لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

1خلاصه هدف. این مطالعه با هدف مقایسه دو مد تطبیق کمکی و متناوب اجباری همزمان با حمایت فشاری بر برآیند جداسازی بیماران از تهویه مکانیکی پس از جراحی بای¬پس عروق کرونری انجام شد. زمینه. نوع مد مورد استفاده برای حمایت تنفسی بیماران پس از جراحی بای¬پس عروق کرونر از اهمیت زیادی برخوردار است. مد تهویه مورد استفاده علاوه بر جلوگیری از فشار بر برش استرنوتومی بیمار باید امکان جداسازی سریع وی از دستگاه را نیز فراهم کند تا از عوارض ناشی از تهویه طولانی¬مدت جلوگیری شود. روش کار. در این مطالعه نیمه¬تجربی، 26 بیمار با مد تطبیق کمکی به عنوان گروه آزمون و 26 بیمار با مد متناوب اجباری همزمان با حمایت فشاری به عنوان گروه کنترل پس از جراحی بای¬پس عروق کرونری در مرکز آموزشی تحقیقاتی درمانی قلب¬وعروق شهید رجایی تهران تحت تهویه مکانیکی قرار گرفتند. زمان تهویه مکانیکی و زمان خارج کردن لوله تراشه، متغیرهای همودینامیک و گازهای خون شریانی بین دو گروه مقایسه شدند. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی بررسی شدند. یافته¬ها. از 52 بیمار مورد بررسی، 36 نفر (69/2 درصد) مرد و 16 نفر (30/8 درصد) زن بودند. میانگین زمان خارج کردن لوله تراشه در گروه تحت تهویه با مد تطبیق کمکی، 89/42 دقیقه با انحراف معیار 33/83 و در گروه مد متناوب اجباری همزمان با حمایت فشاری، 101/53 دقیقه با انحراف معیار 44/91 بود و تفاوت آماری معنی داری بین دو گروه یافت نشد. میانگین مدت تهویه مکانیکی بیماران در گروه تهویه با مد تطبیق کمکی، 483/84 دقیقه با انحراف معیار 158/153 و در گروه مد متناوب اجباری همزمان با حمایت فشاری، 541/92 دقیقه با انحراف معیار 257/81 بود و تفاوت آماری معنی داری بین دو گروه یافت نشد. نتیجه گیری. استفاده از مد تطبیق کمکی برای تهویه مکانیکی پس از جراحی بای¬پس عروق کرونری تاثیری در کاهش طول مدت تهویه مکانیکی و زمان خارج کردن لوله تراشه در مقایسه با مد متناوب اجباری همزمان با حمایت فشاری نداشت. لذا استفاده از مد تطبیق کمکی برای حمایت تنفسی بیماران تحت عمل جراحی بای¬پس عروق کرونر باید با توجه به شرایط بیمار و تخصص پرستاران در نظر گرفته شود.

زمینه و هدف: هدف از این بررسی، بررسی مقایسه ای دو روش PSV و SIMV در مرحله جداسازی نوزادان از ونتیلاتور بود.روش بررسی: این مطالعه به طریقه کارآزمایی بالینی تصادفی شده در بخش NICU بیمارستان ولیعصر تهران انجام شد. 30 نوزاد در دو گروه 15 نفری پس از کسب رضایت نامه از والدین در مرحله جدا شدن از ونتیلاتور به طور تصادفی تحت تهویه با دو روش SIMV و PSV قرار گرفتند و در پایان دوره تهویه کمکی از نظر حجم جاری  (VT)، حداکثر فشار دمی (PIP)، میزان بروز پنوموتوراکس، میزان شکست در جدا شدن از ونتیلاتور و طول مدت زمانی که تحت تهویه مکانیکی قرار داشتند با یکدیگر مقایسه شدند.یافته ها: در این مطالعه تفاوتی از نظر حجم جاری  (VT)، حداکثر فشار دمی (PIP)، میزان بروز پنوموتوراکس و میزان شکست در جدا شدن از ونتیلاتور بین دو گروه وجود نداشت اما طول زمان جدا کردن نوزادان تحت روش PSV از دستگاه نسبت به گروه SIMV به طور معنی داری کوتاه تر بود (p=0.006 با روش test t و p=0.009 با روش Mann-Whitney test). نتیجه فرعی دیگری که در طی این مطالعه به دست آمد، محاسبه RVR برای نوزادان تحت PSV بود که عدد 1.46±0.40 به دست آمد. (max=2.38 و min=1.05).نتیجه گیری: با توجه به کاهش مدت زمان جدا شدن نوزادان از دستگاه تهویه کمکی در طی روش PSV و در نتیجه کاهش دوره بستری بیماران، استفاده از این روش در کاهش هزینه بستری، عوارض ناشی از تهویه کمکی طولانی (مانند مشکلات تغذیه ای و BPD) و کاهش عفونت های بیمارستانی نقش موثری خواهد داشت.

