیس مثبت گردید. با استفاده از روش میکروایمونوفلئورسانس، 10 بیمار، دارای آنتی بادی IgG و 3 بیمار، دارای آنتی بادی IgM بر علیه کلامیدیا تراکوماتیس بودند. کیت تشخیص سریع Dima، در 5 بیمار مثبت شد. در هیچ یک از لامهای رنگ آمیزی شده به روش گیمنز، انکلوژن بادی کلامیدیایی دیده نشد. نتیجه گیری: براساس روش میکروایمونوفلئورسانس که در بین روشهای سرولوژی، روش استاندارد طلایی در تشخیص عفونت کلامیدیایی می باشد، میزان شیوع سرویسیت کلامیدیایی در این مطالعه، %7.2 تعیین گردید. در مقایسه تعیین آنتی بادی IgM با روش الیزا و همچنین مقایسه کیت تشخیص سریع Dima و میکروایمونوفلئورسانس، اختلاف معنی داری وجود نداشت، اما در مقایسه تعیین آنتی بادی IgG با روشهای الیزا و میکروایمونوفلئورسانس، اختلاف معنی داری مشاهده گردید. بنابراین توصیه می شود که نتایج مثبت آنتی بادی IgG به روش الیزا، با روش میکروایمونوفلئورسانس تایید گردد. همچنین رنگ آمیزی گیمنز در تشخیص سرویسیت کلامیدیایی توصیه نمی شود.