زمینه و هدف: ارزیابی میزان یادگیری دانشجو با طرح سوال در پایان کلاس از جمله مواردی است که استاد به وسیله آن می تواند نسبت به شیوه تدریس و چگونگی یادگیری دانشجو اطلاعاتی به دست آورد تا در مراحل بعدی تدریس با اصلاح اهداف یا شیوه های تدریس بتواند یادگیری را در دانشجو تقویت و تحصیل کند. به همین منظور این پژوهش در اعضا هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد در سال 1383 صورت گرفت.روش و ابزار: این تحقیق به روش کارآزمایی از نوع مقایسه قبل و بعد بر روی تعداد 161 نفر عضو هیات علمی در دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی یزد صورت گرفت. کلیه این اعضا قبل و بعد از شرکت در کارگاه آموزشی طراحی سوالات عینی. اعتبار صوری و اعتبار محتوایی سوالات آنها بررسی و ثبت گردید. محتوای آموزشی شامل آموزش واژه ها، ارزشیابی، اندازه گیری، امتحان، خصوصیات سوالات عینی، مزایا، معایب، نحوه بررسی ضریب دشورای و ضریب تمیز و همبستگی سوالات با کل آزمونها بوده است. برای کلیه معیارها از طریق Rating scarle به تفکیک قبل و بعد از آموزش کارگاهی طبقه بندی شدند و تاثیر کارگاه با آمارهMCNEMAR،S  مورد قضاوت آماری قرار گرفت.نتایج: تحقیق روی تعداد 161 نفر انجام گرفت 74% مذکرو 26% مونث بودند. 62% استادیار و 38% مربی بودند. قبل از آموزش 21% سوالات بصورت منفی طراحی شده بود در صورتیکه بعد از آموزش این میزان 9%. قبل از آموزش در 32% سوالات مساله اصلی در گزینه ها قرار داده شده بود در صورتیکه بعد از آموزش به 3/4% کاهش یافت قبل از آموزش 8/17% از سوالات چند هدف گنجانده شده بود ولی بعد از آموزش به 4/6% رسید قبل از آموزش 21% سوالات گزینه همسان نداشتند بعد از آموزش به 2/4% رسید. قبل از آموزش در 28% سوالات پایه سوالات ناتمام بود ولی پس از آموزش به 8/2 درصد رسید. در مجموع تاثیر آموزش کارگاهی با عوامل فوق الذکر ارتباط معنی دار نشان داد.(P>0.05) نتیجه گیری: با توجه به نتایج بدست آمده آموزش کارگاهی در زمینه های آموزش طراحی سوال تاثیرات مطلوبی بر عملکرد اعضا هیات علمی داشته است. لذا توصیه می شود اعضا هیات علمی دانشگاهها در سطح وسیع با برنامه ریزی صحیح در این کارگاهها شرکت نمایند.

The Big Five Inventory (BFI) is one of the most widely used personality questionnaires, but very few studies have been conducted on its psychometric properties in Iranian population. This study was carried out with the aim of studying the psychometric properties of the BFI questionnaire. For this purpose, 390 university students in Tehran (210 girls and 180 boys) with an age range of 18 to 56 years (M = 27.52; SD = 8.79) were selected using the convenience sampling method and completed BFI and NEO-FFI questionnaires. Cronbach's alpha, multitrait-multimethod matrix, and confirmatory factor analysis were used to estimate the psychometric properties of the questionnaire. The result of the confirmatory factor analysis showed that 15 of the 44 items did not have a strong factor loading (higher than 0.40) on the corresponding factors and were therefore removed from the questionnaire. The fit indices showed that the Persian version of 29 questions (BFI-29) with 5 factors has a good fit with the data. The reliability analysis also showed that the range of Cronbach's alpha coefficients of the factors is from 0.70 to 0.79. The lowest Cronbach's alpha coefficient was related to agreeableness factor and the highest was related to conscientiousness. The findings from the multitrait-multimethod matrix showed that the BFI-29 questionnaire has good convergent and divergent validity with the NEO-FFI questionnaire. In general, based on the results of the present study, it can be said that the BFI-29 questionnaire has desirable psychometric properties and whenever a short tool for personality measurement is needed, this questionnaire can be used.