مقاله پژوهشی مقدمه: در بیماران مبتلا به COVID-19 به دلیل رخداد نارسایی تنفسی، نیاز به استفاده از ونتیلاسیون مکانیکی جهت حفظ جان و بهبود شرایط بالینی بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه رایج شده است. در این مطالعه، مدهای تنفس مکانیکی (Synchronized intermittent mandatory ventilation) SIMV و (Pressure regulated volume control) PRVC بر همودینامیک و اکسیژناسیون بیماران مورد COVID-19 بستری در بخش مراقبت های ویژه مقایسه و مورد تحلیل قرار گرفته است. روش ها: در این مطالعه که به روش Time series انجام شد، بیماران مورد COVID-19 بودند که از اول دی ماه 1399 تا اواخر خرداد ماه 1400 به دلیل نارسایی تنفسی در بخش مراقبت های ویژه مراکز آموزشی- درمانی الزهرا(س) بستری شده و تحت درمان با ونتیلاسیون مکانیکی بودند. در یکی از 2 گروه با یکی از مدالیته های PRVC، SIMV تحت ونتیلاسیون مکانیکی قرار گرفتند. بیماران تحت ویزیت های دوره ای قرار می گرفتند و تا 48 ساعت پس از اینتوباسیون، پیگیری می شدند. یافته ها: نتایج به دست آمده نشان می دهد که پایداری پارامترهای همودینامیک و اکسیژناسیون در مد PRVC نسبت به مد SIMV بیش تر است در حالی که عوارض مد تنفس مکانیکی SIMV در مقایسه با مد PRVC مقادیر بیشتری را نشان می دهد. نتیجه گیری: پارامترهای همودینامیک در بیماران کووید-19 دچار علائم شدید تنفسی که در بخش مراقبت های ویژه بستری شده بودند و تحت تهویه ی مکانیکی با مد PRVC قرار داشتند، در مقایسه با گروه SIMV پایدارتر بود. توزیع فراوانی عوارض تهویه ی مکانیکی در گروه SIMV به طور معنی داری بالاتر از گروه PRVC قرار داشت.

