سابقه و هدف: کاردیومیوپاتی اتساعی از علل عمده نارسایی قلبی است که تاکنون درمان قطعی برای آن یافت نشده است. هدف از انجام این مطالعه، بررسی اثر آتنولول بر روی بهبود وضعیت بالینی و اکوکاردیوگرافیک بیماران مبتلا به کاردیومیوپاتی اتساعی است. تا بتوان یک راه حل درمانی مناسب برای این بیماران که درمان اصلی آنها یعنی پیوند قلب است ارایه نمود، چراکه پیوند قلب، به دلیل هزینه بالا، تکنیک پیچیده و عدم دسترسی به دهنده مناسب، در کشور ما در حال حاضر کمتر امکانپذیر است.مواد و روش ها: در این مطالعه که از نوع کارآزمایی بالینی دوسوکور می باشد، تعداد 23 بیمار مبتلا به کاردیومیوپاتی اتساعی (اعم از ایدیوپاتیک و ایسکمیک) مراجعه کننده به بیمارستان امام خمینی (ره) ساری، انتخاب شده و در دو گروه مورد (12 نفر) و شاهد ( 11نفر) به صورت تصادفی و سازگار از نظر سن، جنس، عملکرد قلبی، عدم وجود بیماری های همزمان دیگر و کسر جهشی مورد مطالعه قرار گرفتند. در ابتدا بر اساس عملکرد قلبی و معیارهای اکوکاردیوگرافیک شامل: قطر بطن چپ در انتهای دیاستول، قطر بطن چپ در انتهای سیستول، کسر جهشی، ضخامت سپتوم بین بطنی، ضخامت دیواره خلفی بطن چپ و فاصله نقطه E تا سپتوم بین بطنی تعیین گردید. سپس برای هر دو گروه داروهای مصرفی شامل دیگوکسین، مهارکننده های آنزیم های مبدل آنژیوتانسین، دیورتیک، آسپیرین و ترکیبات نیترات تجویز شد. علاوه بر آن به گروه مورد، قرص آتنولول به میزان 50-25 میلی گرم روزانه داده شد. هر بیمار به مدت سه ماه پیگیری شد و در پایان این مدت معیارهای ذکر شده مجددا بررسی شدند. البته طی این مدت 4 بیمار (یک نفر از گروه مورد و 3 نفر از گروه شاهد) از مطالعه حذف شدند. یافته ها: بعد از جمع آوری اطلاعات و تجزیه و تحلیل آنها مشخص گردید که فاصله نقطه E تا سپتوم بین بطنی (از 22 میلی متر به 17.5 میلی متر)،LVPWD  (از 10.1 میلی متر به8.9 میلی متر) و کسر جهشی (از 27.7% به 32.9%) در گروه مورد نسبت به گروه شاهد تفاوت معنی داری پیدا کرد. (به ترتیبP<0.02 ، P<0.03 و (P<0.05 ولی در سایر متغیرها تفاوت معنی داری یافت نشد.استنتاج: استفاده از آتنولول در درمان کاردیومیوپاتی اتساعی طی سه ماه، سبب بهبود برخی معیارهای اکوکاردیوگرافیک (کسر جهشی. فاصله نقطه E تا سپتوم بین بطنی، ضخامت دیواره - خلفی بطن چپ) و در نتیجه عملکرد قلبی بیماران خواهد شد ولی از نظر Functional class (F.C) تاثیر محسوسی نخواهد داشت.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

اطلاعات موجود در مورد اثر آتنولول بر هورمون های تیروییدی در مقایسه با پروپرانولول که باعث افزایش (Total T4) TT4 و کاهش (Total T3) TT3 می گردد ضد و نقیض است.این مطالعه جهت بررسی اثر آتنولول بر غلظت (Total T4) TT4 و (Total T3) TT3 در 15 بیمار مبتلا به پرکاری تحت بالینی تیرویید انجام شد. سطح سرمی TT4 و TT3 و غلظت پلاسمایی آتنولول در 3 نوبت (روزهای اول، سوم و هفتم ) پس از شروع مصرف آتنولول با دوز 100mg/d اندازه گیری گردید TT4 در روزهای سوم و هفتم نسبت به TT4 اولیه (قبل شروع دارو) افزایش معنی داری پیدا کرد (به ترتیب p<0.05 و p<0.001) ولی در مورد TT3 در سه زمان مختلف معنی داری نسبت به TT3 اولیه (قبل شروع دارو) مشاهده نگردید. همچنین با سنجش سطح پلاسمایی آتنولول مشخص گردید میان غلظت TT4 یا TT3 در 3 زمان مذکور و سطح پلاسمایی آتنولول در زمان متناظر با آن همبستگی معنی داری وجود ندارد.

پلیمرهای هیدروفیل و هیدروفوب، اکسیپیان هایی هستند که به طور وسیعی برای کنترل رهش مواد موثره از ماتریکس ها به کار می روند. میزان رهش دارو از ماتریکس های پلیمری تحت تاثیر عوامل متعددی قرار دارد که در این تحقیق تاثیر نوع و غلظت پلیمرهای مختلف در میزان رهش آتنولول از ماتریکس های آن بررسی شده است. به این منظور 4 پلیمر بنام های NaCMC ,EC HPMC K4M ,Eudragit RSPO  استفاده گردید. نتایج نشان دادند که افزایش غلظت EC ,HPMC در ماتریکس باعث کاهش سرعت رهش دارو از ماتریکس می گردد. در مورد ماتریکس هایHPMC ، افزودن مقادیر کم از اودراجیت (نسبت 1 به 3) تفاوت چندانی در سرعت رهش ایجاد نمی کند ولی وقتی که این نسبت به 1 به 1 می رسد سرعت رهش دارواز ماتریکس به طور قابل توجهی افزایش می یابد. در مورد ماتریکس های NaCMC  سرعت رهش به طور بارزی در محیط قلیایی نسبت به محیط اسیدی افزایش می یابد. در نهایت می توان نتیجه گرفت که نوع غلظت و نسبت های مختلف از پلیمرها می تواند سرعت رهش آتنولول از قرص های ماتریکسی را تغییر دهد.

