در دعاوی بین اشخاص متعدد دارای نفع مشترک، صدور حکم به ضرر یکی از این خواهان ها، باعث وارد شدن «خلل» به حقوق دیگر خواهان ها نمی شود و به همین دلیل، نیازی به اعتراض ثالث نیست. در دعاوی بین خواندگان دارای نفع مشترک، اگر حکم به ضرر یکی از خواندگان صادر شود و از نتیجه آن حکم به ضرر دیگر خواندگان استفاده شود، وارد شدن «خلل» به حقوق آنها محقق شده و برای از بین بردن «خلل» وارده، می بایست نسبت به آن اعتراض ثالث شود. به دلیل اینکه از صدور قرارها، «خللی» به اشخاص ثالث وارد نمی شود، قرارها قابل اعتراض توسط ثالث نیست.در صورت پذیرفتن ادعای ثالث، تصمیم دادگاه همیشه به صورت «حکم» است. به دلیل اینکه دادگاه نمی تواند دعوای اصلی را به صورت قرار نقض کند، امکان ایراد شکلی به دعوای اصلی توسط معترض ثالث وجود ندارد.

زندگی انسان در جهان مادی در عین خوشی ها و لذت ها همواره دستخوش رنج ها و سختی هایی است که برای برون رفت از آن ها باید با اتکاء به منابعی تقویت کننده به گونه ای موثر به مقابله با آن ها پرداخت. مقابله را می توان فرایندی پیوسته در حال تغییر دانست که با برطرف ساختن نیازهای موقعیتی یا شخصی در حفظ یا تحول این نظام های معناده از نقشی درخورتوجه برخوردار است. بر این اساس، در مقابله دینی که هر رویدادی در پرتو امر قدسی و ایمان به آن تفسیر می شود، فرد دین دار به انواعی از مقابله های شناختی، عاطفی و رفتاری متوسل می شود و «سبکی از زندگی» را رقم می زند که از آن به «زندگی مومنانه» یا «حیات طیبه» تعبیر می شود. ایمان مومنان با ایجاد پایداری در قبال رویدادهای تلخ، حلم در تعامل با دیگران و خویشتن داری در رویارویی با ناملایمات، پرده ای از زندگی دین دارانه را به نمایش می گذارد. با این تصویر از ایمان، می توان جوهر «مقابله ایمانی در اسلام» را پرورش «روحیه استقامت و سرسختی» یا به تعبیر روان شناختی «سخت رویی» دانست. بدین ترتیب، سخت رویی مومنانه، مجموعه ای از ویژگی های شخصیتی و نیز رویکردهای دین دارانه است که به عنوان یک «منبع مقاومت» درپی ایمان و التزام به راهبردهای ایمانی در شخص حاصل می شود. مقاله حاضر درصدد تبیین انواع مقابله اخلاق دینی و مدل مقابله ایمانی تحولی برگرفته از آموزه های اخلاقی قرآن است.

این مقاله به بیان بررسی مبانی مشروعیت حکومتها از دیدگاه فرقه های اسلامی پرداخته و بر اساس همه مبانی حکومت امام علی (ع) را حکومتی مشروع و قانونی می داند که هر نوع اقدام علیه آن خلاف شرع می باشد. سپس به توجیه عملکرد صحابه در شورشهای خود علیه حکومت آن حضرت می پردازد و روشهای برخورد امام با مخالفان خود را مورد بررسی قرار می دهد که حتی در درگیریهای سیاسی هم آن حضرت حاضر نبود ذره ای از اصول خود عقب نشینی کند و ذره ای بر خلاف کتاب و سنت عمل کند.