پیش زمینه و هدف: با توجه به عوارض شناخته شده طولانی شدن تهویه مکانیکی، جداسازی موفقیت آمیز بیماران از تهویه مکانیکی حائز اهمیت فراوانی است. لذا بر آن شدیم که دو مرسوم روش جداسازی بیماران از دستگاه تهویه مکانیکی را با یکدیگر مقایسه کنیم.مواد و روش کار: این تحقیق بر روی بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه دو بیمارستان دانشگاهی که تحت تهویه مکانیکی به وسیله فلوشیپ های مراقبت ویژه قرار گرفتند در 8 ماه اول سال 1388 صورت گرفت. جامعه مورد مطالعه 250 مورد که از میان آنها 40 نفر وارد مطالعه شده و در دو گروه با همدیگر مقایسه شدند.نتایج: مدت زمان جداسازی بیماران گروه یک (SIMV به T-piece) طولانی تر از بیماران گروه دو (SIMV به تنفس خود به خودی بعد بهT-piece ) بود. (2.8±1.281) در مقایسه با (1±0.000) روز P=0.000<0.05. طول مدت زمان تهویه مکانیکی در گروه دو (12.30±9.308) بیشتر از گروه یک (9.7±10.183) روز بود.نتیجه گیری: با توجه به اهمیت جداسازی بیماران تحت تهویه مکانیکی در اسرع زمان ممکن جهت جلوگیری از عوارض تهویه مکانیکی طولانی مدت لازم است که این مساله به صورت علمی و با توجه به بررسی جوانب امر صورت گرفته تا در کنار برخورداری از اثرات مفید تهویه مکانیکی در اداره بیماران بدحال و مورد نیاز با بهتر شدن وضعیت بیمار و عدم نیاز به ادامه تهویه مکانیکی بیمار از دستگاه تهویه مکانیکی جدا شود.

سابقه و هدف: با توجه به اهمیت جدا کردن به موقع بیماران تحت تهویه مکانیکی از ونتیلاتور روشهای PSV, T-Piece, SIMV جهت پروسه جداسازی (weaning) در اولین فرصت مناسب که همراه با انتوباسیون مجدد بیمار نباشد مورد توجه قرار گرفت. این تحقیق بر روی بیماران بستری در بخش مراقبتهای ویژه بیمارستانهای امام حسین، طالقانی و لقمان تهران بین سالهای 1381-1379 صورت گرفت.مواد و روشها: پژوهش به صورت تجربی، تصادفی و مولتی سنتز روی 89 بیمار تحت تهویه مکانیکی صورت گرفت. ابتدا 75 بیمار که ضوابط وینینگ را پیدا نمودند به صورت تصادفی به سه گروه 25 تایی تقسیم و به کمک روشهای SIMV و T- Piece و PSV از دستگاه تهویه مصنوعی جدا گردیدند. 14 بیمار دیگر هم که در زمان مطالعه خارج از برنامه ریزی درمانی خود را اکستیوب کرده بودند در گروه چهارم (selfextubation) قرار گرفتند. کلیه بیماران تحت رژیم تغذیه ای یکسان قرار داشتند و پراکندگی بیماریهای همراه COPD، ایسکمیک قلبی، پر فشاری خون، بین گروهها مورد توجه قرار گرفت. انتوباسیون مجدد (Reintubation) به صورت لزوم انجام انتوباسیون مجدد و از سر گیری تهویه مکانیکی تا 72 ساعت پس از انجام اکستوباسیون و out come با مرخص شدن یا فوت در بخش ICU در نظر گرفته شد.  بعد از جمع آوری یافته ها با کمک نرم افزار SPSS و با آزمون آماری ANOVA مورد قضاوت قرار گرفت.یافته ها: PSV کمترین میزان موارد انتوباسیون مجدد را در مقایسه با دو روش دیگر دارد (P=0.008) و هرچه طول مدت تهویه مکانیکی کمتر باشد میزان فراوانی انتوباسیون مجدد کاهش می یابد (P<0.0001). وقوع انتوباسیون مجدد باعث افزایش طول مدت بستری و افزایش مرگ و میر در ICU می شود (p<0.0001) ولی روشهای متفاوت وینینگ بطور مستقل تاثیری روی out come بیماران ندارد.نتیجه گیری و توصیه ها: تنظیم پروتکلی واحد جهت انجام شروع به موقع پروسه وینینگ بیماران تحت تهویه مکانیکی در بخشهای ICU و استفاده از متد PSV به عنوان روش ارجح در مقایسه با SIMV, T-Piece توصیه می شود.