1زمینه و هدف: شناسایی عوامل خطر سقوط به منظور پیشگیری از وقوع حادثه و کاهش هزینه های ناشی از آن ضروری به نظر می رسد. این پژوهش با هدف ترجمه و تعیین روایی و پایایی نسخه فارسی مقیاس خود ارزیابی خطر سقوط در سالمندان انجام شده است. روش بررسی: پژوهش حاضر مطالعه ای روش شناختی است که روی 60 نفر از سالمندان عضو کانون بازنشستگی شهر قم در سال 1400 انجام شد و به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند . ترجمه بر اساس روش پسرو / پیشرو انجام شد. سپس روایی صوری، محتوا و سازه پرسش نامه تعیین شد. به منظور تعیین روایی سازه از مقایسه گروه های شناخته شده (سالمندان با یا بدون سابقه سقوط)، روایی هم گرا و واگرا استفاده شد. تعیین پایایی مقیاس با تحلیل همسانی درونی انجام شد. یافته ها: نتایج تحلیل مقایسه گروه های شناخته شده نشان داد، میانگین نمره مقیاس خود ارزیابی خطر سقوط در سالمندان با سابقه سقوط بیشتر از سالمندان بدون سابقه سقوط است. همبستگی معنادار بین نمرات حاصل از مقیاس خطر سقوط با آزمون زمان دار برخاستن و برگشت (001/0 > P، 428/0=r) و آزمون نشستن و برخاستن 30 ثانیه (01/0 > P، 333/0=r) روایی سازه را تأیید کرد. محاسبه ضریب کودر ریچاردسون مؤید همسانی درونی چک لیست (624/0) بود. نتیجه گیری: در مطالعه حاضر، روایی و پایایی مقیاس خودارزیابی خطر سقوط تأیید شد. با توجه به کاربرد ساده و جامع مقیاس در بررسی ارزیابی خطر سقوط و نیز آزمایشات پیشگیری از سقوط سالمندان قابل استفاده است.

مقدمه: دانشجویان دانشگاه یک گروه آسیب­پذیر در برابر مشکلات سلامت روان هستند. این مطالعه با هدف تعیین تدوین و اعتباریابی جلسات آموزش عزت نفس به شیوه مک­کی و فانینگ و اثربخشی آن بر سرکوبگری هیجانی دانشجویان انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر طی دو مرحله انجام شد. در مرحله اول با اقتباس کتاب آموزش شناختی عزت نفسِ مک­کی و فانینگ[2016] جلسات آموزشی تدوین شد. سپس 8 نفر از متخصصان روان شناسی، روایی محتوایی جلسات را تعیین کردند. در مرحله دوم، از روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل همراه با پیگیری 2 ماهه استفاده شد. جامعه آماری دانشجویان دختر روانشناسی مشغول به تحصیل دانشگاه علوم و حدیث پردیس تهران در زمستان سال 1402 بودند که با نمونه گیری دو مرحله ای ارزیابی شدند. در مرحله اول بر اساس نمونه گیری هدفمند غربالگری انجام شد. در مرحله دوم از بین دختران واجد شرایط، بر اساس روش تصادفی ساده 30 نفر با دارا بودن ملاک های ورود و خروج پژوهش انتخاب و به صورت تصادفی در یک گروه آزمایش[15 نفر ) و یک گروه کنترل[15 نفر] جایگزین شدند. آموزش عزت نفس به شیوه مک‏کی و فانینگ طی 16 جلسه برای گروه آزمایش اجرا شد، و پس از گذشت 2 ماه پیگیری به عمل آمد. به منظور جمع آوری داده ها از فرم کوتاه سیاهه سازگاری واینبرگر و شوارتز[1990] استفاده شد. تحلیل داده‏ها از طریق نرم‏افزار SPSS نسخه 28 با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر انجام شد. یافته­ ها: نتایج نشان داد آموزش عزت نفس به شیوه مک‏کی و فانینگ اعتبار محتوایی قابل قبولی دارد. همچنین نتایج مداخله آموزشی نشان داد که آموزش عزت نفس به شیوه مک‏کی و فانینگ به طور معنی داری می­تواند بر کاهش پریشانی(18/306=F و 001/0=p-value)، بازداری(04/46=F و 001/0=p-value)، دفاعی بودن(89/11=F و 001/0=p-value) و نمره کل سرکوبگری هیجانی(90/93=F و 001/0=p-value) دختران موثر باشد و در مرحلۀ پیگیری این اثر به طور معنی داری ماندگار بوده است. نتیجه­ گیری: می‏توان نتیجه­گیری کرد که آموزش عزت نفس به شیوه مک‏کی و فانینگ می تواند به عنوان برنامه ای روا و کارآمد برای کاهش سرکوبگری هیجانی توسط مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی دانشگاهی در دانشجویان دختر مورد توجه قرار گیرد.