در این مقاله موضوع مکان یابی انبار ها و تصمیمات مربوط به نگهداری کالا در آن ها برای مقابله با تقاضای ناگهانی هنگام وقوع یک حادثه بررسی شده است. اگرچه تحقیقات گسترده ای در زمینه مکان یابی مربوط به این گونه زنجیره ها انجام شده است، اما در زمینه های تئوری و برنامه های کاربردی توجه زیادی به زنجیره های امدادرسانی بلایا نشده است. در این تحقیق اولین هدف شناسایی ویژگی های مساله طراحی شبکه امدادرسانی در یک زنجیره امدادرسانی است. با یک رویکرد تحلیلی بحث تصمیم گیری در مورد مکان یابی مراکز عرضه و کالاهای موجود در این مراکز صورت گرفته است. در قدم دوم و در بخش اصلی مقاله، مساله مدل بندی شده است. مدل پیشنهادی بحث مکان یابی و پایش موجودی را به صورت یکپارچه در نظر می گیرد و چند نوع کالا با درجه اهمیت متفاوت و زمان های پاسخ گویی مختلف را مورد بررسی قرار می دهد. در نهایت مدل با توجه به داده های واقعی در ایران و با هدف تسهیل امدادرسانی در حوادث طبیعی حل می شود و نتایج به دست آمده تحلیل می گردد.

نسبیت فرهنگی به معنای ارزشمند بودن همه فرهنگ ها و اعتقاد به این که فرهنگ ها قیاس ناپذیرند؛ زیرا شرایطی که فرهنگ ها در قالب آنها شکل می گیرند متفاوت هستند، پس فرهنگ هیچ ملتی با فرهنگ دیگر ملل قابل قیاس نیست. نقطه مقابل نسبیت فرهنگی، قوم مداری است که اعتقاد به برتری فرهنگ خود بر دیگر فرهنگ ها دارد. موضوع این مقاله، تبیین نظری و راستی آزمایی نسبیت فرهنگی از منظر گزاره های دین مبین اسلام است. سوال اصلی پژوهش این است که آیا می توان برای فرهنگ ها معیار و میزانی در جهت راستی و درستی یا ناراستی و نادرستی در نظر گرفت و آیا همه فرهنگ ها از سطح ارزشمندی یکسانی برخوردار هستند؟ در این نوشتار با توجه به موضوع تحقیق، روش تحقیق به صورت مطالعه کتابخانه ای دنبال شده و موضوع بحث با روش توصیفی و تحلیلی مورد بررسی قرار می گیرد. نگارنده ضمن تبیین معتقدات نسبی گرایان، با استفاده از آیات قرآن راه سومی را معلوم نموده است که نه نسبیت گرایی مطلق است و نه قوم مداری مطلق. از منظر قرآن حق مداری مطرح است و لذا در برخی امور اطلاق حاکم و بر برخی امور نسبیت جاری است.

این مقاله سیر تکاملی گروههای سیاسی و انجمن های اسلامگرا ( اعم از شیعیان و سنی ها ) را از زمان استقلال کشور کویت در سال 1962 میلادی تا آخرین انتخابات مجلس این کشور که در سال 2016 برگزار گردید، مورد بررسی و تجزیه و تحلیل قرار می دهد. مقاله در پی آن است نقشی را که گروههای اسلامگرا در محیط نسبتا باز سیاسی که پس از تاسیس قانون اساسی ایجاد شده بود و همچنین حمایتهای مردمی را که این گروه ها در طول تاریخ مبارزات با وقفه و غیر مداوم انتخاباتی در کشور از آن برخوردار بودند، مورد بررسی قرار دهد. در ادامه تغییراتی را که گروه های اسلامگرای سنی مذهب در برخی از حوزه ها از قبیل نقش اپوزیسیون نهادینه شده که این نقش را تا قبل از وقایع بهار عربی بازی می کردند تا شیوه های غیر رسمی نشان دادن مخالفت خود پس از آن مقطع زمانی را مورد بررسی قرار داده و با این نتیجه گیری به پایان می رسد که این تحولات و دگرگونی ها بر حمایتهای مردمی که به گروه های اسلامگرا اعطا شده بود، به طرز منفی اثر خود را گذاشت و مانع نفوذ آنها در اثر گذاری سیاستگذاریهای این گروه ها در کویت شد و در نهایت باعث از دست رفتن فرصتی شد که قیامها و شورش هائی چون بهار عربی برای آنها فراهم ساخته بود. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