مقدمه: بهداشت دهان یکی از مراقبت های ضروری در بیماران بستری در بخش های ویژه است. بهداشت دهان نامناسب منجر به عوارض ناخوشایند دهانی در بیماران می شود که می تواند سایر ارگان ها مانند ریه را نیز درگیر نماید.هدف: این مطالعه به منظور بررسی ارتباط ضایعات دهانی و پنومونی زودرس وابسته به تهویه مکانیکی طراحی شد.مواد و روش ها: پژوهش حاضر یک مطالعه مقطعی از نوع توصیفی – تحلیلی بود که در سال 1392 انجام شد. در این مطالعه 74 بیمار مورد بررسی قرار گرفتند. ابزارهای مورد استفاده شامل اطلاعات جمعیت شناختی، مقیاس Beck و CPIS بود. میزان ابتلا به ضایعات دهانی و پنومونی در روزهای سوم و چهارم بستری بودن بیماران و نیز ارتباط این دو متغیر با استفاده از آمار توصیفی و آزمون مک نمار مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد در روز سوم %79.7 و در روز چهارم %90.54 از بیماران به ضایعات دهانی مبتلا شدند. میزان ابتلا به پنومونی نیز در روز سوم %5.4 و در روز چهارم %27.02 گزارش شد. بین ضایعات دهانی و ابتلا به پنومونی با آزمون مک-نمار در روز سوم با p<0.001 و در روز چهارم با P<0.001 ارتباط آماری معنادار نشان داده شد.بحث و نتیجه گیری: توصیه می شود، پرستاران برای پیشگیری از پنومونی به بهداشت دهان بیماران تحت تهویه مکانیکی بیشتر توجه کنند، زیرا ابتلا به پنومونی، وابستگی بیشتر بیمار به دستگاه تهویه مکانیکی و افزایش طول مدت بستری را در پی خواهد داشت.

سابقه و هدف: بیماران تحت تهویه مکانیکی به دلیل اضطراب، استرس و تحریکات لوله تراشه دچار بی قراری می شوند، که تهدیدی در روند انجام تهویه مکانیکی است و می تواند تنگی نفس، گیجی و ناتوانی ایجاد نماید. کنترل بی قراری با استفاده از داروها و محدودیت فیزیکی عوارض جانبی نامطلوبی به هم راه دارد، لذا این مطالعه با هدف تعیین تاثیر لمس بر بی قراری بیماران تحت تهویه مکانیکی صورت پذیرفت.مواد و روش ها: این پژوهش نیمه تجربی، در یکی از بخش های مراقبت های ویژه عمومی بیمارستانی در شهر تهران در سال 1390 انجام شد. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسش نامه اطلاعات دموگرافیک، معیار اغمای گلاسکو (Glassco coma scale) و ابزار بی قراری - خواب آلودگی ریچموند (Richmond agitation - sedation scale) بود. 35 بیمار 30 تا 60 ساله هوشیار با مشکلات تنفسی حاد تحت تهویه مکانیکی مورد بررسی قرار گرفتند. ابتدا بی قراری آن ها ارزیابی می شد، سپس اعمال مداخله به صورت تصادفی، یک بار با ایستادن و لمس کردن مچ دست بیمار و بار دوم با ایستادن بدون لمس کردن مچ دست بیمار انجام می گردید.یافته ها: از 35 بیمار مورد بررسی 21 مورد (%60) مرد و 14 مورد (%40) زن بودند. کم ترین سن 35 سال و بالاترین سن 60 سال بود. اکثریت بیماران 50 سال یا بیش تر (%57.1)، 40 تا 49 سال (%17.2) و کم تر از 40 سال (%25.7) داشتند. در مداخله ایستادن بدون لمس کردن مچ دست بیمار، نمرات بی قراری قبل و بعد از مداخله تفاوت معنی دار نداشت (p= 0.592) در حالی که با مداخله ایستادن و لمس کردن مچ دست بیمار، این تفاوت معنی دار بود (p<0.001).نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه، لمس بر بی قراری بیماران تحت تهویه مکانیکی موثر است، لذا پیشنهاد می شود به عنوان یکی از مداخلات غیردارویی و بدون عارضه و موثر در حیطه وظایف مستقل پرستاری به منظور کنترل بی قراری بیماران مورد استفاده قرار گیرد.