مقدمه: فرآیند فتوکاتالیست سالهاست که بعنوان یکی از راهکارهای زیست محیطی در کشورهای صنعتی دنیا بکار می رود. فناوری نانو با ایجاد رویکردی نوین در صنعت فتوکاتالیست آینده ای بسیار وسیع را در این زمینه نوید می دهد. طی فرآیندهای اکسایش فتوکاتالیزوری، مواد آلاینده در اثر تابش اشعه فرابنفش و در حضور کاتالیزورهای نیمه هادی بطور کامل تخریب شده و به CO2 و H2O تبدیل می شوند. این پژوهش با هدف تعیین میزان کارایی نانوذرات سنتزی اکسید روی با استفاده از لامپ بخار جیوه 9 وات برای اولین بار در تخریب داروی آتنولول مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش: هدف اصلی این پژوهش بررسی اثر فتوکاتالیست سنتزی نانواکسید روی بر میزان تخریب داروی آتنولول بعنوان یک آلاینده آلی موجود در پساب با استفاده از نور فرابنفش با شدت کم است. در این راستا تاثیر پارامترهای اصلی مانند غلظت آلاینده، مقدار فتوکاتالیست، pH محلول، سرعت هم زدن، اثر اتمسفر نیتروژن، حضور یون های مختلف تحت واکنش فتوکاتالیستی مورد مطالعه قرار گرفت. یافته ها: با انجام واکنش اکسیداسیون در پارامترهای بهینه یعنی غلظت آتنولول 20 میلی گرم در لیتر، مقدار فتوکاتالیست 10 میلی گرم، pH محلول 7، سرعت هم زدن 600 rpm پس از 120 دقیقه تابشدهی دارو به طور صد در صد تخریب گردید. نتایج بررسی، قدرت قابل ملاحظه فتوکاتالیست و لامپ را در تخریب آتنولول نشان می دهد. همچنین انجام مطالعات سینتیکی تحت شرایط بهینه، سینتیک شبه مرتبه اول را نشان داد. نتیجه گیری: نتایج حاصل از این تحقیق حاکی از کارایی قابل قبول فرایند تخریب فتوکاتالیستی نانوذرات سنتزی اکسید روی در حضور لامپ 9 وات جیوه در تجزیه داروی آتنولول می باشد.

پرفشاری خون یکی از مهمترین عوامل خطرساز بیماری های قلبی عروقی است. بتابلوکرها و دیورتیک های تیازیدی بدلیل نقش آنها در کاهش موربیدیتی و مورتالیتی قلبی عروقی، بعنوان اولین داروی انتخابی در بسیاری از مطالعات بررسی شده اند هدف از این مطالعه مقایسه اثر درمانی آنتولول بعنوان شایعترین بتابلوکر توصیه شده به بیماران پرفشاری خون در اصفهان از دو شرکت تولید داخلی و خارج از ایران می باشد.این مطالعه یک پژوهش نیمه تجربی دو سویه کور بر روی بیماران پرفشاری خون شهرستان اصفهانک از توابع استان اصفهان می باشد که بصورت تصادفی بعد از سه هفته عدم مصرف دارو در دو گروه 50mg قرص آتنولول ساخت شرکت داروپخش ایران 100) نفر( و 50mg قرص آتنولول خارجی 100) نفر( در شرایط دو سوکور قرار گرفتند. طول درمان 3 ماه بود که هر هفته بیماران از نظر فشارخون سیستول و دیاستول و تعداد ضربان قلبی مورد ارزیابی قرار می گرفتند.فشار خون سیستول نسبت به قبل از شروع درمان در گروه مورد (آنتولول ساخت شرکت داروپخش ایران) و شاهد (اتنولول خارجی) به ترتیب در ماه اول -21± 18 و -28.6 ±21.52 میلی متر جیوه، ماه دوم -23± 16 و -29.22 ±21 میلی متر جیوه و ماه سوم -26.34 ±15.4 و -30.5± 21.2 میلی متر جیوه کاهش یافت که تفاوت معنی داری از نظر آماری بین دو گروه در هر مقطع زمانی مشاهده شد. همچنین تغییرات فشار خون دیاستول به ترتیب در ماه اول -12.92± 9.01 و -7.39± 8.07 میلی متر جیوه و ماه دوم 12.6± 8.12، -7.87± 7.5 میلی متر جیوه و ماه سوم -13.2± 8.5 و -8.1 ±8.8 میلی متر جیوه گزارش شده که از نظر آماری در دو ماه آخر تفاوت معنی دار بود.تفاوت معنی داری از نظر تغییرات ضربان قلب بین دو گروه و در طول مدت مطالعه مشاهده نشد. (P>0.05)آنچه از نتایج این مطالعه بدست آمده بیانگر کارآیی کنترل و درمان هر دو داروی آتنولول ساخت شرکت داروپخش ایران و خارجی در بیماری پرفشاری خون می باشد و البته این مطالعه نشان داد آتنولول خارجی نسبت به نوع مشابه داخلی اش سرعت اثر بیشتری در کنترل فشار خون سیستولیک دارد ولی قرص آتنولول ساخت شرکت داروپخش ایران باعث کاهش بیشتری در فشارخون دیاستولیک می گردد از طرفی درمان با داروی ایرانی در بیماران با فشار خون متوسط سبب کنترل فشارخون در سطح مطلوب می شود.