این مساله روشن است که غزالی با فلاسفه به مخالفت برخاسته است، با توجه به اختلاف اندیشمندان در تفسیر ماهیت این مخالفت، یکی از تفسیرهایی که خیلی زیاد مطرح می شود، این است که ماهیت این نزاع، نزاع دین با عقل، یا چالش دین با فلسفه، یا هماوری علم کلام با فلسفه استشاید آنچه که باعث شده این متفکران چنین تفسیری بکنند، این باشد که غزالی خودش را مدافع و حجت دین اسلام دانسته و از این موضع به تکفیر فلاسفه پرداخته است. اما نهایت استنباطی که از آثار ایشان می شود این است که او بعنوان یکی از علمداران دین، بعضی از عقاید برخی از فلاسفه، بویژه عقاید ابن سینا و فارابی را کفر تشخیص داده، نه اینکه بطور کلی عقل و تعقل و فلسفه را کفر بداند.البته تشخیص غزالی، بصورت یک قضیه جزئیه و بدون تعیین مصداق، می تواند درست باشد.اما هنگامی که غزالی، ابن سینا و فارابی را، بعنوان مصادیق کفر معرفی می کند؛ هم در صحت این تشخیص، و هم در استفاده از حربه تکفیر، بعنوان تنها راه حل مشکل، جای تردید و پرسش وجود دارد.هدف از طرح این تردیدها و پرسشها، صرفا جلوگیری از خلط مبحث، بوده نه بررسی صحت و سقم آنها.هدف نهایی این نوشتار، تبیین این نکته است که، ماهیت این هماوردی، بیشتر، از نوع هماوردی یک استنباط کلامی از دین (اسلام)، با یک استنباط فلسفی از همان دین است.

جایگاه نظریه زیست معنایی میلیکان در ادبیات فلسفه تحلیلی، تنها محدود به پاسخی برای مساله عدم تعین مصداقی واژه های پاتنم تصور شده است. شاید یکی از مهم ترین دلایل این مساله، پیچیدگی موضوع مطرح شده توسط میلیکان و البته بیان مبهم و سخت وی باشد. بنیان این نظریه بر فرآیند انتخاب طبیعی استوار شده که بخش جدایی ناپذیر نظریه تکامل است و برای فهم مثال های میلیکان و آنچه در حوزه سمنتیک، ذهن و زبان می خواهد بدان بپردازد به پیش زمینه های زیستی نیاز است. مساله مهم تر آن است که به اذعان خود میلیکان و البته با توجه به نامی که وی بر نظریه خود گذارده است، زیست معنایی نظریه ای در حیطه معنی است، حال آنکه به دلیل پرداختن زیاد میلیکان به ذهن و محتوای ذهنی، نظریه وی بیشتر در حوزه فلسفه ذهن تفسیر شده است. هدف ما در این مقاله آن است که با معرفی اجمالی نظریه زیست معنایی میلیکان و تبیین جایگاه این نظریه در مقابله با عقل گرایی درباب معنی، با ارائه مدلی نوین نشان دهیم که این نظریه برخلاف تصور رایج، نظریه ای صرفا در زمینه محتوای ذهنی نیست و یک نظریه معنی محسوب می شود.

تلاش اصلی این پژوهش واکاوی ژرف نگرانه ی دلالت ها و معانی دیوارنوشته ها در فضاهای آکادمیک است، فضاهایی که معجونی از فرهنگ ها، نگرش ها، باورها و ایستارهایی خاص در باب جهان پیرامونی را به نمایش می گذارند، فضاهایی چندفرهنگی با تکثر قومی / مذهبی و با تنوع سبک های زندگی. ایده ی بنیادین این پژوهش آن است که امروزه فضاهای رسمی آکادمیک، که بنابه ماهیت شان می بایست تحت کنترل قواعد رسمی و کنش ها و رتوریک علم محور باشند، به عرصه ی تجلی و رشد کنش ها / گفتارهای غیررسمی، روزمرگی زایا و خصوصی ترین وجوه تعامل کنشگران بدل شده اند. به همین دلیل حیات اجتماعی کنش گران این میدان بعضا واجد ابعادی نامریی و ظریف است که در نامنتظره ترین مکان ها خود را نشان می دهد. دیوارنوشته ها یکی از عمده ترین تجلی گاه های ناگفته ها، معناهای طردشده، تناقض ها و شکاف های ارتباطی میان کنش گران است. تحلیل این متن های حک شده بر فضای متجسد آکادمی درواقع طریقی است برای واگشایی دلالت ها و رمزگان نهفته در تعامل های ناآشکار کنش گران. براین اساس، این پژوهش در بخش نظری کوشیده است با اتخاذ مفاهیمی حساس / راه گشا از رویکردهای انتقادی اجتماعی، دستگاهی مفهومی برای راه بردن به قلمرو این متون مونتاژ کند و با اتکا به این برساخت نظری پرتوی بر سویه های ناخوانا، ناروشن، دلالت مند و رمزآمیز این نوشته ها بیفکند. سپس برای قرائت عمیق و روش مند این نوشته ها، از روش تحلیل تماتیک (موضوعی، مضمون بنیاد) بهره جسته است. میدان مطالعه ی پژوهش دانشگاه کردستان بود که از میان شش دانشکده ی این دانشگاه، دو دانشکده ی «علوم انسانی و اجتماعی» و «منابع طبیعی»، به روش نمونه گیری هدف مند انتخاب شدند. بر اساس نتایج پژوهش، شش مقوله ی عمده (میل به دیگری ناهم جنس، پرخاش گری جنسی، جمع هراسی، احساس تنهایی، گرایش های قومی و اعتراض سیاسی)، سه مقوله ی محوری (زندگی عاطفی / جنسی زیر پوست فضای رسمی دانشگاه، ناموفق بودن فرایندهای جامعه پذیری / فرهنگ پذیری، و برآورده نشدن مطالبات قومی / سیاسی) و یک مقوله ی هسته ای (تقابل سیاست و زندگی روزمره) استنتاج شد. درکل، دیوارنوشته ها حاکی از آن اند که قواعد رسمی سیستم نه فقط به فراخور نیازها و زایندگی و نیروهای حیاتی زندگی اجتماعی عمل نمی کنند، بلکه درست درجهت مهار، محدود کردن و کنترل این زندگی اعمال می شوند. دیوارنوشته ها دلالت بر تقابل سیاست و زندگی روزمره دارند.

پژوهش حاضر با در نظر گرفتن مسأله نسبت امر اجتماعی با امر طبیعی به طور عام و نسبت نظام معیشتی با محیط­ زیست به طور خاص، در پی فهم فرآیندهای همزیستی و تقابل این دو در بستر زندگی روزمره اجتماعات محلی است. در این زمینه با اتخاذ رویکرد پدیدارشناسانه و با انجام مصاحبه­ های عمیق و بحث­ های گروهی متمرکز، تجربه زیست کنشگران محلی از تعامل انسان با طبیعت بر مبنای مفهوم «کار» مورد پرسش قرار گرفته است. یافته­ ها حاکی از آن است که نسبت امر اجتماعی و امر طبیعی در بستر زندگی روزمره سه رویکرد «همزیستی، تعامل بهره­ بردارانه و تقابل» را در پی داشته است. این فرآیند به­ گونه­ ای رخ داده است که امروزه تأمین معیشت بیشترین فشار را بر طبیعت وارد می­ کند و این تقابل بیشتر از هر زمان دیگری نمود پیدا کرده است. بنابراین توصیه می­ شود؛ با آگاهی­ دهی و جامعه­ پذیری زیستی کنشگران اجتماعی، استفاده و مراقبت از طبیعت را با توجه به شاخص­ های الگوی معیشت پایدار، به­ عنوان یک خواسته و اراده جمعی تبدیل شود؛ به طوری­ که اقدام جمعی و مسؤولیت­ پذیر از سوی همه افراد و نهادها، عامل پاسداری از محیط زیست تلقی شود؛ زیرا اقدام یک­ جانبه دولت و نهادهای مربوطه چندان کارآمد نیست و یا در بدترین حالت، نتیجه ی معکوس و منفی خواهد داشت.